เข้าสู่ระบบ“ลืมตาสิมิน แล้วมองในกระจก”
เสียงที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจของปิ่นกมลดังขึ้นข้างๆ หู
มินรญาค่อยๆ ลืมตาขึ้น หลังจากรับรู้ว่าช่างสาวประเภทสองแต่งหน้าให้เสร็จแล้ว
ภาพของผู้หญิงที่สะท้อนจากกระจกเงามาเข้าตา ทำให้หล่อนถึงกับต้องหลับตาลง และลืมตาขึ้นมาใหม่อีกครั้งเพราะความเหลือเชื่อ
“ถึงกับจำตัวเองไม่ได้เลยใช่ไหม มิน”
ผู้หญิงในกระจกใช่หล่อนจริงๆ เหรอ...
มินรญาถามตัวเองในใจหลายครั้ง แต่ก็ยังไม่ได้คำตอบอยู่ดี
“เธอสวยมากนะมิน แบบนี้ผู้ชายทั้งงานจะต้องมองเธอตาค้างแน่ๆ”
หล่อนมองปิ่นกมลผ่านกระจกเงาด้วยสายตาที่เศร้าหมองลง
คนๆ เดียวที่หล่อนต้องการอยู่ในสายตาของเขาก็คือปราบต์ แต่ก็รู้ดีว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้ เพราะนี่คือสิ่งเดียวที่ปิ่นกมลให้หล่อนไม่ได้
“ฉันขอล้างหน้าได้ไหมปิ่น คือฉันไม่อยากแต่งหน้าเข้าไปในงานน่ะ ฉัน... ไม่คุ้น รู้สึกแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้น่ะ”
“ไม่ได้นะมิน ฉันอุตส่าห์ให้พี่เจนนี่แต่งให้สุดฝีมือแบบนี้ ห้ามล้างหน้า จนกว่างานจะเลิก รับปากกับฉันนะ”
“แต่ว่า... ฉันคงอยู่ไม่ถึงงานเลิกหรอกนะปิ่น”
“ทำไมล่ะ พรุ่งนี้ก็ไม่ต้องไปเรียนเสียหน่อย มันวันเสาร์น่ะ”
“เอ่อ... พี่พัชรรอฉันอยู่ที่หน้าบ้านเธอน่ะ”
ในที่สุดก็จำต้องบอกเหตุผลออกไป
สีหน้าของปิ่นกมลบูดบึ้งขึ้นทันที
“ฉันไม่อยากได้ยินแม้แต่ชื่อนายนั่นเลยจริงๆ”
มินรญาคว้ามือของปิ่นกมลมากุมเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยขอโทษขอโพย
“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพาพี่พัชรมานะปิ่น แต่ว่า... พี่พัชรบังเอิญผ่านมาพอดี ตอนที่ฉันกำลังจะออกไปที่วินมอเตอร์ไซค์รับจ้างน่ะ”
“ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่โทษเธอหรอก”
แม้ปิ่นกมลจะพูดแบบนี้ แต่มินรญาก็ยังรู้สึกไม่ดีเหมือนเดิม
“ฉันจะรีบกลับเร็วๆ นะ พี่พัชรจะได้ไม่มาวุ่นวายที่นี่ให้เธอรำคาญ”
“ไม่ต้องรีบหรอกนะมิน เธออยู่ที่นี่กับฉันจนงานเลิกเลยนั่นแหละ ส่วนหมอนั่นก็ให้นอนตากยุงรออยู่ข้างนอกนั่นแหละดี”
“แต่ว่า...”
“ไม่ต้องแต่อะไรแล้ว ลุกขึ้นเถอะ ฉันจะพาเธอไปเปิดตัวในงานปาร์ตี้”
ปิ่นกมลรั้งให้หล่อนลุกขึ้นยืน
“ปิ่น แต่ฉัน... ไม่ชินกับหน้าตัวเองตอนนี้เลยอ่ะ ขอล้างหน้าไม่ได้เหรอ”
“ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้ ไปกันเร็วเข้า”
แล้วร่างของหล่อนก็ถูกปิ่นกมลดึงให้เดินกลับเข้าไปในงานเลี้ยงอีกครั้ง แต่ระหว่างทางก็เดินสวนเข้ากับพัชรพลที่มาเข้าห้องน้ำเสียก่อน
พัชรพลตะลึงงันเมื่อเห็นมินรญาแต่งหน้าแต่งตาสวยงาม
“นี่น้องมินหรือนางฟ้าครับเนี่ย”
“เอ่อ...”
