เสน่หาคุณอาคลั่งรัก ตอนที่..2

“พี่หมายความว่ายังไงหรือครับ เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับธุรกิจของพี่หรือเปล่าครับ” เขาอึกอักถามออกไปอย่างไม่ค่อยสบายใจนัก แต่เสียงคู่สนทนากลับถอนหายใจยาวออกมาอย่างเหนื่อยล้า นิ่งงันไปชั่วครู่ก่อนที่จะตอบกลับมาว่า

“นายก็คงจะพอรู้ว่า ธุรกิจของฉันมันก็ไม่ได้โปร่งใสนัก และตอนนี้ฉันกำลังถูกศัตรูคู่แข่งที่อยู่ในเงามืด โดยที่ฉันยังไม่สามารถล่วงรู้ได้ว่าเป็นใคร คอยจ้องที่จะเล่นงานฉันอยู่ตลอดเวลา ฉันถูกลอบฆ่ามาหนึ่งครั้งเมื่อเร็วๆ นี้ แต่ก็รอดมาได้ ต่อมาไม่นาน หนูรันก็เกือบที่จะถูกลักพาตัว แต่ดีที่การ์ดที่ฉันให้คอยติดตามคุ้มครอง ช่วยเหลือหนูรันเอาไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นสถานการณ์คงจะหนักหนา ฉันคงรับมือไม่ไหวแน่ๆ” นายเรวัตกล่าวออกมาเสียงราบเรียบคล้ายเป็นเรื่องราวสามัญ แต่โชนที่รับฟังอยู่ถึงกลับลอบสะท้านอยู่ในใจอย่างน่าหวาดเสียว หลุดปากย้อนกลับไปว่า

“พี่กับหนูรันกำลังตกอยู่ในอันตราย จะให้ผมไปช่วยดูแลคุ้มครองความปลอดภัยของพี่ ดีไหมครับ”

เสียงของนายเรวัตหัวเราะออกมาอย่างถูกใจ ต่อความร้อนรนเป็นและวิตกกังวลอย่างจริงใจของชายหนุ่มที่เขารักเหมือนน้องชาย กล่าวตอบกลับมาอย่างภูมิใจว่า

“ฉันดูนายไม่ผิดจริงๆ นายโชน แม้เราสองพี่น้องจะไม่ได้พบกันมานานถึง7 ปี ตั้งแต่ครั้งที่นายมาร่วมงานศพคุณศิแม่ของหนูรัน แต่เวลาไม่ได้ทำให้นายเปลี่ยนไปจริงๆ นายเป็นคนตรงที่เสมอต้นเสมอปลายตลอดมา ฉันรักนายก็ตรงนี้แหละไอ้น้องชาย”

โชนตะวันถอนหายใจยาวเมื่อนึกถึงอดีตที่ผ่านมาถึง 7 ปี ที่ตนได้ไปร่วมจัดการงานฌาปนกิจของศศิธร ภรรยาของเรวัต และเป็นมารดาของ วรันธร หรือหนูรัน ตามที่เขาและนายเรวัตพ่อของหล่อนเรียกขาน ซึ่งในเวลานั้นวรันธร ยังมีอายุได้เพียง 14 ปี แต่ก็ดูสดใสงดงาม ถอดแบบเค้าความงามและเค้าความเด็ดเดี่ยวของนายเรวัตผู้เป็นบิดามาได้อย่างไม่ผิดเพี้ยน

“แม้เวลาจะผ่านไปนานถึง7 ปี แต่ผมก็ยังรักเคารพและคิดถึงพี่ศิอยู่เสมอครับ” เขาตอบกลับไปเสียงเรียบ ทางต้นสายนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนที่จะตัดใจเน้นกล่าวเสียงเข้มกลับมาอย่างเป็นงานเป็นการว่า

“ฉันเคยเอ่ยปากชักชวนนายให้มาร่วมงานกับฉันอยู่หลายครั้ง แต่นายก็ปฏิเสธมาโดยตลอด ในตอนแรกฉันก็เสียใจอยู่ไม่น้อย ที่ไม่สามารถรั้งตัวคนดีๆ อย่างนายให้มาร่วมงานกับฉันได้ แต่ในเวลานี้ เมื่อเกิดปัญหาใหญ่ขึ้น มันกลับทำให้ฉันมาย้อนคิดถึงเรื่องทั้งหมด จึงรู้ว่า พอถึงเวลานี้การที่นายปฏิเสธที่จะร่วมงานกับฉันนั้น ถือเป็นเรื่องดีประการหนึ่ง”

