บทที่ 13 มีสิทธิ์อะไร 1/2

ใบหน้าคมคายสะบัดตามแรงตบ รอยนิ้วมือแดงก่ำค่อย ๆ ปรากฏซ้ำบนแก้มข้างเดิม เอยหอบหายใจรัวเร็ว จ้องมองเขาด้วยแววตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ

"ออกไป!" เอยผลักอรรถพลออกสุดแรง "เราไม่มีอะไรต้องพูดกันอีกแล้ว! ทำไมถึงเข้าใจยาก เอาแต่ใจตัวเองแบบนี้!" เอยระเบิดอารมณ์ออกมาทั้งหมด เธอเหนื่อยที่ต้องต่อกรกับเขาแล้วจริงๆ นะ

อรรถพลบีบต้นแขนของเอยแน่นจนกระดูกแทบหัก บดกรามดันกระพุงแก้มที่ถูกตบ จ้องมองเธอด้วยแววตาอำมหิตน่ากลัว

"ไม่เกี่ยวข้องกัน? เหอะ! จะบอกให้นะเอย ถ้าผมอยากจะเอาเอยอีก ไม่ว่าตอนนี้หรือตอนไหน เอยก็ต้องอ้าขาให้ผมเอา... เพราะผมยังเป็นเจ้าของเอย!!"

"พูดแบบนี้ไม่มีเหตุผลเลยนะคะ? คิดจะทิ้งก็ทิ้ง คิดจะเอาก็เอา... เห็นเอยเป็นตัวอะไร!?"

"จริงๆ เอยควรรู้ตัวนะ ว่าสำหรับผมแล้ว... เอยเป็น 'ตัว' อะไร?"

"..." เอยอ้าปากค้าง สถานะที่เขาตอกย้ำทำให้หัวใจปวดหนึบจนพูดไม่ออก

"...แต่คุณเป็นคนยุติความสัมพันธ์เองนะ!" เอยพูดออกมาด้วยหัวใจที่เหนื่อยล้ากับความไร้เหตุผลของเขา "หรือคุณคิดจะกลืนน้ำลายตัวเอง!" เอยปล่อยให้น้ำตาไหลพราก 

"ผมเป็นคนยุติ แล้วยังไง? ถ้าตอนนี้ผมอยากได้เอยอีก ผมก็ต้องได้! และตราบใดที่ผมยังไม่แต่งงาน ผมจะทำอะไรกับใครก็ได้!"

"เลว! ถ้าคุณจีนรู้เข้า เธอจะเสียใจแค่ไหนที่ตัดสินใจแต่งงานกับคุณอรรถ ขนาดเอยที่แค่เคยรักคุณ ยังรู้สึกผิดหวังเลยที่ครั้งหนึ่งโง่งมไปรักคนอย่างคุณ" เอยต่อว่าพลางดิ้นรนอีกครั้ง แต่ยิ่งดิ้นกลับยิ่งถูกร่างแกร่งล็อกเอาไว้อย่างแน่นหนา

"หึ! อย่าทำเป็นห่วงคนอื่นไปหน่อยเลย... เอยเองก็อยากจับผมให้อยู่หมัดเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? ยอมนอนอ้าขาให้ผมเอามาตั้งสามปี แถมยังแหกกฎมาพร่ำบอกว่ารักผมนักหนา ตอนนี้จะมาทำเป็นเล่นตัวทำไมให้เสียเวลา ของมันเคย ๆ แค่ยอมอีกทีมันคงไม่สึกหรอหรอกมั้งครับ?"

"..."

เอยรู้สึกเหมือนร่างกายชาวาบไปถึงหัวใจ คำพูดเหยียดหยามเหล่านั้นกัดกินศักดิ์ศรีของเธอจนไม่เหลือชิ้นดี เขาน่ากลัวเกินไปและดูเหมือนว่าเธอพูดอะไรไป เขาไม่คิดจะฟังมันเลยสักนิด!

ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินความรู้สึก เธอรู้ดีว่าสู้อรรถพลไม่ไหว ยิ่งถูกจับตัวได้ซ้ำสองแบบนี้ โอกาสที่จะหาช่องโหว่หนีไปคงไม่มีอีกแล้ว และหากเธอยิ่งขัดขืน เพลิงโทสะของอรรถพลก็คงจะยิ่งลุกโชนจนควบคุมไม่ได้ 

หากใครมาเห็นเข้าหรือหากคู่หมั้นของเขามาเจอพวกเราสองคนในสภาพแบบนี้ ชีวิตที่เธอพยายามสร้างใหม่จะต้องพังทลายลงทันทีแน่ ๆ

เธออยู่กับเขานานเกินไปแล้ว ควรจบทุกอย่างให้ไวที่สุด!

