บทที่ 14 ความรู้สึกที่สับสน 1/2

"วันนี้กูเจอเอย เอยเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงให้กูได้เห็น เธอยอมรับว่าอยากจับกู ทั้งยังขู่จะเปิดเผยเรื่องของเราให้จีนรู้ ทั้ง ๆ ที่กูควรโกรธ ควรจะรังเกียจเธอให้มากกว่านี้... แต่ลึก ๆ กูกลับยังต้องการเอยวะ" เขาแผดเสียงเข้มออกมาอย่างไม่เข้าใจตัวเอง "แต่กูจะไม่มีวันยอมให้เธอทำสำเร็จหรอก! คนที่ควบคุมทุกอย่างได้ต้องเป็นกูเท่านั้น"

"นายครับ... ถ้านายไม่อยากให้คุณเอยทำสำเร็จ นายก็แค่เลิกยุ่งกับเธอ" ครามพูดเตือนสติ "ยิ่งนายหลงคุณเอยจนกลืนน้ำลายตัวเองแบบนี้ ก็เท่ากับนายกำลังเดินตามเกมของเธอ สิ่งสำคัญคือนายกำลังจะหมั้นในอีกไม่นานนี้แล้ว ทางที่ดี... ผมว่านายควรรามือจากคุณเอยไปซะเถอะครับ อย่าปล่อยให้ความต้องการของตัวเองทำลายทุกอย่างจนพัง เพราะคนที่สามารถควบคุมทุกอย่างได้แบบนาย สุดท้ายกลับถูกคุณเอยควบคุม มันคงไม่ใช่เรื่องดีนะครับ"

"เหอะ!" อรรถพลแสยะยิ้มร้ายอย่างคนถือดี มันก็ดูท้าทายดีไม่ใช่เหรอ? "มึงรู้อะไรไหม มันน่าตลกตรงที่ตอนนี้ กูอยากได้ผู้หญิงน่ารังเกียจแบบเอยมาเป็น 'เมียน้อย' และควบคุม... ปราบพยศเธอให้เชื่องราวกับสัตว์เลี้ยงตัวหนึ่ง"

"นาย! คุณจีนไม่ยอมแน่ครับ!" ครามเบิกตาโพลงกับสิ่งที่ได้ยิน นี่ไม่ใช่การตัดสินใจของคนที่มีสติสมบูรณ์เลยสักนิด เจ้านายของเขาเมาจนบ้าไปแล้ว!

"หึ!" อรรถพลไม่สนคำทัดทาน "ของที่กูอยากได้ สุดท้ายกูก็ต้องได้มา! ถ้าเอยยังรักกู อยากจับกู การให้เธออยู่ในสถานะเมียน้อย กูเชื่อว่าเอยต้องยินยอมแน่"

'เอยไม่อยากเป็นแค่นางบำเรอ เอยอยากเป็นมากกว่านั้น'

ทว่าคำพูดท้าทายในห้องน้ำยังคงดังก้อง ผู้หญิงที่เริ่มมีความทะเยอทะยานจะร้ายกาจกว่าเดิมหลายเท่า และเขาอาจจะควบคุมเธอไม่ได้เหมือนเดิม... 

แต่มันก็ดูท้าทายดีนะ เพราะมันทำให้เขาอยากรู้เหมือนกันว่าเขาจะควบคุมเอยให้เชื่องไม่ได้ และคนอย่างเขาไม่มีทางที่จะถูกเอยควบคุมได้ หากไม่เป็นฝ่ายยอมเธอเอง... 

แค่เงินถึง เขาเชื่อว่ามันจะทำให้เอยยอมสยบ ยอมอยู่ใต้โอวาทและยอมอยู่ในที่ของเธอตลอดไป 

เขาเชื่ออย่างนั้น...

