ตอนที่ 60 หวงหมดทุกอย่าง

กรี๊ดด! อีอ้อน ฉันไม่ใช่ภาระ เป็นอีใบแก้วต่างหากที่เป็นภาระ"

ชมพู่เธอกรี๊ดออกมาด้วยความรู้สึกโมโหที่ถูกอ้อนหาว่าเป็นภาระ ทั้งที่ตัวชมพู่นั้นไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นภาระของคนอื่นเลยด้วยซ้ำ แต่เป็นใบแก้วต่างหากที่เป็นภาระของคนอื่น 

(ทำไมมีแต่คนเข้าข้างมัน อีใบแก้วมันตอแหล)

ชมพู่เกลียดและไม่ชอบใบแก้ว ตั้งแต่ที่คุณท่านเลือกใบแก้วให้รับหน้าที่ทำอาหารตั้งแต่วันแรก แถมคุณท่านก็ดูใส่ใจใบแก้ว โดยเฉพาะกับเรื่องเมื่อเช้าที่สั่งทุกคน ไม่ให้สั่งใบแก้วทำงานอย่างอื่น แล้วทุกคนก็เอ็นดูใบแก้วโดยเฉพาะกับสมพร อะไร ๆ ก็หาว่ามันดีมันถูกไปหมด

"กรี๊ดไปเลย คุณท่านจะได้ลงมา และไล่เธอออก"

"นี่อีอ้อน! ที่ฉันกรี๊ด มันก็เป็นเพราะแก แล้วก็แกอีใบแก้ว"

"พี่หยุดโทษคนอื่นสักทีเถอะครับ มันเป็นเพราะตัวพี่ ที่ไม่เคยยอมรับนิสัยตัวเอง และมองแต่ตัวเองถูกเสมอ ถ้าพี่ยังไม่ปรับปรุงตัวเอง คุณท่านได้ไล่พี่ออกแน่"

"กรี๊ดด! อีใบแก้ว นี่แกจะหาว่าฉันไม่ดีเหรอ แกก็ไม่ดีเหมือนกันนั่นแหละ หวังอยากจะได้คุณท่าน อีตอแหล"

ชมพู่เธอกรี๊ดออกมาอีกครั้ง เมื่อได้ยินประโยคที่ใบแก้วพูดออกมา มันทำให้เธอรู้สึกยิ่งเกลียดใบแก้วมากกว่าเดิม ในสายตาของชมพู่นั้นใบแก้วก็เลวเหมือนกัน คิดที่จะอยากได้คุณท่าน เธอหมายปองมาตลอดหลายปี ถึงแม้ว่าคุณท่านจะไม่ได้สนใจ แต่ถ้าไม่มีใครเข้ามา เธอก็ยังมีโอกาสที่จะได้ตีสนิทกับคุณท่าน แต่มันเปลี่ยนไปก็ตอนที่ใบแก้วเข้ามาทำงานอยู่ที่นี่ มันทำให้เธอรู้สึกมีระยะห่างกับคุณท่าน และคุณท่านเย็นชากับเธอ แต่พอกับใบแก้วคุณท่านดูสนใจเป็นพิเศษ ทั้งที่คุณท่านไม่เคยทำกับใครแบบนี้มาก่อน 

"อึก"

เมื่อใบแก้วได้ยินแบบนั้นก็สะอึกขึ้นมาทันที ใบแก้วไม่เคยอยากได้คุณท่านสักนิด แต่เป็นเพราะคุณท่านที่อยากครอบครองใบแก้ว และตอนนี้ใบแก้วก็เป็นของคุณท่าน

"ม.. ไม่จริงเลย แก้วไม่คิดอยากได้คุณท่าน"

แก้วบอกกับพี่ชมพู่ออกไป ว่าแก้วไม่เคยคิดอยากได้คุณท่าน แต่เป็นเพราะคุณท่านที่ทำให้แก้วต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้ เพราะความเห็นแก่ตัวและความเอาแต่ใจของตัวเอง แก้วถึงต้องจำยอมเป็นของทุกท่าน

"ไม่ต้องมาโกหก คุณท่านเขาสนใจแก"

"พอได้แล้วเถอะชมพู่ ยิ่งพูดก็ยิ่งไปเรื่อยเปื่อยแล้ว เอาเวลามาพูดไร้สาระ ไปทำงานก่อนเถอะไป"

"เหอะ ฉันจะไปตอนไหนก็ได้ เมื่อเช้าแกก็เห็นนางอ้อน ว่าคุณท่านสั่งให้อีใบแก้วทำงานอย่างเดียว แกไปอ่อยอะไรคุณท่าน ถึงได้ทำงานสบายกว่าคนอื่นล่ะอีใบแก้ว"

"อึก...."

