ตอนที่ 59 คุณท่านจอมบงการ

08.00 นาฬิกา ณ ห้องครัว

"พี่แก้ว กล้วยขอกอดหน่อยนะ กล้วยจะไปเรียนแล้ว"

เสียงใสของกล้วยหอมนั้น ทำเอาใบแก้วที่กำลังทำอาหารอยู่ในครัวนั้น ถึงกับหันหน้ามามองกล้วยหอมด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม ก่อนที่กล้วยหอมที่สวมใส่ในชุดนักเรียนนั้นจะวิ่งมาสวมกอดใบแก้ว

พรึ่บ

"ถ้ากล้วยเรียนเสร็จแล้ว กล้วยจะรีบกลับมาบ้านนะจ๊ะพี่ ถ้างั้นอย่าหักโหมตัวเองนะจ๊ะพี่แก้ว"

"โอเคครับ พี่จะไม่หักโหมตัวเองนะ เพราะงั้นกล้วยหอมไม่ต้องเป็นห่วงพี่ แล้วตั้งใจเรียนด้วยนะกล้วยหอม"

ใบแก้วพูดน้ำเสียงหวานเต็มไปด้วยความเอ็นดูกล้วยหอมที่สวมกอดเอวของตัวเอง ใบแก้วเองก็สวมกอดกล้วยหอมด้วยเช่นกัน เพราะว่าใบแก้วรักและเอ็นดูกล้วยหอมเหมือนน้องสาว ทำเอาสมพรที่เดินตามลูกสาวมานั้นถึงกับยิ้มด้วยความเอ็นดู ที่กล้วยหอมดูเป็นเด็กดีเวลาอยู่กับใบแก้ว

"กล้วยหอมจะตั้งใจเรียนจ้ะ ขอบคุณนะจ๊ะพี่แก้ว ที่ทำข้าวกล่องให้กับกล้วย กล้วยจะกินให้หมดเลยนะจ๊ะ"

"ดีมากเลยครับ กล้วยหอมอยากกินอะไรเป็นพิเศษ บอกพี่ได้เลยนะพี่จะทำให้เลย แล้วกินข้าวอิ่มแล้วใช่ไหม"

"อะไรที่พี่แก้วทำให้ กล้วยก็ชอบหมดแหละจ้ะ ส่วนข้าวเช้ากล้วยอิ่มมากเลยจ้ะพี่ เพราะเป็นฝีมือพี่แก้วนี่นา กล้วยเลยกินหมดเกลี้ยงเลย"

ใบแก้วเมื่อได้ยินกล้วยหอมพูดออกมาแบบนั้นก็ยิ่งยิ้มกว้างขึ้นไปใหญ่ และรู้สึกดีใจที่กล้วยหอมชอบอาหารมื้อเช้าที่ใบแก้วทำให้ 

(ดีจริง ๆ เลยนะ ที่มีใบแก้วเข้ามาอยู่ที่นี่ นางลูกสาวตัวดีเป็นเด็กดีมากกว่าเดิม)

สมพรเองก็รู้สึกขอบคุณใบแก้ว ที่ใบแก้วจัดเตรียมอาหารมื้อเช้าให้กับลูกสาวของตัวเอง การที่มีใบแก้วอยู่ที่นี่ด้วย มันทำให้สมพรรู้สึกดีและรู้สึกสบายใจเรื่องอาหารของคุณท่าน และยิ่งไปกว่านั้นคือลูกสาวเป็นเด็กดีและเชื่อฟังมากกว่าแต่ก่อน 

"งั้นกล้วยไปเรียนก่อนนะจ๊ะพี่ สวัสดีจ้ะพี่แก้ว"

"สวัสดีครับ ขอให้เป็นวันที่ดีนะครับ พี่เป็นกำลังใจให้"

"ไม่อยากไปเรียนแล้วอ่ะ อยากอยู่กับพี่แก้ว กล้วยไม่ไปเรียนได้ไหมแม่"

"เอาอีกแล้วนะ มาเลย เดี๋ยวจะสายเอาหรอก"