"ผมว่า ตอนนี้นายควรมีสตินะครับ อย่าให้ความต้องการชั่ววูบมาทำลายเส้นทางที่นายเลือก" ครามจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเจ้านาย "เส้นทางนี้ไม่ควรมีคุณเอย ตอนนี้นายได้ทั้งความเหมาะสม เกียรติยศ และคู่หมั้นที่สังคมยอมรับ อย่าเอาคุณเอยมาแปดเปื้อนชีวิตที่สมบูรณ์แบบของนายเลยครับ มันไม่คุ้มเสีย"

ครามเว้นจังหวะหายใจก่อนจะทิ้งท้าย "อีกอย่าง ผมว่าคุณเอยไม่มีทางยอมเป็นเมียน้อยของนายแน่ ๆ ตอนนี้เธอคบกับรองประธานสายการบินระดับประเทศนะครับ เธอจะยอมมาเป็นเมียน้อยของนายงั้นเหรอ ผมว่าไม่มีทางครับ ...หรือถ้านายต้องการคุณเอยจริงๆ ก็ยกเลิกงานแต่งไปซะ แล้วก็ยอมรับหัวใจตัวเองให้ได้ว่ารักคุณเอยเข้าให้แล้ว ยอมรับว่านายขาดคุณเอยไม่ได้ และนายก็กลับไปหาคุณเอย สารภาพกับเธอไปซะว่านายรักเธอ แบบนี้ผมว่ายังมีโอกาสที่เธอจะยอมกลับมาอยู่ข้างกายนายนะครับ"

"..."

เขานี่น่ะเหรอจะรักและขาดเอยไม่ได้? คนอย่าง อรรถพล สุริยาเดชสกุล ไม่มีทางยอมให้ผู้หญิงอย่างเอยมีอิทธิพลเหนือหัวใจได้เด็ดขาด! 

เขาจะยอมแลกอนาคตของตัวเอง เพียงเพราะความต้องการในตัวผู้หญิงเพียงคนเดียวเนี่ยนะ? 

ไม่มีทาง!

"มึงกลับไปเถอะคราม... กูรู้แล้วว่าต้องทำยังไง ขอบคุณที่เตือนสติกู" ความคิดฟุ้งซ่านไร้สาระอันตรธานหายไปเมื่อเริ่มได้สติ น้ำเสียงของอรรถพลกลับมาเรียบสนิทและเย็นเยียบอีกครั้ง 

เขาไม่ควรเป็นแบบนี้... หยุดคิดจะทำอะไรบ้า ๆ ซะอรรถ!

อรรถพลตัดสินใจสลัดความคิดบ้าบอทิ้งไป บอกตัวเองอย่างหนักแน่นว่าจะไม่ยอมให้เอยมีอิทธิพลต่อเขาไปมากกว่านี้ 

ความต้องการนี้เป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบ... 

เอยเป็นแค่ของเล่นที่ยังไม่เบื่อก็เท่านั้น! เขาไม่ได้รักเธอ... และสักวันหนึ่งความลุ่มหลงที่น่ารำคาญนี้มันจะจางหายไปเอง

หลังจากที่ครามกลับไป อรรถพลเริ่มรวบรวมสติที่กระจัดกระจายให้คืนกลับมา เขาหยัดกายลุกขึ้นยืนด้วยท่วงท่าที่มั่นคงอีกครั้ง นิ้วหนาบดขยี้ดับบุหรี่ลงในที่เขี่ยอย่างใจเย็น ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปในห้องน้ำ ปล่อยให้สายน้ำเย็นจัดที่รดรินลงมาบนบ่ากว้างช่วยชะล้างทั้งกลิ่นแอลกอฮอล์และกลิ่นบุหรี่ให้จางหายไป

อรรถพลหลับตานิ่ง ปล่อยให้ความเย็นเยียบแทรกซึมเข้าสู่ผิวหนังเพื่อเรียกความสดชื่นและขับไล่ความมึนเมาที่ยังหลงเหลืออยู่ให้สิ้นซาก

อืม...

เพราะใบหน้าหวานและกลิ่นกายที่ยังติดจมูก ทำให้อรรถพลจำต้องช่วยตัวเองเพื่อปลดปล่อยอารมณ์ที่ค้างคา เขาไม่คิดจะเรียกดาราหรือนางแบบคนไหนมาสนองความใคร่ เพราะเรียกมาก็เท่านั้น ในเมื่อในหัวของเขามีแต่ภาพของเอย... 