อรรถพลเป็นประเภทที่ยิ่งต่อต้านก็ยิ่งอยากเอาชนะ ดังนั้นเธอไม่ควรดื้อดึงและต่อต้านเขาอีก แต่ควรทำในสิ่งตรงกันข้าม 

แผนนี้มันอาจจะได้ผลก็ได้...

เมื่อตั้งสติได้ เอยจึงสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกั้นความตระหนกที่กระเจิดกระเจิง ตอนนี้ทางเดียวที่จะรอดคือทำให้เขารู้สึกรังเกียจจนไม่อยากเข้าใกล้เธออีก

วินาทีต่อมา สีหน้าที่เคยตื่นตระหนกกลับเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มหยันที่มุมปาก เอยโน้มตัวเข้าหาอรรถพลจนหน้าอกนุ่มนิ่มเบียดชิดแผงอกแกร่ง มือบางเลื่อนขึ้นไปลูบไล้ตามมัดกล้ามอย่างอ้อยอิ่ง แววตาเปลี่ยนเป็นยั่วยวนจนอรรถพลชะงักไปด้วยความคาดไม่ถึง

"วา... แย่จังค่ะ โดนจับได้ซะแล้ว" เอยแสร้งทำน้ำเสียงเสียดายระคนออดอ้อน จังหวะนี้ทักษะการแสดงที่มีต้องงัดออกมาใช้ให้หมด!

"...!?"

"จริงๆ เอยชอบนะคะที่คุณเข้าหาเอยแบบนี้ เพราะมันทำให้เอยรู้ว่าคุณอรรถยังลืมเอยไม่ลง?" เธอพูดด้วยน้ำเสียงหวานยั่วเย้า ปลายนิ้วไล้ไปตามใบหน้าคมคายก่อนจะเลื่อนลงมาดึงเนกไทราคาแพง บังคับให้เขาโน้มตัวลงมาจนปลายจมูกแทบชิดกัน

"นี่เธอ!" อรรถพลดูจะงุนงงไม่น้อยกับการเปลี่ยนท่าทีแบบกะทันหัน

"ถ้าอยากได้เอยจริงๆ เอยขอแค่คุณอรรถห้ามใช้กำลังรุนแรงกับเอยอีก แล้วเอยจะยอมให้คุณทำทุกอย่าง... แต่ว่า เอยไม่มั่นใจนะคะว่าเสียงของเอยมันจะดังไปถึงหูคุณจีนหรือเปล่า"

"เอย!" อรรถพลตวาดเสียงต่ำ แววตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธเมื่อรู้ตัวว่ากำลังถูกขู่

“ทำไมคะ? ในเมื่อคุณมองว่าเอยร่าน เป็นผู้หญิงไม่ดี เอยก็ไม่เห็นต้องเสแสร้งให้เหนื่อยอีก" เอยเลื่อนมือขึ้นไปคล้องคอเขา ใช้ร่างกายบดเบียดเข้าหาอย่างจงใจ "จริงๆ เอยน่ะอยากได้คุณคืนจะตาย... แต่คุณไม่เล่นด้วยเอยถึงต้องยอมถอย แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้คุณอรรถยังดูสนใจผู้หญิงร่าน ผู้หญิงไม่ดีคนนี้อยู่ แบบนี้ไม่ถือว่าเป็นเรื่องดีของเอยเหรอคะ?"

"..."

"ถ้าคุณอรรถจะยอมลดตัวลงมาเล่นกับเอยจริงๆ ก็ได้ค่ะ ทำมันตรงนี้เลยสิให้คุณจีนเดินมาเจอเราสองคนอยู่ด้วยกัน เธอจะได้ตาสว่าง..." เอยช้อนตามองเขาพร้อมรอยยิ้มร้าย "...เธอจะได้รังเกียจจนถอนหมั้น แล้วคุณอรรถก็จะกลับมาเป็นของเอยคนเดียว... เหมือนเดิม"

เอยแสร้งทำท่าจะโน้มคอเขาลงมาจูบ แววตาที่ดูไร้ยางอายในสายตาของเขาทำให้อรรถพลถึงกับชะงักด้วยความสะอิดสะเอียน

พรึบ!