คิ้วเข้มหนาของโชนตะวันขมวดเข้าหากันอย่างเคลือบแคลง ย้อนถามกลับไปอย่างสงสัยว่า

“ดียังไงหรือครับ”

“ศัตรูของฉันทั้งหมด ทั้งที่อยู่ในเงามืดและในที่เปิดเผย พวกมันไม่เคยล่วงรู้เลยว่า ฉันมีนายที่เป็นหมากลับซ่อนอยู่ และเป็นสถานที่หลบภัยให้กับหนูรันได้เป็นอย่างดี และฉันก็เชื่อว่าเมื่อหนูรันได้ไปอยู่ในความคุ้มครองของนาย ลูกสาวของฉันจะต้องปลอดภัยแน่นอน” นายเรวัตตอบกลับมาอย่างเชื่อมั่นต่อการที่จะต้องฝากฝังลูกสาวสุดที่รักเพียงคนเดียวของตน ให้อยู่ในความดูแลของชายที่ตนรักเสมือนน้องชาย

“แล้วหลังจากนี้ต่อไป พี่จะทำยังไงต่อครับ” เขาย้อนถามกลับไปอย่างอึดอัด ได้ยินเสียงคู่สนทนากล่าวตอบกลับมาว่า

“เรื่องนี้ฉันคุยกับหนูรันเอาไว้แล้ว และหนูรันก็โตพอที่จะรับฟังเหตุผลทั้งหมดได้เป็นอย่างดี พรุ่งนี้ฉันจะให้คนไปส่งหนูรันที่ไร่ของนาย และเมื่อหลังจากที่ฉันหมดห่วงเรื่องของหนูรันแล้ว ฉันจะไปหาที่กบดานสักระยะเพื่อที่จะคอยสืบหาตัวศัตรูในเงามืดที่คอยฉกฉวยโอกาสเล่นงานฉันมาแล้วหลายครั้ง เมื่อไม่มีหนูรันแล้ว ฉันจะได้ลงมือทำงานได้คล่องตัวยิ่งขึ้น”

“พรุ่งนี้เลยหรือครับ” โชนตะวันหลุดปากถามออกไปเสียงแผ่ว ทางต้นสายจึงตอบกลับมาว่า

“ใช่ พรุ่งนี้น่าจะเป็นตอนบ่ายๆ หนูรันคงจะไปถึงบ้านไร่ของนาย แต่ฉันขอบอกเอาไว้เสียก่อนนะนายโชน แม้หนูรันจะเป็นคนที่มีเหตุมีผล แต่ก็ค่อนข้างเจ้าอารมณ์และขี้งอนอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว ก็เพราะความที่เป็นลูกสาวคนเดียวนี่แหละ ทั้งฉันและคุณศิจึงรักและตามใจมากเกินไปหน่อย ยังไงฉันก็ต้องฝากนายช่วยดูและหลานด้วยก็แล้วกัน อ้อ...แล้วเรื่องเงินทองค่าใช้จ่ายของหนูรัน นายไม่ต้องเป็นห่วง หนูรันเขามีมากพอที่จะดูแลเรื่องค่าใช้จ่ายส่วนตัวได้เอง นายไม่ต้องเป็นกังวลนะ” หยุดไปเล็กน้อยจึงรีบกล่าวตัดบททันที คล้ายเกรงว่าทางปลายสายจะแย้งค้านออกมา

“เอาล่ะ ยังไงฉันต้องขอบใจนายมากนะนายโชน ที่รับปากช่วยดูแลหนูรันให้ เอาไว้เมื่อเรื่องทางนี้เริ่มคลี่คลายแล้ว ฉันจะไปรับหนูรันกลับด้วยตัวเอง และระหว่างนี้ทั้งนายและหนูรันยังไม่ต้องติดต่อมาหาฉัน หากมีอะไรฉันจะติดต่อกลับไปหาเอง เท่านี้นะ” เมื่อกล่าวเสียงรัวเร็วจบ ก็ตัดสายไปทันควัน จนโชนตะวันยังไม่ทันจะได้เอ่ยคำลา

