First Love รักสุดขั้วต้องนัวให้ได้

First Love รักสุดขั้วต้องนัวให้ได้

last updateLast Updated : 2025-10-30
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
54Chapters
1.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เธอถูกปฏิเสธจากคนที่แอบชอบ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจะตัดใจง่ายๆ แอบรักเขามาเป็นสิบปี ยังไงผู้ชายคนนี้เธอต้องได้

View More

Chapter 1

LK Club

وجهة نظر ليليث

«هل مذاقك جيد مثل طعامك... الشيف؟»

فاجأني السؤال في اللحظة التي خرجت فيها من سيارة التاكسي السوداء. غاصت كعوب حذائي في ممر الحصى بينما كانت رياح المحيط الهادئ العنيفة تجلد فستاني الرقيق ضد فخذيّ، ضاغطة القماش بطريقة غير لائقة بين ساقيّ.

تجمدت، وأصابعي ما زالت ملتفة حول باب السيارة وأنا ألتفت نحو الصوت.

كان يتكئ على المدخل الهائل للفيلا المطلة على الجرف، وكأنه يملك ليس المنزل فحسب، بل المحيط بأكمله الممتد خلفه. أحد إخوة كارل. طويل القامة. شعره داكن. مدمر.

قميصُه البني مفتوح عند الياقة، يكشف الخطوط الصلبة لصدره العريض المبني جيدًا والذي بدا وكأنه قضى سنوات تحت انضباط الأثقال الثقيلة. ابتسامة بطيئة خاطئة انحنت على شفتيه بينما كانت عيناه الرماديتان تمسحان جسدي بجوع وقح، تتوقفان عند فمي، عند صدري.

ابتلعت ريقًا بشدة وأغلقت باب التاكسي بقوة، مشددة قبضتي على هاتفي.

«هي يا آنسة.»

انحنى السائق من نافذته. التفت إليه بحدة، متجاهلة الرجل الواقف على بعد أمتار قليلة وسؤاله الوقح.

«شكرًا لك»، قلت بابتسامة مهذبة قبل أن أمسك بصندوق المكونات المعزول وحقيبة السفر الصغيرة التي تحتوي على ملابس عطلة نهاية الأسبوع.

أومأ السائق برأسه بسرعة ثم انطلق. التفتُ لأجده يقف أمامي مباشرة، يد واحدة مدسوسة في جيبه باسترخاء، والأخرى ممتدة نحو حقائبي في عرض صامت للمساعدة.

لبضع ثوانٍ، حدقت فقط.

عن قرب، كان أكثر إرباكًا بثقة خام تبدو وكأنها ترقق الهواء من حولنا.

«جوليان»، قال بابتسامة متعجرفة. «ج.ن. إذا كنت محظوظة.»

جوليان كارل — الأخ الثاني من إخوة كارل. كل ما قرأته عنه على وسائل التواصل الاجتماعي رسمه كلاعب متعجرف. وأنا أقف أمامه، أستطيع أن أقول بثقة إنهم لم يبالغوا.

أومأت برأس خفيف. «ليليث بينيت.»

ناولته صندوق المكونات. لامست أصابعه أصابعي وهو يمسكه، وتلكأت بما يكفي ليرتفع نبضي. سحبت يدي.

ابتسامة أفلتت من شفتيه — ابتسامة خاطئة ملعونة.

سحبت حلقي وقومت كتفي. «هل يمكنني أن أبدأ العمل فقط؟» سألت، مجبرة صوتي على البقاء ثابتًا رغم الرفرفة التي تنمو في صدري. «لدي الكثير في قائمة اليوم.»

«أوه، خطأي.»

التفت نحو المدخل، حاملاً صندوقي المعزول وكأنه قرر بالفعل أنني سأتبعه.

ومع قليل من الخيار، فعلت.

خمسة عشر ألف دولار لحجز عطلة نهاية أسبوع واحدة ما زال لا يبدو حقيقيًا. كان نوع الأجر الذي يحلم به الشيفات الخاصون فقط. حتى الآن، بالكاد أصدق أنه يحدث.

دخلنا إلى بهو فخم يبدو أكثر كردهة فندق فاخر من منزل شخص ما. أرضيات رخامية تلمع تحت ثريا كريستالية، بينما نوافذ من الأرض إلى السقف تغمر المكان بضوء بعد الظهر. عبرنا غرفة جلوس واسعة مفروشة بأرائك كريمية أنيقة وخشب داكن مصقول قبل أن نصعد درجًا واسعًا منحنياً.

