Share

4.แล้วพบกัน

last update Tanggal publikasi: 2025-08-06 13:21:33

เอโลอีสปรายสายตาไปจ้องมองใบหน้าของท่านลูเซียน ดูเหมือนว่าเขาจะอายุมากกว่าเธอหลายปีมากทีเดียว เพราะการแสดงออกของเขามันดูอบอุ่นเป็นผู้ใหญ่

“วันนี้ข้าช่างโชคดียิ่งนักที่ตัดสินใจกลับมาที่นี่อีกครั้ง เพราะว่ามันทำให้ข้าได้พบเจอกับเลดี้..”

เธอหัวเราะออกมาเบาๆ แล้วยกแก้วสุราขึ้นมาดื่ม ในระหว่างที่เอโลอีสกำลังดื่มสุราในแก้วนั้น สายตาของลูตินก็จับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากของเธอที่กำลังเผยอออก..

ช่างเป็นสตรีที่สามารถทำให้จุดเดือดของเขามันต่ำลงอย่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ

“ข้าเองก็เช่นกันค่ะ แต่ว่านี่ดึกมาแล้วเพราะอย่างนั้นในวันนี้ข้าคงจะต้องขอตัวกลับก่อน..”

นี่คงเป็นการจากลาที่น่าเสียดายมากทีเดียว

“พรุ่งนี้เลดี้จะมาที่นี่อีกไหมครับ”

เอโลอีสครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนที่เธอจะตอบเขาด้วยรอยยิ้มที่แสนยินดี

“หากการมาที่นี่ทำให้ข้าได้พบเจอท่านลูเซียน แน่นอนว่าข้าจะมาที่นี่อีกแน่นอนค่ะ”

ลูตินเอื้อมมือไปจับมือของเอโลอิสเอาไว้ เรานั่งอยู่ตรงข้ามกัน..นั่นจึงทำให้เขาโน้มใบหน้าลงไปจุมพิตที่ด้านหลังฝ่ามือของเธออย่างช้าๆ

“เช่นนั้นข้าจะรอคอยการพบกันครั้งต่อไปของเรานะครับ”

อา..ความหล่อของเขามันกระแทกตาจนตาแทบบอด อีกทั้งในยามนี้เธอไม่ได้สวมหน้ากากอยู่อีกต่างหาก เอโลอีสมั่นใจว่าใบหน้าของเธอมันคงจะขึ้นเป็นสีแดงระเรื่อไปทั่วทั้งใบหน้าแน่ๆ

“ค่ะ..แล้วก็ข้าไม่อยากให้ท่านคิดมากแต่ทว่านำเงินนี่ติดตัวเอาไว้นะคะ..ค่าอาหารในมื้อนี้ข้าจะจ่ายเอง เอาไว้มื้อหน้าท่านค่อยเป็นคนจ่าย..ลาก่อนนะคะท่านลูเซียน”

เธอกล่าวคำอำลาพร้อมกับส่งมอบเหรียญทองใส่มือของเขาเอาไว้จนหมดกระเป๋า บอกตามตรงว่าชีวิตนี้เธออยากจะทำเช่นนี้มาตั้งนานแล้ว..อยากจะเป็นอาเจ้สายเปย์ที่ช่วยเหลือหนุ่มๆ ที่เดือดร้อน..

“..อา..ให้ตายสิ”

เอโลอีสเดินออกไปนานมากแล้วแต่ทว่าลูตินยังไม่ลุกไปไหน เขายังคงนั่งอยู่ตรงนั้นพร้อมกับมองเหรียญทองในมือ

“น่ารักอย่างที่คิดเอาไว้จริงๆ ด้วยสินะ”

“นี่มันอะไรกันลูติน แฟชั้นใหม่งั้นเรอะ หรือว่าที่คฤหาสน์อองดรีขาดแคลนจนเจ้าต้องสวมเสื้อที่ทั้งเก่าและราคาถูกขนาดนี้”

เคาน์มาเอลเดินเข้ามาทักทายด้วยเสียงหัวเราะ เขามองดูเพื่อนรักที่ไม่ได้อยู่ในสภาพที่ควรจะเป็นสักเท่าไหร่