มินรญายังไม่ทันได้ตอบ ปิ่นกมลก็ชิงแทรกขึ้นเสียก่อนด้วยความหงุดหงิด
“จะนางฟ้าหรือคนก็ไม่เกี่ยวกับนาย ออกไปจากบ้านฉันได้แล้ว”
พัชรพลจ้องหน้าปิ่นกมล ก่อนจะทำหน้าเบื่อหน่ายออกมาชัดเจน
“ผมไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะทะเลาะกับคุณหรอกนะ”
“แล้วคิดว่าฉันอยากทะเลาะกับนายหรือไง ออกไปจากงานเลี้ยงบ้านฉันได้แล้ว”
“ไม่ไปครับ เพราะผมจะรอมิน”
“ฉันจะไปส่งมินเอง หรือไม่ฉันก็จะให้มินค้างที่นี่ ดังนั้นมอเตอร์ไซค์คันเก่าของนายก็ไม่มีความจำเป็นต้องจอดในรั้วบ้านของฉันอีกแล้ว ไปได้แล้ว”
สองคนจ้องหน้ากัน สายตาฟาดฟันกันไม่ลดละ และก็เป็นมินรญาที่พูดขึ้น
“เอ่อ... พี่พัชรกลับออกไปรอมินข้างนอกก่อนนะจ๊ะ เดี๋ยวมินเสร็จแล้วจะรีบตามออกไปจ้ะ”
“เธอจะกลับก่อนไม่ได้นะมิน เธอต้องอยู่จนกว่างานจะเลิก เข้าใจไหม” ปิ่นกมลยังไม่ยอมลดลาวาศอกให้กับคู่อริ
“เอ่อ...”
พัชรพลเห็นท่าทางลำบากใจของหญิงสาวที่ตัวเองชื่นชอบก็แทรกขึ้น
“น้องมินไม่ต้องเป็นห่วงพี่นะ พี่จะรอน้องมินจนกว่าน้องมินจะออกมา ไม่ว่าจะนานสักแค่ไหนพี่ก็จะรอ”
“แหวะ น้ำเน่า ไปให้พ้นหน้าฉันเลยไป” ปิ่นกมลตวาดใส่หน้า
“ถ้าน้องมินไม่ยืนอยู่ตรงนี้ ผมก็คงไม่แม้แต่จะชายตามองหน้าคุณหรอก คุณหนูปิ่นกมล”
“นี่นาย...”
“ปิ่น ฉันเราว่าเข้าไปในงานกันเถอะ” มินรญาพยายามห้ามทัพ “พี่พัชร มินขอตัวก่อนนะจ๊ะ”
“ตามสบายครับน้องมิน”
“นายไปให้พ้นบ้านฉันเลยนะ”
แม้จะถูกดึงแขนให้เดินจากไปแล้ว แต่ปิ่นกมลก็ยังอดไม่ได้ที่จะทิ้งท้าย
“ไม่ได้อยากจะมาเหยียบบ้านผู้ดีนักหรอกครับ”
พัชรพลหัวเราะเยาะหยัน ก่อนจะผิวปากและเดินแยกไปอีกทาง
มินรญาถอนใจอย่างโล่งอก เมื่อสามารถแยกสองคนออกจากกันได้
“นี่เธอไม่น่าห้ามฉันเลยนะมิน ไม่งั้นฉันชกปากนายนั่นไปแล้ว”
ปิ่นกมลบ่นกระปอดกระแปด เมื่อเดินเข้ามาในงานเลี้ยงแล้ว
“ปล่อยพี่พัชรไปเถอะปิ่น เขาเป็นคนดีนะ ไม่มีอะไรหรอก แค่พูดจาขวานผ่าซากไปสักหน่อย”
“ไม่หน่อยหรอกมั้ง น่าจะมากเลยล่ะ”
ปิ่นกมลทำหน้าย่นใส่
“หน้าก็ไม่หล่อ แล้วยังจะปากเสียอีก ไม่เหมือนพี่ดลของฉันเลย หล่อก็หล่อ พูดจาก็ไพเราะ”
ปิ่นกมลทำหน้าเคลิ้มฝันถึงธราดล
มินรญาอยากจะบอกว่าธราดลนั่นเจ้าชู้ไม่หยอก แต่ก็กลัวว่าเพื่อนจะไม่เชื่อ แล้วจะพาลมาโกรธเคืองตัวเองเข้า รอให้มีหลักฐานชัดเจนก่อน หล่อนค่อยบอกปิ่นกมลก็ยังไม่สาย