بدا المنزل لا ينتهي. ممر بعد ممر يمتد أمامنا، مبطن بلوحات الإخوة، حتى توقف جوليان أخيرًا أمام باب كبير ودفعه ليفتح.

«هذه ستكون غرفتك لعطلة نهاية الأسبوع.»

دخلت، أتفحص الغرفة — تكاد تكون بحجم شقتي في وودلاند هيلز. سرير ملكي في الوسط تحت ثريا عصرية. جدار كامل من الزجاج يطل على المحيط في الأفق، وجدار آخر يحمل مدفأة أنيقة ومنطقة جلوس.

تبعني جوليان إلى الداخل، واضعًا صندوق المكونات بعناية على طاولة قريبة قبل أن يغلق الباب خلفه.

«الحمام من هناك»، قال مشيرًا إلى باب آخر. «انتعشي، غيّري إلى ما تحتاجينه، ثم قابليني في الطابق السفلي. سأريك المطبخ.»

أومأت بهدوء.

«إخوتي خرجوا للألعاب. سيعودون قريبًا.»

«أوه.»

«يجب أن تكون الوجبة الأولى جاهزة قبل عودتهم أو بعد دقائق قليلة من عودتهم.» أصبح نبرته أكثر واقعية. «خاصة داميان. هو لا يمزح بشأن توقيت الوجبات.»

«مفهوم»، أجبت، صوتي أنعم مما قصدت.

انتظرت، آملة أن يغادر الآن، حتى أتمكن من تغيير ملابسي إلى شورت الطبخ، أرتدي مريلتي، أربط شعري...

لكن بدلًا من التوجه إلى الباب، بدأ يمشي نحوي — خطوات بطيئة متعمدة سرعت نبض قلبي. كل غريزة في داخلي صرخت تراجعي! لكن قدمي رفضتا التحرك.

عندما توقف، لم يكن يفصلنا سوى إنش واحد تقريبًا.

انحنى قريبًا، شفتاه تمسحان صدفة أذني. «قصدت كل كلمة مما سألتك إياه سابقًا.»

اتسعت عيناي.

قبل أن أتمكن من تكوين رد، انسحب بتلك الابتسامة الخافتة الخاطئة، دس بلطف خصلة شعر فضفاضة خلف أذني، وخرج.

وقفت متجمدة، أحدق بفراغ بينما يصدح سؤاله القذر الافتتاحي في رأسي. «هل مذاقك جيد مثل طعامك؟»

ماذا يعني بذلك بحق الجحيم؟

أطلقت نفسًا سريعًا.

ربما كان يجب أن ألتزم بروتيني القديم — تحضير الوجبات في مطبخي وإرسالها مع سائق التوصيل.

هذه أول مرة أقبل فيها حجز عطلة نهاية أسبوع شخصيًا مع إخوة كارل، وأحدهم قد تركني بالفعل خارج عمقي تمامًا.

الله وحده يعلم كيف سيكون الاثنان الآخران.

بعد غسل سريع وتغيير إلى ملابس العمل، نزلت إلى الطابق السفلي، تمكنت بطريقة ما من إيجاد طريقي. في اللحظة التي خطوت فيها إلى غرفة الجلوس، توقفت في مساري.

رجل آخر كان يقف هناك، يلعب بمفاتيح سيارته بينما يتحدث في الهاتف. أطول قليلًا من جوليان، يرتدي قميصًا أسود مرتخيًا، شعره البني يسقط بلا مبالاة على جبهته. كان هناك شيء دافئ بسهولة في ابتسامته — خطير أن تحبه.

هل عادوا بالفعل؟ تساءلت.

كأنه أحس بوجودي، التقت عيناه بعيني. دون أن يكسر التواصل البصري، أنهى المكالمة فجأة.

«هي... الشيف ليليث؟» أظهر ابتسامة متعجرفة ومشى مباشرة نحوي.

«أوه — نعم»، تلعثمت.

أغلق المسافة بيننا ومد يده ليقوم حزام مريلتي دون أن يسأل. اللمسة العابرة سرقت أنفاسي.

