บทที่26 :: ทะเลดำ 1/2

เสียงหวานยังคงครางกระเส่าอย่างต่อเนื่อง เธอถูกอรรถพลปลุกปั่นอารมณ์ดิบจนปะทุขึ้นมาอย่างหักห้ามใจไว้ไม่ได้ มือหนาลูบไล้ไปตามหน้าขาเรียวบาง ถลกชายกระโปรงเปียกชื้นขึ้นมาไว้เหนือเอว พลางเบี่ยงแพนตี้ตัวจิ๋วของเธอออกไปอย่างไม่ไยดี อรรถพลกระชับเอวบางเข้าหาตัว ควักแก่นกายอันร้อนผ่าวออกมาแนบชิดกึ่งกลางกายสาว

จังหวะแรกที่สอดผสานเข้ามา อาจจะฝืดเคืองไปบ้างเพราะอยู่ใต้น้ำ ทว่าเมื่อเอยยอมโอนอ่อนให้ความร่วมมือ ในที่สุดอรรถพลก็กระแทกกระทั้นกายเข้าหาเธอจนมิดสุดด้ามจนสำเร็จ!

"อื้ออ... อ๊ะ! คุณอรรถ..."

ผิวน้ำในสระกระเพื่อมไหวรุนแรงไปตามแรงโยกคลึงของทั้งสอง เอยเผลอไผลยกแขนกอดรัดจูบซับแผงอกเปียกชื้นของอรรถพลอย่างลืมตัว โดยมีมือหนาคอยช้อนประคองข้อพับเรียวขาของเธอให้ลอยตัวอยู่เหนือน้ำ เพื่อคอยรองรับแรงกระแทกจากเขาได้เป็นอย่างดี

"อืมม..."

ริมฝีปากหนาบดขยี้จูบลงบนเรียวปากบางอย่างหิวกระหายเหมือนเช่นทุกครั้ง ความหวานล้ำของเอยเปรียบเสมือนสิ่งเสพติดที่กระตุ้นให้เขาอยากกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัวเพื่อให้อิ่มหนำ

พึ่บ! พึ่บ! พึ่บ!

แรงกระเพื่อมของน้ำทวีความรุนแรงขึ้นตามแรงดันของสะโพกเรียกเสียงครางหวานของเอยได้ในทุกครั้งที่กระแทกเข้าหา

ในเวลาต่อมา อรรถพลพลิกกายบางให้หันหน้าเข้ากับขอบสระ ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนท่าทางขยับเข้ามาสวมกอดและจู่โจมกระแทกกระทั้นเธอจากทางด้านหลัง

"อื้อออ...คุณอรรถ"

เสียงครางหวานหูประสานคลอไปกับเสียงคลื่นน้ำ อรรถพลพรมจูบซับแผ่นหลังบางที่เปียกชื่นที่โผล่พ้นผิวน้ำ ขบเม้มผิวขาวเนียนจนเกิดรอยช้ำสีแดงกุหลาบเด่นชัดเพื่อตีตราจองเธอซ้ำ ๆ ทั่วทั้งแผ่นหลัง

ฝ่ามือหนาเลื่อนต่ำลงไปบดขยี้จุดอ่อนไหวอันบอบบางใต้น้ำ อรรถพลต้องการนำพาให้เอยไปถึงจุดนั้นพร้อมกันกับเขา นิ้วเรียวยาวปรนเปรอบดเบียดกลีบดอกไม้งามด้วยจังหวะที่เร็วและถี่กระชั้น

อื้ออ~

เอยหลับตาครางแผ่วเบา ใช้สองมือจิกเกร็งกับขอบสระน้ำไว้แน่น อรรถพลรู้จังหวะการตอบสนองของเธอได้ดี ชายหนุ่มจึงเร่งโหมสะโพกแกร่งถาโถมเข้าใส่ตัวเธออย่างถี่รัว กระทั่งเอยบีบรัดกระตุกตอดรัดแก่นกายแกร่งของเขาจนแน่นหนาและปวดหนึบ

ในวินาทีต่อมาเขาถึงได้เกร็งกระตุกและปลดปล่อยสายธารอุ่นร้อนพุ่งเข้าสู่กายสาวจนหมดสิ้นทุกหยาดหยด...

