เข้าสู่ระบบหล่อนช้อนตามองคนตัวโตด้วยความแปลกใจ น้อยใจ และขัดใจ
“พี่ปราบต์ทำแบบนี้ทำไมคะ”
“ฉันทำอะไร”
“ก็... มายุ่งกับมินทำไม”
หล่อนเห็นเขาระบายยิ้มหยัน ก่อนที่ใบหน้าหล่อจัดจะโน้มต่ำลงมาหา
ตายแล้ว... หัวใจของหล่อนจะต้องหยุดเต้นแน่ๆ หากเขาไม่หยุดเอาหน้าเข้ามาใกล้แบบนี้
มือเล็กทั้งสองข้างรีบยกขึ้นดันแก้มสากเอาไว้ และพยายามหาทางหนี
“พี่ปราบต์... จะทำอะไรคะ”
“แล้วเธอคิดว่าฉันจะทำอะไรล่ะ”
เขายียวนกลับมาด้วยสีหน้าที่เย็นชา ไร้ความรู้สึกอย่างสิ้นเชิง
“พี่ปราบต์จะแกล้งมิน...”
“ถ้าเธอคิดแบบนั้นก็ใช่”
เขาไหวไหล่ทรงพลังน้อยๆ และใช้มือใหญ่ตรึงบ่าบอบบางเอาไว้ และดันให้ชิดกับผนังห้องด้านหลัง
มินรญาตกใจจนหน้าซีดเผือด
“พี่ปราบต์...”
“ฉันไม่ชอบให้เธอไปอ่อยผู้ชายในงาน เพราะคนพวกนั้นเป็นลูกน้องของฉัน”
“มินก็ไม่ได้คิดจะทำแบบนั้นเลยนะคะ”
“อย่ามาโกหกหน่อยเลย เธอตั้งใจเลยต่างหาก คงอยากจะหาผู้ชายเลี้ยงดูใช่ไหมล่ะ”
นี่เขาคิดแบบนี้กับหล่อนได้ยังไงกัน
มินรญาปล่อยน้ำตาให้ไหลพรากออกมาอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่
“ทำไมถึงมองมินเลวนักล่ะคะ หรือว่าเพราะพี่ปราบต์เกลียดมิน...”
หล่อนเห็นเขานิ่งอึ้งไปสักพัก ก็ตอบกลับมาด้วยความเลือดเย็น
“ถูกต้อง เพราะฉันเกลียดเธอ”
หล่อนเจ็บปวดไปทั้งหัวใจ น้ำตาที่ไหลบนแก้มยังไม่มากมายเท่ากับน้ำตาที่ไหลทะลักล้นอยู่ภายในหัวใจ หล่อนทรมานเหลือเกิน
“ปล่อย... มินเถอะค่ะ”
ปราบต์ยังคงไม่ยอมปล่อยหล่อน
“มินบอกให้ปล่อยยังไงล่ะคะ ปล่อยค่ะ”
หล่อนดิ้นรนสุดแรง และก็สามารถดิ้นจนหลุด สองขารีบก้าววิ่งหนี แต่อุ้งมือใหญ่ก็ตามมาคว้าแขนเอาไว้จนได้ ร่างของหล่อนถูกกระชากกลับไปด้านหลังอีกครั้ง คราวนี้ถลาเข้าไปในอ้อมแขนทรงพลังของปราบต์เลยทีเดียว
“ปล่อย... ปล่อยมินนะคะ”
หล่อนดิ้นรนด้วยความตกใจ เมื่อพบว่าตัวเองถูกปราบต์กอดรัดเอาไว้แน่น แต่นั่นไม่ใช่สิ่งสุดท้ายที่เขาทำ เพราะวินาทีต่อมา เขาก็ดันร่างของหล่อนจนไปชิดกับผนังห้อง และเขาก็ตามเข้ามาประกบเอาไว้แนบแน่น แน่นจนหล่อนสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของเขาอย่างชัดเจน หล่อนต่อต้าน ขัดขืน แต่เขาก็รวบสองแขนไปไพล่รวมเอาไว้ด้านหลัง
“พี่ปราบต์... จะทำอะไรคะ”
หล่อนไม่เคยเห็นปราบต์หน้ากลัวแบบนี้มาก่อนเลย เขาโน้มหน้าต่ำลงมาหา จนตอนนี้ปลายจมูกสัมผัสกันเสียแล้ว
หัวใจของหล่อนเต้นโครมครามด้วยความตื่นตระหนกตกใจ
“ฉันก็จะลงโทษ ผู้หญิงที่ชอบหว่านเสน่ห์อย่างเธอให้หลาบจำยังไงล่ะ”
“พี่ปราบต์... อื้อ... อุ๊บบบบ...”
