เข้าสู่ระบบ“มิน... ทางนี้...”
เมื่อเข้ามาถึงในงานเสียงของปิ่นกมลก็ดังขึ้นทันที หล่อนหันไปมอง ก็เห็นว่าเพื่อนรักยืนห่างออกไปเพียงแค่ไม่กี่เมตรเท่านั้น หล่อนรีบเดินเข้าไปหา
“ขอโทษนะปิ่น ฉันน่าจะมาช้าไป”
“ไม่ช้าเลยเธอ นี่งานเพิ่งเริ่มเอง”
ปิ่นกมลหยิบแก้วน้ำหวานมาส่งให้กับหล่อน ก่อนจะกวาดตามองเนื้อตัวของหล่อน และอมยิ้ม
“ไม่เคยเห็นเธอใส่ชุดเดรสพอดีตัวแบบนี้มาก่อนเลย สวยนะเนี่ย”
มินรญาก้มลงมองชุดเดรสไหมพรมพอดีตัวสีส้มอิฐบนเรือนร่างของตัวเอง ก่อนจะระบายยิ้มขัดเขินออกมาเล็กน้อย
“ในตู้ไม่มีชุดที่ดีกว่านี้แล้วน่ะ ก็เลยต้องใส่ จำได้ไหมชุดนี้ปิ่นซื้อให้เราน่ะ เมื่อสองปีก่อนมั้ง”
“จริงเหรอ เราจำไม่ได้”
ปิ่นกมลหัวเราะร่วน
“แต่มินใส่ชุดพอดีตัวแล้วดูเซ็กซี่มากเลยนะ เอวคอดมากด้วย แถมสะโพกก็ใหญ่จัง”
สะโพกคืออวัยวะส่วนเดียวของร่างกายที่หล่อนไม่เคยพึงพอใจกับมันเลย เพราะมันทั้งผายทั้งงอนจนหล่อนถูกสายตาผู้ชายจับจ้องเสมอยามที่เดินผ่าน
“ฉันไม่ชอบสะโพกตัวเองเลย”
“ผายดีออก ผู้หญิงที่มีสะโพกแบบนี้จะเป็นแม่พันธุ์ที่ยอดเยี่ยมมาก ประมาณว่ามีลูกดกน่ะ หัวปีท้ายปีอะไรแบบนี้แหละ”
มินรญาฝืนยิ้ม และยกแก้วน้ำหวานสีสวยขึ้นมาจิบเล็กน้อย
“คุณท่านอยู่ไหนเหรอ ฉันอยากจะไปไหว้สักหน่อยน่ะ”
“พ่อกับแม่ยังไม่กลับจากยุโรปเลยมิน ถ้าอยากเจอก็คงต้องอีกสองอาทิตย์นู้นแหละ”
มินรญาพยักหน้าน้อยๆ
“ไม่เป็นไรจ้ะ เดี๋ยวรอท่านทั้งสองกลับมาแล้ว ฉันค่อยมาไหว้ก็ได้”
ปิ่นกมลอมยิ้ม กวาดตามองใบหน้าหวานของเพื่อนรักอีกครั้ง
“นี่ขนาดเธอไม่แต่งหน้าเลยนะ หน้ายังหวานเจี๊ยบเลย ถ้าได้แต่งหน้าเหมือนแม่สาวๆ ในงานนี้ ฉันว่าเธอจะต้องสวยจนหาตัวจับยากแน่ๆ เลย”
มินรญาอมยิ้ม เพราะคิดว่าเพื่อนแซวเล่น
“เอาอย่างนี้ดีกว่า ฉันจะพาเธอไปแต่งหน้า”
“ไม่เอานะ ฉันไม่ชอบแต่งหน้าน่ะ” มินรญาส่ายหน้าดิก
“ลองหน่อยไม่ได้เหรอ ตั้งแต่เราคบกันมา ฉันยังไม่เคยแต่งหน้าให้เธอเห็นเลยสักครั้ง นะนะ ฉันอยากจะรู้ว่าเพื่อนรักของฉันสวยมากแค่ไหนน่ะ”
“เครื่องสำอางคงช่วยอะไรฉันไม่ได้หรอกปิ่น ฉันก็หน้าตาบ้านๆ แบบนี้แหละ”
“หน้าตาบ้านๆ ที่ไหนกัน เธอหน้าหวานออก นี่ถ้าแต่งตาอีกสักหน่อย ฉันว่าผู้ชายในงานจะต้องตกตะลึงในความสวยของเธอแน่นอน”
มันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ ในเมื่อผู้ชายที่หล่อนวางหัวใจเอาไว้ด้วย คือพี่ชายสุดที่รักของปิ่นกมล แต่หล่อนไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะฝันถึงด้วยซ้ำ
“อย่าเลยปิ่น เสียเวลาเปล่าๆ”
“น่า... ลองหน่อยนะ ฉันขอร้อง”
“แต่ว่า...”