"อ่าส์..."

แม้จะเสร็จแล้ว แต่อรรถพลยังคงขยับสะโพกเข้าออกเนิบนาบแผ่วเบาอยู่ภายในร่องสาวของเธอ เอยได้แต่หลับตาลงด้วยความอ่อนล้าที่แทบจะหมดเรี่ยวแรง ทว่าคนทางด้านหลังกลับยังคงบีบเคล้นคลึงอกอิ่ม ใช้นิ้วเขี่ยบีบยอดอกของเธอเล่นอย่างมันเขี้ยวไปพร้อม ๆกับแรงขยับเข้าออกของท่อนเอ็นร้อนที่เริ่มพองโตขยายเต็มร่องสาวอีกครั้ง

"อื้ออ..."

เอยรู้สึกเสียวรัญจวนใจจนต้องร้องครางออกมา และในไม่ช้า... พายุเพลิงสวาทใต้น้ำรอบใหม่ก็เริ่มปะทุขึ้นอีกครั้งด้วยความสมยอมและสุขสมของทั้งสองอย่างไม่มีทีท่าว่าจะดับมอดลงได้ง่าย ๆเลย...

เอยรู้สึกตัวตื่น สร่างเมาก็เกือบเช้ามืดแล้ว...

หลังจากพายุพิศวาสใต้น้ำสิ้นสุดลง อรรถพลเป็นคนอุ้มเธอเข้าไปอาบน้ำและเป่าผมให้จนแห้งเสร็จสรรพ ทว่าความอ่อนโยนจอมปลอมเหล่านั้นก็หายไปทันทีเมื่ออรรถพลพูดถึงข้อตกลงเมื่อเราต้องกลับกรุงเทพฯ

บนเตียงกว้างที่มีเพียงเธอและเขากอดก่ายกันใต้ผ้าห่ม อรรถพลยังคงเฝ้ากระซิบคลอเคลียดมดอมกลิ่นกายสาว

"กลับกรุงเทพฯ เมื่อไหร่ เอยต้องเซ็นสัญญาเป็นเด็กในสังกัดของช่องผมทันที..." นิ้วเรียวยาวไล้ไปตามกลีบปากบางที่บวมเจ่อจากการบดขยี้อย่างเชื่องช้า ทว่าน้ำเสียงกลับสะกดกลั้นความทรงอำนาจไว้ทุกคำ "และถ้าเอยคิดจะลองดี ปฏิเสธมันอีกรอบ... ก็เตรียมตัวลาออกจาวงการได้เลย" คำขู่ของเขาทำเอาเอยชาวาบไปทั้งตัว

เอยหันมาสบตากับซาตานร้ายตรงหน้าด้วยแววตาที่สั่นระริก เจ็บปวดและรู้สึกหมดทางสู้ เธอรู้ดีว่าคนอย่างอรรถพลมีอำนาจล้นฟ้าพอที่จะบดขยี้อนาคตของเธอได้ ถ้าเธอยังดื้อดึงต่อต้านไม่เซ็นสัญญาตามที่เขาต้องการ

และในตอนนี้เธอก็เหนื่อยล้าเกินกว่าจะต่อกรด้วย ได้แต่หลับตาลงเพื่อหลบซ่อนความอ่อนแอ ทำได้เพียงเอ่ยตอบรับเขาอย่างจำนน

"ค่ะ... เอยจะเซ็น" เอยพึมพำแผ่วเบา "ถ้าคุณอรรถต้องการแบบนั้น..."