เมื่อสมพรได้ยินกล้วยหอมงอแงนั้น ก็รีบเดินเข้ามาหากล้วยหอมและจูงมือออกจากห้องครัวโดยที่กล้วยหอมบ๊ายบายใบแก้วด้วยท่าทางที่น่าเอ็นดู จนใบแก้วถึงกับหัวเราะออกมา กับท่าทางที่น่ารักของกล้วยหอม 

"น่ารักจริง ๆ เลยนะกล้วยหอม"

แก้วพูดชมกล้วยหอมด้วยความรู้สึกรักและเอ็นดูกล้วยหอมที่เป็นเด็กดี ในสายตาของแก้วและพี่พร แม้ว่าจะดื้ออยู่นิดหน่อยแต่ก็รับฟังและทำตาม เพราะรู้ว่าเป็นความหวังดีของแก้วและพี่พร วันนี้ตอนเช้าดีใจที่กล้วยหอมกินอาหารเช้าที่แก้วทำให้จนหมด และอาหารมื้อกลางวันที่แก้วห่อไปให้กล้วยหอมนั้น หวังว่ากล้วยหอมจะชอบ 

"ยิ้มอะไรเหรอแก้ว เพราะกล้วยหอมใช่ไหม"

"ใช่ครับพี่อ้อน กล้วยหอมน่ารักมาก พี่สมพรกับลุงต้นไปส่งกล้วยหอมแล้วนะครับ"

"ใช่ กล้วยหอมน่ารัก แต่พี่ว่าแก้วน่ารักมากกว่านะ พี่ดีใจนะที่มีแก้วมาอยู่ที่นี่ด้วย แล้วแก้วหายดีแล้วใช่ไหม"

"หายดีแล้วครับพี่อ้อน ถึงจะรู้สึกเมื่อยตัวก็ตามที แต่ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกแย่หรอกครับ เพราะงั้นไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องอาหารของคุณท่านนะครับ"

แก้วจะหายดีมากกว่านี้ ถ้าคุณท่านไม่ลักหลับแก้วเมื่อคืน ตอนแรกก็คิดว่าจะไม่ได้ทำอะไร แต่คุณท่านกลับเอาแต่ใจกับแก้วอีกแล้ว จนแก้วรู้สึกเมื่อยตัวมากกว่าเดิมอีก ก็อย่างนี้นี่แหละที่แก้วไม่อยากจะนอนกับคุณท่านด้วย คุณท่านหักห้ามใจไม่ไหวเลยหรือไง เอะอะอะไรก็จะมีอะไรกับแก้ว น่าหงุดหงิดจริง ๆ เลย แก้วก็นอนไม่รู้ตัว เพิ่งมารู้ตัวตอนที่ใส่แล้ว กว่าจะหยุดทำก็หลายรอบ ทั้งที่รู้ว่าแก้วต้องตื่นแต่เช้า แล้วต้องมาทำอาหารให้คุณท่านอีก แต่ก็ยังจะรังแกแก้วอีก 

ตัดฉากมาที่ ตี 04.00 นาฬิกา

ภายในห้องนอนของคุณท่านนั้นเงียบสงบมีแต่เสียงลมหายใจของใบแก้วที่นอนอยู่บนเตียงด้วยสภาพที่เปื่อยเปล่าโดยไม่มีผ้าห่มปกคลุมร่าง แต่มีร่างสูงใหญ่ของคุณท่านที่คร่อมร่างใบแก้วอยู่ ด้วยสีหน้าที่หื่นกระหาย นัยน์ตาของคุณท่านจ้องมองไปที่ยอดอกของใบแก้ว 

"อ่า อยากดูดนมนายจัง จะทำยังไงดี นายทำให้ฉันมีอารมณ์"

ร่างสูงเลียริมฝีปากด้วยความหิวโหยแล้วอยากจะดูดหน้าอกของใบแก้วที่กำลังนอนหลับอยู่ เมื่อความอดทนของร่างสูงได้หมดลงนั้น ใบหน้าลูกครึ่งนั้นก็ก้มลงมาใกล้ที่เต้านมของใบแก้ว ก่อนจะสูดดมความหอมด้วยความใคร่ 