«تبدين متوترة»، مازح. «هل أنت كذلك؟»

«ل-لا. لست كذلك»، كذبت.

«حسنًا.» ابتسم. «أنا ثيو. أنا متأكد أنك قابلت جوليان بالفعل.»

«مم.»

ثيو كارل — الأصغر والأخير من إخوة كارل. عاشق العائلة الشهير المهووس، فنان موهوب لكنه متعجرف. كانت الإشاعة أنه ترك صديقته لمدة ست سنوات لأنها ضحكت بقوة شديدة على نكتة رجل آخر. كم هو مضحك.

«إمم... كان من المفترض أن يريني جوليان المطبخ.» قلت.

اتسعت ابتسامة ثيو. «هو مشغول الآن. لذا دعيني أقوم بالشرف، الشيف ليليث.»

«أوه.. حسنًا.»

بإمالة خفيفة لرأسه، أشار لي أن أتبعه. مشيت بجانبه وهو يقودني إلى مطبخ مذهل مجهز بأحدث الأجهزة، ثلاجة مزدوجة الأبواب هائلة، وخزائن مجهزة إلى الكمال.

«كل ما تحتاجينه موجود هنا»، قال مشيرًا حول المطبخ. «ما عدا تلك المكونات الخاصة الشهية الخاصة بك. أحب أن أتذوقها.»

«أوه... حسنًا، شكرًا»، قلت على أي حال، رغم أن هناك المزيد في الطريقة التي قالها بها.

«نعم.»

«عدت أبكر من المتوقع»، قلت بابتسامة صغيرة. حتى الآن، بدا ثيو أقل حدة قليلًا من جوليان.

«نعم.» ضحك. «داميان خسر مباراة سنوكر أمام هاوٍ ما. هو في مزاج سيء.»

تلكأ نظره عليّ قبل أن يدور ببطء حول المكان الذي أقف فيه، يأخذني صراحة.

«و.» قال بابتسامة. «كنت سأقول إنك تبدين أجمل حتى في الواقع.»

«شكرًا لك»، أجبت، مقاومة الرغبة في ترك عيني تتجولان عليه كما فعلت عيناه عليّ. كنت قد قررت للتو أنه أفضل من جوليان... لكن ربما حكمت مبكرًا جدًا.

«ثيو، من فضلك اذهب ساعد في الألواح.» جاء صوت عميق خشن من المدخل.

التفت بحدة.

رجل آخر منحوت بشكل خاطئ وقف هناك وزجاجة ماء في يد واحدة. عيناه العسليتان تحركتا ببطء فوقي رغم المريلة.

مر ثيو بجواره بغمز في اتجاهي، لكن القادم الجديد لم يأخذ عينيه عني أبدًا.

«ليليث...» قال بصوت ممدود وهو يقترب. «داميان. إنه من دواعي سروري.» مد يده.

وأخيرًا، قابلت الأكبر من إخوة كارل، الذي يُقال إنه الأغنى، والأكثر تعجرفًا، والأكثر قيادة.

ابتلعت ريقًا بشدة وانزلقت يدي في يده. قبضته تلكأت أطول مما ينبغي، دافئة وملكية.

لعق لسانه شفتيه ببطء، واندفع نبضي ضد حلقي.

كنت هنا لعطلة نهاية أسبوع واحدة فقط لأطبخ لثلاثة إخوة مليارديرات. لا شيء أكثر.

لكن الطريقة التي نظر بها الثلاثة إلي جعلت شيئًا واحدًا واضحًا بشكل مخيف؛ لم يستأجروني فقط من أجل طبخي.

