เหมืองร้อนซ่อนสวาท

จูบแรกของเธอเกิดขึ้นเมื่อสิบปีก่อน...รอยจูบอันแสนเย้ายวนและตราตรึงใจที่สะกดวิญญาณของเธอให้เป็นของเขาชั่วนิรันดร์ตอนนั้นเธออายุได้สิบห้าปี เป็นเด็กสาววัยแรกแย้มแสนสวยที่มีผิวพรรณนวลเนียนงดงามในทุกอณู ดวงตากลมโตสุกสกาวเหมือนแมวน้อย จมูกโด่งรั้นรับกับริมฝีปากอิ่มแดงเรื่อได้อย่างลงตัว ผมดำขลับดุจเส้นไหมยาวสลวยจดแผ่นหลังขวัญชีวาเปรียบดั่งดอกไม้งามกลางป่าเหมืองที่นำความสดชื่นมาสู่เหมืองในทุกฤดูกาล เธอเป็นน้องสาวของกลอยใจซึ่งเป็นเสมียนของเหมืองเพชรธารา เหมืองแร่ดีบุกขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ในเมืองแห่งหนึ่งของจังหวัดพังงา เธอกับพี่สาวอาศัยอยู่ในบ้านพักของเหมืองมาตั้งแต่รุ่นพ่อแม่ ก็เหมือนกับคนงานอีกเกือบพันที่ปักหลัก สร้างชีวิตอยู่ในอาณาจักรเพชรธารา ซึ่งได้ดำเนินกิจการมากว่า 20ปีแล้วพ่อแม่ของเธอเป็นคนงานในยุคเริ่มแรกของเหมือง แต่เสียชีวิตไปแล้วทั้งคู่ พี่สาวที่อายุมากกว่าเธอสิบปี จึงกลายเป็นผู้ปกครองของเธอและเลี้ยงดูเธอเป็นอย่างดีมาโดยตลอด เหมืองเพชรธารากินพื้นที่เกือบพันไร่ กลางขุนเขาใหญ่ที่สลับซับซ้อน ผืนป่าดิบชื้นขนาดกว้างโอบล้อมหมอกหนาขาวโพลนปกคลุมในทุกฤดูกาลเจ้าของเหมืองเพชรธารา เป็นเศร

ลำแสงอันอ่อนโยนของดวงตะวันที่ทอดผ่านต้นสนสูงใหญ่ราวกับเส้นทางสู่สวรรค์ เปิดประตูให้เธอก้าวเข้ามาพบกับสระน้ำสีฟ้าราวกับน้ำทะเลที่โอบล้อมไปด้วยขุนเขาสูงตระหง่าน“ที่นี่ต้องเป็นสวรรค์แน่เลย” สาวน้อยเปลื้องเสื้อผ้าออกจากกาย ร่างระหงเปลือยเปล่าสวยงามก้าวย่างลงไปในสระด้วยความตื่นเต้น กายสวยแหวกว่ายน้ำอุ่นราวกับนางเงือกแสนสวยหรือไม่ก็นางฟ้า ขณะใครอีกคนที่ถูกเลือกให้เจอทางเข้าถ้ำสวรรค์ เขายืนนิ่งอยู่หลังโขดหินใหญ่ใกล้กับสระนางฟ้ามาสักพักแล้ว ดวงตาคู่คมตะลึงกับความงามหยดตรงหน้าราวกับถูกสะกดด้วยเวทมนต์ หัวใจของเด็กหนุ่มดิ้นหนักเหมือนจะทะลุออกจากอกเสียให้ได้“นางฟ้าหรือภูติผีกันแน่” เขารำพึงกับตัวเอง เหมือนคนกำลังพร่ำเพ้อละเมอหา หากไม่ใช่เพราะเสียงฮัมเพลงอย่างมีความสุขดังแว่วมา...“ว๊าวววว ผีเสื้อเต็มเลย” และเสียงตื่นเต้นดีใจของเธอยามที่ผีเสื้อนับร้อยตัวบินมาวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ โอว มันช่างเป็นภาพที่ชวนตื่นตาตื่นใจเสียจริง ราวกับเป็นภาพวาดสีน้ำของจิตกรชื่อดัง หัวใจที่เต้นหนักทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่อยู่ สองเท้าคิดจะถอยหลังแต่กลับพลาดเตะก้อนหินขนาดเท่ากำมือล่วงลงน้ำดังจ๋อม“ใครน่ะ!” ใบหน้าสว

“ไม่งั้นอะไร” ริมฝีปากกลิ่นมินต์ขยับเข้าใกล้ริมฝีปากของเธออย่างจงใจแกล้ง ซึ่งมันได้ผล ใจเธอเต้นระส่ำจนกายสั่นไปหมดแล้ว “ขวัญ...ชี...วา!”“หา!” เธอตกใจไม่น้อยที่เขารู้ชื่อเธอ “คุณ...รู้?”เขาจ้องหน้าเธอนิ่ง แต่แววตาตื่นเต้นลนลานเหมือนคนที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว “ยังสวยเหมือนเดิมเลยนะเนี่ย ยัยมอมแมม!”เธอตาเหลือก อ้าปากหวอ เขารู้ฉายาของเธอด้วยงั้นเหรอ “นายหัวภู ทำไม?”“คิดถึงนะ”“อะไรนะคะ” เธอต้องหูฝาดไปแน่ ๆ“ฉันคิดถึงเธอนะขวัญ ได้ยินมั้ย”“โกหก” แต่ใจเธอระทวยไปแล้ว “นายหัวภูเลิกล้อเล่นแล้วปล่อยขวัญได้แล้วค่ะ”“ไม่ปล่อย”“นายหัว”แววตาคู่คมร้อนแรงกว่าเดิมยามจดจ้องดวงตาใสสวยไร้เดียงสา “รู้รึเปล่าว่าฉันกลับมาแล้ว”เธอหลบสายตาเขา “รู้ค่ะ”“แล้วทำไมไม่เห็นไปหาเลย”“ก็...ขวัญ...ทำไมขวัญต้องไปหา”“เมื่อก่อนใครกันนะที่คอยตามไปทั่ว ใครกันที่แอบมองกันตลอด ไม่ได้ชอบเหรอ นึกว่าชอบเสียอีก”เขาจู่โจมแบบไม่ให้เธอได้ทันตั้งตัวเลยล่ะ ผู้ชายกรุงเทพฯ น่ากลัวชะมัด !“ไม่เห็นแปลกเลยนี่คะ เด็กทุกคนในเหมืองก็...วิ่งตามนายหัวกันทั้งนั้นนี่คะ”“ไม่ยอมรับเหรอ”ริมฝีปากสวยเม้มแน่น “นายหัวภูต้องการอะไรจากข

