3

เมื่อไม่รักเราก็หย่ากันเถอะ…

3.

“อืม..วันนี้เราออกไปเดินดูตลาดดีหรือเปล่านะ” 

ซ่งลี่อินอยากออกไปเดินดูสำรวจตลาด ว่าเธอนั้นพอที่จะทำอะไรเพื่อสร้างเนื้อสร้างตัวได้บ้าง เผื่อว่าเจอช่องทางที่ดี ที่เธอสามารถนำความรู้ความสามารถของโลกก่อนมาใช้ได้

เมื่อโลกก่อนหน้านั้น เธอเองก็เป็นถึงเจ้าของห้าง เอ?? จะเรียกว่าห้างได้หรือเปล่านะ ก็ได้แหละเพราะที่นั่นเป็นศูนย์รวมของสินค้าทุกอย่าง เอาง่ายๆก็คือ ครบวงจรนั่นเอง อยากได้อะไรล่ะ ไม่มีคำว่าหาไม่ได้

ธุรกิจของเธอนั้นนับว่าดำเนินไปด้วยดี กำไรต่อปีนั้นไม่ต้องบอกว่ามากมายแค่ไหน แต่เสียดายที่เธอนั้นตัวคนเดียว ถึงมีเงินมากมายเท่าไหร่ก็ไม่สามารถหาซื้อสิ่งที่มันขาดหายไปจากชีวิตได้

เธอเคยวาดหวังว่าจะมีครอบครัวที่อบอุ่น แต่ผู้ชายที่เธอเคยคบหามาหลายคนก็ไม่สามารถที่จะมอบสิ่งที่เธอนั้นต้องการได้ บางคนก็นอกใจเธอ บางคนก็เห็นแก่เงินของเธอ บางคนก็เป็นผู้ชายที่ห่วยแตกเอามากๆ อย่าให้พูดออกมาเลยเธอไม่รู้ว่าจะต้องใช้คำแบบไหนดี

และซ่งลี่อินก็คิดไม่ถึงว่าเมื่อมาที่นี่แล้วยังต้องมาเจอสามีที่นอกใจนี่อีก แต่ไม่เป็นไร อย่างน้อยเธอก็ยังมีเจ้าเด็กอ้วนคนนี้อยู่ด้วย และเธอก็หวังว่าเธอกับเด็กน้อยคนนี้คงอยู่กันได้อย่างมีความสุข เพราะอย่างน้อยเธอก็ได้รู้ว่าเธอต้องอยู่เพื่อใคร

เมื่อซ่งลี่อินคิดจะออกไปข้างนอก เธอก็ไม่มัวชักช้า เธอรีบจัดการลูกชายทันที พร้อมกับสิ่งจำเป็นที่ต้องพกพาไปด้วย ทั้งนมและผ้าอ้อม

เมื่อเดินออกมานอกบ้าน เธอก็เห็นรถยนต์ที่จอดอยู่ ซ่งลี่อินกำลังชั่งใจว่าเธอนั้นจะขับมันออกไปดีหรือเปล่า เพราะร่างเดิมนั้นขับรถไม่เป็น และถ้าเธอนั้นขับมันออกไปจะเป็นที่สงสัยหรือเปล่า แต่ไม่เป็นไร ถ้ามีใครถามเธอก็แค่บอกไปว่าสามีเป็นคนสอนก็แค่นั้น

“เอายังไงดีนะ”

ซ่งลี่อินคิด ในอ้อมแขนก็อุ้มเจ้าเด็กอ้วนเอาไว้ด้วย เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ซ่งลี่อินก็เดินไปเปิดประตูรถ และมองไปที่เบาะรถข้างคนขับ เพื่อที่จะหาวิธีเอาเจ้าเด็กอ้วนนั้นไว้ในรถ เพราะถ้าเธอจะอุ้มเจ้าเด็กอ้วนแล้วขับรถไปด้วยคงได้เกิดอันตรายเป็นแน่

ซ่งลี่อินจับลูกชายนั่งที่เบาะข้าง และรัดด้วยเข็มขัดนิรภัย ดูแล้วซือซือก็คงชอบเพราะไม่ร้องงอแงเลยสักนิดดีที่เจ้าเด็กอ้วนของเธอนั้นนั่งได้แล้ว จึงไม่เป็นปัญหาเท่าไหร่นัก ว่าแต่ถ้ากลับมาเธอคงต้องหาวิธีทำคาร์ซีสแล้วล่ะ เมื่อเวลาที่เธอไปไหนจะได้สะดวกสบายและปลอดภัยอีกด้วย

“ซือซือ ลูกนั่งตรงนี้นะคะ แม่จะพาไปเที่ยว” ซ่งลี่อินบอกลูกชายที่เอาแต่จ้องหน้าเธอ ไม่รู้ว่าจะมองอะไรนักหนา ทำเหมือนว่าไม่เคยเจอกัน

“แอ้ๆ” เฉินซือซือตอบรับคนเป็นแม่ด้วยรอยยิ้ม จนเห็นฟันเล็กๆที่เริ่มงอกขึ้นมา

ซ่งลี่อินขับรถออกมาเรื่อยๆตามความทรงจำของร่างเดิม จากที่ซ่งลี่อินขับรถผ่านมา สองข้างถนนนั้นมีร้านค้าบ้างประปราย ถ้าจะมีกลุ่มใหญ่นั้นต้องเข้าไปที่ตัวอำเภอ ที่นั่นจะมีทั้งร้านค้าของประชาชนและสหกรณ์ของรัฐ รวมถึงห้างสรรพสินค้าด้วย

แต่ที่เธอนั้นสนใจก็คือ ที่ดินเปล่าหลายแปลง ซึ่งเธอก็ไม่รู้ว่าใครเป็นเจ้าของ เมื่อตอนที่เธอนั้นเห็นที่ดินเปล่านั้น ใจของซ่งลี่อินก็คิดไปถึง ห้าง ของเธอ 

ซ่งลี่อินนั้นอยากจะสร้างที่นี่ให้เหมือนกับห้าง แต่เธอก็รู้ว่ามันคงยาก เพราะต้องใช้เงินจำนวนมาก ซึ่งเธอนั้นไม่มีเงินมากพอ

จากที่เธอไปสำรวจเงินของซ่งลี่อินคนก่อน เธอก็เห็นว่ามีเงินมากถึง 9000 หยวน ซึ่งเธอคิดว่าน่าจะเป็นสินเดิมของซ่งลี่อิน รวมกับเงินที่สามีของเธอนั้นให้มา ซึ่งเงินจำนวนนี้มันน้อยนิดสำหรับเธอมาก กับการที่จะสร้างกิจการอะไรสักอย่าง

ดังนั้นเธอจึงคิดที่จะหาเงินมาเพิ่ม เพียงแต่เธอยังคิดไม่ออกเท่านั้นเองว่าเธอจะหาเงินได้จากวิธีไหน ที่มันสามารถหาเงินได้มาเป็นกอบเป็นกำ

ซ่งลี่อินจอดรถที่หน้าห้างสรรพสินค้า เมื่อเธอเดินลงมาจากรถก็กลายเป็นที่ีสนใจ เพราะในยุคนี้น้อยมากที่ผู้หญิงจะสามารถขับรถเองได้ และอีกอย่างถ้าบ้านไหนมีรถขับนั่นก็แสดงว่าบ้านนั้นมีฐานะดีมาก