“..บางทีชีวิตของบุรุษที่ร่ำรวยที่สุดในจักรวรรดิมันก็น่าเบื่อ ข้าอยากเป็นชายหนุ่มจนๆ บ้างไม่ได้รึไง”

มาเอลขมวดคิ้ว

“นี่เจ้า..ถูกแม่มดหรือว่าหมอผีทำของใส่รึไง ให้ตายสิเสียเวลาชะมัด ข้าลงไปด้านล่างดีกว่าวันนี้ข้าตั้งใจว่าจะหาสตรีที่น่ารักๆ ไปนอนกอดให้หายหนาว..ไปด้วยกันรึเปล่าแกรนด์ดยุค”

ลูตินยังคงมองเหรียญทองในมือ มุมปากของเขายกสูงขึ้นอย่างอารมณ์ดี

“ไม่ล่ะ วันนี้ข้าอยากจะพักสักหน่อย..ข้ากลับก่อนนะมาเอล”

มาเอลไม่อยากจะเชื่อสายตาเลยจริงๆ ว่าบุรุษที่เขาเห็นอยู่นั้นคือแกรนด์ดยุคอองดรีน่ะ นั่นใช่ลูตินเพื่อนของเขาจริงๆ   งั้นเรอะ!

“ทำไมลูตินกลับไวจังเลยล่ะมาเอล”

ซีโมนเดินเข้ามาทักทายเขา แน่นอนว่าที่ข้างกายของซีโมนนั้นคือสตรีงามผู้หนึ่งที่กำลังอิงแอบแนบซบกันมา

“ไม่รู้สิ..สงสัยผีเข้าละมั้ง”

เพื่อนของเขาไม่เคยกลับเร็ว ลูตินน่ะนอนคนเดียวไม่หลับหรอกหากไม่มีสตรีสักสองนางมาอยู่เคียงข้างน่ะ..วันนี้หมอนั่นก็คงมีนัดที่ไหนสักแห่งละมั้ง..

 

................

 

“เป็นอย่างไรบ้างเอโลอีส เมื่อคืนนี้เจ้าได้พบเจอกับชายหนุ่มที่ทำให้หัวใจเต้นแรงรึยัง”

เลดี้เฟมเอ่ยถามเธอในขณะที่เราทั้งคู่กำลังอยู่ในงานเลี้ยงน้ำชาของเลดี้ดามอง สตรีที่เป็นผู้นำในแวดวงสังคมชนชั้นสูงและ..นี่คือนางร้ายของนิยายเรื่องนี่ล่ะ เมื่อคืนนี้ถึงแม้ว่าเธอจะกลับดึกมากแค่ไหนแต่ทว่าเมื่อถึงรุ่งเช้าเธอก็จะต้องตื่นขึ้นมาเพื่อให้สาวใช้จัดการแต่งกายที่เหมาะสม เพื่อมาเข้าร่วมงานเลี้ยงน้ำชาในวันนี้

“ก็..ดี ข้าพบเจอกับบุรุษที่ทำให้หัวใจเต้นแรงแทบบ้าแล้ว และคืนนี้เรานัดพบกันอีกครั้ง..”

เลดี้เฟมยกมือขึ้นมาปิดปากพร้อมกับอมยิ้ม

“ในช่วงเวลาที่ชีวิตของเราเปล่งประกายมากที่สุด สิ่งที่ต้องกระทำคือการ..ทำตามความต้องการของเราให้มากที่สุด เพราะเมื่อใดก็ตามที่เจ้าหรือว่าข้าต้องแต่งงาน เมื่อนั้นแหละที่แม้แต่จะนั่งรถม้าออกมาในย่านการค้ายังต้องขออนุญาตสามีเลย..ฉะนั้นแล้วในยามนี้อยากทำอะไรก็ทำไปเลยเอโลอีส รักครั้งแรกมันสวยงามมากในทุกครั้งที่นึกถึงเลยล่ะ”

แต่มันก็เจ็บเจียนตายเหมือนกันเมื่อความรู้สึกมันหมดลง..แต่เรื่องนั้นต่อให้เธอบอกกล่าวออกไปอย่างไรเอโลอีสก็คงไม่เข้าใจอยู่ดี เพราะอย่างนั้นให้เพื่อนของเธอไปพบเจอกับตัวเองน่าจะดีกว่า

