เข้าสู่ระบบบทที่26
ทะเลดำ
"ฮ่า ๆๆๆๆๆ!!!"
เอยหัวเราะเยาะลั่นเสียงดังอย่างสะใจอยู่ริมขอบสระ ใบหน้าหวานหัวเราะร่าเริงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
สะใจเป็นบ้าที่เธอสามารถเอาคืนคนเผด็จการได้สำเร็จเอยแอบงุนงงตัวเองอยู่เหมือนกันว่าไปเอาเรี่ยวแรงมหาศาลมาจากไหน คงเป็นเพราะแรงเกลียดชังและฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ช่วยเสริมส่งพลังโกรธให้เธอมีเรี่ยวแรงขนาดนี้!
"ได้สติหรือยังคะ!? สำนึกผิดบ้างไหมที่ทำเลวกับเอยเอาไว้!!!" เอยตะโกนด่าทอใส่คนที่ลอยคออยู่ในน้ำพลางส่งยิ้มสะใจให้อย่างผู้ชนะ
อรรถพลโผล่ศีรษะขึ้นมาเหนือน้ำ เส้นผมและเนื้อตัวเปียกปอน ชายหนุ่มตวัดสายตาคมกริบมาจ้องเอยนิ่งงันแอบคาดโทษเอาไว้ในใจ
"เธอหาเรื่องใส่ตัวเองนะเอย!"
"แบร่~~ คืนนี้ก็นอนแช่น้ำอยู่ข้างนอกไปคนเดียวเถอะค่ะ!" เอยแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เขาอย่างไร้เดียงสาด้วยความเมามาย ก่อนจะรีบหมุนตัววิ่งเข้าไปในตัวบ้านและตั้งท่าจะกดล็อกประตูกระจกบานเลื่อนทันที
ครืนนน!
ปึก!
ทว่าบานประตูกระจกกลับถูกแรงมหาศาลของอรรถพลที่ปีนขึ้นจากสระน้ำ ภายในเวลาไม่กี่วินาทีเขาก็วิ่งมาดันต้านประตูที่ถูกปิดเอาไว้จนเลื่อนชนรางล็อกไม่ได้
เอยกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอด้วยความกลัว ไม่คิดเลยว่าเขาจะเคลื่อนไหวได้รวดเร็วขนาดนี้!
"อ๊ะ!!! กรี๊ดดดด!!!"
เอยกรีดร้องลั่นวิลล่าเมื่อร่างเปียกชุ่มของอรรถพลพุ่งเข้ามาคว้าร่างของเธออุ้มพาดบ่าแกร่งได้อย่างง่ายดาย พลางสาวเท้าก้าวยาว ๆ ตรงดิ่งกลับไปยังสระว่ายน้ำอีกรอบ
"คุณอรรถ! คุณจะทำบ้าอะไรคะ! ปล่อยเอยนะ!"
"เธอเริ่มก่อนเองนี่เอย!"
"มะ... ไม่เอาคะ... กรี๊ดดดดด!!!"
ตูมมมมม!!!
ร่างบางของเอยถูกโยนละลิ่วลงไปกลางสระว่ายน้ำเสียงดังสนั่น หยาดน้ำแตกกระจายเป็นวงกว้างอีกครั้ง เอยสำลักน้ำพยายามตะเกียกตะกายพาตัวเองขึ้นมา อรรถพลแสยะยิ้มและกระชากถอดเสื้อเชิตที่เปียกชุ่มแนบเนื้อออก แล้วโยนมันทิ้งไปอย่างไม่ไยดี
"อยากเล่นน้ำก็ไม่บอกกันดี ๆ" อรรถเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับก้าวเดินตามลงสระน้ำตามเธอมาติด ๆ
"อื้อออ..."
เอยพยายามโผล่ศีรษะขึ้นมาเหนือน้ำด้วยความยากลำบากอย่างทุลักทุเล และเธอก็เพิ่งตระหนักได้ถึงความความว่างเปล่า
เท้าของเธอมันเหยียบไม่ถึงก้นสระ!
"ช่วยด้วย! อุ๊บ... ช่วยเอยด้วย! เอยว่ายน้ำไม่เป็น!" หญิงสาวตื่นตระหนกผลุบ ๆ โผล่ ๆ สำลักน้ำไปหลายอึก จนกระทั่งอรรถพลพุ่งตัวเข้ามาถึงร่างบาง มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวบางแล้วรั้งร่างของเธอขึ้นมาแนบชิดอกอุ่น
เอยตกใจจนสุดขีดจึงรีบใช้สองมือโอบกอดคอแกร่งและไหล่หนาของเขาไว้เพื่อพยุงตัวเอง
"คนเลว... ฮึก เอยจะขึ้นแล้ว!"