كنت جزءًا من القائمة.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
54 Chapters
LK Club
คลับหรูกลางใจเมืองอันดับต้นๆที่กำลังเป็นที่นิยม ของเหล่าบรรดาคนมีชื่อเสียงทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็น ดารา เซเลบ นักธุรกิจ หรือแม้แต่นักการเมืองก็ต่างพากันเข้ามาใช้บริการอย่างไม่ขาดสายในทุกๆค่ำคืน ด้วยมาตรฐานการบริการที่ดี สถานที่หรูหราใหญ่โต และการดูแลด้านความปลอดภัยที่ครอบคลุมทุกๆอย่าง ทำให้สถานที่แห่งนี้ เป็นที่ไว้วางใจ สำหรับนักท่องราตรีเหล่านี้เป็นอย่างมาก ภายใต้การบริหารของสองเพื่อนสนิทอย่างลีโอและเคลวิน สองหนุ่มเพื่อนซี้ ที่ไม่ได้มีดีแค่เพียงรูปร่าง หน้าตา และฐานะ แต่พวกเขายังพกพาสมองอันชาญฉลาดติดตัวกันมาด้วยตั้งแต่เกิด… ค่ำคืนของวันเสาร์เป็นคืนที่มีผู้เข้ามาใช้บริการหนาแน่นที่สุดของรอบสัปดาห์ ท่ามกลางบรรยากาศที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น เสียงเพลงเบาๆคลอเคล้าไปกับเสียงพูดคุยกัน นักท่องราตรีบางรายเพิ่งจะเดินทางมาถึง บ้างก็พากันเดินตรงไปยังโต๊ะที่มีเพื่อนๆจับจองกันไว้แล้ว บ้างก็หามุมเงียบๆที่เคาน์เตอร์บาร์นั่งจิบน้ำสีสวยที่มีแอลกอฮอล์เป็นส่วนผสมอยู่คนเดียวสบายอารมณ์ ตึก!ตึก! ร่างสะโอดสะองของหญิงสาวนัยน์ตาสวยคนหนึ่งเดินมาหยุดยืนที่หน้าประตูทางเข้าไนต์คลับพร้อมกับผู้ติดตามของ
Read more
วันวาน
ภาพในวันวานที่กลับเข้ามาฉายขึ้นในหัวของเธออีกครั้ง แม้ว่ามันผ่านมานานหลายปี เธอยังไม่เคยลืมวันนั้น วันที่เขาปฏิเสธเธอ ผู้ชายปากร้ายที่เธอแอบรัก “พี่คะ หนูชอบพี่ค่ะ” “ตั้งใจเรียนให้พ่อแม่เธอภูมิใจเถอะ อย่ามายุ่งกับฉัน” “พี่ไม่ต้องชอบหนูก็ได้ค่ะ พี่แค่รับนี่จากหนูไปก็พอ” มือน้อยยื่นกล่องใบเล็กสีหวานไปตรงหน้ารุ่นพี่ต่างสถาบันที่เธอแอบชอบ แต่อีกฝ่ายกลับไม่แยแส และทำท่าจะเดินหลีกไปอีกทาง แต่มีหรือที่คนอย่างเธอจะยอม “อย่าเพิ่งไปสิค่ะ รับไปก่อนหนูตั้งใจให้จริงๆ” “ก็บอกว่าอย่ามายุ่งกับฉัน ยัยเด็กใจแตก” ประโยคที่ชายหนุ่มพูดออกมา ทำให้เธอถึงกับอึ้ง ไม่คิดว่าเขาจะปากร้ายขนาดนี้ เพราะปกติที่เธอตามมาแอบดูเขาตลอดนั้น เขาออกจะเป็นคนนิ่งๆ แต่ก็ไม่ได้ดูร้ายอะไร ไม่คิดเลยว่าเขาจะว่าเธอได้แรงขนาดนี้ “ไม่เห็นต้องว่ากันแรงขนาดนี้เลยนี่คะ” เธอตัดพ้อกับเขาด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไป “ฟู้วว!! หลบไป” “ก็ได้ค่ะ” ในเมื่อรุ่นพี่ต่างสถาบันไม่เล่นด้วย และดูเหมือนเขาจะรำคาญเธอมาก เธอจึงจำใจต้องหลบเพื่อให้เขาเดินผ่านไปแต่… “จำไว้นะคะ หนูจะทำให้พี่ชอบหนูให้ได้” ปั๊ก!