ปิ่นกมลคว้าหมับที่ข้อมือของเพื่อนสนิท ก่อนจะลากให้เดินออกมาจากบริเวณที่จัดงานปาร์ตี้ เพื่อมุ่งหน้าไปยังห้องโถง แต่ระหว่างทางก็สวนกลับปราบต์เสียก่อน
ปิ่นกมลยิ้มกว้างให้กับพี่ชายของตัวเอง และก็เอ่ยทักทายอย่างอารมณ์ดี ตรงกันข้ามกับหล่อนที่ต้องก้มหน้างุด หลบสายตาพัลวัน
“พี่ปราบต์ไปไหนมาคะเนี่ย ในงานเขาตามหาตัวพี่ปราบต์กันวุ่นไปหมดแล้วนะคะ”
“พี่ออกมาสูบบุหรี่น่ะ ว่าแต่ปิ่นเถอะ จะพา... มินไปไหนกัน”
ชื่อของหล่อนที่กระเด็นออกมาจากปากหยักสวยของปราบต์ ทำให้หล่อนอดไม่ได้ที่จะช้อนตาขึ้นมองเขา และก็พบว่าเขากำลังมองหล่อนอยู่เช่นกัน
หัวใจเต้นโครมคราม ที่ช่องท้องราวกับมีกองไฟสุมรวมเอาไว้ มันวูบวาบหวามไหวจนหล่อนแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่
“อ๋อ ปิ่นจะพามินไปแปลงโฉมน่ะค่ะ”
“แปลงโฉม?”
ปราบต์ทวนคำพูดของน้องสาวเสียงสูงเพราะไม่เข้าใจ แต่สายตาก็จับจ้องมองหล่อนไม่วางตา จนหล่อนต้องก้มหน้าหลบตาเสียเอง
“ใช่ค่ะ จะได้เทียบชั้นกับสาวๆ ที่บริษัทฯ ของพี่ปราบต์ได้ยังไงล่ะคะ”
หล่อนได้ยินเสียงหัวเราะหึหึในลำคอของปราบต์ ก่อนที่เขาจะตอบออกมา
“ตามใจ แต่ถ้าเป็นพี่นะ พี่จะไม่ยอมทุ่มทุนทำอะไร ที่รู้ผลลัพธ์อยู่แล้วว่าจะออกมาแบบไหน”
“พี่ปราบต์หมายถึงอะไรคะ”
ปิ่นกมลงงไม่เข้าใจคำพูดของพี่ชาย แต่หล่อนกลับเข้าใจเป็นอย่างดี
ปราบต์คงหมายความว่า หล่อนไม่มีทางสวยงามขึ้นได้เพราะเครื่องสำอางค์กระมั้ง แต่เขาคิดไม่ผิดหรอก เพราะหล่อนเองก็ไม่คิดว่าเครื่องสำอางราคาแพงพวกนั้นจะทำให้เบ้าหน้าของหล่อนเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมได้หรอก
“ไม่มีอะไรหรอก ปิ่นจะทำอะไรก็ทำเถอะ แต่อย่าให้งานปาร์ตี้ของพี่วุ่นวายก็แล้วกัน”
“เจ้าค่ะ คุณพี่ชายที่เคารพ”
ปิ่นกมลทำหน้าย่น และน้ำเสียงขุ่นๆ ใส่พี่ชาย ก่อนจะคว้าแขนของมินรญา
“ไปกันเถอะมิน”
มินรญารีบเดินเคียงข้างไปกับปิ่นกมล โดยไม่คิดจะหันหลังกลับไปมองผู้ชายตัวสูงใหญ่อย่างปราบต์อีกเลยแม้แต่ครั้งเดียว
ในสายตาของปราบต์ หล่อนมันก็แค่อดีตลูกคนใช้ที่โชคดีหน่อยได้เป็นเพื่อนสนิทกับน้องสาวของเขาเท่านั้น แค่นี้แหละค่าของหล่อนในสายตาของปราบต์