ใบแก้วมีสีหน้าซีดเผือดเพราะรู้สึกเครียดกลัวว่าความลับระหว่างตัวเองและคุณท่านจะถูกเปิดเผย สิ่งที่ชมพู่พูดออกมา มันทำให้ใบแก้วรู้สึกไม่สบายใจ เพราะในตอนนี้กำลังเอาเปรียบทุกคน 

(แก้วไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้ แก้วไม่ได้อยากเอาเปรียบใคร แต่มันเป็นเพราะคุณท่านคนเดียว)

ในเรื่องของการทำงาน ใบแก้วไม่เคยคิดว่าอยากจะสบายอยู่คนเดียว อยากจะช่วยเหลืองานทุกคนเลยด้วยซ้ำ แต่เป็นเพราะคุณท่านที่บังคับให้ทำแบบนี้ โดยเหตุผลที่ว่าใบแก้วเป็นภรรยาของคุณท่าน และที่สำคัญไปกว่านั้นใบแก้วไม่เคยคิดที่จะอ่อยคุณท่านเลยด้วย

พรึ่บ!

"ฉันบอกกี่รอบแล้วใช่ไหม ว่าอย่าเอะอะเสียงดัง"

"!!!" 

ทำเอาทุกคนที่อยู่ในห้องครัวนั้นถึงกับหันมามองร่างสูงใหญ่ก็พบกับคุณท่านที่ตอนนี้มีสีหน้าที่บึ้งตึงจนน่ากลัว แต่ที่เด่นไปกว่านั้นก็คือ คุณท่านสวมใส่เสื้อสูทสีดำดูดี ผมเผ้าก็จัดทรงอย่างดี รอบตัวเต็มไปด้วยความมีสง่าราศีและน่าเกรงขาม ทั้งรูปลักษณ์หน้าตาและการแต่งกายที่ดูหล่อมากกว่าปกติ จนชมพู่ถึงกับอ้าปากค้าง และลืมคำพูดที่คุณท่านพูดออกมาเมื่อครู่ อ้อนเองก็อึ้งค้างไปเหมือนกัน เพราะไม่เคยเห็นคุณท่านแต่งตัวดูดีขนาดนี้มาก่อน ยกเว้นแต่ใบแก้วที่ถอนหายใจด้วยความโล่งใจ ไม่ได้ตกตะลึงอึ้งกับความหล่อของคุณท่าน

(เห็นหน้าแล้วหงุดหงิด แต่ก็มาได้จังหวะพอดีเลย โชคดีจริง ๆ เลย)

ส่วนใบแก้วนั้นก็มีสีหน้าที่ไม่สบอารมณ์เพราะโกรธที่ถูกคุณท่านเอาเมื่อเช้าตรู่ แต่ก็รู้สึกสบายใจเพราะถ้าหากคุณท่านไม่ปรากฏตัว อาจทำให้บทสนทนาระหว่างของตัวเองและชมพู่นั้นอาจจะรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ และมันจะทำให้ใบแก้วรู้สึกเครียดมากกว่าเดิม ก็แค่ชมพู่สงสัย และคิดว่าคุณท่านสนใจใบแก้ว มันก็ทำให้ใบแก้วรู้สึกวิตกกังวลแล้ว 

"ค..คุณท่านจะไปไหนเหรอคะ ทำไมวันนี้ดูแต่งตัวหล่อจังเลยค่ะ"

"ฉันถามเธอ ไม่ใช่ให้เธอมาถามฉัน ทำไมจะต้องกรี๊ดเสียงดังด้วย ไม่เข้าใจคำพูดของฉันหรือไงกัน"

"เอ่อ ขอโทษด้วยค่ะคุณท่าน ท..ที่พู่กรี๊ดก็เพราะว่าพู่เจอแมลงสาบค่ะ ก็เลยตกใจแล้วกรี๊ดออกมา"

