บทที่3 :: รื้อทุกความทรงจำ 1/3

 เอยพยายามสั่งให้ทุกคนหยุด แต่ไม่มีใครฟัง เธอจึงรีบวิ่งลงไปที่หน้าบ้านทันที

"หยุดนะคะ! ทำอะไรกัน หยุดเดี๋ยวนี้!!" เอยวิ่งเข้าไปผลักชายฉกรรจ์ที่กำลังทำลายแปลงกุหลาบซึ่งเสียหายไปกว่าครึ่งแล้ว เธอห้ามใครไม่ได้จึงหันมองไปรอบ ๆ อย่างตื่นตระหนก จนกระทั่งเห็น 'คราม' บอดี้การ์ดคนสนิทของอรรถพลยืนอยู่

"คุณคราม สั่งให้พวกเขาหยุดนะ! กล้าดียังไงมาทำแบบนี้ในบ้านของเอย!" เอยปราดเข้าไปเขย่าตัวเขาพลางสะอื้นไห้จนตัวโยน

"พวกคุณเป็นบ้าไปแล้วเหรอ มาทำลายสวนคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง! คุณคราม... เอยขอร้อง บอกให้พวกเขาหยุดที ฮื่ออ"

เอยยืนร้องไห้โฮ ความหวังเดียวคือคนตรงหน้า แต่ครามยังคงนิ่งเฉย ไม่ยอมออกคำสั่งให้หยุด เอยรู้สึกเหมือนหัวใจถูกกระชากด้วยน้ำมือของคนเหล่านี้ สวนดอกไม้ที่เธอรักและเฝ้าถนอมมาตลอดถูกทำลายจนพังยับเยิน

"คุณคราม... ฮื้อออ" เอยทรุดตัวลงแทบเท้าครามอย่างหมดแรง เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาวิงวอน

"ผมขอโทษครับคุณเอย แต่นี่คือคำสั่งของคุณอรรถ"

หัวใจของเอยเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบขยี้จนแหลกลาญ เมื่อรู้ว่าคนที่สั่งรื้อสวนกุหลาบแห่งนี้คือ 'อรรถพล' คนที่เคยช่วยเธอปลูกและดูแลมันมาด้วยกัน... ความเจ็บปวดพุ่งพล่านจนหัวใจเหมือนถูกเหยียบซ้ำจนละเอียด

"ทำไม... ทำไมคุณอรรถถึงทำแบบนี้" เอยปล่อยมือจากคราม แขนเรียวบางทิ้งลงข้างลำตัวอย่างคนหมดสิ้นเรี่ยวแรง

ดวงหน้าหวานเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสับสน ครามมองสีหน้าของเอยแล้วรู้สึกสงสารจับใจ แต่เขาก็จำเป็นต้องเอ่ยเตือนสติ "คุณเอยก็รู้จักคุณอรรถดี การที่คุณไปยั่วโมโหเขาแบบนั้นมันไม่ดีเลยนะครับ ผมไม่รู้ว่าคุณทำไปเพื่ออะไร จะระบายความในใจหรือเรียกร้องความสนใจ แต่สิ่งที่คุณทำมันเหมือนการเปิดเผยความสัมพันธ์ ซึ่งคุณอรรถโกรธคุณในเรื่องนี้มาก"

เอยขมวดคิ้ว "เอยไปทำอะไรแบบนั้นตอนไหน!?" เธอไม่เห็นจำได้ว่าเธอทำเรื่องพรรคนั้น เธอไม่เคยคิดจะแสดงตัวตนอย่างที่ครามว่าเลยสักครั้ง

"คุณเอยแน่ใจนะครับว่าจะปฏิเสธ?" ครามรู้สึกผิดหวังที่เคยคิดว่าเอยต่างจากผู้หญิงคนอื่นที่เข้าหาเจ้านาย วันนี้เขาเข้าใจคำพูดของนายแล้วว่าผู้หญิงบางทีก็เหลี่ยมจัดจนมองไม่ออก

"เอยไม่ได้ทำจริง ๆ นะคะ" น้ำตาที่ไหลรินเหือดแห้งไปแทนที่ด้วยความงุนงง จนกระทั่งครามยื่นโทรศัพท์มาให้เธอดู

เธอคงไม่คิดจะกลับมา

ทำไมดวงใจยังห่วงหา และคิดถึงเธออยู่

ยังจำทุกๆ สิ่ง ทุกๆ อย่าง เมื่อไหร่จะลบเลือนเธอจากใจ

คงไม่มีวันจะลืมเธอ~

เพลงความทรงจำของวีโอเลตดังขึ้นพร้อมกับภาพที่มีมือของอรรถพลถือต้นดอกกุหลาบ คนอื่นที่ไม่เคยเห็นรอยสักที่มือของคุณอรรถอาจจะไม่ได้สนใจภาพนี้ แต่คนที่รู้จักมาเห็น ไม่ต้องเดาให้ยากเลยว่าพวกเขาจะคิดยังไง

ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าทำไมอรรถพลถึงโกรธเธอ ขนาดถึงขั้นต้องรื้อสวนกุหลาบของเราทิ้ง

"เอยไม่รู้ตัวว่าเอยทำ... เมื่อคืนเอยเมามาก อาจจะเผลอลงสตอรี่ไป" เอยขบเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะรีบกดลบสตอรี่นั้นทิ้งทันที "เอย เอยลบแล้วค่ะ"

เอยยื่นมือถือให้ครามดูพรางน้ำตาซึม คิดหาคำพูดที่น่าเชื่อถือให้ครามกลับไปรายงานคุณอรรถ ให้คุณอรรถมั่นใจว่าจะไม่มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก

"เอยผิดเอง เอยจะไม่ให้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก"

"ผมหวังว่าจะเป็นแบบนั้นครับ" ครามตอบเสียงเรียบนิ่ง เอยจึงส่งมือถือให้เขาอีกครั้ง

"ครับ?" ครามไม่เข้าใจ เอยจึงสูดน้ำมูกก่อนจะเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ

"รูปทั้งหมดเอยแอบถ่ายแอบเก็บไว้ดูเล่น เอยไม่ได้ตั้งใจจะให้ใครดู และยิ่งไม่ได้อยากให้มันกลายเป็นเรื่องแบบนี้ ดังนั้นเอยขอยกมือถือเครื่องนี้ให้คุณอรรถเก็บไว้ค่ะ" ต่อไปหากเธอเมา จะได้ไม่ใจกล้าบ้าบิ่นโพต์อะไรแบบนี้ลงไปอีก

"...!?"

ครามแอบอึ้งในการตัดสินใจของเอยไม่น้อย แต่เขาก็จำต้องรับมือถือของเอยมาไว้ในมือ

"ครับ แล้วผมจะบอกนายให้" เอยยิ้มบาง ๆ

"ทุกอย่างในเครื่องนี้เอยให้อำนาจคุณอรรถตัดสินใจทำทั้งหมด เขาจะทำอะไรกับมือถือเครื่องนี้ ทำได้ทุกอย่างเลยค่ะ"

"แล้วคุณเอยจะใช้มือถือเครื่องไหนครับ?" ครามถามอย่างไม่เข้าใจ

"เครื่องใหม่สิคะ ส่วนเครื่องเก่านี้เอยยกให้คุณอรรถค่ะ" ตอนนี้เธอเจ็บไปทั้งหัวใจแล้ว ดังนั้นสิ่งที่อรรถพลกระทำต่อเธอในวันนี้มันทำให้เธอรู้สึกควรพอได้แล้ว...

เอยยิ้มบาง ๆ ที่แฝงไปด้วยความขื่นขมให้กับคราม

"สตอรี่นั่นเอยไม่ได้ตั้งใจจะโพสต์จริง ๆ ค่ะ เพลงที่สื่อความหมายว่าเอยยังรอ มันอาจจะทำให้เข้าใจผิด... แต่ตอนนี้เอยเลิกรอแล้ว เอยเข้าใจสถานะของตัวเองดีทุกอย่าง ฝากบอกคุณอรรถด้วยนะคะว่าขอให้เขาสบายใจได้ ต่อไปเอยจะไม่ทำอะไรให้เขาลำบากใจอีก"

"ผมหวังว่าคุณเอยจะทำได้อย่างที่พูดนะครับ" ครามเอ่ยเสียงเรียบพลางจ้องหน้าเธอ "นายฝากมาเตือนคุณเอยเป็นครั้งสุดท้าย ว่าอย่าทำอะไรที่มัน 'ล้ำเส้น' อีก อย่าปรากฏตัวให้ท่านเห็น อย่าตามตอแยวุ่นวาย หรือสร้างสถานการณ์ใด ๆ ที่ทำให้ท่านต้องตกอยู่ในที่นั่งลำบาก ถ้าคุณเอยยังกล้าทำ... ก็อย่าหาว่าเจ้านายกับคุณเอยนะครับ"

"ค่ะ... เอยจะไม่ตามตอแยคุณอรรถอีก และจะหายไปจากชีวิตของคุณอรรถตามที่คุณเขาต้องการค่ะ"

คำพูดนั้นเบาหวิวทว่ากลับบาดลึกจนเจ็บแปลบไปทั้งขั้วหัวใจ เอยฝืนยิ้มบาง ๆ ก่อนจะรีบหันหลังให้กับครามทันที เธอไม่อยากให้ครามหรือใครเห็นน้ำตาของเธอ

เธอไม่อยากประจานความอ่อนแอต่อหน้าใคร!

***************************

ทำร้ายจิตใจน้อง สมควรแล้วที่น้องจะไป!

ฝากกดติดตาม กดใจ กดเข้าชั้น เป็นกำลังใจให้ไรต์ด้วยนะคะ */\*