"เอยเป็นคนผลักผมลงมาก่อนนะ..."
เอยกอดรัดอรรถพลไว้แน่นหนาด้วยความกลัวจับใจ รู้ตัวอีกทีขาเรียวบางทั้งสองข้างก็ยกขึ้นเกี่ยวกระหวัดโอบรัดเอวสอบของเขาไว้แน่นแล้ว
ตอนนี้เธอจึงคล้องกอดลำคอหนาของเขาไว้ไม่ยอมปล่อยอย่างแน่นหนา
ความเย็นฉ่ำของสายน้ำในสระทำให้สติของเอยเริ่มสร่างเมาขึ้นมาบ้าง ทว่ากลับต้องเผชิญหน้ากับความร้อนผ่าวจากร่างกายเปลือยท่อนบนของอรรถพลแทน อรรถพลขยับก้าวอุ้มพาเธอไปจนแผ่นหลังบางแนบชิดติดขอบสระน้ำ
"คุณอรรถ... อย่าทำอะไรตรงนี้นะคะ เดี๋ยวคนของคุณมาเห็นเข้าจะทำยังไง..." เอยพยายามเอ่ยห้ามเสียงสั่นเครือเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงอารมณ์บางอย่างที่เริ่มปะทุขึ้น
"ได้สติแล้วเหรอ?" อรรถพลกัดฟันถามเด็กดื้อ
"..." เอยไม่ตอบแต่ขบเม้มริมฝีปากแน่น
"ไม่มีใครกล้าเข้ามาหรอก... เพราะที่นี่ตอนนี้ มีแค่ผมกับเอยเท่านั้น" เขาจึงตอบคำถามเธอ พลันยกยิ้มร้ายกาจตรงมุมปาก
อื้ออ~
จากนั้นก็จัดการปิดปากบางด้วยรอยจูบที่แสนเร่าร้อน
อื้ออ...
มือบางจิกเกร็งลงบนผิวเนื้อไหล่แกร่งของเขาจนเกิดรอยรอยข่วนแดงเป็นปื้นตามไหล่และแผ่นหลัง แต่อรรถพลไม่นึกเจ็บเลยสักนิด
"เกาะผมไว้ให้ดี ๆ ล่ะ... ถ้าเกิดหลุดมือจมน้ำไป ผมไม่รับประกันนะว่าจะช่วยเอยขึ้นมาหรือเปล่า" ชายหนุ่มผละริมฝีปากออกมากระซิบชิดหน้าผากกลมมน แววตาคมกริบร้อนแรงแผดเผา บ่งบอกเด่นชัดว่าบทลงโทษใต้น้ำกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว...
"ฮื้อออ..."
เสียงจูบที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำลายของทั้งสองดังประสานกันขึ้นอีกครั้ง เอยกอดรัดอรรถพลไว้แน่นหนา และทันทีที่ผละริมฝีปากออก ชายหนุ่มก็เลื่อนใบหน้าลงไปซุกไซ้ซอกคอขาวระหงอย่างเอาแต่ใจ ริมฝีปากหนาขบเม้มกลืนกินผิวบางของเอยจนเกิดรอยรักสีแดงระเรื่อไปทั่วทุกบริเวณที่เลื่อนผ่านซ้ำรอยเดิม
มือหนาปัดสายเดี่ยวเดรสของเอยให้หลุดพ้นจากเรียวไหล่กลมมน ก่อนจะเอื้อมมือลงไปดึงบลาและชุดเดรสของเธอให้รูดต่ำลงไปพร้อม ๆ กันใต้น้ำ
จากนั้นก็ขยับกายคลอเคลียนัวเนียเอยตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน โดยไม่ปล่อยให้อกอิ่มต้องว่างเว้นจากการบีบเค้นคลึง และถูกดูดกลืนกินอย่างร้อนรุ่มด้วยริมฝีปากของเขาในวินาทีต่อมา
อรรถพลทั้งโกรธ ทั้งลุ่มหลงเอยจนแทบเป็นบ้า ชายหนุ่มใช้จมูกโด่งคมและริมฝีปากซุกไซ้สูดกลิ่นกายหอมละมุนของเธออย่างคนเสพติด ฝ่ามือร้อนยังคงทำหน้าที่เค้นคลึงไปตามสัดส่วนนุ่ม ทั้งทรวงอกอวบอิ่มและสะโพกกลมกลึง
เอยได้แต่หลับตาพริ้มและเผยอริมฝีปากครางแผ่วด้วยความเสียวซ่าน ยามสะโพกนุ่มถูกนวดเฟ้นรุนแรงตามอารมณ์ปรารถนาที่ประทุเดือดพล่าน
"อื้อออ..."
