บทที่ 15 เดินเข้าสู่กรง 1/2

เอยส่ายหน้าไปมาขำ ๆ กับการจิกกัดกันของเพื่อน แต่เธอก็โล่งใจที่ปอร์เช่ยอมเชื่อฟังอย่างว่าง่าย "ถ้างานเสร็จเอยก็ไม่ว่าอะไรหรอก แต่ถ้าปอร์จะตามไปแล้วโกหกเอย เอยจะโกรธจริงๆ นะ" เอยแกล้งขู่ทีเล่นทีจริง จนปอร์เช่ต้องยิ้มแห้งเมื่อโดนดักคอ

"คร้าบบ ปอร์ไม่มีวันโกหกเอยหรอกน่า"

"เหม็นความรัก!" นะโมหยอกแซว เอยยิ้มหัวเราะคิกคัก และในค่ำคืนนั้นทั้งสามคนก็นั่งพูดคุยเรื่องสัพเพเหระกันอย่างสนุกสนานก่อนจะแยกย้ายกันเข้านอนตามปกติ

"ฝันดีนะที่รัก" ปอร์เช่ชะโงกหน้าออกมาจากประตูอีกห้อง เพราะอยากบอกฝันดีเอยอีกครั้ง

"ฝันดีจ้ะ" เอยส่งยิ้มบาง ๆ กลับไป

"อย่าลืมฝันถึงปอร์ด้วยนะ"

"อืม เอยจะฝันถึงปอร์... ถ้าเอยฝันอะนะ" หญิงสาวเย้าแหย่กลับไป

"โธ่... ช่างเถอะ ยังไงขอแค่ในฝันของเอยมีปอร์ก็พอ"

"พอเลย เข้านอนได้แล้ว พรุ่งนี้เอยมีงานเช้า"

"คร้าบ" เอยยิ้มด้วยความขัดเขิน ใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อทำให้ปอร์เช่รู้สึกดีมาก แม้เอยจะไม่แสดงออกมากมาย ทว่าดวงหน้าหวานที่แดงฉ่ำเพราะโดนเขาหยอกเย้าแบบนี้ก็ดีมากพอแล้วจริง ๆ

เอยกลับเข้ามาในห้องนอนอีกครั้ง ทว่าเมื่อต้องอยู่คนเดียว ความทรงจำเกี่ยวกับเหตุการณ์คราวก่อนก็เริ่มหลั่งไหลเข้ามาในหัวซ้ำ ๆ การเผชิญหน้ากับอรรถพลที่จ้องมองเธอด้วยดวงตาคมวาวโรจน์คู่ตานั้นทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัว 

ทั้งคำพูดถากถางและการกระทำอุกอาจที่ตามรังควานเธอถึงในห้องน้ำ มันทำให้เอยรู้สึกไม่สบายใจติดค้างมาจนถึงวันนี้

หญิงสาวยืนเช็ดเครื่องสำอางที่เธอใช้กลบร่องรอยเงียบ ๆ หน้ากระจก... ผ่านมาสองวันแล้ว แต่รอยช้ำที่ลำคอยังไม่จางลงเลย มันกลับยิ่งดูช้ำม่วงเด่นชัดขึ้น...

เฮ้อ...

มือบางลูบลงบนผิวเนื้อบอบบางที่ลำคอ พลันหลับตาลงแน่น... ยังดีที่ปอร์เช่และนะโมไม่ได้สังเกตเห็น ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่มีคำอธิบายดี ๆ ให้ทั้งสองคนฟังแน่

ขออย่าได้เจอกันอีกเลยนะ... 

เอยทำได้เพียงภาวนาในใจ ขออย่าให้โลกกลม และเหวี่ยงเขาให้กลับมาเจอกับเธออีกเลย... สาธุ~

ในที่สุด วันเดินทางสู่หัวหินก็มาถึง แม้ครั้งนี้ทางทีมงานจะออกปากชวนให้ร่วมขบวนรถไปด้วยกัน แต่นะโมกลับปฏิเสธอย่างสุภาพ เพราะเจ้าตัวอยากขับรถชมวิวและต้องการเวลาส่วนตัวมากกว่า

แม้ทางทีมงานจะยืนยันว่าสามารถจัดการเรื่องความเป็นส่วนตัวให้ได้ ทว่าการเดินทางไปกันเองสองคนดูจะเป็นทางเลือกที่สะดวกใจและคล่องตัวกว่าสำหรับพวกเธอ