เขาทำอะไรกับใครไม่ได้เพราะมีแต่หน้าเอยอยู่เต็มหัว มันน่ารำคาญตัวเองก็ตรงนี้แหละ!

อืม...

เมื่อจัดการตัวเองจนเรียบร้อยแล้ว อรรถพลในชุดคลุมอาบน้ำตัวยาวก็ก้าวขึ้นเตียงนอนขนาดคิงไซส์ภายในห้องนอนสุดหรู เขาเอนกายลงพลางข่มตาหลับ 

นับจากนี้เขาจะกลับมาเป็น อรรถพล สุริยาเดชสกุล คนเดิมที่เด็ดขาดและเย็นชามากพอที่จะควบคุมทุกอย่างให้อยู่ในกำมือได้ดีกว่าวันนี้!

หลายวันต่อมา...

ภายในห้องทำงานสุดหรูบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้า อรรถพลนั่งจมอยู่ท่ามกลางกองเอกสารหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ใบหน้าคมเข้มฉายแววอิดโรยอย่างปิดไม่มิด ซึ่งเป็นผลจากการโหมงานหนักและการพึ่งพาแอลกอฮอล์เพื่อดับความฟุ้งซ่านมาหลายคืนติดต่อกัน

สายตาคมกริบกวาดมองตัวเลขในรายงานไตรมาส ทว่าความสนใจทั้งหมดกลับถูกฉุดดึงไปยังเสียงประกาศจากหน้าจอโทรทัศน์ขนาดใหญ่บนผนัง ซึ่งกำลังนำเสนอข่าวบันเทิงที่กำลังเป็นประเด็นร้อนอยู่ในขณะนี้

"และนี่คือโฉมหน้าของแบรนด์แอมบาสเดอร์คนใหม่ล่าสุดจากสายการบินชาร์นแอร์เวย์สค่ะ... คุณเอยที่กลับมาปรากฏตัวอีกครั้งในรอบหลายปี การกลับมาครั้งนี้กลายเป็นกระแสฮือฮาในโลกโซเชียลทันที ด้วยลุคที่ดูสง่างามและมีออร่าจับสุด ๆ..."

มือที่กำลังถือปากกาของอรรถพลชะงักกึกทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น เขาเงยหน้าขึ้นจ้องมองจอโทรทัศน์เขม็ง

ภาพที่ปรากฏคือเอย ซึ่งอยู่ในชุดเครื่องแบบพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินที่ถูกตัดเย็บอย่างประณีต ขับเน้นรูปร่างเพรียวบางให้ดูโดดเด่น ใบหน้าของเธอที่เคยแสดงท่าทีถือดีใส่เขาเมื่อวันก่อน บัดนี้กลับดูยิ้มแย้มแจ่มใสและเปล่งปลั่งเสียจนมือหนาเผลอกำหมัดแน่น

ดูมีความสุขเหลือเกินนะ!

ภาพในข่าวตัดไปในตอนที่เอยยืนเคียงข้างปอร์เช่ ทั้งคู่ส่งยิ้มให้กันอย่างสนิทสนมท่ามกลางบรรยากาศงานแถลงข่าว ปอร์เช่ถือวิสาสะวาดวงแขนโอบไหล่หญิงสาวไว้อย่างแผ่วเบา ทว่าแฝงไปด้วยนัยของการแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน จนอรรถพลขมวดคิ้วเข้มด้วยความขุ่นมัว

เสียงหยอกเย้าของเหล่านักข่าวและคำตอบโต้ของเอยดำเนินไปอย่างรื่นเริง โดยมีปอร์เช่คอยสอดแทรกมุกตลกอย่างเป็นกันเอง

"แบบนี้จะกลับมารับงานในวงการเต็มตัวเลยไหมคะคุณเอย?" นักข่าวถามด้วยความกระตือรือร้น

เอยคลี่รอยยิ้มหวาน ใบหน้าที่สะสวยฉายแววระรื่นเสียจนคนที่นั่งมองอยู่หน้าจอต้องขบกรามแน่น