หลายวันต่อมา...วันแต่งงานของนะโมในที่สุด วันที่รอคอยก็มาถึง... งานวิวาห์ของ นะโม ถูกจัดขึ้นอย่างอบอุ่นและงดงามท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับที่ถักทอราวกับดวงดาวบนดินเอยดูโดดเด่นสะดุดตาในชุดราตรีสีหวานที่ช่วยขับผิวให้ดูผ่องใสและสง่างาม แม้ว่าการมาร่วมงานครั้งนี้เธอจะอยู่ในสายตาของครามลูกน้องคนสนิทที่อรรถพล ที่ส่งมาคอยคุมเข้มไม่ห่างแต่นั่นก็ไม่อาจทำลายความตั้งใจของเธอที่อยากมาแสดงความยินดีกับเพื่อนรักได้ภายในงาน เอยขยับไปนั่งข้างปอร์เช่ เสียงหัวเราะและบทสนทนาที่พรั่งพรูออกมาทำให้เอยลืมเลือนความทุกข์ใจไปชั่วขณะ เธอปล่อยตัวปล่อยใจไปกับบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความรักเมื่อพิธีการบนเวทีสิ้นสุดลง ถึงเวลาที่คู่บ่าวสาวจะออกมาต้อนรับแขกเหรื่ออย่างใกล้ชิด เอยปรี่เข้าไปหาเพื่อนรักก่อนจะเก็บภาพความทรงจำร่วมกัน เธอโผเข้ากอดและกระซิบคำยินดีด้วยความซาบซึ้งใจที่เห็นเพื่อนมีความสุ
เช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยกิจวัตรเดิม ๆ แต่บรรยากาศกลับกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายพิศวาสที่ยังไม่จางหาย เอยในชุดนอนซาตินสีหวานตัวเดิมของเมื่อคืนดูเซ็กซี่อย่างเป็นธรรมชาติ ตอนนี้เธอกำลังช่วยอรรถพลแต่งตัวมือบางผูกเนคไทให้กับเขาอย่างคุ้นชิน ทว่าความเย้ายวนและกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเธอนั้นปลุกปั่นอารมณ์ชายหนุ่มจนเริ่มขาดสติ เขาอดใจไม่ไหวจึงรวบตัวเอยเข้ามากอดจูบนัวเนียเธออย่างเร่าร้อนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่กระจกบานใหญ่สะท้อนภาพชายหญิงที่คลอเคลียจูบกันอย่างเอาเป็นเอาตาย อรรถพลในชุดสูทเนี้ยบกริบดูภูมิฐานและทรงอำนาจ กำลังกักขังร่างบอบบางที่สวมเพียงชุดนอนผ้าซาตินลื่นมือเอาไว้ในอ้อมแขนเขาพลิกกายเธอจนแผ่นหลังนวลเนียนแนบชิดกับอกแกร่งใต้เนื้อผ้าเชิ้ตราคาแพง อรรถพลจ้องมองใบหน้าหวานผ่านกระจกด้วยสายตาเจ้าเล่ห์แพรวพราว"คุณอรรถ... เดี๋ยวเสื้อยับนะคะ" เอยประท้วงเสียงแผ่ว เมื่อเขาพลิกตัวเธอเข้าหากระจกบานใหญ่ ทำให้ตอนนี้คนทั้งสองจ้องสบตากันผ่านเงาสะท้อน
บทที่31เงามืดภายใต้แสงไฟสลัวที่ส่องสว่างจากหัวเตียง เอยทอดกายลงบนที่นอนนุ่ม เนื้อผ้าซาตินลื่นละเอียดสัมผัสไปกับผิวกายเนียน ร่างบางสั่นสะท้านเล็กน้อยเมื่อรับรู้ได้ถึงฟูกเตียงที่ยุบตัวลงข้างกาย ตามมาด้วยร่างแกร่งที่ค่อย ๆ คืบคลานขึ้นมาคร่อมทับเธอเอาไว้พายุสวาทที่เพิ่งจะสงบลงไปในห้องน้ำ ดูเหมือนจะพร้อมปะทุขึ้นใหม่ได้อย่างง่ายดาย อรรถพลในกางเกงขายาวเพียงตัวเดียวขยับกายขึ้นมาทาบทับร่างบางอีกครั้ง แสงไฟสลัวขับเน้นมัดกล้ามเนื้อกำยำและแผ่รังสีคุกคามที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันแรงกล้าชายหนุ่มโน้มตัวลงสำรวจเรือนร่างแสนยั่วยวนภายใต้ชุดนอนซาตินบางเบา ยิ่งได้เห็นผิวขาวจัดตัดกับสีหวานของเนื้อผ้า ความหิวกระหายที่ยังไม่มอดดับก็ยิ่งลุกโชนขึ้นมาอีกเท่าทวีซึ่งเอยไม่ได้ขัดขืน...