“อื้อ! ข้าเองก็ตั้งใจจะใช้ชีวิตแบบนั้นเหมือนกัน”

ออกไปใช้ชีวิตให้เต็มที่ ตามแบบที่ตัวเองเลือก..ว่าแต่นี่เธอสมกับเป็นตัวประกอบจริงๆ ด้วยสินะ เพราะว่าตัวเอกของเรื่องทั้งหมดกำลังกระจุกตัวอยู่ด้านใน แต่นี่ก็ดีแล้วที่เธอไม่ต้องไปพัวพันกับเรื่องยุ่งยากอย่างเนื้อเรื่องหลักในนิยายน่ะ

“เอโลอีสเดี๋ยวข้ามานะ..พอดีว่าข้ามีนัดน่ะ คืนนี้เจอกันที่เดิมนะเพื่อนรัก”

เธอพยักหน้าพร้อมกับโบกมือเพื่อเป็นการกล่าวลาสหายรัก เฟมนั้นมีคนรักมากมายในแบบที่..นับไม่ถ้วนและไม่ซ้ำหน้า แต่เรื่องนั้นเธอไม่ได้ติดขัดอะไรเลย เพราะความชอบของแต่ละคนมันไม่เหมือนกันนี่

เอโลอีสขยับร่างกายเล็กน้อยก่อนที่เธอจะเอนหลังเพื่อพิงกับผนังพิงด้านหลัง จะว่าไปแล้วเพราะเธอต้องตื่นตั้งแต่เช้าก็เลยรู้สึกง่วงนิดหน่อยเหมือนกันแฮะ

“จะตัดความสัมพันธ์ทั้งอย่างนี้เลยหรือคะท่านแกรนด์ดยุค!!”

ในขณะที่เอโลอีสกำลังอยากจะนอนสักงีบ แต่ดันมีเสียงของสตรีที่กำลังคร่ำครวญดังขึ้นมา

“นอนด้วยกันแค่ครั้งเดียวเจ้าก็คิดทึกทักว่าข้าจะแต่งตั้งเจ้าเป็นแกรนด์ดัชเชสแล้วอย่างนั้นหรือ..ช่างไม่รู้สึกประมาณตน”

โอ้โห..ด่าได้เจ็บชะมัดเลย ไม่มีผู้ชายดีๆ ที่ไหนลดคุณค่าของสตรีขนาดนั้นหรอกนะ แสดงว่าแกรนด์ดยุคผู้นั้นคงชั่วช้ามากจริงๆ

“แต่ว่าข้า..รักท่านนะคะ ข้าจะรักท่าน แกรนด์ดยุคมากเลยนะคะ!! ข้าไม่ขอเป็นแกรนด์ดัชเชสของท่านก็ได้ แค่ให้ท่านกลับมาคบหากับข้าอีกครั้งหนึ่งก็พอแล้วค่ะ ได้โปรด..กลับมากอดข้าอีกครั้ง”

เอโลอีสก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อมองมือของตัวเอง เธอรู้สึกสงสารสตรีผู้นั้นอยู่เหมือนกันแต่ว่า..นี่ไม่ใช่เรื่องของเธอเพราะอย่างนั้นจะยื่นมือเข้าไปยุ่งมันก็..

“ไม่มีการกลับไปอีกแล้วล่ะ เจ้าเองก็รู้กฎของข้าดีว่าสตรีที่ข้าทอดทิ้งไปแล้ว ข้าไม่มีวันหันกลับไปมองอีกแล้ว ให้ความสัมพันธ์ของเรามันจบลงแค่นี้เถอะ อย่ามายุ่งเกี่ยวกับข้าอีก!!”