บนเส้นทางมุ่งหน้าสู่หัวหิน เอยและนะโมสลับกันทำหน้าที่สารถีเพื่อไม่ให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเหนื่อยล้าจนเกินไป ใช้เวลาเพียงสองชั่วโมงเศษ รถหรูของนะโมก็ทะยานผ่านเส้นทางที่เคยเต็มไปด้วยตึกสูงตระหง่าน ก่อนที่ภาพสองข้างทางจะเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีครามขจีของน้ำทะเลที่สะท้อนรับกับเส้นขอบฟ้า

"ใกล้ถึงหรือยังเอย" นะโมเอ่ยถามเพื่อนรักที่กำลังทำหน้าที่ขับรถอย่างขะมักเขม้น พลางฮัมเพลงไปตามจังหวะอย่างอารมณ์ดี ตลอดทางที่ผ่านมา นะโมชวนคุยบ้าง สลับกับหลับพักสายตาไปบ้างเป็นระยะ

"ตามจีพีเอสก็ใกล้ถึงแล้วล่ะ" เอยตอบพลางใช้นิ้วดันกรอบแว่นกันแดดขึ้นเล็กน้อย

"โอเค... งั้นฉันนอนต่อนะ"

เอยส่ายหน้ายิ้ม ๆ "ปล่อยให้ฉันร้องเพลงคนเดียวตลอดทางเลยนะ"

"เอ้า! ก็เมื่อกี้ยังชวนคุยอยู่เลยไม่ใช่เหรอ" นะโมแกล้งทำหน้าย่นใส่ จนคนถูกมองต้องหันมาค้อนขวับให้เพื่อนขี้เซา

"ชวนคุยแค่ส่วนน้อยมากจ้ะ!"

"ฮ่า ๆ ๆ ก็ถือว่าชวนแล้วไงล่ะ"

"นอนไปเลยไป เดี๋ยวถึงรีสอร์ตแล้วจะปลุก" เอยว่าพลางหันกลับไปสนใจถนนตรงหน้าและร้องเพลงต่อ นะโมมองเพื่อนรักด้วยแววตาเปี่ยมยิ้ม

"ก็ใครใช้ให้แกเสียงเพราะล่ะ พอได้ยินเสียงแกร้องเพลงทีไร ฉันก็เคลิ้มจนง่วงทุกที ชวนคุยไม่ไหวหรอก"

"อ้าว นี่กลายเป็นความผิดเอยเหรอเนี่ย?" เอยหัวเราะร่าด้วยความขบขำ ส่วนนะโมแกล้งกอดอกแน่น

"ไม่รู้ล่ะ... หนีนอนแล้วนะ"

"ยัยขี้เซาเอ๊ย!"

นะโมไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับมานอกเหนือจากเสียงหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะหลับตาลงซบหมอนรองคอและเข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างง่ายดาย

"ยอมใจแกจริงๆ เลยโม" เอยพึมพำกับตัวเอง พลางเหลือบมองเพื่อนที่หลับปุ๋ยไปด้วยความเอ็นดู

สุริยารีสอร์ต หัวหิน

ในที่สุด รถหรูของนะโมก็เคลื่อนตัวเข้าสู่พื้นที่ของ 'สุริยารีสอร์ต หัวหิน' สถานที่พักผ่อนระดับลักชูรีที่ซ่อนตัวอยู่อย่างเงียบเชียบและเป็นส่วนตัว บรรยากาศอันร่มรื่นสองข้างทางทำให้เอยนึกชมอยู่ในใจตลอดทางที่ขับเคลื่อนรถเข้ามาจนถึงหน้าล็อบบี้

"ถึงแล้วโม ตื่นได้แล้ว" เอยเอื้อมมือไปเขย่าไหล่บางของเพื่อนเบา ๆ เพื่อปลุกคนขี้เซาให้ตื่นจากการหลับใหล

นะโมขยับตัวเล็กน้อยด้วยความสลึมสลือพลางขยี้ตาเบา ๆ เมื่อมองภาพความงามตรงหน้าจึงบิดขี้เกียจไปมาเพื่อขับไล่ความง่วง "กว่าจะถึง... เดี๋ยวฉันโทรหาพี่เอริสก่อนนะ"