Read more
ฉันไม่ดื่มกับคนไม่รู้จัก
“เหนื่อยไหมวันนี้” “เหนื่อยทุกวันแหละ ว่าแต่นายมาทำอะไรแถวน้องน้ำหญิงเนี่ย” “ผ่านมาเฉยๆ” “ไม่ได้มาหาอะไรกิน?” “ใครจะบ้ามาหาอะไรกินในห้องน้ำ” “ฉันหมายถึง นายไม่ได้มาหาสาวๆกินแถวนี้หรอกนะ” “ฉันไม่ใช่เคลวินนะ ที่จะได้กินไม่เลือกที่อ่ะ” “หึ!! พอๆกันแหละพวกนายน่ะ” “ทำไม หวงฉันหรอ?” “เห้ออ!! นายอย่าพูดอะไรหน้าขนลุกเหมือนเคลวินมันได้ป่ะ” “555 ก็เธอมันหน้าแกล้งนี่ชาลิน” “โอ๊ยย!! ถอยไปนะ ทำไมชอบเล่นถึงเนื้อถึงตัวกันจังว่ะไอ้พวกนี้” ยี่หวาที่หลบอยู่ตรงมุมแถวนั้นพยายามที่จะฟังว่าสองคนนั้นพูดคุยอะไรกัน แต่ก็ได้ยินไม่ค่อยถนัดเพราะมีเสียงเพลงเข้ามาแทรกตลอด แต่ภาพที่เธอนั้นได้เห็นทำให้เธอไม่ค่อยชอบใจนัก เพราะคนที่เธอแอบรักดันไปกอดคอ หยอกล้อกับผู้หญิงคนอื่น ตลอดหลายปีที่เธอตามสืบเรื่องราวของเขา เธอเองก็พอจะรู้ถึงความเจ้าชู้เงียบๆที่เขามี แต่ไม่มีผู้หญิงคนไหนเลย ที่เขาจะประกาศว่าจริงจังด้วย นั่นคือหนึ่งเหตุผลที่เธอยังพอมีความหวังอยู่ กับผู้หญิงคนนี้ก็เช่นกัน เธอคิดว่าคงจะเหมือนๆกับทุกคนที่เขาแค่เล่นๆด้วย ไม่จริงจังอะไร แต่ถ
Read more
คุณจะพาฉันไปไหน
“แกไม่กลับพร้อมฉันจริงๆหรอยี่หวา” เนเน่รบเร้าเพื่อนด้วยความเป็นห่วง หลังจากที่หลุดพ้นจากการตามตื้อของดินแดน เนเน่ก็จัดแจงโทรให้แฟนตัวเองมารับทันที โดยปกติแล้วถ้าทั้งสองจะต้องไปงานสังสรรค์ใดๆ ที่มีการดื่มแอลกอฮอล์จะมี สุดเขต แฟนหนุ่มของเนเน่ที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกับยี่หวา หรือไม่ก็คนขับรถของบ้านยี่หวาเป็นคนดูแลรับส่ง แต่วันนี้ยี่หวาเลือกที่จะขับรถมาเอง เธอจึงคิดที่จะให้เนเน่นั้นกลับไปพร้อมกับแฟนก่อน แต่มีหรือที่คนรักเพื่อนอย่างเนเน่จะยอม ทั้งสองถกเถียงกันอยู่นานตั้งแต่ในคลับจนเดินมาถึงลานจอดรถก็ยังตกลงกันไม่ได้สักที “ฉันกลับเองได้ แกก็รู้ว่าฉันคอแข็งไม่เมาหรอก” “แต่ฉันห่วงแก เอางี้ ให้พี่เขตกลับไปก่อนแล้วฉันจะไปนั่งกับแกต่อเอง” “เฮ้ย! ได้ไงอ่ะ แกไม่สงสารพี่เขตหรอโทรให้มาเขาก็รีบมาเลยนะนั่น” “ก็ฉันมัวแต่นึกถึงเรื่องไอ้บ้าดินแดนอะไรนั่น เลยลืมว่าวันนี้เราเอารถมาเองนี่” “อืม! นั่นแหละไหนๆพี่เขาก็มาแล้ว กลับไปเถอะ ฉันจะขออยู่ต่ออีกแป๊บนึง” “เฮ้อ!ฉันเป็นห่วงแกจริงๆนะ ยิ่งรู้ว่าข้างในนั้นมีคนจ้องจะกินแกอยู่ด้วยอย่างนั้นฉันยิ่งห่วง” เนเน่พูดไปก็มองหน้าเพื่อนอย
