บทที่26 :: ทะเลดำ 1/3

เอาเถอะ...

จากนี้ไปเขาจะพยายามทำดีกับเธอ พูดคุยกับเธอดี ๆ หากเธอไม่ดื้อรั้นจนเกินไปนัก เขาสัญญาว่าจะพยายามไม่บังคับฝืนใจเธออีก จะให้เธอทำทุกอย่างตามที่เธอต้องการ

เขาไม่อยากให้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเอยต้องพังลงด้วยความเคียดแค้นเกลียดชังไปจนสุดทางเดิน

เพราะในเมื่อระยะเวลาในการครอบครองเอยยังคงอีกนาน และเขาเลือกที่จะเก็บเธอไว้เป็นเมียเก็บ เขาก็ควรจะปฏิบัติต่อเธอให้ดีกว่านี้

ไม่ใช่คอยแต่จะต่อปากต่อคำ เอะอะก็ใช้กำลังจับทุ่มลงบนเตียงเพื่อข่มเหงรังแกเพื่อปราบพยศเธอในทุกค่ำคืนอย่างเดียว

เขาแค่อยากให้เอยกลับมาน่ารัก อ่อนหวาน และเชื่องกับเขาเหมือนเช่นวันวาน... แม้มันจะยากเย็น แต่เขาเชื่อมั่นว่าสักวันเอยจะเหนื่อยล้าและจะไม่ต่อต้าน ยอมสยบให้เขาไปเองในที่สุด!

สองวันต่อมา....

ในที่สุดวันนี้ก็ถึงเวลาที่ต้องเดินทางกลับกรุงเทพฯ แล้ว เอยและอรรถพลนั่งเคียงข้างกันอยู่บนเบาะหลังของรถตู้คันหรูที่กำลังแล่นทะยานไปตามท้องถนนมุ่งหน้าสู่เมืองหลวง ท่ามกลางบรรยากาศภายในรถที่ตกอยู่ในความเงียบงัน

"อย่าลืม... วันนี้เอยต้องย้ายกลับมาอยู่ที่วิลล่าของเรา" อรรถพลเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา ชายหนุ่มไม่ลืมที่จะย้ำเตือนในสิ่งที่เขาต้องการให้เอยรับรู้และปฏิบัติตาม

"ค่ะ..." เอยตอบรับเสียงแผ่ว พลางผ่อนลมหายใจออกยาวอย่างเหนื่อยอ่อน ในเมื่อเธอไร้อำนาจเด็ดขาดในการต่อรอง สู้รบตบมือไปสุดท้ายเธอก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ยับเยินอยู่ดี ตอนนี้สิ่งที่เธอทำได้ดีที่สุด...

คือยอมจำนนและเฝ้ารอคอยวันที่เขาจะเบื่อเธอ

"ทำหน้าให้มันดี ๆ หน่อยเถอะ..." ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าอมทุกข์หม่นหมองของเอย

"..." เอยหันไปสบตาเขา พร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่ถึงตา

"อยู่กับผม... มันทรมานขนาดนั้นเลยงั้นเหรอ?" ชายหนุ่มถามเสียงเรียบ ทั้งที่เขาก็พร้อมจะประเคนเงินทอง ชื่อเสียง และความสุขสบายทุกอย่างให้เธออย่างไม่คิดเสียดายเลย

"ถ้าให้ตอบตามความจริง ก็ค่ะ ทรมาน... เอยอยากมีชีวิตใหม่ ชีวิตที่ไม่มีคุณเข้ามาบงการ และไม่ต้องคอยตกเป็นเบี้ยล่างหรือเมียเก็บในความลับของคุณแบบนี้!" เอยพรั่งพรูความอัดอั้นตันใจออกมา อรรถพลขบกรามแน่นจนเป็นสันนูนเมื่อได้ยินสิ่งที่เอยพูด

"งั้นก็ทรมานต่อไปเถอะ"

เอยคลี่ยิ้มสมเพชตนเอง... จุดจบมันก็มีอยู่เท่านี้ ต่อให้ทะเลาะกันจนตาย ร้องขอความเมตตาปรานีจากผู้ชายตรงหน้ากี่ร้อยกี่พันหนมันก็ไร้ประโยชน์ เพราะสุดท้ายอรรถพลก็เอาแต่ความต้องการของตนเองเป็นใหญ่ โดยไม่เคยแยแสความเสียใจเจ็บช้ำของเธอเลยสักนิด

เมื่อคุยกันดี ๆ ไม่ได้ เอยจึงเลือกที่จะหันหน้าหนีออกไปนอกหน้าต่างรถ และเงียบใส่เขาอยู่เช่นนั้นตลอดทาง เช่นเดียวกับอรรถพลที่เลือกจะปิดปากเงียบลงเช่นกัน...

เพราะลึก ๆแล้ว ชายหนุ่มเองก็ไม่อยากเปิดศึกทะเลาะวิวาท และที่สำคัญ... เขาไม่อยากเห็นสีหน้าเหมือนจะขาดใจตายของเอยไปมากกว่านี้อีกแล้ว...

ทางด้านปอร์เช่ที่กำลังนั่งหน้าเครียดอยู่หลังโต๊ะทำงาน หลายวันแล้วที่เอยหายไปอย่างไร้ร่องรอย และการตามหาตัวแฟนเก่าของเธอก็ดูเหมือนจะมืดแปดด้านไปเสียหมด

วันนี้เป็นอีกวันที่เขาล้มเหลว ข้อมูลประวัติการคบหาของเอยกับผู้ชายคนนั้นถูกปิดเงียบราวกับไม่เคยคบกัน ปอร์เช่นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้รองประธานด้วยท่าทางเคร่งขรึม แสงไฟในห้องทำงานขับเน้นใบหน้าคมคายที่บัดนี้ขมวดคิ้วมุ่นอย่างใช้ความคิด มือหนาควงปากกาในนิ้วไปมาด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอแต่แฝงไปด้วยความกดดัน

พลันความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว...

