บทที่16 เดินเข้าสู่กรง 1/1

บทที่16

เดินเข้าสู่กรง

  

แกร๊ก!

สิ้นเสียงบานประตูที่ปิดลงเบา ๆ ความเงียบสงบภายในห้องพักก็กลับมาอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงความตื่นเต้นลึก ๆ ในใจของเอยสำหรับการกลับมาทำงานในวงการบันเทิงอีกครั้ง แม้ในใจจะยังไม่ค่อยมั่นใจในฝีมือของตัวเองอยู่บ้าง ทว่าเธอก็สัญญากับตัวเองไว้แล้วว่าจะทำมันออกมาให้ดีที่สุด!

"แก! มันสวย มันจึ้งมาก!" นะโมที่เปิดประตูระเบียงออกไปยืนรับลมด้านนอก ตะโกนเรียกเพื่อนรักให้รีบตามออกมา

เอยเดินตามออกไปมองบรรยากาศรอบ ๆ แล้วก็ต้องเห็นด้วยกับนะโม ที่นี่สวยงามและสงบเงียบเกินกว่าที่คิดไว้มากจริงๆ

"ไว้ว่าง ๆ ฉันจะชวนพี่รามมาพักที่นี่บ้างดีกว่า"

"จ้ะ ยังไงก็หาเวลาว่างให้ตัวเองบ้างก็ดี อย่ารับงานให้เอยเยอะจนไม่มีเวลาไปเที่ยวกับพี่รามเขาล่ะ" เอยเอ่ยเตือนเพื่อนด้วยความเป็นห่วง สำหรับเธอแล้ว การรับงานหนักถือเป็นเรื่องสบาย ๆ ทว่าสำหรับนะโมที่มีคนข้างกายแล้ว การแบ่งเวลาให้ความรักก็เป็นเรื่องสำคัญไม่แพ้กัน

"รู้แล้วจ้ะ" นะโมตอบรับอย่างร่าเริง

เอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะยืนกอดอกทอดสายตามองทะเลสีครามสวย เสียงคลื่นที่สาดซัดเข้าหาฝั่งช่วยชโลมจิตใจให้เธอรู้สึกเบาสบายอย่างบอกไม่ถูก

"แต่น แตน แต๊น~"

เสียงของนะโมเรียกให้เอยที่กำลังหลับตาพริ้มต้องลืมตาขึ้น สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือยัยเพื่อนตัวดีกำลังทำหน้าทะเล้น พร้อมกับชูบิกินี่ตัวจิ๋วสีสวยอวดต่อหน้า

"นาน ๆ ทีจะได้มาเที่ยวทะเลกับเพื่อน มาย้อนวัยกันหน่อย" เอยส่ายหน้าทันทีเมื่อรู้ว่านะโมกำลังชวนเธอใส่บิกินี่ "ไม่คิดเลยนะว่าแกจะเตรียมมาด้วย"

"ต้องเตรียมสิ! และฉันก็เตรียมมาให้แกด้วย ชุดนี้เป็นไง เซ็กซี่ไหม... ฉันว่ามันเหมาะกับแกมากเลยนะ"

"แล้วพี่รามไม่ว่าเหรอ?" เอยมองบิกินี่ชิ้นน้อยจนอดสงสัยไม่ได้ว่าถ้านะโมใส่มันจริงๆ แฟนหนุ่มจะโอเคไหม

"ไม่หรอกน่า แมวไม่อยู่หนูร่าเริงจ้ะ!" นะโมตอบอย่างมั่นใจพลางกอดอกมองเพื่อนรัก

"เดี๋ยวถ้าแกโพสต์รูปลงไอจี พี่เขาได้โกรธจนบินตามมาถึงนี่แน่"

"ฮ่า ๆ ๆ ไม่หรอก เพราะพี่รามไปดูงานที่ฮ่องกงพอดี เขามาจัดการฉันไม่ได้หรอก ถึงจะโกรธ... เจอฉันอ้อนหน่อยเดียวก็หายแล้ว" นะโมว่าพลางลองทาบบิกินี่สีแดงสดกับตัว "อ่ะ... นี่ของแก" นะโมไม่ลืมยื่นชุดอีกตัวให้เอยด้วย