Read more
เดี๋ยวฉันจัดการเอง
ตุ๊บ!! “แรงเยอะเป็นบ้า รีบไป” ดินแดนรีบสั่งลูกน้องให้ขึ้นรถเพื่อที่จะได้ออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด “ปะ…ปล่อยฉันเถอะนะ” ยี่หวาขอร้องเสียงเหนื่อยหอบ “ฮึ!ปล่อยก็โง่สิ ของดีๆ” ดินแดนไม่สนใจคำขอร้องของเธอ ยังคงให้ลูกน้องขับรถต่อไป แต่เมื่อรถตู้เคลื่อนตัวมาได้แค่เพียงนิดเดียว ก็ต้องเบรครถกระทันหันเพราะมีใครบางคนมายืนขวางไว้เอี๊อดดดด!!! “เฮ้ย!หยุดทำไม” “มีคนมาขวางไว้ครับ” “ใครว่ะ” ดินแดนสบถอย่างหัวเสีย ก่อนจะจ้องไปที่ร่างของคนที่มายืนขวางรถตู้ของเขาเอาไว้ “ชา…ลิน” ดวงตาเข้มจ้องมองยังร่างสวยของหญิงสาวที่บังอาจมาขวางทางเขาไว้นิ่ง ดวงตาวูบไหวเหมือนมีอะไรบางอย่าง แต่ก็เพียงแค่แป๊บเดียว แล้วก็แปรเปลี่ยนมาทำฉุนเฉียวดังเดิม “เอาไงดีครับ ให้ผมชนไปเลยไหม?” “ไม่ต้อง เดี๋ยวกูมามึงดูคนนี้ไว้” สั่งลูกน้องเสร็จ ดินแดนก็เปิดประตูรถลงไปทันที “นึกว่าใครที่ไหน คุณผู้จัดการร้านคนสวยนี่เอง” “ปล่อยผู้หญิงลงมา…ดินแดน” “หือ! ทำไมต้องปล่อย?” “นายจะมาทำแบบนี้ ที่นี่ไม่ได้” “ทำไม?” ดินแดนจ้องตาชาลินอย่างมีคำถาม “นายจะป่วนเคลวินกับลีโ
Read more
แบบนี้ใครจะทนไหวว่ะ
“คุณ…จะให้ผมไปส่งที่ไหน?” “อื้มมม!!” หลังจากพายี่หวาขึ้นมาบนรถของตัวเองแล้วลีโอก็พยายามเรียกสติของเธอ แต่ดูเหมือนว่าฤทธิ์ยาที่เธอเผลอกินเข้าไปอย่างไม่รู้ตัวจะเริ่มทำงานเต็มที่แล้ว “ร้อน…” แม้ว่าลีโอจะเร่งความเย็นภายในรถให้เย็นมากแค่ไหน แต่คนที่นั่งข้างคนขับก็ยังคงมีอาการกระสับกระส่ายเหงื่อไหลท่วมตัวอยู่ดี “มันใช้ยาตัวไหนว่ะ” ลีโอจ้องใบหน้าสวยพลางใช้ความคิด เขาพยายามนึกว่าจะใช้วิธีไหนดี ที่จะช่วยให้หญิงสาวตรงหน้าทรมานให้น้อยลง พรึ๊บบ!! “คุณ! ทำอะไร?” แต่อยู่ดีๆคนที่ตอนแรกเอาแต่หลับตาเพ้อก็ยันตัวเองลุกขึ้นกระโจนเข้าไปกอดคอเขาแน่น “คุณตั้งสติดีๆก่อน” ลีโอพยายามแกะแขนที่เอาแต่โอบรัดต้นคอเขาออก แต่อีกคนก็กอดรั้งเขาแน่นเหลือเกิน จนเขาต้องออกแรงให้มากกว่าเดิม เพื่อให้เธอหลุดออกไป แต่ถึงจะหลุดออกไปแล้วเธอก็พุ่งเข้าใส่เขาแบบเดิมอีกอยู่ดี ทั้งสองยื้อยุดกันอยู่สักพัก ก่อนที่ฝ่ายหญิงจะทำท่าฮึดฮัดด้วยความไม่ได้ดั่งใจ แล้วก็พาตัวเองขึ้นไปอยู่บนตักของอีกฝ่ายพร้อมกับก้มลงซุกไซ้ไปที่ซอกคอของฝ่ายชายอย่างสะเปะสะปะ แต่แค่นั้นก็ทำให้อีกคนที่ถูกผู้หญิงที่ตรงสเปกทุก
Read more
ขอบคุณนะคะ...พี่ลีโอ