“เดี๋ยวพรุ่งนี้เธอมาช่วยฉันทำคุกกี้หน่อยนะมิน ฉันจะเอาไปให้พี่ดลน่ะ”
“ได้สิ แต่น่าจะเป็นช่วงบ่ายๆ นะ”
“บ่ายก็ได้ ไม่มีปัญหา”
ปิ่นกมลยังคงยิ้มหน้าบาน ก่อนจะคว้ามือของเพื่อนสนิท
“เข้างานกันเถอะ”
“อุ๊ย... พี่ปราบต์...” ร่างอรชรในชุดกระโปรงสีชมพูหวานตัวยาวพอดีข้อเท้าสะดุ้งน้อยๆ เมื่อถูกคนตัวโตสวมกอดจากทางด้านหลัง “หนีพี่ลงมาจากเตียงทำไมครับ” ปราบต์ไม่ได้กอดอย่างเดียว แต่กลับจูบลงที่ซอกคอระหงอย่างแสนรัก ความเสน่หาที่มีต่อมินรญาไม่เคยลดลงเลย ตรงกันข้ามมันกลับเพิ่มทวีขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะทะลักออกมาจากอกอยู่แล้ว“มินไม่ได้หนีนะคะ”“แต่พี่ตื่นมาแล้วไม่เห็นมินนี่ครับ”“ก็... พี่ปราบต์หมดแรง แล้วก็หลับปุ๋ยเลย อุ๊ยยย...”หล่อนอุทานอีกครั้งเมื่อถูกซุกไซ้ที่ซอกคอระหงหนักหน่วงยิ่งขึ้น จนต้องห่อไหล่หนีความเสียวสยิวที่เกิดขึ้น“แล้วใครล่ะทำพี่หมดแรง”คนถูกถามหน้าตาแดงก่ำ ร้อนฉ่าไปทั้งตัว เมื่อนึกถึงบทสวาทของปราบต์ที่กระทำกับหล่อนราวกับอดอยากปากแห้งมาเนิ่นนาน“มิน... เปล่านะคะ”“ไม่ต้องมาแก้ตัวเลย มินนั่นแหละ ทำให้พี่รัก ทำให้พี่หลง... จนพี่กินมินไม่รู้เบื่อแบบนี้ แล้วนี่ถ้าพี่หมดแรงขาดใจตายคาอกไป จะทำยังไงครับ”“ก็เอาไปวัดสิคะ”“แน่ะ ไม่ต้องมาทำปากดีเลย...”ร่างของหล่อนถูกจับให้หมุนมาเผชิญหน้า และเขาก็ปล้ำจูบทันที จูบจนหล่อนแทบขาดใจตาย จึงยอมคลายออก“พี
หญิงสาวนิ่งอึ้งไปนานพอสมควร ก่อนจะกัดฟันดิ้นรนอีกครั้ง “ฉันไม่เชื่อนายหรอก... นี่ปล่อยฉันนะ อ๊ะ ว๊ายยยย” ปิ่นกมลถูกจับโยนลงบนเตียง และเขาก็โถมตัวลงมาหา พร้อมกับกระชากเสื้อผ้าออกจากร่างสาวอย่างหื่นกระหาย “คนบ้า... อย่าทำแบบนี้นะ” “ฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็นว่าฉันต้องการเธอมากแค่ไหน ปิ่นกมล” “ไม่ อื้อ... อา... อ๊า...” เขาจูบปาด ดูดหัวนมของหล่อน และสอดนิ้วเข้าไปขยี้เม็ดเสียวจนหล่อนร้อนฉ่า น้ำสวาททะลักลิ้นออกมาชุ่มฉ่ำ “อื้อ... อู๊ยยยยย อ๊า... อา... ปล่อย อ๊า... ซี๊ดดด อ๊า... อ๊า...” ยิ่งเขาขยี้เม็ดเสียวหนักหน่วงเท่าไหร่ หล่อนก็ยิ่งบ้าคลั่ง แหกขากว้างออกเพื่อรอรับความแข็งชันของเขาจนน่าอับอาย พัชรพลสลัดเสื้อผ้าออกจากตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระซวกเอ็นเข้ามาหาอย่างสุดจะห้ามใจ “โอ้ว... ฟิต... ฟิตเหลือเกิน อืมมมมม” ความคับแน่นที่โอบรัดรอบความเป็นชายทำให้เขาเสียวจนหน้าตาบิดเบี้ยวทรมาน “อ๊า... อู๊ยยยยย เสียววว อ๊า...”หล่อนกรีดร้องอย่างหมดทางต่อต้าน และเมื่อพัชรพลกระเด้าลงมา