"อุ๊บ! อุ๊ย แต่อ้อนและใบแก้วไม่เจอแมลงสาบเลยสักตัว เห็นอยู่ตรงไหนเหรอชมพู่"

อ้อนเกือบจะหลุดขำออกมากับคำแก้ตัวของชมพู่ ที่ดูจะหวาดกลัวคุณท่านเป็นอย่างมาก เพราะกลัวว่าคุณท่านจะไล่ออกเพราะเหตุผลทะเลาะกัน ทำให้ชมพู่ถึงกับรีบหันมามองอ้อนด้วยความไม่พอใจทันที ส่วนใบแก้วนั้นก็หลบสายตาคุณท่านที่กำลังจ้องมาทางตัวเอง เหมือนกับกำลังจับผิด

"ก็ฉันเห็น! มันมีแมลงสาบ จริง ๆ นะคะคุณท่าน"

"คงจะไม่ได้โกหกฉันหรอกใช่ไหม ฉันไม่ชอบคนโกหก และฉันก็เคยเตือนเธอไปแล้วนะ ว่าอย่าส่งเสียงดัง น่ารำคาญให้ฉันได้ยิน"

"พ..พู่ไม่ได้โกหกนะคะคุณท่าน พู่ตกใจแมลงสาบจริง ๆ นะคะ พู่เสียใจนะคะที่คุณท่านรำคาญ"

"....."

เมื่อชมพู่พูดออกมาแบบนั้นก็ทำเอาคุณท่านถึงกับคิ้วกระตุก แล้วรู้สึกไม่พอใจสักเท่าไหร่ คิดว่าคุณท่านจะเชื่อคำพูดของเธอหรือไงกัน คิดว่าดูไม่ออกหรือไงว่ากำลังโกหก แล้วยิ่งได้มาเห็นสีหน้าของใบแก้วที่กำลังรู้สึกไม่ดีนั้น มันยิ่งทำให้คุณท่านไม่ชอบใจในตัวของชมพู่เลยสักนิด ที่กล้าทำให้ภรรยาของเขาทุกข์ใจ 

"เสียใจ? จะเป็นเหตุผลอะไรก็ช่าง แต่ตัวเธอก็ทำตัวน่ารำคาญอยู่ดี และคนที่เสียใจมันควรจะเป็นใบแก้วมากกว่า ที่เธอทำตัวน่ารำคาญ"

"อึก คุณท่านพู่ไม่ได้ตั้งใจจะทำตัวน่ารำคาญนะคะ พู่ขอโทษค่ะ พู่ตกใจแมลงสาบ"

"น่ารำคาญ ฉันไม่อยากจะฟังอะไรแล้ว ออกไปให้พ้นหน้าฉัน"

"ค..ค่ะคุณท่าน"

ชมพู่เธอมีสีหน้าที่เศร้าทันทีเมื่อคุณท่านเอ่ยน้ำเสียงรำคาญและมองมาที่เธอด้วยสายตาที่ไม่พอใจ มันทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวด เมื่อคนที่เธอรัก ไม่ชอบและรำคาญเธอ 

(เพราะแกคนเดียวอีใบแก้ว ที่ทำให้ฉันต้องโดนคุณท่านด่าและชักสีหน้าแบบนี้ใส่ฉัน"

เธอเหลือบมามองใบแก้วด้วยสายตาที่โกรธ และโทษใบแก้วที่ทำให้เธอต้องถูกคุณท่านพูดไม่ดีใส่ ก่อนที่ตัวของเธอนั้นจะเดินออกจากห้องครัวไป เพื่อไปห้องที่ต้องทำความสะอาด 

"ขอโทษด้วยนะคะคุณท่าน ที่ชมพู่เธอกรี๊ด"

"ถ้าเป็นไปได้ก็เตือนเธอหน่อย อย่าส่งเสียงดังน่ารำคาญให้ฉันได้ยินอีก แล้วใบแก้วเธอต้องรับผิดชอบ "

"....."