ปึ้ง!! ประตูเพนท์เฮาส์หรูถูกเปิดออกและปิดลงทันที พร้อมกับสองร่างของชายและหญิง ที่เดินกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันเข้ามา ทั้งคู่ต่างนัวเนียพากันเดินตรงเข้ามายังห้องนอนหรู และทิ้งตัวลงบนที่นอนหนานุ่มขนาดคิงไซส์ ที่ตกแต่งไปด้วยโทนสีขาวสะอาดตา “อื๊ออ~ แฮ่ก!” เสียงหอบหายใจถี่จากหญิงสาวที่ถูกชายหนุ่มตะโบมจูบอย่างดูดดื่มมาเป็นเวลานานหลายนาทีก่อนที่จะปล่อยเธอเป็นอิสระ จมูกโด่งซุกไซ้ไปตามซอกคอขาวสูดดมกลิ่นอายสาวที่เขาเองรู้สึกได้ถึงความมีอะไรบางอย่างที่หน้าหลงไหล มันหอมจนเขาอดใจไม่ไหวต้องเอื้อมมือไปจับสายเดี่ยวของชุดเดรสตัวสวย แล้วถอดมันลงมากองอยู่ที่เอว แต่นั่นมันก็ยังทำให้เขารู้สึกว่ามันยังเกะกะอยู่จนต้องดันตัวออกห่างจากร่างสวยมาถอดชุดนั้นให้หลุดพ้นทางไป ร่างกายสาวขาวเนียนที่ตอนนี้เหลือเพียงแพนตี้น้อยตัวจิ๋วกับแผ่นปิดจุกสีเนื้อ ทำให้คนที่เพิ่งจะถอดชุดเดรสของเธอทิ้งไปเอาแต่จ้องมองด้วยความหลงไหล เขาต้องฝืนกลืนน้ำลายฝืดๆลงคอทุกครั้งที่ร่างสวยตรงหน้าขยับบิดตัวไปมา เพราะมีอารมณ์ต้องการบางอย่างที่เขากำลังจะมอบให้เธอ สายตาเชิญชวนและเว้าวอนอยู่ในที ทำให้คนที่เอาแต่จ้องเริ่มอดใจไม่ไหว เขาจึงส
Read more
ทางนั้นห้องนอนผมครับ
สายๆวันต่อมา “อื๊มมม!!” ยี่หวาลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับทำท่าบิดขี้เกลียดอย่างที่ตัวเองชอบทำอยู่เป็นประจำตอนเช้าๆ แต่ทว่าเมื่อเธอปรับสายตาให้เข้าที่เรีบบร้อยแล้วนั้น ดวงตาของเธอกลับต้องจ้องมองเพดาลที่ดูไม่คุ้นตาอย่างสงสัย “ตื่นแล้วหรอ” ก่อนที่เธอจะทันได้นึกคิดว่าตัวเองอยู่ที่ไหน เสียงของใครบางคนก็เอ่ยถามขึ้น เธอจึงหันมองไปตามต้นทางของเสียง ก็เห็นว่าใครบางคนกำลังส่งยิ้มบางๆให้เธออยู่ที่ปลายเตียง “เฮ้ยยย!!”พรึ๊บบ!!ด้วยความตกใจยี่หวารีบเด้งตัวขึ้นจากที่นอน และพยายามคิดนึกย้อนไปถึงเรื่องราวเหตุการเมื่อคืน “จริงหรอเนี่ย?” เมื่อพอจะจำเหตุการได้รางๆตั้งแต่ที่เธอเดินเข้าไนต์คลับ จนถึงตอนที่เธอถูกดินแดนรวบขึ้นรถไป แล้วก็ยังมีตอนที่…ยี่หวาหยุดคิดมาถึงตอนที่เธอและเขาได้ขึ้นมาอยู่บนเตียงนี้ ใบหน้าของเธอก็ขึ้นสีแดงกล่ำ เธอค่อยๆหันไปมองยังอีกคนที่อยู่ปลายเตียง ก็เห็นว่าเขายังคงนิ่งจ้องมองมาที่เธออยู่ “...” ลีโอไม่พูดไม่ถามอะไรต่อ เอาแต่ยืนจ้องมองเธอและเมื่อยี่หวาสังเกตดีๆ ก็เห็นว่าเขานั้นพยายามทำท่าเหมือนจะกลืนน้ำลายอยู่ตลอดเวลาที่จ้องมองมายังเธอยี่หวาที่เห็นว่าเขายืนมองเธอแปลก
Read more
ละครเรื่องใหม่