แม้แต่ในความฝัน หล่อนก็ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าจะมีวันนี้... วันที่ปากของหล่อนกับปากของปราบต์จะมาบดขยี้กัน
ดวงตาของหล่อนเบิกกว้าง พยายามผลักไสเจ้าของริมฝีปากดุดันที่บดขยี้ลงมาหาอย่างไม่ปรานีปราศรัย แต่เขาแข็งแรงดุจภูผา ไม่ว่าจะดิ้นรนต่อต้านแค่ไหน แต่เขาก็ยังคงคุกคามกลีบปากของหล่อนได้เหมือนเดิม
ปากอิ่มถูกบี้คลึงด้วยริมฝีปากกระด้าง เขาทั้งบดทั้งคลึง ขยี้กลีบปากหวานจนชอกช้ำ กัดขบตามอำเภอใจ ประกาศศักดาว่าเขาคือผู้ชนะของเกมนี้ เกมที่หล่อนไม่มีวันจะเป็นผู้ชนะ
หยาดน้ำตาไหลหยดออกจากดวงตา ไหลผ่านแก้มนวลลงมา ไหลรินลงมาจนกระทั่งปราบต์สัมผัสมันได้ เขาหยุดบดขยี้ปากของหล่อน และเงยหน้าขึ้น
“ร้องไห้ทำไม ฉันจูบแย่ขนาดนั้นเชียวหรือ”
แล้วเขาก็ผละออกห่างจากร่างของหล่อน สายตาคมกริบที่จ้องมองมาไม่มีแววอ่อนโยนหรือเวทนาเลยแม้แต่น้อย
“ถ้ากับไอ้หน้าจืดนั่น เธอคงจะหัวเราะร่า และจูบตอบมันสินะ”
หล่อนไม่มีแรงแม้แต่จะเปล่งคำพูดปฏิเสธออกไป ทำได้แค่เพียง กัดฟันเดินจากความอัปยศอดสูมาช้าๆ เท่านั้น
ทำไมปราบต์... ถึงย่ำยีหล่อนแบบนี้...
หรือว่าในสายตาของเขา หล่อนมันก็แค่ผู้หญิงไร้ค่า ไม่มีราคาคนหนึ่งเท่านั้น
หล่อนเจ็บปวดเหลือเกิน เจ็บปวดจนหัวใจแทบจะแตกสลายอยู่แล้ว
ปราบต์ยืนมองร่างบอบบางของมินรญาที่เดินโซซัดโซเซจากไปด้วยสายตามืดลึก มือใหญ่ยกขึ้นเช็ดปากของตัวเองแรงๆ ก่อนจะเดินหนีไปอีกทาง
“อุ๊ย... พี่ปราบต์...” ร่างอรชรในชุดกระโปรงสีชมพูหวานตัวยาวพอดีข้อเท้าสะดุ้งน้อยๆ เมื่อถูกคนตัวโตสวมกอดจากทางด้านหลัง “หนีพี่ลงมาจากเตียงทำไมครับ” ปราบต์ไม่ได้กอดอย่างเดียว แต่กลับจูบลงที่ซอกคอระหงอย่างแสนรัก ความเสน่หาที่มีต่อมินรญาไม่เคยลดลงเลย ตรงกันข้ามมันกลับเพิ่มทวีขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะทะลักออกมาจากอกอยู่แล้ว“มินไม่ได้หนีนะคะ”“แต่พี่ตื่นมาแล้วไม่เห็นมินนี่ครับ”“ก็... พี่ปราบต์หมดแรง แล้วก็หลับปุ๋ยเลย อุ๊ยยย...”