เธอทำเพียงแค่นอนนิ่ง หลับตาลงช้า ๆ ยอมให้อรรถพลซุกซบใบหน้าลงกับลำคอระหงและสูดดมกลิ่นกายของเธอตามอำเภอใจ ความใกล้ชิดที่ควรจะอบอุ่นกลับกลายเป็นความอึดอัดที่บีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก"คุณอรรถ... เบา ๆ หน่อยค่ะ อื้ออ... อย่าทำรอยเยอะได้ไหม เอยต้องทำงาน"เธอเอ่ยปากขอร้องเบา ๆ เสียงที่หลุดออกมาสั่นพร่าและแผ่วเบาด้วยความรู้สึกเสียวกระส
เสียงประตูปิดลงพร้อมกับความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดทั้งวัน ทว่าภาพเบื้องหน้ากลับทำให้เอยต้องชะงัก ร่างแกร่งของอรรถพลนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ท่ามกลางสำรับมื้อเย็นที่จัดวางไว้อย่างประณีตบนโต๊ะอาหาร แสงไฟสลัวขับเน้นใบหน้าคมคายที่ดูนิ่งลึกจนเดาใจไม่ถูกเขาหายไปหลายวัน... วันนี้ได้เวลากลับมาแล้วสินะเอยทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามโดยไร้ความรู้สึกแปลกใจ เธอจำต้องลอบสังเกตใบหน้าของชายผู้ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าชีวิตอย่างเลี่ยงไม่ได้"ว่างเหรอคะ ถึงมาหาเอยได้?" เธอเอ่ยถามเสียงเรียบ พลางหยิบช้อนขึ้นมาทานอาหารตรงหน้าอย่างไม่ใส่ใจนัก"ถ้าไม่ว่าง... คงไม่มาให้เห็นหน้าหรอก" อรรถพลตอบสั้น ๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นราบเรียบ เอยพยักหน้ารับคำอย่างเข้าใจ แล้วลงมือทานอาหารมื้อเย็นไปพร้อมกับเขาด้วยความเคยชิน"แล้วงานเป็นยังไงบ้าง?" อรรถพลเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความเงียบ"ก็ดีค่ะ""ไม่เหนื่อย?"
คำว่ารักที่เธอเคยพร่ำบอกเขา บัดนี้เขากลับลังเลไม่น้อยว่าความรู้สึกเหล่านั้นของเอยที่มีต่อเขา ตอนนี้มันยังคงหลงเหลืออยู่หรือเปล่า…ในวันที่เธออาจจะก้าวเดินออกไปจากชีวิตเขาได้ทุกเมื่อ กลับกลายเป็นวันที่เขาไม่อยากสูญเสียเธอไปมากที่สุดในทุกวันที่เขาแทบไม่แสดงความรู้สึก ใครจะรู้ว่าเขาโหยหากลิ่นกายหอมกรุ่นและผิวสัมผัสนุ่มละมุนของเอยอยู่ทุกลมหายใจและช่วงหลังมานี้ ลึก ๆ เขาก็เริ่มแคร์ความรู้สึกของเธออยู่ตลอดเวลา ยิ่งเรื่องงานหมั้นของเขาที่ผ่านมา ยิ่งทำให้เขากังวลใจว่าเธอจะรู้สึกอย่างไร... ทั้งที่เขาไม่จำเป็นต้องสนใจใยดีความรู้สึกของของเล่นอย่างเธอเลยด้วยซ้ำ!"ขอบคุณที่เข้าใจเฮียนะจีน" อรรถพลไม่อยากคิดมากเรื่องของเอยอีกเขาเอ่ยขอบคุณจีนที่ยอมให้เขามีโลกอีกใบ เพื่อกลบความคิดบ้า ๆ ในใจ"เพราะจีนเข้าใจเฮียไงคะ เฮียออกจะหล่อ รวย สมาร์ทขนาดนี้ มีผู้หญิงเสนอตัวให้ไม่ขาดสายย่อมเป็นเรื่องปกติ และบางคนก็อาจจะถูกตาต้องใจ ไม่แปลกหรอกค่ะท