หนุ่มใหญ่ใบหน้าหล่อเหลาคมคายทรุดนั่งลงไปบนเตียงนอนอีกครั้งอย่างสับสน ด้วยความที่เป็นลูกชายเพียงคนเดียว นับตั้งแต่พ่อและแม่ที่เสียชีวิตไปแล้วหลายปี จึงทำให้เขาต้องอยู่คนเดียวตามลำพังอย่างเคยชิน จู่ๆ กลับต้องกลายเป็นผู้ปกครองของหญิงสาวคนหนึ่ง นับว่าเป็นเรื่องที่ยุ่งยากใจจริงๆ

ในตอนเช้า โชนตะวันลงมาจากบนชั้นสองของบ้านหลังใหญ่ เดินตรงไปที่โต๊ะอาหาร จัดการดื่มกาแฟและอาหารเช้าตามที่เคยปฏิบัติในทุกวัน

ในระหว่างที่กำลังจัดการกับอาหารเช้าอยู่นั้น ชายหนุ่มวัย 30 ปี ร่างสูงล่ำสันผิวคล้ำคมเข้ม เดินตรงเข้ามาหยุดยืนอยู่ทางด้านข้างโต๊ะอาหารอย่างนอบน้อม เมื่อโชนตะวันเห็นจึงกล่าวออกมาเสียงเรียบ

“กินอะไรมาหรือยังลพ กาแฟสักแก้วไหม”

ชายหนุ่มผิวคล้ำก้มหน้าแต่ตอบปฏิเสธกลับมาอย่างนอบน้อมว่า “ผมจัดการมาเรียบร้อยแล้วครับคุณโชน” จากนั้นจึงเอ่ยถามออกมาว่า

“วันนี้คุณโชนจะเข้าไปในไร่หรือเปล่าครับ” เขาตอบกลับไป หลังจากที่ยกกาแฟที่เหลืออยู่อีกเล็กน้อย ดื่มรวดเดียวจนหมด แล้วจึงกล่าวต่อไปอีกว่า

“ชั้นจะเข้าไปดูองุ่นพันธุ์ใหม่ที่นำมาเพาะปลูกเมื่อสองเดือนก่อน ที่เราจะเตรียมนำมาใช้ผลิตเป็นไวน์เพื่อส่งขายไปทั่วประเทศ จะไปตรวจดูสักหน่อยว่าลุงชุ่มจัดการไปถึงไหนแล้ว เจริญงอกงามดีหรือเปล่า” เมื่อกล่าวจบชายหนุ่มจึงหันมากล่าวกับ ลพที่เป็นคนสนิทคอยจัดการธุระต่างๆ แทนเขา พร้อมถามออกมาอย่างเป็นงานเป็นการว่า

“แล้วโรงกลั่นไวน์ที่ฉันให้นายไปคอยควบคุมการก่อสร้างล่ะ สำเร็จไประดับไหนแล้ว”

ลพก้มหน้าตอบกลับมาอย่างฉาดฉานเอางานเอาการว่า “ทุกอย่างราบรื่นดีครับ คาดว่าอีกประมาณหนึ่งเดือนก็จะแล้วเสร็จครับ”

เมื่อได้ยินคำตอบโชนตะวันจึงพยักหน้าให้อย่างพอใจ ในบ้านไร่โชนตะวัน นอกจากจะปลูกองุ่นพันธุ์ดีเพื่อส่งออกไปขายทั้งในและต่างประเทศแล้ว ยังมีร้านค้าขนาดใหญ่ที่เป็นแหล่งขายผลิตภัณฑ์สินค้าที่แปรรูปมาจากองุ่นในไร่โชนตะวันอีกด้วย โดยเฉพาะน้ำองุ่นของบ้านไร่โชนตะวัน นับว่าขึ้นชื่อเลื่องลือจนนับเป็นผลิตภัณฑ์อันดับหนึ่งของร้านโชนตะวัน ส่วนลูกอมองุ่นแท้ก็เป็นสินค้ายอดนิยมของทางร้านรองลงมาจากน้ำองุ่น และยังมีผลิตภัณฑ์อีกหลากหลาย ทั้งแยมองุ่น เบอร์เกอร์รี่ และอาหารต่างๆ ก็ยังเป็นที่ถูกอกถูกใจต่อแขกที่เดินทางเข้ามาเยี่ยมชมไร่องุ่น ของบ้านไร่โชนตะวันกันอย่างเนืองแน่นแทบทุกวัน

“วันนี้ตอนเที่ยงคุณโชนมีนัดทานกลางวันที่ร้านอาหารบ้านไร่โชนตะวัน กับพ่อเลี้ยงณรงค์นะครับ” ลพเอ่ยออกมาเสียงสุภาพเพื่อเตือนเจ้านาย เพราะเกรงว่าจะลืมเลือนเวลานัดที่ตกลงเอาไว้แล้ว

โชนตะวันเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างครุ่นคิด พ่อเลี้ยงณรงค์เป็นชายวัย 50 ปี มีธุรกิจรีสอร์ทขนาดใหญ่ที่มีอาณาเขตติดกับไร่โชนตะวันของเขา และกิจการของรีสอร์ทของพ่อเลี้ยงณรงค์กำลังเติบโตรุ่งเรือง มีนักท่องเที่ยวที่ชื่นชอบต่อธรรมชาติป่าเขาเดินทางเข้ามาพักผ่อนกันไม่ขาดสาย แม้จะเป็นในวันธรรมดา ยิ่งหากเป็นในวันหยุดหรือเทศกาล ยิ่งมียอดจองที่พักเข้ามาจนเต็มแน่นไปหมด เนื่องเพราะทัศนียภาพของรีสอร์ทพ่อเลี้ยงณรงค์และไร่โชนตะวันนั้น มีอาณาเขตติดกับเทือกเขาที่ทอดยาว จึงเป็นสถานที่ๆ นักท่องเที่ยวที่ชื่นชอบต่อความร่มรื่นและทิวทัศน์ของป่าเขา แห่แหนเข้ามาพักกันอย่างเนืองแน่น

และด้วยเหตุนี้ พ่อเลี้ยงณรงค์จึงได้เกลี้ยมกล่อมให้เขาขายไร่โชนตะวันให้เป็นกรรมสิทธิ์ เมื่อถูกเขาปฏิเสธไปหลายครั้ง จึงเริ่มปรับเปลี่ยนกลยุทธ์ใช้ไม้อ่อนมาหว่านล้อม โดยขอร่วมหุ้นเพื่อปรับเปลี่ยนไร่โชนตะวันบางส่วน ให้เป็นโซนรีสอร์ทเพื่อรองรับนักท่องเที่ยว ที่เข้ามาเยี่ยมชมไร่องุ่นอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง และเมื่อยิ่งล่วงรู้ว่าโชนตะวันจะเปิดโรงผลิตไวน์ จึงต้องการที่จะตะครุบไร่โชนตะวันเอาไว้ในครอบครอง เพราะคาดการณ์ได้ถึงผลกำไรมหาศาลที่จะได้มาในอนาคต

“ก็คงจะมาเจรจาเพื่อขอร่วมลงทุน หรือไม่ก็เจรจาขอซื้อไร่โชนตะวันอีกนั่นแหละ” โชนตะวันกล่าวออกมาเสียงทุ้มเบา ลพที่ยืนอยู่ทางด้านข้างจึงกล่าวออกมาอย่างใคร่ครวญและเป็นกังวลต่อเจ้านายว่า

“พ่อเลี้ยงณรงค์เป็นผู้ที่มีอิทธิพลกว้างขวางมาก และรู้จักคบหาคนใหญ่คนโตในจังหวัดนี้อยู่มากมาย อีกทั้งโดยส่วนตัวของพ่อเลี้ยงเองแล้ว ก็ยังเลี้ยงลูกน้องคนสนิทเอาไว้อีกไม่น้อย เพราะทำธุรกิจมืดอย่างที่เรารู้ๆ กันนั่นแหละครับ ผมเกรงว่าหากการเจรจาถึงที่สุดแล้ว ฝ่ายพ่อเลี้ยงณรงค์ถูกปฏิเสธไปหลายครั้ง ผมก็เกรงว่าเจ้านายจะไม่ปลอดภัยนะครับ”

โชนตะวันเหลียวมามองหน้าคนสนิทแวบหนึ่ง ด้วยประกายตาที่คมวาวและเชื่อมั่น กล่าวออกมาอย่างมั่นใจว่า

“ฉันเชื่อว่า หากเราทำในสิ่งที่ถูกต้องและตรงไปตรงมา ยังไงใครก็ทำอะไรเราไม่ได้ เรื่องนี้นายไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกลพ” เมื่อกล่าวจบ จึงนึกถึงเรื่องที่เรวัตโทรศัพท์มาหาเขาเมื่อคืน จึงออกคำสั่งต่อลพทันที

“เดี๋ยวนายไปตามแพรว ให้เข้ามาฉันตอนนี้เลย”

ลพก้มศีรษะรับคำเล็กน้อย แล้วจึงก้าวยาวเดินออกไปปฏิบัติตามคำสั่งทันที