แผล็บๆ แผล็บๆ

ลิ้นร้อนของร่างสูงนั้นเลียหน้าอกของใบแก้วและตวัดเล่นยอดอกอย่างหยอกล้อ มืออีกข้างก็เขี่ยเลียและบีบอย่างสนุกมือ เมื่อเลียอย่างพอใจแล้วนั้นก็ดูดยอดอกของใบแก้วเหมือนกับเด็กทารกที่หิวโหยนมแม่ จนน้ำลายเปียกชุ่มทั่วบริเวณหน้าอก แต่ใบแก้วก็ยังไม่มีท่าทีที่จะตื่น ทั้งที่ถูกร่างสูงดูดนมอย่างตะกละตะกาม และดูดนมเป็นเวลาหลายนาทีจนพอใจ แต่มันก็ยังไม่เพียงพอกับความต้องการของร่างสูง 

"หวานมาก แต่ก็ยังไม่พอ ฉันอยากจะ....อึก"

นัยน์ตาคมของร่างสูงนั้นเหลือบมองส่วนล่างของใบแก้ว และกลืนน้ำลายลงคอด้วยความอยาก ก่อนจะเขยิบถอยลงมาอยู่ระหว่างขาของใบแก้ว และอ้าขาของใบแก้วจนเผยให้เห็นร่องสวาทที่ยังมีคราบน้ำกามเปรอะเปื้อนอยู่ 

"อึก ฉันอยากใส่เข้าไปในรูของนาย"

ร่างสูงจ้องเขม็งร่องสวาทด้วยความหิวกระหายและรู้สึกมีอารมณ์เป็นอย่างมาก อยากจะเอาความเป็นชายสอดใส่เข้าไปย่ำยีรูเล็กของใบแก้วให้ดับความหื่นกระหายในตัวของร่างสูงที่มีอยู่ในตอนนี้ ก่อนที่ร่างสูงจะจับความเป็นชายแตะสัมผัสปากทางของใบแก้ว ที่ยังคงมีท่าทีที่หลับอย่างสบายใจ โดยไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังจะโดนร่างสูงกิน 

"ฉันขอกินนายเลยแล้วกันนะใบแก้ว"

ปัก! 

"อื้อ! อ๊า!"

ร่างสูงกระแทกใส่ร่องสวาทของใบแก้วจนสุดลำ ทำให้ใบแก้วที่หลับอยู่นั้นถึงกับตื่นขึ้นมาด้วยความจุกเสียวทันทีและร้องเสียงหวานเมื่อช่องทางหลังถูกรุกล้ำอย่างแรงและสุดลำ 

"อ่าห์ ตื่นแล้วเหรอเมียฉัน"

ปัก ๆ ปัก ๆ 

"อ้ะอ๊า! คุณท่าน อื้อ ไม่นะ อ๊า!"

และแน่นอนว่าตัวของแก้วก็ไม่ได้นอนอีกเลย จน 6 โมงเช้า แก้วถึงจะลงมาจากห้องคุณท่านได้ และมันทำให้แก้วรู้สึกหงุดหงิดที่ถูกคุณท่านมีเซ็กส์ตั้งแต่ก่อนเช้าตรู่ แล้วมันทำให้แก้วรู้สึกเพลีย แล้วง่วงนอนมาก เพราะความหื่นของคุณท่านทำให้แก้วรู้สึกเหนื่อย 

บางทีแก้วก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าทำไมคุณท่านถึงมีความต้องการทางเพศมากขนาดนี้ คุณท่านไม่เหนื่อยบ้างเลยหรือไง แล้วที่เจ็บใจไปมากกว่านั้น แก้วนอนให้คุณท่านลักหลับอยู่ตั้งนาน แล้วแก้วก็รู้สึกเจ็บที่หน้าอกด้วย ดูดนมแก้วจนแก้วเจ็บไปหมดแล้ว คิดแล้วก็น่าโมโหจริง ๆ เลย 