ใบหน้าน่ารักจิ้มลิ้มของใบแก้วและดวงตากลมสวยสบตามองคุณท่านอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินประโยคของคุณท่านที่บอกว่าตัวเองจะต้องรับผิดชอบ เหตุผลก็เพราะชมพู่เธอกรี๊ดออกมาและทำให้คุณท่านรู้สึกรำคาญ แต่คุณท่านกลับกระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ 

"เอ่อ คุณท่านคะ แต่ใบแก้วไม่ได้ทำอะไรผิดนะคะ เพราะงั้นอย่าลงโทษใบแก้วเลยค่ะ"

"ไม่เป็นอะไรหรอกครับพี่ ไม่ต้องเป็นห่วงแก้วนะครับ คุณท่าน....ไม่ลงโทษอะไรแก้วหนักหรอกครับ"

"ใช่ ฉันอาจจะติเตียนใบแก้วนิดหน่อยก็เท่านั้น เพราะใบแก้วรับปากฉันแล้ว"

"ถ้าไม่แรงก็ดีค่ะ แก้วเพิ่งหายไข้เมื่อวาน อ้อนเป็นห่วงน้องเขา แต่ถ้าคุณท่านพูดแบบนี้อ้อนก็สบายใจค่ะ"

"พี่อ้อน..."

ทำเอาแก้วรู้สึกดีมากเลย ที่พี่อ้อนดูเป็นห่วงแก้ว แถมที่ผ่านมาก็ยังทำหน้าที่แทนแก้วเป็นอย่างดี แม้ว่าจะรู้สึกเหนื่อยมากแค่ไหนก็ตาม ที่ถูกคุณท่านกลั่นแกล้งทุกวัน พอเห็นหน้าคุณท่านแล้วก็ยิ่งอารมณ์เสียขึ้นมาทันทีเลย แต่เรื่องที่พี่ชมพู่กรี๊ดนั้น จนคุณท่านรำคาญ แก้วก็ต้องรับผิดชอบ เพราะว่าแก้วรับปากกับคุณท่านวันนั้น แต่คุณท่านก็คงไม่ดุอะไรแก้วมากหรอกมั้ง 

(ทำไมนายต้องยิ้มให้เธอด้วย หงุดหงิด นี่มันเป็นรอยยิ้มของฉัน)

ในขณะที่ใบแก้วยิ้มให้กับอ้อนนั้น มันทำให้คุณท่านรู้สึกหึงหวงใบแก้ว ที่ยิ้มให้กับคนอื่นโดยไม่ใช่ตัวเอง จากที่มีสีหน้าที่ดูเจ้าเล่ห์นั้นก็เปลี่ยนเป็นบึ้งตึงด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ใบแก้วยิ้มให้กับคนอื่น จนอ้อนถึงกับสะดุ้งเมื่อถูกคุณท่านมองแรงใส่ 

"!!!'

"ใบแก้วนายได้บอกทุกคนหรือยัง ว่าจะไปข้างนอกกับฉัน เพราะฉันมีงานให้นายทำ"

"แก้วลืมบอกไปเลยครับ"

"ถ้าฉันไม่พูด นายก็คงลืมแล้วสินะ เห็นมันไม่สำคัญหรือไง"

"ขอโทษครับ แก้วไม่ได้ลืมซะหน่อยกับเรื่องงานวันนี้ แก้วยังจำได้ดีครับ เฮ้อ"

ใบแก้วพูดขอโทษคุณท่านที่ตอนนี้ยืนมองหน้าด้วยความไม่พอใจที่ใบแก้วลืมบอกกับทุกคน นั่นทำให้คุณท่านถึงกลับกอดอกเพราะรู้สึกน้อยใจ คิดว่าใบแก้วลืมวันสำคัญของตัวเอง 

(ทำไมต้องทำท่าเหมือนโกรธด้วยนะ ก็แค่แก้วลืมบอกทุกคนเองนี่นา)

พอใบแก้วเห็นสีหน้าของคุณท่านนั้นก็รู้สึกหงุดหงิดและไม่เข้าใจกับท่าที ในตอนนี้ของคุณท่าน นั่นทำให้อ้อนที่อยากจะถามใบแก้วว่าจะไปไหนนั้น ก็ต้องอยู่เงียบทันที เพราะในตอนมีคุณท่านดูอารมณ์ไม่ดีสุดๆ 

" พี่อ้อนวันนี้แก้วจะออกไปทำงานกับคุณท่านนะครับ แก้วฝากบอกพี่สมพรด้วยนะครับ อาจจะกลับค่ำหน่อยนะครับ"

"ด..ได้สิ เดี๋ยวพี่จะบอกพี่สมพรให้นะ เอ่อ มีอะไรจะบอกพี่อีกไหม พี่ว่าพี่จะไปทำความสะอาดแล้ว"

"....."

