บทที่ 15 เดินเข้าสู่กรง 1/1

บทที่ 15

เดินเข้าสู่กรง

ความโกรธปะทุขึ้นในใจ ทันทีที่เขาปฏิเสธ เธอก็วิ่งแจ้นไปเปิดตัวกับคนใหม่ประชดกันเลยอย่างนั้นเหรอ? ปากการาคาแพงในมือถูกเหวี่ยงลงบนโต๊ะทำงานอย่างไม่ไยดี อรรถพลขบกรามจนเป็นสันนูน ดวงตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ฉุดไม่อยู่

กล้าให้สัมภาษณ์ท้าทายกันขนาดนี้ คงคิดว่าไม่มีเขา เธอก็หาใหม่ได้ดีกว่าสินะ! หึ! สัมภาษณ์ออกสื่อแบบนี้กะจะให้เขาเห็นแล้วร้อนรนล่ะสิ!

"เหอะ! ก็ได้เอย... เธอชนะ!"

อรรถพลพึมพำลอดไรฟัน กำแพงความเฉยชาที่เขาพยายามสร้างขึ้นเพื่อปิดกั้นความสนใจในตัวเธอ บัดนี้พังทลายลงอย่างไม่เหลือชิ้นดี ในวินาทีนี้เขารู้เพียงอย่างเดียว... 

เขาต้องการของเล่นของเขากลับคืนมา!

เขาไม่มีวันปล่อยให้เอยเป็นของใครหน้าไหนทั้งนั้น และเขาจะไม่มีวันยอมแพ้ต่อเกมนี้ด้วย เขาจะช่วงชิงของที่เคยเป็นของเขากลับคืนมา แม้สถานะที่จะมอบให้หลังจากนี้ เธอจะไม่เต็มใจยินยอมรับมันก็ตาม 

เขาจะทำให้เอยสยบอยู่แทบเท้า ไม่ว่าเธอจะใช้เล่ห์กลอะไร เดินเกมยังไง สุดท้ายเธอจะต้องพ่ายแพ้ให้กับเขา

แววตาของอรรถพลกลับมาเยือกเย็นและมาดมั่นอีกครั้ง ความหวั่นไหวถูกฉาบไว้ด้วยสัญชาตญาณของผู้ล่า ของที่เป็นของเขา ต่อให้เขาจะโยนทิ้งไปแล้ว...

ถ้าเขายังไม่เบื่อ ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะ!

อรรถพลคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาครามทันที น้ำเสียงเข้มเต็มไปด้วยอำนาจเด็ดขาด

"ติดต่อเอเจนซี่โฆษณาผลิตภัณฑ์บำรุงผิวตัวใหม่ในเครือ แจ้งไปว่าฉันต้องการตัวเอยมาเป็นพรีเซนเตอร์โฆษณาตัวนี้ และที่สำคัญ... อย่าให้เธอรู้เด็ดขาดว่าเบื้องหลังมีบริษัทของเราอยู่ในเครือ"

"แต่ว่านายครับ!" ปลายสายดูจะชะงักไป เพราะเขานึกว่าเจ้านายจะปล่อยวางเรื่องนี้ได้แล้วเสียอีก!

"ไม่ต้องพูดมาก! ไปจัดการตามที่กูสั่งก็พอ!"

"ครับ..." ครามจำต้องรับคำด้วยความหนักใจ เขารู้ดีว่าเรื่องราวกำลังจะยุ่งเหยิงเกินกว่าจะควบคุมได้ในอนาคต

นายนะนาย

ทางด้านนะโมที่กำลังวุ่นวายกับการเช็กตารางงานให้เพื่อนรัก ถึงกับยิ้มแก้มปริเมื่อมีสายติดต่องานเข้ามาไม่ขาดสาย

"เอย! แกฟังนะ เมื่อกี้แบรนด์ออนนี่ ผลิตภัณฑ์ครีมทาผิวชื่อดังติดต่อมา เขาอยากได้แกเป็นพรีเซนเตอร์โฆษณาตัวใหม่ให้จ้ะ!" นะโมบอกเอยด้วยความตื่นเต้น "ฉันเช็กสัญญาเบื้องต้นแล้ว ข้อเสนอดีมาก ไม่มีข้อผูกมัดอะไรแปลก ๆ เลยตอบตกลงไปแล้ว!"

นะโมกอดคอเอยอย่างดีใจ "เห็นไหม... การที่แกเป็นแอมบาสเดอร์ให้สายการบินชาร์นนี่มันได้ผลจริงๆ งานเข้ารัวมากแม่! วันนี้วันเดียวรับไปแล้วสามสาย นี่มันช่วงขาขึ้นของแกชัด ๆ เลยนะเอย!"

