บทที่ 14 ความรู้สึกที่สับสน 1/1

บทที่ 14

ความรู้สึกที่สับสน

ทางด้านอรรถพล เขาขบกรามแน่นจนขึ้นเป็นสันนูน พลางจ้องมองตามแผ่นหลังบางที่หายลับเข้าไปในห้องสปา ในใจเต็มไปด้วยความฉุนเฉียวและขุ่นมัวจนเกินจะระงับ

'ผู้หญิงอย่างเธอมันก็แค่นี้!' อรรถพลนึกเหยียดหยันเอยอยู่ในใจ

"เฮียอรรถคะ... เป็นอะไรหรือเปล่า เห็นจ้องผู้หญิงคนนั้นมานานแล้วนะ" เสียงหวานของจีรนาดึงสติเขาให้กลับมา เธอเอ่ยถามถึงเอยด้วยความสงสัย

"เปล่าครับ ไม่มีอะไร" เขาฝืนยิ้มตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเคร่งขรึมเมื่อหันมาหาคู่หมั้น

"หรือเธอทำอะไรให้เฮียอรรถไม่พอใจหรือเปล่าคะ?" จีรนาถามหยั่งเชิง เพราะแววตาของอรรถพลในวินาทีแรกที่เธอเห็นนั้นดุดันราวกับอยากจะฆ่าใครสักคนให้ตายคามือ ไหนจะรอยแดง ๆ ที่แก้มของเขาอีก...

ในห้องน้ำ... ทั้งสองคนทะเลาะอะไรกันนะ?

แม้จะสงสัย แต่จีรนาก็ไม่คิดจะเซ้าซี้ถามให้มากความ เพราะเธอรู้นิสัยของอรรถพลดีว่าถ้าเขาไม่ยอมบอก ต่อให้เธอไล่ต้อนอย่างไรเขาก็ไม่มีวันตอบ

"ไม่มีอะไรจริงๆ ครับ ว่าแต่จีนคุยธุระเสร็จแล้วใช่ไหม?" อรรถพลรีบตัดบทและเปลี่ยนเรื่องทันที

"เสร็จแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะที่อุตส่าห์มารอรับจีน" จีรนายิ้มตอบ

ช่างเถอะ... 

สำหรับเธอแล้ว ตอนนี้ถือว่าอรรถพลยังโสด เธอจึงปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจได้โดยไม่ได้ซีเรียสอะไรนัก

"แต่ว่า... เฮียอรรถหายไปไหนนานจัง จีนนึกว่าหลงทางในนี้ไปแล้วเสียอีก" หญิงสาวแสร้งถามทีเล่นทีจริง

"อ๋อ... พอดีเจอคุณเอยน่ะครับ เลยได้คุยกันนิดหน่อย" เขาตอบด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา

"คนนั้นเหรอคะ?" จีรนาเลิกคิ้วมองไปยังทิศทางที่เอยเพิ่งเดินหายไป

"ครับ พอดีเห็นว่าฝีมือการแสดงของเธอดี ก็เลยอยากจะลองชวนมาเซ็นสัญญาเข้าสังกัดใหม่ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะปฏิเสธ... เฮียเลยไม่ได้ฝืนใจอะไรต่อ"

"อ๋อ... ก็น่าเสียดายอยู่นะคะ สวยขนาดนั้น เฮียอรรถคงเล็งเห็นความสามารถของเธอจริงๆ" จีรนายิ้มรับ แสดงท่าทีไม่ติดใจสงสัยอะไร ก่อนจะยื่นมือไปควงแขนอรรถพลอย่างออดอ้อน "กลับกันเถอะค่ะ จีนเริ่มเหนื่อยแล้ว"

"โอเคครับ" อรรถพลพยักหน้ายิ้มรับ ก่อนจะพาคู่หมั้นเดินออกจากร้านเพื่อไปส่งเธอที่บ้าน ทิ้งไว้เพียงรอยไหม้ของความโกรธที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ภายในอก

หลังจากส่งจีรนากลับถึงบ้านเป็นที่เรียบร้อยแล้ว อรรถพลก็ไม่สามารถประคองหน้ากากผู้ชายที่แสนดีเอาไว้ได้อีก อารมณ์กรุ่นโกรธที่พยายามสะกดกลั้นไว้ปะทุออกมาจนอกแทบระเบิด การกระทำของเอยในวันนี้ทำให้เขาทั้งโกรธ ทั้งรังเกียจจนแทบอยากจะขยี้เธอให้แหลกคามือ!

"บ้าเอ๊ย!" ชายหนุ่มสบถคำรามในลำคอพลางทุบพวงมาลัยรถอย่างแรงเพื่อระบายโทสะ "อยากเป็นมากกว่านางบำเรองั้นเหรอ! เหอะ!"

เขาสบถด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ความขุ่นเคืองพุ่งพล่านจนลำคอแห้งผาก เขาไม่ชอบใจในสถานการณ์แบบนี้เลยสักนิด เด็กดีที่เคยอยู่ในโอวาทและเชื่องยิ่งกว่าใคร ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะกลายเป็นผู้หญิงร้ายกาจที่มีมารยาเต็มร้อยแบบนี้!