"แก้วเป็นอะไรหรือเปล่า? หายดีแล้วใช่ไหม"

"อ..เอ่อ หายดีแล้วครับพี่อ้อน แก้วแข็งแรงมากแล้วตอนนี้ พี่อ้อนหายห่วงได้เลย"

"พี่ก็ห่วงอยู่ดี แล้วเมื่อคืนคุณท่านได้ทานอาหารของแก้วไหม แล้วสั่งให้แก้วทำใหม่หรือเปล่า"

"เอ่อ ไม่ได้ทานหรอกครับพี่ คุณท่านบอกว่าทานมาจากข้างนอกแล้ว"

ขอโทษด้วยนะครับพี่อ้อน ที่แก้วต้องโกหกแบบนี้ แก้วไม่อยากให้พี่รู้จริง ๆ เกี่ยวกับเรื่องแก้วและคุณท่าน แก้วไม่อยากให้ทุกคนต้องผิดหวังในตัวแก้ว แก้วเองก็ไม่ได้อยากเป็นแบบนี้ ถ้าหากคุณท่านไม่ใช้ยายแก้วเป็นเครื่องมือในการที่แก้วต้องยอมแพ้ เป็นของคุณท่าน 

"อ๋อ ดีแล้ว พี่กลัวว่าแก้วจะเหนื่อยเพราะช่วงนี้คุณท่านมีอารมณ์ค่อนข้างแปรปรวน งั้นพี่ไปทำความสะอาดก่อนนะ"

"ครับพี่อ้อน ถ้ามีอะไรให้แก้วช่วยบอกแก้วได้เลยนะครับ ไม่ต้องไปสนคำพูดของคุณท่านหรอกครับ"

เมื่อตอน 7 โมง คุณท่านลงหาทุกคน และสั่งว่าห้ามให้แก้วทำงานอย่างอื่น นอกจากการทำอาหารให้กับคุณท่านทานอย่างเดียวเท่านั้น ถ้าหากคุณท่านรู้ว่ามีใครสั่งให้แก้วไปทำงานอย่างอื่นแล้วละก็ 

คุณท่านจะหักเงินเดือน แถมคุณท่านยังทำหน้าทำตาน่ากลัวอีก น้ำเสียงที่พูดออกมาก็ดูเย็นชา จนทุกคนถึงกับมีสีหน้าที่ไม่ค่อยดี แก้วไม่คิดว่าคุณท่านจะจริงจังมากขนาดนี้ 

รู้สึกหงุดหงิดคุณท่านที่ดูเรื่องมากแล้วเอาแต่ใจ แล้วยิ่งไปกว่านั้นคือคุณท่านแกล้งพี่เก่งกล้า ถ้าลุงต้นไม่พูดถามคุณท่าน ก็คงไม่รู้ว่าเมื่อคืนพี่เก่งกล้านอนอยู่ที่บริษัทคุณท่าน น่าโมโหสุด ๆ เลย 

"ไม่ได้หรอกใบแก้ว พี่ไม่อยากมีปัญหากับคุณท่าน แล้วอีกอย่างพี่ทำได้ มีนางชมพู่อยู่ด้วย คุณท่านสั่งอย่างเด็ดขาดเลยนะ พี่ไม่เสี่ยงด้วยหรอก"

"งึก เพราะคุณท่านคนเดียวเลย เเก้วรู้สึกว่าเอาเปรียบพวกพี่"

"เอาเปรียบอะไรกัน แก้วอย่าคิดแบบนั้นสิ การที่แก้วรับผิดชอบอาหารของคุณท่าน เป็นหน้าที่หนักที่สุดแล้วนะ"

"เอาเปรียบนั่นแหละ! แค่ทำอาหารให้คุณท่านเอง มันทำแป๊บเดียว มันก็ว่างแล้วไหม"

เสียงแหลมของหญิงสาวเดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่บึ้งตึงและมองมาที่ใบแก้วด้วยความไม่พอใจ และนั่นทำให้ใบแก้วยิ่งรู้สึกแย่ไปกว่าเดิมเมื่อได้เจอกับชมพู่ ส่วนอ้อนเมื่อได้ยินชมพู่พูดออกมาแบบนั้น ก็มีสีหน้าที่เรียบนิ่งก่อนจะหันหน้าไปมองเธอ