หล่อนอุทานอีกครั้งเมื่อถูกซุกไซ้ที่ซอกคอระหงหนักหน่วงยิ่งขึ้น จนต้องห่อไหล่หนีความเสียวสยิวที่เกิดขึ้น“แล้วใครล่ะทำพี่หมดแรง”คนถูกถามหน้าตาแดงก่ำ ร้อนฉ่าไปทั้งตัว เมื่อนึกถึงบทสวาทของปราบต์ที่กระทำกับหล่อนราวกับอดอยากปากแห้งมาเนิ่นนาน“มิน... เปล่านะคะ”“ไม่ต้องมาแก้ตัวเลย มินนั่นแหละ ทำให้พี่รัก ทำให้พี่หลง... จนพี่กินมินไม่รู้เบื่อแบบนี้ แล้วนี่ถ้าพี่หมดแรงขาดใจตายคาอกไป จะทำยังไงครับ”“ก็เอาไปวัดสิคะ”“แน่ะ ไม่ต้องมาทำปากดีเลย...”ร่างของหล่อนถูกจับให้หมุนมาเผชิญหน้า และเขาก็ปล้ำจูบทันที จูบจนหล่อนแทบขาดใจตาย จึงยอมคลายออก“พี
หญิงสาวนิ่งอึ้งไปนานพอสมควร ก่อนจะกัดฟันดิ้นรนอีกครั้ง “ฉันไม่เชื่อนายหรอก... นี่ปล่อยฉันนะ อ๊ะ ว๊ายยยย” ปิ่นกมลถูกจับโยนลงบนเตียง และเขาก็โถมตัวลงมาหา พร้อมกับกระชากเสื้อผ้าออกจากร่างสาวอย่างหื่นกระหาย “คนบ้า... อย่าทำแบบนี้นะ” “ฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็นว่าฉันต้องการเธอมากแค่ไหน ปิ่นกมล” “ไม่ อื้อ... อา... อ๊า...” เขาจูบปาด ดูดหัวนมของหล่อน และสอดนิ้วเข้าไปขยี้เม็ดเสียวจนหล่อนร้อนฉ่า น้ำสวาททะลักลิ้นออกมาชุ่มฉ่ำ “อื้อ... อู๊ยยยยย อ๊า... อา... ปล่อย อ๊า... ซี๊ดดด อ๊า... อ๊า...” ยิ่งเขาขยี้เม็ดเสียวหนักหน่วงเท่าไหร่ หล่อนก็ยิ่งบ้าคลั่ง แหกขากว้างออกเพื่อรอรับความแข็งชันของเขาจนน่าอับอาย พัชรพลสลัดเสื้อผ้าออกจากตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระซวกเอ็นเข้ามาหาอย่างสุดจะห้ามใจ “โอ้ว... ฟิต... ฟิตเหลือเกิน อืมมมมม” ความคับแน่นที่โอบรัดรอบความเป็นชายทำให้เขาเสียวจนหน้าตาบิดเบี้ยวทรมาน “อ๊า... อู๊ยยยยย เสียววว อ๊า...”หล่อนกรีดร้องอย่างหมดทางต่อต้าน และเมื่อพัชรพลกระเด้าลงมา
มินรญาเห็นรถของปราบต์วิ่งมาจอดหน้าบ้าน หล่อนก็จะวิ่งหนี แต่พอเห็นว่าเป็นปิ่นกมลก้าวลงมาจากรถ หล่อนก็ชะงักกึก “ปิ่น...” เจ้าของชื่อเดินเข้ามาหา ก่อนจะระบายยิ้มให้ โดยมีปราบต์เดินตามมาข้างหลัง “ฉันพาพี่ชายมาส่งให้น่ะ” มินรญาส่ายหน้าไปมา อย่างรู้สึกผิด “ไม่นะปิ่น... ฉันยินดีเลิกกับพี่ปราบต์... เพราะฉันรักเธอนะปิ่น... ฉันเลือกเธอ” “เธอไม่ต้องเลือกใครหรอกมิน