...ทว่าต่อให้ปากจะพร่ำบอกว่ารังเกียจเธอเพียงใด ลึก ๆ แล้วในใจของเขากลับรู้ดีว่า เขายังต้องการเธอ สัมผัสอันนุ่มนิ่มและกลิ่นหอมกรุ่นที่ยังติดตรึงอยู่บนปลายจมูกและริมฝีปาก มันยังตอกย้ำว่าเขายังคงโหยหา... 

และดูเหมือนจะยังลุ่มหลงมัวเมาในรสชาติของผู้หญิงร่านอย่างเอยโดยไม่รู้สึกเบื่อหน่ายเธอเลยสักนิด

ยิ่งเธอแข็งข้อเขายิ่งอยากปราบพยศ

บ้าที่สุด!

อรรถพลหลับตาแน่น พยายามสลัดความคิดบ้า ๆ ออกไปจากหัว สาเหตุเดียวที่เขายอมล่าถอยออกมาในตอนแรก เป็นเพราะเขากลัวว่าเอยจะบ้าบิ่นทำเรื่องอย่างที่ปากพูดจริงๆ

เขาไม่อาจเสี่ยงให้เธอเปิดเผยความสัมพันธ์ลับ ๆ นี้ให้จีรนาได้รับรู้ เพราะเขารู้ดีว่าผู้หญิงทุกคนต่างก็มีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวเป็นของตัวเอง และเขาก็ไม่โง่พอที่จะเอาอนาคตไปเสี่ยงกับเกมมารยาของเธอ

"คราม... วันนี้กูไม่เข้าบริษัทแล้วนะ"

เขาต่อสายหาบอดี้การ์ดคนสนิทพ่วงตำแหน่งผู้ช่วยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดถึงขีดสุด ในเมื่อไม่อาจสงบจิตใจให้ทำงานต่อได้ อรรถพลจึงตัดสินใจมุ่งหน้ากลับเพนเฮ้าส์ส่วนตัวเพื่อดับไฟที่กำลังแผดเผาร้อนรุ่มอยู่ในใจ

ทันทีที่ถึงห้อง เท้าหนาก้าวฉับเข้าไปท่ามกลางความมืดมิดโดยไม่คิดจะเปิดไฟเลยสักดวง เขาตรงดิ่งไปยังบาร์เครื่องดื่ม คว้าขวดเหล้าสีอำพันขึ้นมารินใส่แก้วแล้วกรอกลงคอรวดเดียวจนหมด ราวกับต้องการให้รสบาดลึกของแอลกอฮอล์ช่วยลบภาพเหตุการณ์ในห้องน้ำออกไปจากสมอง

มือหนาหยิบบุหรี่ซิการ์ขึ้นมาจุดสูบ อัดมันเข้าปอดอย่างหนักหน่วง ควันสีเทาหม่นที่ถูกพ่นออกมาอย่างเชื่องช้าล่องลอยเคว้งควางอยู่กลางอากาศ เปรียบเสมือนความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่กำลังตีกันรวนกับความปรารถนาในเบื้องลึก

เขากำลังสับสนจนแทบจะเป็นบ้า...

อรรถพลนั่งจมดิ่งอยู่กับความเงียบ ดื่มเหล้าแก้วแล้วแก้วเล่าและอัดบุหรี่มวนแล้วมวนเล่าเพื่อคลายความเครียด ทว่ายิ่งแอลกอฮอล์ซึมซับเข้าสู่กระแสเลือด ความทรงจำที่มีต่อเอยกลับยิ่งชัดเจน เขาเดือดดาลที่เอยกล้าปั่นหัวเขา กล้าคบคนใหม่ กล้าพูดต่อหน้าว่าไม่รักเขาแล้ว... 

โกรธที่เธอต่อปากต่อคำและกล้าหยิบยกเรื่องจีรนามาขู่ และที่เหนือสิ่งอื่นใดคือเขาโกรธตัวเองที่ยังคงเพ้อหาของเล่นที่เคยตราหน้าว่าไร้ค่า และเป็นคนทิ้งเธอไปเอง!

...โกรธที่ยังคงโหยหาอยากครอบครองเธอ ทั้งที่รู้ดีแก่ใจว่าเธอพยายามจะใช้ร่างกายล่อลวงเขาเพื่อจุดประสงค์ใด!

อึก!

อรรถพลกรอกเหล้าเข้าปากซ้ำ ๆ จมดิ่งอยู่กับพายุอารมณ์ที่ยังไม่มีทีท่าว่าจะสงบลงได้ง่าย ๆ...

เขาเกลียดความรู้สึกทั้งหมดที่เขามีต่อเอย!

"โธ่เว้ย!!!!"