 

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • แล้วฉันมาอยู่บนเตียงของตัวร้ายได้ยังไงเนี่ย   20.ไม่ยอมให้ทิ้งไปหรอก

    จูบของพวกเขาเหมือนการเต้นรำภายใต้แสงจันทร์ ความอ่อนโยนในทุกจังหวะสะท้อนถึงความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ ทุกสิ่งอย่างมันดีงามมากเหลือเกิน ทั้งจุมพิตแสนหวานนี้ สถานที่ที่อยู่ด้านในสวนที่ดูราวกับว่าเรากำลังอยู่ในความฝัน..หากไม่มีเสียงทักทายนั้นของเสด็จพี่ที่ทักทายขึ้นมาลูตินละริมฝีปากออกจากกลีบปากแสนเย้ายวนของเอโลอีส เขาดึงรั้งเธอเข้ามาในอ้อมแขนพร้อมกับผลักเธอเข้ามาเพื่อให้ใบหน้างามแนบชิดไปกับหน้าอกแกร่งของเขา และอีกนัยหนึ่งก็เพื่อไม่ให้เสด็จพี่ของเขาเห็นใบหน้าของเธอ“ลูติน..เจ้าไม่เคยกระทำเรื่องเช่นนั้นในพระราชวัง..เจ้ารู้ถึงจุดยืนของเจ้าดีว่าแกรนด์ดยุคควรปฏิบัติตนอย่างไร”ลูตินก้มหน้าลงเพื่อเป็นการขอโทษเสด็จพี่ของเขา เขาหลุบตาลงเล็กน้อยเพื่อมองสตรีในอ้อมแขน หากเขามองไม่ผิด ลูตินคิดว่าเขากำลังมองเห็นรอยยิ้มของเธอที่กำลังระบายยิ้มหวานคล้ายสะใจ..หรือว่านี่คือสาเหตุที่เธอดึงใบหน้าของเขาเข้าไปจูบเพราะต้องการให้เขาถูกตำหนิอย่างนั้นหรือ? หงส์ขาวตัวน้อยในที่สุดก็เริ่มจิกกัดเขาเป็นแล้วอย่างนั้นสินะ“กระหม่อมขออภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะเสด็จพี่..คงเพราะว่าสตรีในอ้อมแขนของกระหม่อมนั้นพิเศษมากกว่าสตรีอื่น กระหม่

  • แล้วฉันมาอยู่บนเตียงของตัวร้ายได้ยังไงเนี่ย   19.แกรนด์ดยุค

    กับท่านเคาน์มาเอลและท่านซีโมน เอโลอีสเคยเห็นใบหน้าของทั้งสองท่านมาแล้ว เรื่องรูปลักษณ์ของพวกเขา..ต้องยอมรับเลยว่าทั้งสองท่านมีความหล่อเหลาที่โดดเด่นมากกว่าบุรุษผู้อื่นมากทีเดียว นั่นคงเป็นสาเหตุที่ว่าทำไมท่านเคาน์มาเอลและท่านซีโมนถึงได้ใช้ชีวิตเสเพล เป็นคุณชายที่ผลัดเปลี่ยนสตรีไม่ซ้ำหน้า..เธอก้มหน้าเล็กน้อยเมื่อท่านเคาน์มาเอลส่งยิ้มให้เธอ เขาเป็นคนแรกที่เดินเข้ามาในงานเลี้ยงแห่งนี้ โดยที่ด้านหลังของท่านเคาน์คือท่านซีโมนที่กำลังยกมือเพื่อทักทายสตรีที่กำลังมองมาทางเขา..การปรากฏตัวของทั้งสองท่านนั้นสร้างความฮือฮาให้กับงานเลี้ยงมากพอสมควร..เพราะพวกเขาทำให้สายตาของสตรีทุกคู่ในงานเลี้ยงจับจ้องไปที่ใบหน้าของพวกเขาทั้งสอง“ท่านแกรนด์ดยุคมาแล้ว!!”บุรุษที่ตามมาเป็นท่านสุดท้ายคือแกรนด์ดยุคอองดรีซึ่งเป็นผู้ได้ชื่อว่าเป็นตัวร้ายของนิยายเรื่องนี้..เขาเดินเข้ามาในงานเลี้ยงพร้อมกับปรายสายตาไปรอบๆ ราวกับว่าท่านแกรนด์ดยุคกำลังมองหาผู้ใดอยู่ยังไงอย่างนั้นและในวินาทีที่เขามองเห็นเจ้าของเรือนผมที่ทองที่มีความสามารถในการปั่นหัวเขาเล่นอยู่หลายวัน สายตาของแกรนด์ดยุคก็จ้องมองมายังที่เอโลอีสที่กำลังยืนตัว