เพราะฉันให้อภัยเธอแล้ว” ปิ่นกมลจับมือของเพื่อนรักกับมือของพี่ชายให้มากุมซึ่งกันและกัน “ฉันเห็นแก่ตัวมากที่ทำเป็นมองไม่เห็นความรักที่เธอมีต่อพี่ปราบต์ ฉันขอโทษนะ” “ไม่ปิ่น... เธอไม่จำเป็นต้องขอโทษฉันเลย” มินรญาร้องไห้ไม่หยุด “ต่อไปนี้ เธอกับพี่ปราบต์คบหากันได้อย่างเปิดเผย ฉันจะไม่ขัดขวางอีกแล้ว” ปิ่นกมลระบายยิ้ม “มิน... ตอนนี้เธอไม่ใช่เพื่อนของฉันอีกแล้วนะ” มินระญาได้ยินคำพูดของเพื่อนรักก็หน้าซีดเผือด หวาดกลัวจับหัวใจ “ไม่นะปิ่น... ฉัน... ฉันรักเธอนะ” “ฉันหมายถึง... เธอไม่ใช่แค่เพื่อนของฉันแล้ว แต่จ
ไม่น่าเชื่อว่ายัยคุณหนูปากร้ายแสนเย่อหยิ่งอยากปิ่นกมลจะยั่วยวนเก่งขนาดนี้ พัชรพลขาดสติกระซวกเข้าใส่เนินฉ่ำสุดแรง“อ๊ะ... อ๊า... อ๊า...”ความคับแน่นเกิดขึ้นอย่างรุนแรง และก็ทำให้สองร่างเสียวสุดใจ“เจ็บไหม ปิ่น... อืมมมม เธอฟิตเหลือเกิน โอ้ว... โอ้ว... แน่นมาก... อืมมมม””คนถามหน้าตาบิดเบี้ยวเหยเก เมื่อความเป็นหญิงรัดรอบเอ็นใหญ่แน่นหนา“ไม่... ไม่เจ็บ... กระแทกฉัน... ได้โปรดเถอะ... อ๊า... อ๊า...”ชายหนุ่มกดกระแทกเอ็นใหญ่เข้าไปในรูสาวที่ชุ่มฉ่ำเปียกชื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนสาวเจ้าดิ้นพล่าน เด้งเนินฉ่ำขึ้นรับการกระซวกอย่างกระตือรือร้น“โอ้ว... ฟิต... ฟิตอะไรอย่างนี้ โอ้ว ปิ่น... โอ้ว... อืมมมมม”พัชรพลครางราวกับคนบ้า เมื่อถูกกล้ามเนื้อร้อนรุ่มของปิ่นกมลโอบกระชับรอบท่อนเอ็นเอาไว้ในทุกทิศทาง ไม่ว่าเขาจะโยกคลึงกระแทกวนไปตรงไหน กล้ามเนื้อนางก็ครูดไปกับหัวหยักของเขาจนเสียวกระสันแทบขาดใจ“โอ้ว... เสียววว โอ้ว... โอ้ว...”ใบหน้าหล่อจัดบิดเบี้ยวเหยเก และเขาก็กระเด้าไม่หยุด สาวยาวระรัวเร็วผลักดันเข้ามาจนสุดทาง“อ๊า... ซี๊ดดดด เสียววว อ๊า... แรงอีก กระเด้าแรงอีก พัชร... อ๊า... อู๊ยยยยย อ๊า... ฉันเสียวว