มินรญาเห็นรถของปราบต์วิ่งมาจอดหน้าบ้าน หล่อนก็จะวิ่งหนี แต่พอเห็นว่าเป็นปิ่นกมลก้าวลงมาจากรถ หล่อนก็ชะงักกึก “ปิ่น...” เจ้าของชื่อเดินเข้ามาหา ก่อนจะระบายยิ้มให้ โดยมีปราบต์เดินตามมาข้างหลัง “ฉันพาพี่ชายมาส่งให้น่ะ” มินรญาส่ายหน้าไปมา อย่างรู้สึกผิด “ไม่นะปิ่น... ฉันยินดีเลิกกับพี่ปราบต์... เพราะฉันรักเธอนะปิ่น... ฉันเลือกเธอ” “เธอไม่ต้องเลือกใครหรอกมิน เพราะฉันให้อภัยเธอแล้ว” ปิ่นกมลจับมือของเพื่อนรักกับมือของพี่ชายให้มากุมซึ่งกันและกัน “ฉันเห็นแก่ตัวมากที่ทำเป็นมองไม่เห็นความรักที่เธอมีต่อพี่ปราบต์ ฉันขอโทษนะ” “ไม่ปิ่น... เธอไม่จำเป็นต้องขอโทษฉันเลย” มินรญาร้องไห้ไม่หยุด “ต่อไปนี้ เธอกับพี่ปราบต์คบหากันได้อย่างเปิดเผย ฉันจะไม่ขัดขวางอีกแล้ว” ปิ่นกมลระบายยิ้ม “มิน... ตอนนี้เธอไม่ใช่เพื่อนของฉันอีกแล้วนะ” มินระญาได้ยินคำพูดของเพื่อนรักก็หน้าซีดเผือด หวาดกลัวจับหัวใจ “ไม่นะปิ่น... ฉัน... ฉันรักเธอนะ” “ฉันหมายถึง... เธอไม่ใช่แค่เพื่อนของฉันแล้ว แต่จ
ไม่น่าเชื่อว่ายัยคุณหนูปากร้ายแสนเย่อหยิ่งอยากปิ่นกมลจะยั่วยวนเก่งขนาดนี้ พัชรพลขาดสติกระซวกเข้าใส่เนินฉ่ำสุดแรง“อ๊ะ... อ๊า... อ๊า...”ความคับแน่นเกิดขึ้นอย่างรุนแรง และก็ทำให้สองร่างเสียวสุดใจ“เจ็บไหม ปิ่น... อืมมมม เธอฟิตเหลือเกิน โอ้ว... โอ้ว... แน่นมาก... อืมมมม””คนถามหน้าตาบิดเบี้ยวเหยเก เมื่อความเป็นหญิงรัดรอบเอ็นใหญ่แน่นหนา“ไม่... ไม่เจ็บ... กระแทกฉัน... ได้โปรดเถอะ... อ๊า... อ๊า...”ชายหนุ่มกดกระแทกเอ็นใหญ่เข้าไปในรูสาวที่ชุ่มฉ่ำเปียกชื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนสาวเจ้าดิ้นพล่าน เด้งเนินฉ่ำขึ้นรับการกระซวกอย่างกระตือรือร้น“โอ้ว... ฟิต... ฟิตอะไรอย่างนี้ โอ้ว ปิ่น... โอ้ว... อืมมมมม”พัชรพลครางราวกับคนบ้า เมื่อถูกกล้ามเนื้อร้อนรุ่มของปิ่นกมลโอบกระชับรอบท่อนเอ็นเอาไว้ในทุกทิศทาง ไม่ว่าเขาจะโยกคลึงกระแทกวนไปตรงไหน กล้ามเนื้อนางก็ครูดไปกับหัวหยักของเขาจนเสียวกระสันแทบขาดใจ“โอ้ว... เสียววว โอ้ว... โอ้ว...”ใบหน้าหล่อจัดบิดเบี้ยวเหยเก และเขาก็กระเด้าไม่หยุด สาวยาวระรัวเร็วผลักดันเข้ามาจนสุดทาง“อ๊า... ซี๊ดดดด เสียววว อ๊า... แรงอีก กระเด้าแรงอีก พัชร... อ๊า... อู๊ยยยยย อ๊า... ฉันเสียวว