  • แล้วฉันมาอยู่บนเตียงของตัวร้ายได้ยังไงเนี่ย   18.ตามใจ

    “เรื่องนั้นข้าไม่รีบร้อน และข้าเองก็เชื่อว่าบุตรีของข้าก็ไม่รีบร้อนเช่นเดียวกัน”ท่านเคาน์อแลงกล่าวคำปฏิเสธออกมาอย่างชัดเจน เขามีลูกสาวเพียงคนเดียวเท่านั้น และเขาไม่มีความคิดที่จะบังคับให้เอโลอีสแต่งงานเลยด้วย ตระกูลอแลงมิได้ขัดสนเรื่องเงินหรือว่าอยากได้ใคร่ดีกับอำนาจของผู้อื่นเลยด้วยซ้ำ ฉะนั้นแล้วท่านเคาน์อแลงจึงตามใจเอโลอีสในเรื่องของคู่ครองยิ่งนัก“ข้าเองก็ไม่ได้รีบร้อนเช่นเดียวกัน ข้าเพียงเห็นว่าเอโลอีสและดิโอเป็นเพื่อนเล่นกันมานาน ทั้งสองคนย่อมมีความสนิทสนมกันมาก และนั่นคือพื้นฐานที่ดีของชีวิตคู่..แค่ท่านเคาน์รับรู้เจตนาของข้าและดิโอ เพียงเท่านั้นข้าก็ดีใจมากๆ แล้วครับ”บิดาและมารดาของดิโอทำได้เพียงแค่ส่งยิ้มแห้งๆให้กับท่าน เคาน์ผู้ยืนยันหนักแน่นถึงการเคารพการตัดสินใจของบุตรี“..ข้าจะยินยอมให้เอโลอีสแต่งงานกับบุรุษที่นางมาบอกกล่าวกับข้าเอง ว่านางอยากจะแต่งงานกับชายผู้นั้น เรื่องความรักข้าไม่คำนึงถึงฐานะอันใดหรอกนะครับ ข้าสนใจเพียงแค่ว่าชายผู้นั้นจะทำให้ลูกสาวของข้ามีความสุขจริงๆ รึเปล่า”เงื่อนไขแสนธรรมดาที่บ่งบอกได้ว่าท่านเคาน์อแลงนั้นรักลูกสาวของเขาอย่างสุดหัวใจเพราะฉะนั้นบ

  • แล้วฉันมาอยู่บนเตียงของตัวร้ายได้ยังไงเนี่ย   17.แต่งงาน

    ถ้อยคำที่เคาน์มาเอลทิ้งท้ายเอาไว้ ทำให้ซีโมนสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เยือกเย็นอย่างบอกไม่ถูก“ซีโมน..เท่าที่ข้ารู้ครอบครัวของมาเอลล้มหายตายจากไปแล้วใช่หรือไม่ ทั้งมารดา บิดาและญาติพี่น้องล้วนแล้วแต่เสียชีวิตไปหมดแล้วทั้งสิ้น..”ลูตินเอ่ยถามด้วยแววตาเย็นยะเยือก และนั่นทำให้ซีโมนยกมือขึ้นมาปาดเหงื่อเบาๆ“เรื่องนั้นมันก็ใช่..”“เช่นนั้นหากหมอนั่นตายไปอีกคนเขาก็จะได้พบเจอกับครอบครัวใช่หรือไม่ ข้าควร..ทำให้เพื่อนรักได้พบเจอครอบครัวในเร็ววันอย่างนั้นสินะ”ซีโมนส่งยิ้มแห้งๆ ให้กับลูติน เขาอยากจะบอกกล่าวออกไปเหลือเกินว่านั่นเพื่อนนะโว้ย แค่สตรีนางเดียวถึงกับจะฆ่าจะแกงกันเลยงั้นเรอะ!!“ลูติน..มาเอลก็แค่ล้อเล่น เจ้าอย่าไปถือสาเขาเลยน่า..ตอนนี้หากเจ้าอยากจะเข้าหาเลดี้อแลงจริงๆ คนที่เจ้าควรกังวลคือเซอร์ลาเบนผู้นั้นต่างหาก”เมื่อลูตินได้ยินเช่นนั้นเขาก็ปรายสายตาไปมองที่เอโลอีส สิ่งที่เขาพบเห็นคือเธอกำลังแย้มยิ้ม..เป็นรอยยิ้มละมุนละไมชวนให้หัวใจรู้สึกอบอุ่น และบุรุษที่กำลังยืนอยู่ข้างๆ เธอคือเซอร์ลาเบน..เพื่อนวัยเด็กนี่มันช่างน่ารำคาญชะมัดเลยโว้ย!!หรือว่าเซอร์ลาเบนคือสามีในอนาคตของเอโลอีส ส่วนเขา..เ