1อาทิตย์ต่อมา… ตื๊ดด!!~ ตื๊ดด!!~ “ฮัลโหลเนเน่” (ตื่นหรือยังเนี่ยยี่หวา) “ตื่นแล้วๆ” (ตื่นอะไรแกเสียงยังงัวเงียอยู่เลย) “ตื่นแล้วจริงๆ แค่นี้ก่อนนะเดี๋ยวเจอกัน” (อืมๆโอเค รีบมานะ) “จ้า คุณผู้จัดการ บาย!”ติ๊ด!! ยี่หวากดตัดสายผู้จัดการส่วนตัวเพื่อนรัก และหันมาบิดขี้เกลียดอีกรอบ ก่อนจะพาตัวเองลุกขึ้นจากที่นอนและเข้าห้องน้ำไปทำธุระส่วนตัว วันนี้เธอมีนัดกับผู้จัดละครเรื่องใหม่ที่เธอได้รับบทบาทเป็นนางร้ายเช่นเดิม ด้วยกระแสของละครเรื่อง รัก(ไม่)ต้องห้าม ที่เพิ่งจะปิดกล้องไปทำให้มีผู้จัดละครหลายต่อหลายคนต้องการอยากที่จะได้เธอไปร่วมงานด้วย แต่สุดท้ายเธอก็เลือกละครของผู้จัดที่เป็นรุ่นพี่ที่มหาลัยของเธอ เพราะว่าชอบบทตัวอย่างที่ได้ลองอ่านที่สุดตึก!ตึก! “ตื่นแล้วหรอลูกสาว แล้วนี้จะไปไหนเนี่ย” วีนาที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ห้องโถงของบ้านเอ่ยถามลูกสาวคนเดียวขึ้น “ไปคุยงานค่ะแม่” “กินอะไรก่อนไหม เดี๋ยวให้ป้าแช่มจัดโต๊ะให้” “ไม่ทันแล้วค่ะ ยัยเนเน่ไลน์มาตามยิกยิกแล้ว” “ตื่นสายสิท่า นอนดึกหรอลูก” “ค่ะ มัวแต่อ่านบทละครใหม่” “หื
Read more
ภาพบาดตา(อีกแล้ว)
@ห้างxxx ยี่หวาและเนเน่พากันขับตรงมายังห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นห้างที่พวกเธอคุ้นเคยกันมาตั้งแต่เด็กๆ เพราะพากันมาเดินเล่นเดินซื้อของหรือกินอาหารกันเป็นประจำที่นี่ รวมถึงมานั่งส่องหนุ่มๆด้วย “หาอะไรกินกันก่อนไหมเนเน่” “อืม! ดีเหมือนกันกำลังหิวเลย” “งั้นไปร้านเดิมกัน” “ดีเลย ฉันกำลังนึกอยากกินห่อหมกทะเลร้านนี้อยู่พอดี ไม่ได้กินนานแล้วด้วย” “ไปกัน” ทั้งสองก็พากันเดินเข้าไปยังร้านอาหารไทยที่อยู่ในตัวห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ และนี่ก็เป็นอีกหนึ่งร้านที่พวกเธอๆเข้าออกกันเป็นประจำเมื่อสมัยยังเป็นนักเรียน ด้วยว่าฐานะทางบ้านของยี่หวานั้นถือได้ว่ามีอันจะกินระดับนึง จึงไม่แปลกที่ลูกสาวคนเดียวจะมาหาทานข้าวในร้านอาหารอยู่บ่อยๆแทบจะอาทิตย์ละหลายๆครั้ง “บรรยากาศยังเหมือนเดิมเลยเนาะแก” เนเน่เดินนำยี่หวาเข้ามานั่งที่ประจำมุมโปรดของพวกเธอ “คิดถึงเมื่อก่อนจัง” “ดูนั่นสิ สถาบันกวดวิชานั่นยังอยู่ที่เดิมเลย มานั่งตรงนี้ทีไรใจกระชุ่มกระชวยทุกที คิก!” เนเน่พูดพลางทำท่าเอามือทาบอกมองไปที่สถาบันกวดวิชาชื่อดังที่มีนักเรียนหนุ่มๆม.ปลายนั่งติววิชาสำคัญๆกันอยู่
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status