“คืนนั้นฉันเมา เลยจำไม่ค่อยได้ว่าทำอะไรลงไปบ้าง แต่คืนนี้ฉันไม่ได้เมา ฉันจะทำให้เธอเสียวจนร้องไม่หยุดเลยปิ่นกมล”“ไม่นะ ปล่อยฉัน”หล่อนต่อต้านด้วยวาจา แต่ร่างกายกลับหวามไหวจนน่าอับอาย น้ำเสียวไหลซึมออกมาเปื้อนกางเกงชั้นในจนเปียกลื่น“ไม่ปล่อย เธอเป็นเมียของฉันแล้ว”“แต่นายเกลียดฉัน”“ตอนนี้ไม่ได้เกลียดแล้ว และก็อยากเอาเธอมากๆ ด้วยปิ่นกมล”หล่อนหน้าแดงก่ำ และก็สะท้านไปทั้งตัวเมื่อเขาขยับตัวต่ำลงไปที่กลางระหว่างขา มือใหญ่บีบขยำนมอวบอัดแรงๆ“อ๊ะ...”“นมเธอใหญ่มาก ฉันจะดูด จะเลียให้ชุ่มเชียวคืนนี้”“ไม่นะ อย่าพูดบ้าๆ แบบนี้นะ”แม้คำพูดของเขาจะหยาบคายน่ารังเกียจ แต่ร่างกายของหล่อนกับขานรับด้วยการแอ่นหยัดขึ้น เขาพึมพำพึงพอใจ ขยำนมใหญ่แรงๆ ก่อนจะดึงทึ้งเสื้อผ้าออกจากกายสาวของหล่อน เต้านมอวบใหญ่ดีดเด้งออกมาโชว์สายตาคมกริบ“ว้าวววว ขาว ใหญ่ น่าเลียที่สุด อืมมมม”เขาครางออกมาอย่างหื่นกระหาย นิ้วยาวเขี่ยยอดถันที่กำลังเบ่งบานหยอกเย้า“อ๊ะ... อื้อ...”หล่อนร้องได้แค่นั้น เขาก็ก้มลงดูดอมหัวนมสีสวยของหล่อนเข้าไปในอุ้งปาก“อ๊า... อู๊ยยยยย... อ๊า...”พัชรพลโรมรันเม็ดเต่งของหัวนมราวกับมันคืออาหารจานโปร
ปิ่นกมลไม่ยอมให้อภัยกับเรื่องที่เกิดขึ้น ไม่ว่าปราบต์จะพยายามอธิบายแค่ไหนก็ตาม หรือไม่ว่ามินรญาจะตามมาขอโทษขอโพยอีกสักกี่ครั้ง เพราะหล่อนเจ็บปวดจากการถูกหักหลังเหลือเกิน “คุณปิ่นจะออกไปข้างนอกเหรอคะ”สาวใช้เอ่ยถามเมื่อหล่อนจะออกไปเที่ยวข้างนอกตอนกลางคืน “ใช่” “เอ่อ... คุณปราบต์สั่งเอาไว้ว่า...” “พี่ปราบต์ไม่ใช่จ้าวชีวิตของปิ่นสักหน่อย ดังนั้นปิ่นจะไม่ฟังหรอก”หล่อนตอบกลับสาวใช้ ก่อนจะเดินออกไปนอกบ้าน ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันที่มินรญามาหาพร้อมกับพัชรพลพอดิบพอดี ภาพที่เห็นพัชรพลยืนอยู่เคียงข้างกับมินรญา ยิ่งทำให้ปิ่นกมลเจ็บปวดมากยิ่งขึ้น “ปิ่น...”มินรญาวิ่งเข้ามาจับมือของหล่อนเอาไว้ แต่หล่อนสะบัดแรงๆ “มาทำไม พี่ปราบต์ไม่อยู่หรอก ไปต่างประเทศ” “มินมาหาปิ่น...” “หึ... มาหาฉัน มาหาทำไม หรือว่ายังทำให้ฉันเจ็บปวดไม่พอ” มินรญาร้องไห้คร่ำครวญ และพยายามอธิบาย“มินขอโทษ... มินผิดไปแล้ว...” “ไปให้พ้น ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีก” ปิ่นกมลพยายามเดินหนี แต่แขนถูกมินรญาคว้าเอ