"ค่ะ เอยตัดสินใจกลับมารับงานในวงการอีกครั้งแล้วค่ะ" เธอตอบด้วยน้ำเสียงหวานใส ท่าทางกระฉับกระเฉงและเต็มไปด้วยความมั่นใจ

"ถ้าอย่างนั้นพวกเราคงจะได้เห็นคุณเอยบนจอทีวีบ่อยขึ้นแล้วสิคะ นางร้ายอันดับหนึ่งหวนคืนรังแบบนี้แฟน ๆ คงดีใจแย่แน่ๆเลยค่ะ"

"ก็ต้องขอความเมตตาจากผู้จัดทุกท่าน ช่วยจ้างงานเอยด้วยนะคะ แฟน ๆ ก็จะได้ชมผลงานของเอยสมใจ" เอยตอบกลั้วหัวเราะอย่างเป็นกันเอง ก่อนที่ทัพนักข่าวจะเบนความสนใจไปยังชายหนุ่มข้างกายเธอ

"แล้วในฐานะแบรนด์แอมบาสเดอร์คนใหม่อย่างคุณเอย คุณปอร์เช่มีความเห็นยังไงบ้างคะ?"

แม้จะอยู่ในวงล้อมสื่อ แต่ปอร์เช่ยังคงรักษาบุคลิกภูมิฐานและมาดนักธุรกิจหนุ่มรุ่นใหม่ไฟแรงไว้ได้อย่างดีเยี่ยม

"ครับ... เพราะ 'ถูกใจ' ผมถึงติดต่อมาร่วมงานด้วย และถ้าเป็นไปได้ ผมก็อยากจะร่วมงานกับเอยไปเรื่อย ๆ เลยครับ"

สายตาที่ปอร์เช่ใช้ลอบมองเอยนั้นเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งเกินกว่าเพื่อนร่วมงาน จนนักข่าวหลายสำนักเริ่มส่งเสียงแซวกันเกรียวกราว

"ตอนนี้วงในเขากระซิบกันหนาหูมากค่ะ ว่าคุณเอยกับคุณปอร์เช่กำลังซุ่มคบกันอยู่ เรื่องนี้จริงไหมคะ?" นักข่าวช่องหนึ่งรีบจ่อไมค์ถามประเด็นร้อน

เอยรักษาอาการสงบนิ่งด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ปล่อยให้ปอร์เช่เป็นฝ่ายคลายข้อสงสัย

"ตอนนี้จะเรียกแบบนั้นก็คงยังไม่ได้ แต่ที่แน่ ๆ เราสองคนเป็นมากกว่าเพื่อนสนิทกันแน่นอนครับ ...แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นใช้คำเรียกว่าแฟนได้ในตอนนี้"

เสียงฮือฮาดังเซ็งแซ่ขึ้นทันทีที่รองประธานสายการบินหนุ่มประกาศสถานะความรักในตอนนี้อย่างเปิดเผย ซึ่งเอยไม่ได้ปฏิเสธ เธอเพียงแค่ยิ้มรับท่าทีนั้นอย่างมีจริต นักข่าวยิ่งจี้ถามเธอต่อ

"แล้วคุณเอยล่ะคะคิดยังไง รองประธานสายการบินชาร์นแอร์เวย์สออกตัวแรงขนาดนี้แล้ว!"

"จริง ๆ เอยอยากขอให้เวลาเป็นตัวตัดสินค่ะ ถ้าวันไหนสถานะของเราเลื่อนขั้น เอยไม่ปิดบังทุกคนแน่นอนค่ะ ตอนนี้เอยขอลองศึกษาดูใจกันไปเรื่อย ๆ ก่อนนะคะ"

เคร้ง!

บทสัมภาษณ์จบลงกะทันหัน เมื่ออรรถพลกดรีโมตปิดโทรทัศน์อย่างแรงจนแทบจะพังคามือ 

เขาไม่อยากได้ยินมันอีก!

"ให้เวลาเป็นตัวตัดสินงั้นเหรอ! เหอะ! คิดว่ามันจะมีวันนั้นจริงๆ เหรอเอย!