“อุ๊ย... พี่ปราบต์...” ร่างอรชรในชุดกระโปรงสีชมพูหวานตัวยาวพอดีข้อเท้าสะดุ้งน้อยๆ เมื่อถูกคนตัวโตสวมกอดจากทางด้านหลัง “หนีพี่ลงมาจากเตียงทำไมครับ” ปราบต์ไม่ได้กอดอย่างเดียว แต่กลับจูบลงที่ซอกคอระหงอย่างแสนรัก ความเสน่หาที่มีต่อมินรญาไม่เคยลดลงเลย ตรงกันข้ามมันกลับเพิ่มทวีขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะทะลักออกมาจากอกอยู่แล้ว“มินไม่ได้หนีนะคะ”“แต่พี่ตื่นมาแล้วไม่เห็นมินนี่ครับ”“ก็... พี่ปราบต์หมดแรง แล้วก็หลับปุ๋ยเลย อุ๊ยยย...”หล่อนอุทานอีกครั้งเมื่อถูกซุกไซ้ที่ซอกคอระหงหนักหน่วงยิ่งขึ้น จนต้องห่อไหล่หนีความเสียวสยิวที่เกิดขึ้น“แล้วใครล่ะทำพี่หมดแรง”คนถูกถามหน้าตาแดงก่ำ ร้อนฉ่าไปทั้งตัว เมื่อนึกถึงบทสวาทของปราบต์ที่กระทำกับหล่อนราวกับอดอยากปากแห้งมาเนิ่นนาน“มิน... เปล่านะคะ”“ไม่ต้องมาแก้ตัวเลย มินนั่นแหละ ทำให้พี่รัก ทำให้พี่หลง... จนพี่กินมินไม่รู้เบื่อแบบนี้ แล้วนี่ถ้าพี่หมดแรงขาดใจตายคาอกไป จะทำยังไงครับ”“ก็เอาไปวัดสิคะ”“แน่ะ ไม่ต้องมาทำปากดีเลย...”ร่างของหล่อนถูกจับให้หมุนมาเผชิญหน้า และเขาก็ปล้ำจูบทันที จูบจนหล่อนแทบขาดใจตาย จึงยอมคลายออก“พี
หญิงสาวนิ่งอึ้งไปนานพอสมควร ก่อนจะกัดฟันดิ้นรนอีกครั้ง “ฉันไม่เชื่อนายหรอก... นี่ปล่อยฉันนะ อ๊ะ ว๊ายยยย” ปิ่นกมลถูกจับโยนลงบนเตียง และเขาก็โถมตัวลงมาหา พร้อมกับกระชากเสื้อผ้าออกจากร่างสาวอย่างหื่นกระหาย “คนบ้า... อย่าทำแบบนี้นะ” “ฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็นว่าฉันต้องการเธอมากแค่ไหน ปิ่นกมล” “ไม่ อื้อ... อา... อ๊า...” เขาจูบปาด ดูดหัวนมของหล่อน และสอดนิ้วเข้าไปขยี้เม็ดเสียวจนหล่อนร้อนฉ่า น้ำสวาททะลักลิ้นออกมาชุ่มฉ่ำ “อื้อ... อู๊ยยยยย อ๊า... อา... ปล่อย อ๊า... ซี๊ดดด อ๊า... อ๊า...” ยิ่งเขาขยี้เม็ดเสียวหนักหน่วงเท่าไหร่ หล่อนก็ยิ่งบ้าคลั่ง แหกขากว้างออกเพื่อรอรับความแข็งชันของเขาจนน่าอับอาย พัชรพลสลัดเสื้อผ้าออกจากตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระซวกเอ็นเข้ามาหาอย่างสุดจะห้ามใจ “โอ้ว... ฟิต... ฟิตเหลือเกิน อืมมมมม” ความคับแน่นที่โอบรัดรอบความเป็นชายทำให้เขาเสียวจนหน้าตาบิดเบี้ยวทรมาน “อ๊า... อู๊ยยยยย เสียววว อ๊า...”หล่อนกรีดร้องอย่างหมดทางต่อต้าน และเมื่อพัชรพลกระเด้าลงมา