"ยัยโมนะยัยโม..." บิกินี่ที่นะโมยื่นให้เป็นสีดำ ซึ่งเป็นสีโปรดของเอยพอดิบพอดี เพื่อนคนนี้รู้ใจเธอเสมอจริงๆ

"เหอะน่า ที่นี่ส่วนตัวจะตาย เราก็ถ่ายรูปเช็กอินช่วยโปรโมตให้รีสอร์ตเขาหน่อย นาน ๆ ที ไม่ได้โชว์ทุกวันสักหน่อย"

"โอเค ๆ ฉันไปเปลี่ยนชุดก่อนก็ได้"

ก็จริงอย่างที่นะโมว่า... เธอเองก็ชอบใส่บิกินี่เวลามาทะเลเหมือนกัน แต่เพราะสามปีที่ผ่านมาในฐานะเด็กของอรรถพล เธอถูกสั่งห้ามไม่ให้แต่งตัวโป๊โดยเด็ดขาด

...ทว่าวันนี้เมื่อเธอได้รับอิสระคืนมาแล้ว เธอจะทำในสิ่งที่ตัวเองชอบ ทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการ โดยไม่ต้องฟังคำสั่งของใครอีก!

บรรยากาศริมชายหาดส่วนตัวในช่วงเวลาที่แสงแดดเริ่มอ่อนแสงลง ทอประกายงดงามท่ามกลางสายลมเอื่อยที่ปะทะผิวเนื้อขาวเนียน

นะโมเดินนำเอยอยู่บนผืนทรายที่ทอดยาว สองสาวอยู่ในชุดคลุมเนื้อบางเบาที่พลิ้วไหวไปตามจังหวะก้าวเดิน แสงสีทองอ่อนละมุนที่ตกกระทบผิวน้ำ ยิ่งทำให้ทั้งสองยิ้มแย้มมีความสุขกับทิวทัศน์อันงดงามตรงหน้า

"ไม่ได้มาทะเลนาน สวยจังเลย" นะโมว่าพลางรั้งข้อมือให้เอยเดินตามไปยังที่นั่งรับลมด้านหน้า "ตรงนี้แหละ มุมดีที่สุด"

เอยพยักหน้าตกลงและค่อย ๆ นั่งลงข้าง ๆ นะโม

"ทาผิวกัน" นะโมเริ่มหยิบครีมกันแดดขึ้นมาบีบลงบนฝ่ามือ เอยถอดชุดคลุมออกเผยให้เห็นผิวพรรณผุดผ่องเปล่งประกาย ก่อนจะเอนตัวลงให้นะโมช่วยทาผิวให้

"สบายเลยนะจ๊ะ" นะโมหยอกแซวอย่างหมั่นไส้ เอยจึงหลับตายิ้มอย่างผ่อนคลายและพึมพำตอบเพื่อน

"แน่นอน" นะโมยื่นปากใส่เพื่อนรัก ทว่ามือเรียวยังคงลูบไล้เนื้อครีมลงบนผิวของเพื่อนอย่างช่ำชอง จนกระทั่งทาเสร็จ เอยจึงสลับมาทำหน้าที่ทาผิวให้นะโมต่อเช่นกัน

"เสร็จแล้ว" สิ้นเสียงหวาน นะโมก็ลุกขึ้นนั่ง มองเอยที่กำลังเซตกล้อง "ไปหามุมถ่ายรูปกันเถอะ" นะโมยิ้มกริ่มพร้อมกับเดินส่ายสะโพกไปมาด้วยความขี้เล่น ทำเอาเอยหลุดขำออกมาด้วยความเอ็นดู

แชะ! แชะ!

เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง สองสาวผลัดกันเป็นตากล้องและนางแบบอย่างสนุกสนาน เรียวขาสวยก้าวไปตามผืนทราย อวดทรวดทรงองเอวคอดเว้าได้รูปและผิวพรรณที่เปล่งปลั่งในชุดบิกินี่ตัวจิ๋ว ทำให้ใครต่อใครที่ผ่านไปมาต่างต้องเหลียวมองพวกเธอด้วยความชื่นชม... รวมถึง สายตาคมกริบภายใต้แว่นกันแดดสีดำที่กำลังยืนกอดอกพิงขอบประตูจ้องมองพวกเธออยู่เงียบ ๆ จากระยะไกล

ภายใต้กรอบแว่นนั้นเต็มไปด้วยความหึงหวงที่เดือดพล่าน ยิ่งเห็นเรือนร่างระหงที่เคยเป็นของเขาโชว์ความขาวเนียนต่อสายตาโลก อรรถพลก็ยิ่งอยากจะวิ่งเข้าไปกระชากเธอมากักขังไว้ข้างกาย ไม่ให้ใครหน้าไหนได้เห็นแม้แต่ปลายนิ้ว

ริมฝีปากหนาขบเม้มแน่น คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนเป็นปม มือที่ถือซิการ์สั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ เขาอัดควันเข้าปอดแรง ๆ ก่อนจะเขวี้ยงมันทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี

กล้าดีเหลือเกินนะเอย!

"สั่งห้าม ไม่ให้ใครเข้าไปเดินเล่นตรงโซนนั้นเด็ดขาด! แม้แต่คนเดียวก็ห้ามเข้า!" ถึงแม้คนจะไม่พลุกพล่าน แต่แขกต่างชาติหรือนักท่องเที่ยวที่เดินผ่านไปมาก็ยังพอมีอยู่บ้าง เขาไม่อยากให้ใครเห็นเอย และเขาเองก็ยังแสดงตัวตนให้เธอรู้ในตอนนี้ไม่ได้เช่นกัน สิ่งเดียวที่พอจะทำได้คือกดดันใช้อำนาจสั่งปิดพื้นที่ที่หญิงสาวอยู่

"ครับนาย" ครามรับคำสั่งเสียงเรียบ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปด้วยความเหนื่อยใจ

เมื่อก่อนคุณเอยทำผิดกฎนิดเดียว นายก็จะเทคุณเอยทิ้งท่าเดียว... แต่ดูตอนนี้สิ มาตามเฝ้าเขาต้อย ๆ หวงก้างทั้งที่ตัวเองไม่มีสิทธิ์แล้ว เหนื่อยใจกับนายจริงๆ!

แล้วเมื่อไหร่จะถ่ายรูปกันเสร็จ!

อรรถพลพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ของตัวเองอย่างหนัก เขาต้องการให้เอยกลับเข้าห้องพักเสียที! ทว่าในสถานการณ์ตอนนี้เขายังเปิดเผยตัวตนไม่ได้ หากไม่ใช่เพราะพรุ่งนี้เขามีประชุมทั้งวัน จนไม่มีเวลาว่างที่จะเล่นกับของเล่นที่เคยโยนทิ้งไปแบบเธอ ตอนนี้เขาคงชิงตัวเธอมาสั่งสอนในห้องนอนไปแล้ว!

หึ! รอก่อนเถอะเอย อีกไม่นานเราจะได้เจอกันแน่นอน!...

"เตรียมท่าโพสต์เลยเอย!"

เอยพยักหน้า เริ่มจิกปลายเท้าลงบนทรายนุ่ม สะบัดผมเลียนแบบนางแบบนิตยสารอย่างสุดแรงจนน้ำทะเลกระเด็นใส่หน้านะโมเต็ม ๆ

"เป็นไง... พอได้ไหมแก?" เธอหัวเราะร่าเมื่อเห็นนะโมรีบเช็ดหน้าตัวเองพัลวัน

"หึ! ยัยตัวแสบ! เอาดี ๆ สิ" นะโมบ่นแต่ก็แอบขำตาม "

เอาล่ะ หนึ่ง สอง ซั่ม... จิกกล้องให้แตกไปเลยจ้า!"

แชะ!