"อืม" เอยรับคำสั้น ๆ พี่เอริสคือทีมงานจากแบรนด์ออนนี่ ซึ่งเดินทางล่วงหน้ามาสแตนด์บายตรวจเช็กความเรียบร้อยและรอรับพวกเธออยู่ที่นี่ก่อนแล้วหนึ่งคืน

นะโมกดต่อสายคุยอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันมาบอกเอย "พี่เอริสบอกว่ากำลังเดินมาจ้ะ เห็นว่าเดี๋ยวจะไปส่งเราที่ห้องพักก่อน"

"อืม" เมื่อสำรวจความเรียบร้อยของตัวเองและจัดระเบียบข้าวของเสร็จสรรพ เอยก็ก้าวลงจากรถพร้อม ๆ กับนะโม

ปึก!

กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ถูกยกลงจากท้ายรถ สองสาวลากกระเป๋ามุ่งหน้าไปยังล็อบบี้ของรีสอร์ต ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่พี่เอริสเดินมาถึงพอดี พวกเธอจึงไม่ต้องรอนาน

"สวัสดีค่ะน้องเอย น้องโม"

"สวัสดีค่ะพี่เอริส" ทั้งคู่ยกมือไหว้ตอบรับด้วยรอยยิ้มสดใส

"ปะ เดี๋ยวพี่พาไปที่ห้องพักค่ะ" เอริสเอ่ยขึ้นก่อนจะผายมือเชื้อเชิญให้เอยและนะโมเดินตามไปยังโซนที่พัก "ห้องที่จัดไว้ให้เป็นห้องระดับดีลักซ์นะคะ มีระเบียงส่วนตัวที่สามารถเดินลงไปยังหาดทรายได้เลย ที่นี่ค่อนข้างเป็นส่วนตัวมาก น้องเอยกับน้องโมไปเดินเล่นถ่ายรูปกันได้สบายเลยค่ะ คนไม่ค่อยพลุกพล่าน"

"โอเคค่ะ" เอยพยักหน้ารับรู้พลางทอดสายตามองทางเดินที่ขนาบข้างไปด้วยต้นไทรเกาหลี ซึ่งถูกตัดแต่งอย่างประณีตเรียงรายไปตามแนวห้องพัก ความเขียวขจีอันร่มรื่นของที่นี่ทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อบานประตูห้องพักถูกเปิดออก ความหรูหราโอ่โถงภายในก็ปรากฏแก่สายตาจนทั้งคู่ต้องกวาดตามองด้วยความชื่นชม ห้องพักถูกตกแต่งด้วยโทนสีน้ำตาลอ่อนดูอบอุ่นสบายตา ผนังกระจกใสบานใหญ่เผยให้เห็นวิวทะเลด้านนอกอย่างชัดเจน หากเปิดประตูนี้ออกไปก็สามารถสัมผัสผืนทรายได้เพียงไม่กี่ก้าว ในความรู้สึกของเอย ห้องพักนี้สวยงามมากจริงๆ

"ห้องสวยมากเลยนะเอย" นะโมเอ่ยขึ้นพลางมองไปรอบ ๆ ด้วยความตื่นตาตื่นใจ ขณะที่เอยเพียงคลี่ยิ้มบาง ๆ เดินสำรวจไปตามมุมต่าง ๆ สัมผัสได้ถึงความใส่ใจในรายละเอียดของเฟอร์นิเจอร์และกลิ่นอายความหรูหราที่กรุ่นอยู่ในอากาศ

เอริสเมื่อเห็นว่าทั้งสองคนพอใจกับที่พัก เธอจึงกล่าวขอตัวอย่างสุภาพ

"เชิญน้องเอยกับน้องโมพักผ่อนตามอัธยาศัยเลยนะคะ พรุ่งนี้เราถึงจะเริ่มถ่ายงานกัน วันนี้ชาร์จพลังให้เต็มที่ก่อนนะ"

"ไว้เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ" เอยยิ้มตอบรับพี่เอริสอย่างเป็นกันเอง ทั้งคู่ดูสนิทสนมกันดีเพราะต้องติดต่อบรีฟงานกันมาตลอด รวมถึงเคยฟิตติ้งเตรียมงานกันมาแล้วรอบหนึ่งก่อนจะเริ่มถ่ายจริงในครั้งนี้