  • แล้วฉันมาอยู่บนเตียงของตัวร้ายได้ยังไงเนี่ย   16.ตีกันทำไม

    “ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะลูติน หรือว่าวันนี้ม้าที่เจ้าลงเดิมพันมันวิ่งได้ห่วยรึไง”ซีโมนเอ่ยถามพร้อมกับปรายสายตาลงไปมองที่สนามแข่งม้า“นี่ซีโมน..ปกติแล้วหลังจากที่เจ้ากระทำเรื่องเช่นนั้น เมื่อตื่นขึ้นมาก่อนที่เจ้าจะแยกทางกัน เจ้าทำอย่างไร..”นั่นมันคำถามอะไรวะนั่น ซีโมนวางฝ่ามือของเขาลงบนหน้าผากของลูติน“เจ้าไม่สบายรึเปล่าลูติน ถามคำถามแบบนั้นทำไมกัน ปกติเราต่างหากที่เป็นฝ่ายลุกออกจากเตียงก่อน เพราะไม่อยากอยู่รอจนถึงช่วงเช้าเพื่อให้อีกฝ่ายเข้าใจผิดว่าเรามีใจน่ะ”ใช่ไหมล่ะ ปกติเขาก็เป็นเช่นนั้น เมื่อถึงรุ่งเช้าเป็นเขาที่ต้องลุกขึ้นก่อนแล้ววางของมีค่าเอาไว้ให้สตรีที่นอนอยู่บนเตียง นั่นก็เพื่อให้เราเข้าใจตรงกันว่าเขาไม่ต้องการสานต่อความสัมพันธ์ในครั้งนี้“..แล้วสมมุติว่าสตรีผู้นั้นลุกออกไปก่อนเจ้าล่ะ”ซีโมนยกมือขึ้นมาลูบคางเบาๆ“เรื่องนั้นไม่เคยเกิดขึ้นกับข้ามาก่อนเลย แต่หากให้เดานะที่สตรีผู้นั้นลุกขึ้นไปก่อนอาจจะเป็นเพราะว่าลีลาและท่าทางของเจ้ามันห่วยจนเกินจะรับไหวอะไรแบบนั้นรึเปล่า”คำตอบนั้นทำให้ลูตินหน้าชาไปหมด เขายกแก้วสุราขึ้นมาดื่มเพื่อเรียกสติของตัวเองกลับมา อันที่จริงเขาก็แอบๆ คิดถึ

  • แล้วฉันมาอยู่บนเตียงของตัวร้ายได้ยังไงเนี่ย   15.เข้าใจผิด

    เอโลอีสลืมตาขึ้นมาในกลางดึก เธอผล็อยหลับไปเพราะความเหนื่อยล้า และเมื่อตื่นขึ้นมาอีกทีก็ไม่เห็นท่านลูเซียนนอนอยู่ข้างกายเสียแล้ว..ในใจเกิดเป็นความรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาพร้อมกับคำถามที่อัดแน่นอยู่ในนั้น..หรือว่าที่เขาจากไปมันเป็นเพราะว่าเขาต้องการบอกกล่าวเป็นนัยๆ ถึงจุดจบของความสัมพันธ์เธอและเขาเมื่อได้บทสรุปเช่นนั้นอยู่ๆ น้ำตาที่พึ่งจะแห้งเหือดไปมันก็รินไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอลุกขึ้นพร้อมกับเดินไปหยิบชุดเดรสที่แขวนอยู่มาสวม เอโลอีสใช้หลังมือในการเช็ดน้ำตาเป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว..ในเมื่อเขาไม่ได้คิดอะไรกับเธอเช่นนั้นให้มันจบลงเร็วๆ ก็ดีแล้วล่ะเธอจัดการยืนสงบสติอารมณ์อีกพักหนึ่งก่อนจะเดินออกไปจากที่นี่..เธอไม่ควรกลับไปที่คฤหาสน์ในยามนี้ เพราะอย่างนั้นเอโลอีสจึงเลือกที่จะไปหาเฟมที่คฤหาสน์ ความเจ็บปวดจากตรงส่วนนั้นส่งผลให้การเดินนั้นยากลำบากมากพอสมควร..เธอกัดฟันแน่นพร้อมกับดึงสติของตัวเองกลับมา..ไม่เป็นไร..เธอจะผ่านความเจ็บปวดนี้ได้ และเธอจะกลับมาแข็งแกร่งอีกครั้งในเร็ววัน..“ดูสภาพเจ้าสิ..ให้ตายเถอะไม่บอกก็รู้ว่าเจ้าคงจะพบเจอกับความสัมพันธ์ที่มันไม่สวยหรูเท่าไหร่ใช่ไหม..เอโลอีสไม่ต้อ