"เอาเปรียบตรงไหน? หน้าที่ในการทำอาหารให้กับคุณท่าน เป็นหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่และรับผิดชอบสูง ถ้าหากคุณท่านไม่อยากกิน ใบแก้วก็ต้องทำใหม่ จนกว่าคุณท่านจะพอใจ เธอก็เห็นแล้วไม่ใช่เหรอ ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ฉันกับพี่สมพรต้องเจอกับอะไร"

"ก็เพราะแกและป้าพรทำอาหารไม่ถูกปากคุณท่านเอง ปกติคุณท่านไม่ได้เรื่องมากขนาดนี้ด้วย แล้วอีกอย่างก็สมควรที่คุณท่านจะไม่พอใจ ก็เพราะทำอาหารไม่ได้เรื่อง รวมถึงแกด้วยอีใบแก้ว"

"พอเถอะครับพี่ชมพู่ ถ้าจะมาหาเรื่องกัน ก็อย่าเลยดีกว่าครับ เพราะถ้าคุณท่านมาเห็น ก็ไม่มีใครช่วยพี่ได้แล้วนะ"

แก้วพูดกับพี่ชมพู่ออกไปด้วยความรู้สึกไม่พอใจกับคำพูดของพี่ชมพู่ ที่ดูจะไม่ได้สนใจความรู้สึกของทุกคนที่ต้องเหนื่อยและตั้งใจทำมากแค่ไหน แต่ก็ยังจะมาต่อว่าและด้อยค่าฝีมือในการทำอาหารของพี่อ้อนและพี่สมพรที่เหน็ดเหนื่อยมาตลอดหลายวันที่ผ่านมา ทำไมถึงชอบพูดจาไม่ดีใส่คนอื่นด้วยนะ

"อีใบแก้ว! แกหุบปากไปเลยนะ แล้วใครใช้ให้แกช่วยฉันล่ะ ฉันไม่ได้บอกให้แกช่วยเลยนี่!"

"ถ้าแก้วรู้อย่างนี้ ว่าพี่จะทำตัวเหมือนเดิม แก้วคงจะไม่ช่วยแล้วครับ แก้วสงสารพี่สมพรและพี่อ้อน ที่ต้องมาเหนื่อยกับพี่"

"แกต่างหาก! ที่เป็นภาระของทุกคน แกรู้ไหมว่าแกป่วย มันทำให้ทุกคนต้องเดือดร้อนมากแค่ไหน"

ชมพู่เอ่ยน้ำเสียงโมโหและชี้หน้าด่าใบแก้ว ทำเอาใบแก้วถึงกับสะอึกกับคำพูดของชมพู่ เพราะใบแก้วนั้นรู้สึกผิดที่ป่วย และทำให้ทุกคนต้องลำบากในตลอดหลายวันที่ผ่านมา ทั้งทำหน้าที่แทนและยังสละเวลามาดูแลอีก ทำเอาอ้อนที่เห็นใบแก้วมีสีหน้าที่ซึมเศร้านั้น ถึงกลับรู้สึกโมโหชมพู่มากกว่าเดิม 

"หยุดได้แล้วนะชมพู่! เธอไม่มีสิทธิ์มาพูดจาแบบนี้ แล้วอีกอย่างพวกเราทุกคนไม่ได้คิดว่า ใบแก้วเป็นภาระเลย"

"พ..พี่อ้อน"

"ฉันแล้วพี่สมพรเต็มใจทำให้ใบแก้ว เธอต่างหากที่เป็นภาระของพวกเรา แค่ทำงานบ้านและรับผิดชอบไม่กี่ห้อง เธอก็ยังทำไม่ไหวเลย ต้องลำบากฉันพี่สมพรและกล้วยหอมอีก"

"กรี๊ดด! อีอ้อน ฉันไม่ใช่ภาระ เป็นอีใบแก้วต่างหากที่เป็นภาระ"

---