อ้อนถึงกับมีท่าทีที่อึดอัด เมื่อถูกสายตาของคุณท่านจ้องมองมาด้วยความรู้สึกไม่พอใจ จนอ้อนถึงกับต้องหุบยิ้มทันทีเมื่อพูดคุยกับใบแก้ว 

(นี่ฉันอะไรผิดหรือเปล่านะ ทำไมคุณทำถึงมองแบบนี้ ಥ⁠_⁠ಥ)

แล้วก็รู้สึกสงสัยว่าตัวเองนั้นทำอะไรให้คุณท่านไม่พอใจหรือเปล่า ตอนแรกก็ยังดี ๆ อยู่เลยนะ แต่ทำไมตอนนี้ถึงดูอารมณ์ไม่ดีเลยล่ะ จนอ้อนอยากจะรีบออกไปจากตรงนี้เร็ว ๆ

"ไม่มีแล้วครับพี่อ้อน งั้นสู้ ๆ นะครับพี่ เดี๋ยวกลับมาแก้วจะซื้อของฝากเข้ามาให้นะ"

ปัง!

"ว๊าย!"

"!!!"

ทำเอาอ้อนและใบแก้วถึงกับสะดุ้งตกใจเมื่อจู่ๆ คุณท่านก็ตบเข้าที่ประตูอย่างแรง ด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่งและเฉยชา แต่แฝงไปด้วยความไม่ชอบใจกับคำพูดของใบแก้วที่พูดกับอ้อน นั่นยิ่งทำให้อ้อนตัวสั่นระริกทันที เพราะถูกคุณท่านมองมาด้วยสายตาที่ดุ 

"ขอโทษที่ทำให้ตกใจ พอดีฉันเห็นยุง"

"ม..ไม่เป็นอะไรค่ะคุณท่าน เดี๋ยวถ้ามียุง คงต้องฉีดยาพ่นยุงแล้วล่ะค่ะ"

"อืม ฉีดหน่อยก็ดี ฉันไม่ชอบให้บ้านฉันมียุง ถ้าเธอมีงาน ก็รีบไปทำสิ ฉันมีเรื่องจะคุยกับใบแก้วเป็นการส่วนตัว"

"ค...ค่ะคุณท่าน พี่ไปก่อนนะใบแก้ว"

"เอ่อ ครับพี่อ้อน"

ใบแก้วถึงกับรู้สึกสงสารพี่อ้อน ที่ดูจะกลัวคุณท่านเป็นอย่างมาก แถมคุณท่านก็ยังชักสีหน้าไม่พอใจพี่อ้อนอีก แล้วยังจะทำให้พี่อ้อนตกใจเพราะตบยุง ก่อนพี่อ้อนนั้นจะรีบออกไปจากห้องครัวทันที เหลือเพียงแต่คุณท่านและใบแก้วเท่านั้น 

"ตอนนี้ก็เหลือเราแค่สองคน"

"มันมียุงจริงเหรอครับ รู้ไหมว่ามันทำให้แก้วกับพี่อ้อนตกใจมากแค่ไหนที่คุณท่านตบประตู"

"ก็มีสิ ไม่งั้นฉันจะตบประตูทำไม แล้วทำไมนายจะต้องยิ้มให้กับคนอื่นตลอดเลยล่ะ"

"เอ๊ะ! แก้วยิ้มให้กับคนอื่นไม่ได้เหรอครับ ก็แก้วอยากยิ้มให้กับพี่อ้อน และคนที่แก้วชอบ"

อะไรของคุณท่านกัน แก้วยิ้มให้กับคนอื่นไม่ได้หรือไง นอกจากจะบังคับชีวิตของแก้วแล้ว ก็ยังจะมีท่าทีที่ไม่อยากให้แก้วยิ้มให้กับคนอื่นอีก คุณท่านนับวันยิ่งไม่มีเหตุผลแล้วนะ แล้วยังมาชักสีหน้าใส่พี่อ้อนอีก แถมทำให้พี่อ้อนรู้สึกกลัวด้วย คนอย่างคุณท่านเนี่ยทำไมถึงนิสัยไม่ดีแบบนี้นะ 