เขาผลักร่างบางออกห่างราวกับโดนของร้อน

"ร่าน!" อรรถพลสบถออกมา "ความคิดเอยมันน่ารังเกียจกว่าที่ผมคิดเอาไว้เสียอีก... อย่าคิดใฝ่สูงว่าคนอย่างผมจะคว้าผู้หญิงอย่างเอยมาทำเมีย อย่างมากเอยก็เป็นได้แค่นางบำเรอแก้ขัดเท่านั้นแหละ!"

"อุ๊บ! พอดีว่าเอยไม่อยากเป็นแค่นางบำเรอน่ะสิคะ... เอยอยากเป็นตัวจริงมากกว่า"

"เอย!"

"เรียกทำไมคะ เอยก็อยู่ตรงนี้แล้วไง" เอยทำลอยหน้าลอยตาจนอรรถพลแทบเสียสติ เขาขมวดคิ้วแน่นเมื่อตามเกมของเธอไม่ทัน ยิ่งเห็นเอยทำท่าจะเดินเข้าหา เขากลับเป็นฝ่ายก้าวถอยหลังด้วยความรังเกียจ

"ทั้งที่เป็นฝ่ายทิ้งเอยไปเองแท้ๆ แต่สุดท้ายก็กลับมาหา... ติดใจเอยแล้วสินะคะ คุณอรรถกลับมาเป็นของเอยเถอะนะ" เอยแสร้งทำท่าจะเข้าไปซุกไซ้อีกครั้ง แต่อรรถพลกลับผลักเธอออกอย่างแรง

"น่ารังเกียจ!"

เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาเหยียดหยามเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะสะบัดตัวเดินหนีออกจากห้องน้ำไปทันที ทิ้งให้เอยยืนนิ่งมองตามแผ่นหลังแกร่งนั้นด้วยรอยยิ้มที่ยังค้างอยู่บนใบหน้า

ปัง!!

เมื่อเสียงประตูปิดลง ความเงียบสงัดกลับคืนมาอีกครั้ง รอยยิ้มจอมปลอมก็ค่อย ๆ เลือนจางหายไป

แผนสำเร็จ!

ฟุบ!

เรือนร่างบอบบางทรุดฮวบลงนั่งพิงกำแพงอย่างคนหมดแรง น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลพรากออกมาอย่างสุดจะกั้น ความเจ็บปวดจากคำดูถูกและรอยช้ำตามร่างกาย ยังเทียบไม่ได้กับบาดแผลลึกในใจที่เขาเพิ่งกรีดซ้ำเพิ่มลงมาจนมันเหวอะหวะ

แต่มันจบแล้ว... 

เขาคงรังเกียจเธอจนไม่กล้ามายุ่งด้วยอีก

เอยรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลือพยุงตัวขึ้น ส่องกระจก มองสภาพยับเยินของตัวเองด้วยความขมขื่น ก่อนจะรีบเช็ดน้ำตาและจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย มือบางสั่นเทาขณะล้วงคอนซีลเลอร์ขึ้นมาแต้มปิดรอยแดงช้ำที่เขาทิ้งไว้จนมิดชิด 

เธอสูดลมหายใจลึกเพื่อสะกดกั้นความอ่อนแอ

"เก่งมากแล้วเอย... เธอเก่งมากแล้ว..."

เอยพึมพำปลอบใจตัวเองผ่านเงาสะท้อนในกระจก ก่อนจะเชิดหน้าเดินออกจากห้องน้ำด้วยท่าทางสงบนิ่งที่สุด 

เธอเดินไปหาพนักงานที่เคาน์เตอร์ จากนั้นไม่นานพนักงานก็พาเธอไปหานะโมที่ห้องสปาอีกห้องหนึ่ง ซึ่งเอยขอเพียงแค่นั่งรอนะโมอยู่ที่ส่วนรับแขกโดยไม่ทำสปาต่อ เธอให้เหตุผลว่ารู้สึกไม่สบายตัว พนักงานจึงยอมตามใจ

เฮ้อ... 

ตอนนี้เธอแค่อยากอยู่เงียบ ๆ และยังไม่พร้อมที่จะให้ใครเห็นร่องรอยแห่งความอัปยศบนร่างกายนี้เลยจริงๆ