ครามรู้ดีว่าการที่เจ้านายของตนกลับมาพักที่คอนโดในเวลางานนั้นคือสัญญาณของความผิดปกติ เพราะคนอย่างอรรถพลไม่เคยปล่อยให้เรื่องส่วนตัวมาทำลายตารางชีวิตที่สมบูรณ์แบบ เขาจึงตัดสินใจตามมาถึงเพนเฮ้าส์หรูพร้อมกับเอกสารด่วน เพื่อประเมินสถานการณ์ด้วยตาตัวเอง

รองเท้าหนังสีดำเงาวับก้าวเข้ามาภายในห้องนั่งเล่นโทนขรึม กลิ่นบุหรี่ฉุนกึกและกลิ่นแอลกอฮอล์พุ่งเข้าปะทะจมูกทันทีที่บานประตูถูกเปิดออก สภาพของชายที่นั่งจมอยู่บนโซฟาทำให้ครามต้องลอบถอนหายใจ 

ใครกันที่ทำให้นายของเขาเสียศูนย์ได้ถึงขนาดนี้... ในหัวตอนนี้คงมีเพียงชื่อเดียวเท่านั้น... 'คุณเอย'

ตั้งแต่วันที่หญิงสาวเดินจากไปอย่างง่ายดาย คนที่ดูเหมือนจะคลั่งที่สุดกลับกลายเป็นเจ้านายของเขาเสียอย่างนั้น!

เฮ้อ... 

ครามยืนนิ่งมองอรรถพลที่นั่งพิงโซฟาด้วยท่าทางหมดสภาพ ดวงตาแดงก่ำจากการดื่มจัด สายตาคมกริบจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย ในนิ้วหนายังคงคีบบุหรี่ที่ไหม้จนเกือบถึงโคน ครามวางปึกเอกสารสำคัญลงบนโต๊ะที่เต็มไปด้วยขวดเหล้าและแก้วคริสตัล

"นายครับ... มีเอกสารด่วนต้องเซ็นครับ" ครามเอ่ยเรียกเป็นรอบที่สามด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นเล็กน้อย

อรรถพลปรือตามองลูกน้องคนสนิทเพียงครู่เดียว ก่อนจะคว้าแก้วเหล้าขึ้นมากระดกรวดเดียวราวกับมันคือน้ำเปล่า ครามมองภาพนั้นด้วยความเวทนาในใจ แต่ความจริงก็คือความจริง... 

คุณเอยไม่มีทางกลับมาแล้ว!

ครามคิดในใจอย่างขมขื่น 'นายเป็นคนเลือกทางเดินนี้เอง เป็นคนตัดสินใจเทคุณเอย และทิ้งเธอไปอย่างไม่ไยดี ทั้งยังเป็นคนเอ่ยปากไล่เธอให้ออกไปจากชีวิตด้วยการกระทำที่ร้ายกาจ เพียงเพราะเธอแหกกฎและนายกำลังจะหมั้นกับผู้หญิงที่คู่ควร 

ตอนนี้เส้นทางที่นายปรารถนาก็ได้มันมาอยู่ในมือแล้ว ไม่มีมลทินอย่างคุณเอยมาแปดเปื้อนขวางทาง เส้นทางการหมั้นหมายกับคนที่คู่ควรทั้งฐานะและหน้าตาทางสังคมกำลังจะไปได้ดีอย่างราบรื่น

แต่นายกลับทำเหมือนเป็นฝ่ายตัดคุณเอยไม่ได้เสียเอง ดูเหมือนว่ามลทินที่นายเคยรังเกียจนักหนา จะกลับกลายเป็นโซ่ตรวนเส้นใหญ่ที่ฉุดรั้งใจนายเอาไว้ ไม่ให้ไปไหน 

และสุดท้ายถ้านายไม่เด็ดขาดมากพอ ชีวิตที่สมบูรณ์แบบตามที่นายต้องการ ก็คงต้องพังทลายลงในสักวันแน่ ๆ'

ปึก!

อรรถพลวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองเอกสารตรงหน้า

"คราม... มึงว่ากูควรจัดการกับเอยยังไงดี" น้ำเสียงแหบพร่าเค้นถามออกมา ซึ่งเต็มไปด้วยความสับสนที่ปกปิดไม่มิด

คำถามนั้นทำให้ครามชะงักไปครู่หนึ่ง เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้านายที่บัดนี้แววตาดูอ่อนล้าและว้าวุ่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน 

ครามลอบถอนหายใจยาวก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบแต่มั่นคงตามประสาคนที่หวังดีจริงๆ

"นายควรปล่อยวางเรื่องคุณเอยครับ อย่าไปยุ่งกับเธออีก นายควรโฟกัสที่คุณจีนและชีวิตหลังแต่งงานจากนี้ครับ อย่าลืมว่าคุณเอยเองก็มีแฟนใหม่แล้ว"

อรรถพลขบกรามแน่นจนเป็นสันนูนเมื่อได้ยินคำเตือนจากคราม เขาจุดบุหรี่ขึ้นสูบอีกมวน ควันสีเทาฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ 

เขาไม่ชอบใจเลยที่ครามพูดว่าเอยมีแฟนใหม่... 

แฟนใหม่อะไร ผัวยังนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้!