บทที่30ช่วยเก็บเธอไว้ข้างกายต่อไปสามวันต่อมา…ภาพบรรยากาศงานหมั้นที่ดูราวกับเทพนิยายถูกเผยแพร่ไปทั่วสื่อสังคมออนไลน์ ไฮโซหนุ่มเนื้อหอมอย่างอรรถพลบัดนี้มีเจ้าของตัวจริงอย่างเป็นทางการแล้ว... และผู้หญิงที่โชคดีที่สุดคนนั้นคือจีรนาเอยนั่งนิ่งอยู่บนโซฟากลางวิลล่าหลังใหญ่ ดวงตาคู่สวยจับจ้องหน้าจอทีวีที่กำลังฉายภาพบทสัมภาษณ์ของว่าที่บ่าวสาวทั้งรอยยิ้ม คำพูดหวานหู และสายตาที่พวกเขาแลกเปลี่ยนกัน มันช่างดูเหมาะสมกันจนหัวใจของคนที่มองอยู่นิ่ง ๆ ถึงกับชาวาบถามว่าเจ็บไหม... เอยตอบตัวเองได้ทันทีว่าเธอเจ็บจนแทบจะหายใจไม่ออกแต่ในความเจ็บปวดนั้น กลับมีความจริงที่คอยเตือนสติเธอเสมอว่าเธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเรียกร้องอะไร มือบางตัดสินใจหยิบรีโมตขึ้นมาปิดหน้าจอภาพนั้นให้ดับวูบลง เธอไม่อยากเห็นภาพเหล่านั้นอีก
บทที่12ไปเลิกกับมันซะทันทีที่แผ่นหลังบางของเอยหายลับเข้าไปในหัวมุมทางเดิน อรรถพลที่ยืนนิ่งเพียงครู่ก็เริ่มขยับกาย กลิ่นอายของความเย็นชาและอำนาจแผ่ซ่านจนพนักงานที่เดินผ่านต้องพากันก้มหน้าหลบตาด้วยความเกรงขามหากทว่าตอนนี้เขาไม่คิดสนใจใครหน้าไหนทั้งนั้น เป้าหมายเดียวในสายตาคือผู้หญิงที่กล้าเดินหนีเ
"เอย ดูนั่นสิ... นั่นมันคุณจีนนี่นา" นะโมสะกิดแขนเอย พรางกระซิบเพื่อนให้ดูจีรนาด้วยความตื่นเต้น "คุณจีนเขาสวยสมคำร่ำลือจริง ๆเลยเนอะ ดูสิ ผิวพรรณดีมากอ่ะ สงสัยเข้าครอสสปาเตรียมตัวเข้าพิธีหมั้นแน่ ๆ เลยแก" เอยพยักหน้าเบา ๆ อย่างรับรู้"อืม... คุณเขาส
เช้าวันรุ่งขึ้น...กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารโชยมาจากในครัว ปอร์เช่สวมบทบาทเป็นเชฟหนุ่ม เขาลงมือทำมื้อเช้าให้สองสาวอย่างตั้งใจ เอยเดินออกมาที่โต๊ะอาหารเป็นคนแรก ในขณะที่นะโมยังคงจัดการตัวเองไม่เสร็จ ทำให้เอยได้มีเวลาอยู่พูดคุยกับปอร์เช่เ
บทที่11โลกกลม 1/1หลังจากอิ่มท้องแล้ว ทั้งสามก็กลับมาที่คอนโดของนะโมเพื่อพักผ่อน"พักผ่อนเลยนะปอร์" เอยบอกกับปอร์เช่ขณะที่เดินเข้ามาในห้องพร้อมกัน"โอเค" เมื่อปอร์เช่เข้าห้องพักของเขาไปแล้ว นะโมก็รีบดันหลังเอยให้เข้าห้องของเธอทันที"อะไรเนี่ยยัยโม ดันฉันมาทำไมก่อน" เอยถามขึ้นอย่างงุนงง"จากนี้ไปแก




![พี่รหัสจอมซึนอ้อนรักหวานใจยัยซูเปอร์โมเดล [ nc 20+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