"ดี..." อรรถพลเอ่ยตอบเสียงเรียบ

"และเอยก็ขอให้คุณเบื่อเอยเร็ว ๆด้วยก็แล้วกัน"

"หึ" อรรถพลแค่นยิ้ม "คงอีกนาน" เพราะตัวเขาเองก็ยังไม่รู้เลยว่าจะเบื่อผู้หญิงคนนี้ได้เมื่อไหร่ ในทุกครั้งที่ได้ชิดใกล้ ได้กอด ได้จูบ ได้หอม หรือแม้แต่ได้ร่วมเตียงกัน ชายหนุ่มกลับรู้สึกไม่นึกเบื่อเธอเลยสักครั้ง กลับกันเขายิ่งตกหลุมพรางลุ่มหลงเธอจนโงหัวไม่ขึ้นในทุกครั้งที่ได้สัมผัสรักเธอ

และคงไม่มีผู้หญิงคนไหนในโลกนี้ ที่สามารถทำให้เขารู้สึกรักใคร่และปรารถนาได้เท่ากับเอยอีกแล้ว

และมันอาจจะเป็นแบบนี้ตลอดไป...

ตราบใดที่เขายังสามารถควบคุมเธอให้อยู่ใต้อาณัติได้ และเอยไม่คิดสั้นแกว่งเท้าไปหาเรื่องจีรนา หากเธอยอมอยู่ในที่ของตัวเอง เขาก็ตั้งใจจะเก็บเธอไว้ข้างกายเช่นนี้ไปเรื่อย ๆ โดยไม่มีจุดหมายปลายทางว่าเรื่องราวของเราจะจบลงที่ตรงไหน

"..."

คำว่า 'อีกนาน' เหมือนดังใบมีดแหลมคมที่กรีดซ้ำลงบนหัวใจของเธอให้อ่อนแรง คำพูดนี้มันทำให้เธอมองไม่เห็นอนาคตของตนเองและหวั่นใจเหลือเกินว่าเขาตั้งใจจะกักขังเธอให้จมปลักอยู่ในฐานะเมียเก็บของเขาไปตลอด...

ซึ่งเธอจะไม่มีวันยอมให้เขาทำสำเร็จ เรื่องของเธอกับเขาจะต้องจบลงก่อนที่เขาจะแต่งงาน!

"ไม่พูดแล้วเหรอ?" อรรถพลเอ่ยถามเมื่อเห็นคนในอ้อมกอดนิ่งเงียบไป เอยจึงลอบผ่อนลมหายใจออกช้า ๆ

"เอยง่วงแล้วค่ะ... อยากนอนแล้ว"

ฟอด!

อรรถพลเท้าแขนโน้มตัวลงมาหาแล้วกดจมูกโด่งหอมแก้มเนียนของเธอฟอดใหญ่ กลิ่นกายสะอาดหอมหวานของเอยยังคงทำหน้าที่เย้ายวนใจเขาได้ดีเสมอ...

แล้วแบบนี้เขาจะหักใจทิ้งเธอไปได้อย่างไร

เอยนิ่งงัน ทำเพียงแสร้งหลับตาลงและไม่พูดอะไรออกมาอีก อรรถพลเห็นเช่นนั้นก็ทิ้งตัวลงนอนกอดเธอไว้ในอ้อมแขนเงียบ ๆ เช่นเดิม

หากเป็นแต่ก่อน... เอยคงจะหันกลับมาสวมกอดคลอเคลีย หอมแก้มแล้วบอกฝันดีเขาด้วยรอยยิ้มหวานและแววตาสดใส ทว่าตอนนี้เธอกลับนิ่งงันไร้ความรู้สึกจนทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวอะไรบางอย่างอยู่ในส่วนลึกของหัวใจ

ซึ่งเขาเองก็อธิบายความรู้สึกนั้นไม่ได้เช่นกันว่ามันเป็นความรู้สึกแบบไหน