"เอยก็ขอให้ทุกอย่างดีแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ" เอยยิ้มรับด้วยความดีใจ ที่ความสามารถของเธอยังได้รับการยอมรับ 

โดยไม่รู้เลยว่างานที่เพิ่งตอบตกลงไปนั้น คือหลุมพรางที่ถูกขุดเอาไว้ เพื่อล่อลวงเธอให้เธอติดกับ เดินกลับเข้าสู่กรงขังของอรรถพลอีกครั้ง

"เป็นยังไงบ้าง" อรรถพลเอ่ยถามครามถึงความคืบหน้าเรื่องของเอย

"เรียบร้อยครับ คุณเอยตอบตกลงรับเป็นพรีเซนเตอร์โฆษณาครีมทาผิวออนนี่แล้วครับ" สิ้นคำรายงาน รอยยิ้มร้ายพลันปรากฏบนใบหน้าคมเข้มทันทีที่รู้ว่าเหยื่อติดกับ 

ทุกอย่างเป็นไปตามแผนการที่เขาวางไว้

"เรื่องสถานที่ถ่ายทำ... ฉันเลือกเป็นหัวหิน เพราะอีกสองวันต้องไปประชุมดูงานแทนป๊าที่นั่นหนึ่งอาทิตย์พอดี" เขาหมายมั่นในใจว่า หลังจากจัดการสั่งสอนและปราบพยศเอยให้กลับมาอยู่ในกำมือได้แล้ว เขาจะกลับมาเข้าพิธีหมั้นตามเดิม แผนการทุกอย่างถูกขีดเขียนไว้ในหัวอย่างรัดกุม 

จากนี้... ของเล่นที่เขายังต้องการ จะต้องหวนคืนสู่กรงขังอีกครั้ง!

"ครับนาย... แต่ว่า นายแน่ใจแล้วจริงๆ เหรอครับ" ครามเอ่ยถามย้ำอีกครั้งด้วยความหนักใจ ไม่อยากเห็นเจ้านายก้าวเดินไปในทางที่ผิดเลยสักนิด

"กูแน่ใจ มึงไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกับกูในตอนนี้ เพราะฉะนั้นมึงเตือนกูได้... แต่ห้ามกูไม่ได้" อรรถพลชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วทว่าหนักแน่น "ขอโทษนะคราม แต่กูตัดใจปล่อยเอยไปไม่ได้จริงๆ"

แม้ว่าเธอจะอันตรายมากแค่ไหน แม้ว่าเธอจะเป็นผู้หญิงที่เขาไม่ควรให้ความสำคัญ... แต่พอเห็นว่าเธอกำลังจะเริ่มต้นใหม่กับคนอื่น อกของเขาก็ร้อนรุ่มเหมือนโดนไฟสุม เขาไม่สามารถทนเห็นเธอมีความสุขในอ้อมกอดของใครได้ นอกจากเขาคนเดียวเท่านั้น!

"ผมเข้าใจแล้วครับ" ครามลอบถอนหายใจ ความรู้สึกของมนุษย์นั้นช่างซับซ้อนเกินหยั่งถึงจริงๆ "ผมจะจัดการทุกอย่างตามที่นายสั่งครับ"

"ดีมาก อย่าทำให้กูผิดหวังล่ะ" อรรถพลย้ำทิ้งท้ายก่อนจะก้มหน้าจัดการงานตรงหน้าต่อด้วยความรู้สึกที่โปร่งโล่งขึ้นมาอย่างประหลาด เขากำลังนับถอยหลังรอวันที่จะได้แมวน้อยอย่างเอยกลับมาอยู่ในเงื้อมมืออีกครั้ง... 

และเขาจะต้องฝึกให้แมวน้อยตัวนี้ให้กลับมาเชื่องให้ได้เหมือนเดิม!