จริงสินะ! ยังมีอีกช่องทางหนึ่งที่เขาจะลากคอไอ้ผู้ชายคนนั้นออกมาได้

นั่นก็คือเส้นทางการเงินของเอย...

ไม่รอช้า ปอร์เช่รีบต่อสายใช้เส้นสายภายในเพื่อเช็กธุรกรรมทางการเงินของเอยทันที ซึ่งใช้เวลาไม่นานไม่ถึงครึ่งวันเสียด้วยซ้ำเขาก็ได้ข้อมูลที่ต้องการมาอยู่ในมือ

แต่ความจริงที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้เขารู้สึกอึ้งจนพูดไม่ออก!

รายชื่อผู้โอนเงินให้เอยในทุกเดือนคือ 'อรรถพล สุริยาเดชสกุล' เจ้าของสถานีโทรทัศน์ยักษ์ใหญ่ ผู้ทรงอิทธิพลที่กำลังเป็นข่าวดังซึ่งกำลังจะหมั้นกับ 'จีน'... อดีตคู่นอนเก่าของเขาเอง!!

มือหนากำแน่นจนเสือดปูดโปน เขาและจีนจบความสัมพันธ์กันไปได้ไม่นาน สาเหตุเพราะเธอล้ำเส้น 'กฎ' ที่ตกลงกันไว้ จีนพยายามจะผูกมัดเขาด้วยการแต่งงาน แต่สำหรับเขาแล้ว พื้นที่ในใจเขามีไว้ให้เอยเพียงคนเดียวเท่านั้น

เมื่อเขาปฏิเสธอเธออย่างไร้เยื่อใย จีนจึงโกรธเขามาก จึงสะบั้นความสัมพันธ์ของเราทิ้ง และบินไปพักใจที่ต่างประเทศทันที

เขาไม่เคยคิดเลยว่า วันนี้วงจรชีวิตของพวกเราจะกลับมาพัวพันกันยุ่งเหยิงอีกครั้ง

อรรถพล... ผู้ชายที่มีอำนาจล้นฟ้าที่ใคร ๆก็ไม่อยากตอแยด้วยและเขาก็เช่นกัน

...แต่ในเมื่อเรื่องนี้มีเอยเขาจึงต้องเข้าไปยุ่ง!

ปอร์เช่รู้ดีว่าเอยไม่มีทางเต็มใจกลับไปหาผู้ชายคนนั้นแน่ คนอย่างเอยไม่มีวันเข้าไปแทรกกลางระหว่างความรักของใคร โดยเฉพาะอรรถพลที่กำลังจะหมั้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

คนที่ไม่ยอมปล่อยมือและเห็นแก่ตัวที่สุดในเกมนี้เห็นทีว่าจะเป็นอรรถพลเสียมากกว่า!

สายตาคมกริบไล่อ่านประวัติและกำหนดการงานหมั้นที่กำลังจะเกิดขึ้น สัญชาตญาณบอกเขาว่าอรรถพลกำลังคิดจะยัดเยียดตำแหน่งเมียเก็บให้เอย...

ความโกรธแค้นสุมอกเมื่อนึกถึงวันที่เอยต้องร้องไห้แทบขาดใจเพราะถูกผู้ชายคนนี้ทิ้งไป กว่าเธอจะกลับมายิ้มร่าเริงได้อีกครั้ง เธอต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหน แล้วเขาจะยอมให้เอยเดินกลับไปตกนรกขุมเดิมอีกได้ยังไง!

แต่คู่ต่อสู้ในครั้งนี้คืออรรถพล ผู้ที่มีอำนาจล้นมือ หากก้าวพลาดเพียงก้าวเดียว ไม่ใช่แค่เขาที่จะเดือดร้อน แต่มันอาจจะลามไปถึงบริษัทและพี่ชายของเขาด้วย

ปอร์เช่สูดลมหายใจลึก พยายามสะกดกั้นอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน เขาต้องใจเย็นและวางแผนให้รัดกุมที่สุด

"รอฉันนะเอย... ฉันไม่มีวันยอมให้เธอต้องทนทุกข์อยู่กับคนที่เคยทำร้ายหัวใจเธออีกเป็นครั้งที่สองแน่!"

ครืด ครืด ครืด

แรงสั่นและเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน ดึงปอร์เช่ให้หลุดออกจากพะวงความคิด สายตาคมหรี่มองเบอร์ที่ปรากฏบนหน้าจอเพียงครู่เดียว หัวใจของเขาก็เต้นผิดจังหวะ เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์จากคนสนิทที่เขาสั่งให้เฝ้าสังเกตการณ์หน้าคอนโดเอาไว้

มือหนารีบกดรับสายในทันที

[นายครับ... คุณเอยกลับมาที่คอนโดแล้วครับ!] ปลายสายรายงานด้วยน้ำเสียงร้อนรนไม่แพ้กัน

"โอเค เฝ้าไว้ให้ดี อย่าให้คลาดสายตา ฉันจะไปเดี๋ยวนี้!"

ปอร์เช่ไม่เสียเวลาฟังคำตอบรับ เขาดีดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ผู้บริหาร ร่างสูงสง่าคว้าสูทและกุญแจรถทิ้งงานกองโตบนโต๊ะไว้เบื้องหลังอย่างไม่ไยดี

เป้าหมายเดียวในตอนนี้คือการไปหาเอยให้เร็วที่สุด!