ในช่วงเดือนพฤษภาคมเมื่อสิบปีก่อน ถ้ำสวรรค์กลายเป็นดินแดนสวรรค์สำหรับเธอและเขา ความลับที่แสนตราตรึงถูกเก็บซ่อนไว้ที่นั่น การนัดหมายเกิดขึ้นบ่อยครั้ง โดยไม่มีใครรู้เวลาเกือบเดือนที่แอบคบหากันฉันท์คนรัก มันเป็นเวลาแห่งความทรงจำที่ไม่อาจลืมเลือน“อ่า...” เธอกับเขากอดจูบกันอย่างดื่มด่ำ แม้ไม่เคยก้าวข้ามขอบเขตที่วางไว้ แต่หัวใจก็สั่นไหว โอนอ่อนผ่อนตามแรงปรารถนาจนแทบหยุดไม่ได้ทุกครั้ง “ขวัญจ๋า...ที่รักของเค้า” สองร่างกอดจูบนัวเนียเคล้าคลออยู่กลางสระนางฟ้า ขณะแสงจันทร์อาบคลุมไปทั่วบริเวณ แสงสีทองจากตะเกียงเจ้าพายุส่องให้เห็นความสวยงามของถ้ำสวรรค์ที่ถูกสรรค์สร้างอย่างตระกรานตาจากธรรมาติ “คุณภู” น้ำเสียงออดอ้อนครวญครางเรียกหาเขา กระตุ้นความรู้สึกและอารมณ์ของเขาให้กระเจิงกระจายไปทั่วร่าง กายแกร่งกอดรัดรึงรัน ลำร้อนภายใต้กางเกงขายาวดิ้นเดือด แข็งคัด เจ็บหน่วงเหมือนจะระเบิด“เค้าไม่ไหวแล้วขวัญ...ซี๊ดส์อ่าห์...ไม่ไหว” เสียงกระเส่ากระสันบ่งบอกถึงอารมณ์สุดต้านทาน ก่อนความสุขจะฉีดพล่านออกมาไม่ยั้ง “โอววว...”“อือ...อือ...” เธอจูบแลกลิ้นกับเขาอย่างเมามันส์ ขณะนิ้วแกร่งกดคลึงปุ่มกระสันกลา

เขาตะโกนใส่หน้าบิดาด้วยอารมณ์โทสะรุนแรง ก่อนจะหันหลังให้แล้วเดินออกมา‘คุณภู’ เขาเดินผ่านหน้าเธอไป โดยไม่คิดจะหันมองแม้แต่หางตา สายตาและสีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและเกลียดชังขวัญชีวาตัดสินใจวิ่งตามภูเมฆออกไปที่หลังโรงพยาบาล เพราะเป็นห่วงจิตใจของเขา“คุณภู! เดี๋ยวสิคะคุณภู!” เธอคว้าจับมือเขาไว้ แต่โดนเขาสะบัดอย่างแรง“อย่ามายุ่งกับฉัน!!!!”ดวงตาคมดุคลอน้ำเพราะความแค้นปนเสียใจ จ้องมองเธอเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ“คุณภูจะโกรธเกลียดจะด่าทออะไรขวัญก็ได้ค่ะ แต่คุณภูอย่าไปเลยนะคะ...ขวัญจะชดใช้ให้คุณภูเอง ไม่ว่าคุณภูจะต้องการอะไร”“เอาแม่ฉันกลับคืนมาได้มั้ยล่ะ!!!” เขาตะคอกใส่หน้าเธอ สายตาของเขาเหมือนจะฆ่าเธอได้ ความรักแสนหวานไม่เหลือในดวงตาคู่นี้อีกแล้ว “ถ้าเธออยากชดใช้นะ พาพี่สาวของเธอออกไปจากเหมืองซะ ก่อนที่ฉันจะฆ่าพี่สาวเธอด้วยมือของฉันเอง!!”ขวัญชีวาน้ำตาไหลพราก อาบสองแก้มที่แดงเรื่อ ริมฝีปากสั่นพร่า หัวใจเจ็บปวดไปหมด“คุณภู ขวัญขอโทษ”“เธอรู้มาตลอดใช่มั้ย” เขาชี้หน้าเธออย่างคาดคั้น “พี่สาวเธอมันงูพิษ!”“ไม่ค่ะ ขวัญไม่เคยรู้เลย ขวัญเสียใจนะคะ”“พอที! พอได้แล้ว แล้วก็ไปซะ! อย่าอยู