"มาแล้ววว" ปอร์เช่ยกอาหารจานโปรดของเอยและนะโมมาวางไว้บนโต๊ะ วันนี้เขารับหน้าที่เข้าครัวเองเหมือนเคย และตั้งใจเลือกเมนูที่เอยกับนะโมชอบเป็นพิเศษ

"ลาภปากจริงๆ เลย" นะโมเอ่ยขึ้น รู้สึกดีใจที่ปอร์เช่ทำอาหารที่มีของโปรดของเธอด้วย ทำให้รู้ว่าแม้ปอร์เช่จะปฏิบัติต่อเอยมากกว่าเพื่อน แต่เขาก็ยังคงให้ความสำคัญกับเพื่อนสนิทอย่างเธอด้วยเช่นกัน

"หึ ของโปรดมึงนี่นา" ปอร์เช่หยอกเย้าก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ เอย "ของโปรดเอยด้วย ลองกินสิ" มือหนาตักปลาราดพริกใส่จานให้เอย เธอจึงส่งยิ้มขอบคุณก่อนจะลองชิมตามที่เขาบอก

"อร่อย!" เอยทำหน้าตื่นตาตื่นใจเล็กน้อย "เอยไม่คิดว่าปอร์จะทำอาหารอร่อยขนาดนี้ เป็นเชฟได้เลยนะเนี่ย"

นะโมรีบสมทบ "นอกจากเรียนจบบริหารแล้ว แกแอบไปเรียนเชฟมาด้วยใช่ไหม?"

"ก็ตอนไปเรียนเสริมที่เมืองนอกน่ะ ไม่มีอะไรทำเลยลองเรียนดู" ปอร์เช่บอก ทว่าหลังจากที่เขาขึ้นรับตำแหน่งรองประธาน ก็แทบไม่มีเวลาทำอาหารกินเองเลย จนกระทั่งตอนนี้... ตอนที่เขาอยากทำอาหารให้เอยทาน

"เก่งนะเนี่ย" เอยชม ปอร์เช่ยิ้มรับด้วยความดีใจ "พวกแกชอบก็โอเคแล้วล่ะ ปะ ทานกันเถอะ จะได้พักผ่อน"

นะโมและเอยพยักหน้าพร้อมกันก่อนจะจัดการอาหารตรงหน้าจนเกลี้ยง เพราะมันทั้งอร่อยและไม่อยากเหลือทิ้งให้คนทำต้องน้อยใจ

"ว่าแต่พี่รามมาหาบ้างหรือเปล่า" เอยหันไปถามนะโม นะโมส่ายหน้าทันที

"ช่วงนี้เราไม่ว่างกันทั้งคู่ เลยปลีกตัวไปเจอกันไม่ได้เลย แต่วันอาทิตย์พี่รามชวนไปเที่ยวด้วยกันอยู่ ก่อนที่ฉันจะต้องไปหัวหิน" นะโมพูดด้วยน้ำเสียงเซ็ง ๆ แต่ไม่จริงจังนัก ทว่าคำว่าหัวหินทำให้ปอร์เช่ขมวดคิ้วเป็นคำถาม

"ไปทำไมหัวหิน?"

"งานน่ะสิ เอยรับงานเป็นพรีเซนเตอร์โฆษณาครีมทาผิวของแบรนด์ออนนี่ ทางนั้นเพิ่งโทรมาคอนเฟิร์มสถานที่ถ่ายทำวันนี้ว่าเป็นที่สุริยารีสอร์ท หัวหินน่ะ"

"อ๋อ... เอยรู้แล้ว?" ปอร์เช่หันไปถามคนข้าง ๆ

"อื้อ เอยรู้แล้ว แต่เอยยังไม่ได้บอกปอร์ กะว่าจะบอกหลังทานข้าวนี่แหละ" ปอร์เช่พยักหน้าเข้าใจ

"ไปวันไหนล่ะ เดี๋ยวฉันไปส่ง" ชายหนุ่มเสนอตัวทันที

"ไม่ต้องเลย ตั้งใจทำงานไปก็พอแล้ว" เอยทำเสียงดุใส่

"แต่ว่า..." เอยส่ายหน้าไปมาพลางทำหน้าย่นใส่ปอร์เช่ทันทีที่เขาเริ่มดื้อ "เรื่องงานต้องมาก่อนนะปอร์ เอยไม่อยากเห็นปอร์เสียงานเพราะเอยนะ"

"...ก็ได้ งั้นปอร์จะรีบเคลียร์งานแล้วตามไปทีหลังแล้วกัน"

นะโมลอบมองบนเมื่อเห็นปอร์เช่ที่ปกติเป็นคนดุดันเด็ดขาด ตอนนี้กลับกำลังกลายสภาพเป็นหมาหงอยที่ถูกเจ้านายดุ "แกจะติดเอยเกินไปไหมเนี่ย?" นะโมแซวด้วยความหมั่นไส้คนมีความรัก 

...เอ๊ะ! แต่เธอก็มีความรักนี่นา

"แล้วแกไม่ติดพี่รามหรือไง?" นั่นไงล่ะ! โดนปอร์เช่สวนกลับทันควัน นะโมถึงกับทำท่าอุบอิบปาก 

"ติดสิ ฮ่า ๆ"