มินรญาเห็นรถของปราบต์วิ่งมาจอดหน้าบ้าน หล่อนก็จะวิ่งหนี แต่พอเห็นว่าเป็นปิ่นกมลก้าวลงมาจากรถ หล่อนก็ชะงักกึก “ปิ่น...” เจ้าของชื่อเดินเข้ามาหา ก่อนจะระบายยิ้มให้ โดยมีปราบต์เดินตามมาข้างหลัง “ฉันพาพี่ชายมาส่งให้น่ะ” มินรญาส่ายหน้าไปมา อย่างรู้สึกผิด “ไม่นะปิ่น... ฉันยินดีเลิกกับพี่ปราบต์... เพราะฉันรักเธอนะปิ่น... ฉันเลือกเธอ” “เธอไม่ต้องเลือกใครหรอกมิน เพราะฉันให้อภัยเธอแล้ว” ปิ่นกมลจับมือของเพื่อนรักกับมือของพี่ชายให้มากุมซึ่งกันและกัน “ฉันเห็นแก่ตัวมากที่ทำเป็นมองไม่เห็นความรักที่เธอมีต่อพี่ปราบต์ ฉันขอโทษนะ” “ไม่ปิ่น... เธอไม่จำเป็นต้องขอโทษฉันเลย” มินรญาร้องไห้ไม่หยุด “ต่อไปนี้ เธอกับพี่ปราบต์คบหากันได้อย่างเปิดเผย ฉันจะไม่ขัดขวางอีกแล้ว” ปิ่นกมลระบายยิ้ม “มิน... ตอนนี้เธอไม่ใช่เพื่อนของฉันอีกแล้วนะ” มินระญาได้ยินคำพูดของเพื่อนรักก็หน้าซีดเผือด หวาดกลัวจับหัวใจ “ไม่นะปิ่น... ฉัน... ฉันรักเธอนะ” “ฉันหมายถึง... เธอไม่ใช่แค่เพื่อนของฉันแล้ว แต่จ
ไม่น่าเชื่อว่ายัยคุณหนูปากร้ายแสนเย่อหยิ่งอยากปิ่นกมลจะยั่วยวนเก่งขนาดนี้ พัชรพลขาดสติกระซวกเข้าใส่เนินฉ่ำสุดแรง“อ๊ะ... อ๊า... อ๊า...”ความคับแน่นเกิดขึ้นอย่างรุนแรง และก็ทำให้สองร่างเสียวสุดใจ“เจ็บไหม ปิ่น... อืมมมม เธอฟิตเหลือเกิน โอ้ว... โอ้ว... แน่นมาก... อืมมมม””คนถามหน้าตาบิดเบี้ยวเหยเก เมื่อความเป็นหญิงรัดรอบเอ็นใหญ่แน่นหนา“ไม่... ไม่เจ็บ... กระแทกฉัน... ได้โปรดเถอะ... อ๊า... อ๊า...”ชายหนุ่มกดกระแทกเอ็นใหญ่เข้าไปในรูสาวที่ชุ่มฉ่ำเปียกชื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนสาวเจ้าดิ้นพล่าน เด้งเนินฉ่ำขึ้นรับการกระซวกอย่างกระตือรือร้น“โอ้ว... ฟิต... ฟิตอะไรอย่างนี้ โอ้ว ปิ่น... โอ้ว... อืมมมมม”พัชรพลครางราวกับคนบ้า เมื่อถูกกล้ามเนื้อร้อนรุ่มของปิ่นกมลโอบกระชับรอบท่อนเอ็นเอาไว้ในทุกทิศทาง ไม่ว่าเขาจะโยกคลึงกระแทกวนไปตรงไหน กล้ามเนื้อนางก็ครูดไปกับหัวหยักของเขาจนเสียวกระสันแทบขาดใจ“โอ้ว... เสียววว โอ้ว... โอ้ว...”ใบหน้าหล่อจัดบิดเบี้ยวเหยเก และเขาก็กระเด้าไม่หยุด สาวยาวระรัวเร็วผลักดันเข้ามาจนสุดทาง“อ๊า... ซี๊ดดดด เสียววว อ๊า... แรงอีก กระเด้าแรงอีก พัชร... อ๊า... อู๊ยยยยย อ๊า... ฉันเสียวว