"ไม่ได้ ฉันบอกนายไปแล้วใช่ไหม ว่านายจะยิ้มให้กับคนอื่นไม่ได้ นายต้องยิ้มให้ฉันคนเดียวสิ"

"อึ้ย! ก็แก้วไม่อยากยิ้มให้คุณท่านไง แล้วอีกอย่างนะอย่ามาชวนทะเลาะกันเรื่องไร้สาระแบบนี้  คุณท่านทำให้พี่อ้อนรู้สึกกลัว แก้วไม่ชอบนะครับ การที่คุณท่านทำแบบนี้ มันไม่มีเหตุผลเอาซะเลย"

"ทำไมจะไม่มีเหตุผล ก็ในเมื่อฉันหวงนายไง ฉันไม่ชอบให้นายยิ้มให้กับคนอื่น นายเป็นเมียฉันนะใบแก้ว นายก็ต้องมองมาที่ฉันคนเดียวสิ"

นายนี่ไม่เข้าใจฉันเลยหรือไง ก็ฉันหวงเมียฉัน ทุกอย่างของนายเป็นของฉันคนเดียว ฉันไม่ต้องการแบ่งปันรอยยิ้มของนายให้กับคนอื่น ทำไมนายถึงเข้าใจอะไรยากอย่างนี้ มีสักครั้งไหมที่จะไม่ทำให้ฉันรู้สึกหวงนาย การที่นายมองมาที่ฉันมันยากมากเลยหรือไง เพราะอย่างนี้ไงถึงยิ้มให้คนอื่นไปทั่ว มันเลยมีคนชอบนายไง หว่านเสน่ห์ไปทั่วเลยนะใบแก้ว 

"อย่าพูดคำว่าเมียสิครับ เดี๋ยวคนอื่นก็มาได้ยินหรอก แล้วอีกอย่างคุณท่านจะหวงแก้วอะไรนักหนา ถึงแก้วยิ้มให้กับคนอื่น แก้วก็เป็นของคุณท่านอยู่ดีนี่ครับ"

"มันก็ใช่ที่นายเป็นของฉัน แต่ฉันก็หวงนายอยู่ดี"

"อึ้ย! แต่พี่อ้อนเป็นผู้หญิงนะครับ คุณท่านจะหวงอะไรแก้ว พี่อ้อนไม่ได้คิดอะไรกับแก้ว นอกจากคำว่าพี่น้อง"

คุณท่านหวงอะไรไม่เข้าท่า พี่อ้อนเป็นผู้หญิงนะ แล้วก็ไม่ได้คิดกับแก้วในเชิงรักหนุ่มสาว ไหนจะพี่เก่งกล้าอีก คุณท่านจะหวงทำไมก็ไม่รู้ แก้วไม่เข้าใจคุณท่านเลยจริงๆ แถมยังกลั่นแกล้งพี่เก่งกล้าอีก มันน่าโมโหสุด ๆ ไปเลย ถ้าจะหวงขนาดนี้แก้วคงต้องอยู่ตัวคนเดียวแล้วแหละ แต่แก้วจะไม่ทำแบบนั้นอย่างแน่นอน เพราะคุณท่านไม่มีเหตุผล 

"จะผู้หญิงหรือผู้ชาย ฉันก็หวงหมดนั่นแหละ ก็นายเป็นของฉันคนเดียว ทั้งรอยยิ้มทั้งแววตาที่นายมองคนอื่น มันก็เป็นของฉัน"

"อึ้ย! แก้วไม่อยากจะคุยกับคุณท่านแล้ว ยิ่งคุยด้วยก็ยิ่งไม่รู้เรื่อง คนอะไรเข้าใจยากจริง ฟังภาษาไทยรู้เรื่องไหมครับ"

"ใบแก้วนายต่างหากที่ไม่เข้าใจ ถึงแม้ฉันจะเป็นลูกครึ่งแต่ฉันรู้ภาษาไทยมากกว่าที่นายคิดซะอีก"

---