  • แล้วฉันมาอยู่บนเตียงของตัวร้ายได้ยังไงเนี่ย   5.ยังรอ

    อา..ถ้อยคำที่อีกฝ่ายกล่าวออกมานั้นมันช่างเย็นชาและไร้เยื่อไยสิ้นดี จะว่าไปแล้วนั่นคือแกรนด์ดยุคอองดรีไม่ใช่หรือ..ชายผู้ร่ำรวยที่สุดในจักรวรรดิ ตัวร้ายของนิยายเรื่องนี้ และเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้นางเอกของเรื่องต้องพบเจอกับความยากลำบากแกรนด์ดยุคผู้ไม่เคยมีความรักให้ใคร..เขาเองก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับนาง

  • แล้วฉันมาอยู่บนเตียงของตัวร้ายได้ยังไงเนี่ย   3.รีบร้อน

    บุรุษเบื้องหน้ากำลังจ้องมองหน้าเธอด้วยแววตาที่เรียบเฉย เขาดูเย็นชาและเข้าถึงยากมากพอสมควร..แต่ถึงอย่างนั้นสิ่งหนึ่งที่ทำให้เธอไม่สามารถหันมองไปทางอื่นได้..คือเสียงหัวใจของตัวเองที่มันกำลังเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง“เช่นนั้นข้าขอยืนตากลมตรงนี้สักครู่จะเป็นการรบกวนเลดี้ไหมครับ”ถึงแม้ว่าใบหน้าของเธอนั้นจะ

  • แล้วฉันมาอยู่บนเตียงของตัวร้ายได้ยังไงเนี่ย   2.เสียงหัวใจ

    ในงานเลี้ยงแห่งนี้ถึงแม้ว่าจะมีผู้คนมากมายที่เข้าร่วมงาน แต่ทว่าสิ่งหนึ่งที่ทำให้เอโลอีสอดสนใจไม่ได้คือ มีเพียงหน้ากากแค่สี่สีเท่านั้นที่ผู้เข้าร่วมงานเลี้ยง เลือกที่จะสวมใส่สีขาวสีแดงสีน้ำเงินและสีดำ“หน้ากากแต่ละสีก็บ่งบอกได้ถึงตัวตนของผู้ที่สวมใส่ สีขาวคือพึ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรก สีแดงคือมาท

  • แล้วฉันมาอยู่บนเตียงของตัวร้ายได้ยังไงเนี่ย   1.ผิดพลาดหรือโชคชะตา

    “...ให้ตายสิเจ้าคือความผิดพลาดอันใหญ่หลวงของข้าเลย”ฉันไม่ค่อยเข้าใจที่แมวส้มเบื้องหน้ากำลังพูดเท่าไหร่นัก..อันที่จริงมันไม่น่าเข้าใจตั้งแต่ที่ฉันพบเจอเจ้าแมวส้มตัวอ้วนนี่พูดได้แล้วไหม..ถึงแม้ว่าไม่อยากยอมรับแต่ว่า..ดูเหมือนฉันจะตายแล้วละสิ ตอนเด็กๆ ฝันเอาไว้ซะไกลแต่พอโตขึ้นมากลับเป็นได้เพียงแต่พน

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status