“คืนนั้นฉันเมา เลยจำไม่ค่อยได้ว่าทำอะไรลงไปบ้าง แต่คืนนี้ฉันไม่ได้เมา ฉันจะทำให้เธอเสียวจนร้องไม่หยุดเลยปิ่นกมล”“ไม่นะ ปล่อยฉัน”หล่อนต่อต้านด้วยวาจา แต่ร่างกายกลับหวามไหวจนน่าอับอาย น้ำเสียวไหลซึมออกมาเปื้อนกางเกงชั้นในจนเปียกลื่น“ไม่ปล่อย เธอเป็นเมียของฉันแล้ว”“แต่นายเกลียดฉัน”“ตอนนี้ไม่ได้เกลียดแล้ว และก็อยากเอาเธอมากๆ ด้วยปิ่นกมล”หล่อนหน้าแดงก่ำ และก็สะท้านไปทั้งตัวเมื่อเขาขยับตัวต่ำลงไปที่กลางระหว่างขา มือใหญ่บีบขยำนมอวบอัดแรงๆ“อ๊ะ...”“นมเธอใหญ่มาก ฉันจะดูด จะเลียให้ชุ่มเชียวคืนนี้”“ไม่นะ อย่าพูดบ้าๆ แบบนี้นะ”แม้คำพูดของเขาจะหยาบคายน่ารังเกียจ แต่ร่างกายของหล่อนกับขานรับด้วยการแอ่นหยัดขึ้น เขาพึมพำพึงพอใจ ขยำนมใหญ่แรงๆ ก่อนจะดึงทึ้งเสื้อผ้าออกจากกายสาวของหล่อน เต้านมอวบใหญ่ดีดเด้งออกมาโชว์สายตาคมกริบ“ว้าวววว ขาว ใหญ่ น่าเลียที่สุด อืมมมม”เขาครางออกมาอย่างหื่นกระหาย นิ้วยาวเขี่ยยอดถันที่กำลังเบ่งบานหยอกเย้า“อ๊ะ... อื้อ...”หล่อนร้องได้แค่นั้น เขาก็ก้มลงดูดอมหัวนมสีสวยของหล่อนเข้าไปในอุ้งปาก“อ๊า... อู๊ยยยยย... อ๊า...”พัชรพลโรมรันเม็ดเต่งของหัวนมราวกับมันคืออาหารจานโปร
ปิ่นกมลไม่ยอมให้อภัยกับเรื่องที่เกิดขึ้น ไม่ว่าปราบต์จะพยายามอธิบายแค่ไหนก็ตาม หรือไม่ว่ามินรญาจะตามมาขอโทษขอโพยอีกสักกี่ครั้ง เพราะหล่อนเจ็บปวดจากการถูกหักหลังเหลือเกิน “คุณปิ่นจะออกไปข้างนอกเหรอคะ”สาวใช้เอ่ยถามเมื่อหล่อนจะออกไปเที่ยวข้างนอกตอนกลางคืน “ใช่” “เอ่อ... คุณปราบต์สั่งเอาไว้ว่า...” “พี่ปราบต์ไม่ใช่จ้าวชีวิตของปิ่นสักหน่อย ดังนั้นปิ่นจะไม่ฟังหรอก”หล่อนตอบกลับสาวใช้ ก่อนจะเดินออกไปนอกบ้าน ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันที่มินรญามาหาพร้อมกับพัชรพลพอดิบพอดี ภาพที่เห็นพัชรพลยืนอยู่เคียงข้างกับมินรญา ยิ่งทำให้ปิ่นกมลเจ็บปวดมากยิ่งขึ้น “ปิ่น...”มินรญาวิ่งเข้ามาจับมือของหล่อนเอาไว้ แต่หล่อนสะบัดแรงๆ “มาทำไม พี่ปราบต์ไม่อยู่หรอก ไปต่างประเทศ” “มินมาหาปิ่น...” “หึ... มาหาฉัน มาหาทำไม หรือว่ายังทำให้ฉันเจ็บปวดไม่พอ” มินรญาร้องไห้คร่ำครวญ และพยายามอธิบาย“มินขอโทษ... มินผิดไปแล้ว...” “ไปให้พ้น ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีก” ปิ่นกมลพยายามเดินหนี แต่แขนถูกมินรญาคว้าเอ







