2

เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ…

2.

“แอ้ๆ แอ้ๆ” เจ้าเด็กอ้วนที่เห็นว่าแม่เงียบไปก็ส่งเสียงเรียกความสนใจอีกครั้งแล้วก็ได้ผล

“เอาล่ะ แม่รู้แล้ว เดี๋ยวแม่จะเอานมมาให้กิน” เฉินลี่ซือนั้นตอนนี้ไม่ได้กินนมของซ่งลี่อินแล้ว เพราะน้ำนมของเธอไม่เพียงพอที่จะเลี้ยงลูกน้อย ดีที่สามีของเธอนั้นมอบเงินให้ใช่จ่ายทุกเดือน เธอจึงไม่ได้เดือดร้อนในเรื่องนี้เท่าไหร่นัก และนี่อาจจะเป็นข้อดีข้อเดียวของสามีของร่างนี้ก็เป็นได้

เฉินหวังเหว่ยนั้น มอบเงินมากมายให้กับคนเป็นภรรยา ซึ่งถ้าเดือนไหนเขานั้นไม่สามารถที่จะกลับมาที่บ้านได้ เขาก็จะใช้ลูกน้องนำมาให้ แต่ถ้าเขานั้นกลับมาบ้าน เขาก็จะมอบมันให้กับเธอเอง

ระหว่างที่เจ้าเด็กอ้วนนั้นกำลังดูดนมอย่างเมามัน ซ่งลี่อินก็จมอยู่ในความคิดอีกครั้ง และคิดว่าที่เธอนั้นมาอยู่ที่นี่นั้นมันคงต้องมีอะไรสักอย่างที่เธอนั้นยังคิดไม่ออก ถึงเธอจะใช้เวลาคิดมากว่าสามวันแล้วก็ตาม

“เฮ้อ หรือเราจะขอหย่าไปเลยดีหรือเปล่านะ” ซ่งลี่อินคิดว่า ถ้าคนที่เป็นสามีนั้นไม่ได้รักกันแล้ว ก็ไม่ควรที่จะอยู่ด้วยกันอีก ถึงแม้ว่าการหย่าสามีนั้นจะเป็นเรื่องน่าอับอายในยุคนี้ แต่เธอคิดว่าไม่ใช่กับเธอ เพราะยุคที่เธอจากมานั้น เรื่องแบบนี้มันเป็นเพียงเรื่องที่มันเล็กน้อยมาก ถ้าหมดรักกันแล้ว การหย่าร้างจึงเป็นสิ่งที่ดีที่สุด ดีกว่ามานั่งทนทุกข์อยู่ด้วยกันและไม่มีความสุขในชีวิต

แต่ก่อนที่เธอจะหย่า เธอคงต้องหาอาชีพเอาไว้รองรับ เพราะบ้านเดิมของเธอนั้นไม่มีอีกต่อไปแล้ว พ่อแม่ของเธอนั้นเสียไปสามปีแล้ว บ้านที่เคยเป็นของเธอนั้น เธอก็ขายมันไปแล้ว เพราะไม่คิดจะกลับไปอยู่ที่นั่นอีก และนี่ก็เป็นเหตุให้เขาและเธอได้แต่งงานกัน

เมื่อย้อนไปเมื่อสามปีก่อน…

ซ่งลี่อินนั้นอยู่กับพ่อและแม่ที่อีกเมืองหนึ่ง ครอบครัวของเธอนั้นไม่ได้ยากจนมากนัก แต่ก็ไม่ได้ร่ำรวย หรือจะเรียกว่าฐานะปานกลางก็ได้

วันหนึ่งพ่อและแม่ของเธอนั้นออกไปค้าขาย ก็ได้เกิดเรื่องร้ายขึ้น พ่อแม่ของเธอนั้นถูกโจรปล้นระหว่างทางเดินทางกลับมาจากขายของ ทำให้ท่านทั้งสองคนนั้นเสียชีวิตลงในวันนั้น

แต่ก่อนที่ท่านทั้งสองจะสิ้นใจ เฉินหวังเหว่ยที่ออกมาทำภารกิจนอกพื้นที่ก็เจอเข้ากับเหตุการณ์ แต่เขานั้นมาช้าไป ไม่สามารถช่วยพ่อแม่ของซ่งลี่อินได้ทัน เมื่อมาถึงโจรพวกนั้นก็หนีไปซะแล้ว

“คุณลุง คุณลุงได้ยินผมหรือเปล่าครับ” เฉินหวังเหว่ยเรียกคนเจ็บที่นอนไม่ได้สติ เมื่อเขาจับชีพจรดู ก็เห็นว่าคนเป็นภรรยานั้นสิ้นใจไปแล้ว จะเหลือก็แต่คุณลุงคนนี้ที่ยังมีลมหายใจอยู่ เขาเลยลองเรียกดู

“พะ..พ่อหนุ่ม กะ..ก่อน ทะ..ที่ลุงจะตาย ละ..ลุงขอร้อง สะ..สักอย่างได้มั้ย…” เมื่อพ่อของซ่งลี่อินค่อยๆลืมตาขึ้นมา ก็เห็นชายหนุ่มในชุดทหาร และความรู้สึกของเขานั้นก็คิดว่าคนคนนี้ต้องเป็นคนดีอย่างแน่นอน 

“คุณลุงอย่าพูดแบบนั้นเลยครับ เดี๋ยวผมจะพาไปส่งที่โรงพยาบาล” เฉินหวังเหว่ยไม่อยากให้คนเจ็บใช้แรงมาก เพราะกลัวจะสิ้นใจไปเสียก่อน ถึงแม้จากอาการที่เห็นนั้นเขาคิดว่าอาการหนักมาก

“มะ..ไม่ต้อง..” คนเจ็บได้แต่ฝืนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงขาดๆหายๆ เพราะเขานั้นรู้ตัวเองดีว่าจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน

“ละ..ลุง มีลูกสาว นะ..หนึ่งคน ชะ..ช่วยดูแล เธอด้วย..” พ่อของซ่งลี่อินพยามพูดในสิ่งที่อยู่ในใจออกมา พร้อมกับจ้องตาชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความหวัง และใช้แรงที่มีอยู่เพียงน้อยนิด ล้วงเข้าไปในกระเป๋า แล้วหยิบกระดาษเก่าๆออกมาหนึ่งใบซึ่งในนั้นเขียนที่อยู่และชื่อของลูกสาวตนเอาไว้

บ้านของเขานั้นมีกันเพียงแค่สามคนพ่อแม่ลูก ถ้าเขาและภรรยาจากไปลูกสาวคนเดียวของพวกเขาคงจะลำบาก ไหนจะพวกญาติพี่น้องที่เห็นแก่ตัวนั่นอีก เขาเกรงว่าลูกสาวจะไม่ปลอดภัย

เฉินหวังหว่ยที่เห็นสายตาของคนเจ็บ เขาก็นึกเวทนา จึงได้พยักหน้ารับ และหยิบกระดาษที่คนเจ็บนั้นส่งมาให้โดยที่ไม่รู้เลยว่า ในวันข้างหน้านั้นเขาจะต้องผูกมัดกับเด็กสาวคนนั้น

เมื่อพ่อของซ่งลี่อิน เห็นว่าชายหนุ่มตรงหน้าตอบรับก็ยิ้มออก พร้อมกับลมหายใจที่หมดลง…