“คืนนั้นฉันเมา เลยจำไม่ค่อยได้ว่าทำอะไรลงไปบ้าง แต่คืนนี้ฉันไม่ได้เมา ฉันจะทำให้เธอเสียวจนร้องไม่หยุดเลยปิ่นกมล”“ไม่นะ ปล่อยฉัน”หล่อนต่อต้านด้วยวาจา แต่ร่างกายกลับหวามไหวจนน่าอับอาย น้ำเสียวไหลซึมออกมาเปื้อนกางเกงชั้นในจนเปียกลื่น“ไม่ปล่อย เธอเป็นเมียของฉันแล้ว”“แต่นายเกลียดฉัน”“ตอนนี้ไม่ได้เกลียดแล้ว และก็อยากเอาเธอมากๆ ด้วยปิ่นกมล”หล่อนหน้าแดงก่ำ และก็สะท้านไปทั้งตัวเมื่อเขาขยับตัวต่ำลงไปที่กลางระหว่างขา มือใหญ่บีบขยำนมอวบอัดแรงๆ“อ๊ะ...”“นมเธอใหญ่มาก ฉันจะดูด จะเลียให้ชุ่มเชียวคืนนี้”“ไม่นะ อย่าพูดบ้าๆ แบบนี้นะ”แม้คำพูดของเขาจะหยาบคายน่ารังเกียจ แต่ร่างกายของหล่อนกับขานรับด้วยการแอ่นหยัดขึ้น เขาพึมพำพึงพอใจ ขยำนมใหญ่แรงๆ ก่อนจะดึงทึ้งเสื้อผ้าออกจากกายสาวของหล่อน เต้านมอวบใหญ่ดีดเด้งออกมาโชว์สายตาคมกริบ“ว้าวววว ขาว ใหญ่ น่าเลียที่สุด อืมมมม”เขาครางออกมาอย่างหื่นกระหาย นิ้วยาวเขี่ยยอดถันที่กำลังเบ่งบานหยอกเย้า“อ๊ะ... อื้อ...”หล่อนร้องได้แค่นั้น เขาก็ก้มลงดูดอมหัวนมสีสวยของหล่อนเข้าไปในอุ้งปาก“อ๊า... อู๊ยยยยย... อ๊า...”พัชรพลโรมรันเม็ดเต่งของหัวนมราวกับมันคืออาหารจานโปร
ปิ่นกมลไม่ยอมให้อภัยกับเรื่องที่เกิดขึ้น ไม่ว่าปราบต์จะพยายามอธิบายแค่ไหนก็ตาม หรือไม่ว่ามินรญาจะตามมาขอโทษขอโพยอีกสักกี่ครั้ง เพราะหล่อนเจ็บปวดจากการถูกหักหลังเหลือเกิน “คุณปิ่นจะออกไปข้างนอกเหรอคะ”สาวใช้เอ่ยถามเมื่อหล่อนจะออกไปเที่ยวข้างนอกตอนกลางคืน “ใช่” “เอ่อ... คุณปราบต์สั่งเอาไว้ว่า...” “พี่ปราบต์ไม่ใช่จ้าวชีวิตของปิ่นสักหน่อย ดังนั้นปิ่นจะไม่ฟังหรอก”หล่อนตอบกลับสาวใช้ ก่อนจะเดินออกไปนอกบ้าน ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันที่มินรญามาหาพร้อมกับพัชรพลพอดิบพอดี ภาพที่เห็นพัชรพลยืนอยู่เคียงข้างกับมินรญา ยิ่งทำให้ปิ่นกมลเจ็บปวดมากยิ่งขึ้น “ปิ่น...”มินรญาวิ่งเข้ามาจับมือของหล่อนเอาไว้ แต่หล่อนสะบัดแรงๆ “มาทำไม พี่ปราบต์ไม่อยู่หรอก ไปต่างประเทศ” “มินมาหาปิ่น...” “หึ... มาหาฉัน มาหาทำไม หรือว่ายังทำให้ฉันเจ็บปวดไม่พอ” มินรญาร้องไห้คร่ำครวญ และพยายามอธิบาย“มินขอโทษ... มินผิดไปแล้ว...” “ไปให้พ้น ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีก” ปิ่นกมลพยายามเดินหนี แต่แขนถูกมินรญาคว้าเอ







