เข้าสู่ระบบ“มิน ทำไมไปห้องน้ำนานจังเลยล่ะ นี่ฉันจะไปตามอยู่แล้วนะ กลัวหลงน่ะ”
ปิ่นกมลรีบเดินเข้ามาหาหล่อนทันที เมื่อเห็นหล่อนเดินกลับเข้ามาในงานปาร์ตี้
“ฉันปวดท้องน่ะ”
“เป็นอะไรมากไหมมิน”
ปิ่นกมลแสดงความเป็นห่วง
“เดี๋ยวฉันให้คนใช้เอายามาให้กินนะ”
มินรญาส่ายหน้าน้อยๆ และพยายามที่จะขอตัวกลับบ้าน แต่ดูเหมือนว่าโชคชะตาจะไม่เข้าข้าง
“ไม่ต้องหรอกจ้ะ ฉันว่าจะกลับบ้านน่ะ”
“ไม่เอานะมิน อยู่เป็นเพื่อนกันก่อน เธอยังไม่ได้กินอะไรเลยนะ”
แล้วปิ่นกมลก็ลากแขนของมินรญาไปยังโซนที่เต็มไปด้วยขนมหวานหน้าตาสวยงาม
“ฉันไม่ค่อยหิวน่ะ”
“ไม่หิวก็ต้องกิน กินเป็นเพื่อนฉันไง”
ปิ่นกมลหยิบขนมใส่จานมายื่นให้ มินรญาจำต้องรับเอาไว้อย่างไม่มีทางเลือก
“ว่าแต่ปากเธอไปโดนอะไรมาน่ะ ทำไมเจ่อๆ แบบนั้นล่ะ ลิปก็สีจืดหมดแล้ว”
มินรญารีบยกมือขึ้นปิดปากของตัวเองเอาไว้ และหาทางแก้ตัว
“ฉัน... เดินชนประตูมาน่ะ”
“แต่ฉันว่าเหมือนถูกจูบมามากกว่านะ”
ปิ่นกมลตั้งข้อสังเกต และนั่นก็ยิ่งทำให้มินรญาหน้าตาซีดเซียว
“ไม่ใช่นะปิ่น ฉันไม่ได้จูบกับใครเลย”
“ไม่ได้จูบก็ไม่ได้จูบสิ ทำไมต้องทำหน้าตาตื่นแบบนั้นด้วยล่ะ แบบนี้เหมือนร้อนตัวนะ”
ปิ่นกมลหัวเราะชอบใจ ก่อนจะพูดขึ้น
“นั่นพี่ปราบต์นี่”
หล่อนหันไปตามสายตาของเพื่อนก็หน้าแดงก่ำ เมื่อเห็นปราบต์กำลังเดินเข้ามา
“จะไปไหนน่ะมิน”
แขนของหล่อนถูกปิ่นกมลคว้าเอาไว้ ก่อนที่จะเดินหนีไปได้ทัน
“คือฉัน...”
“วันนี้เธอยังไม่เจอพี่ปราบต์เลยนะ อยู่เจอก่อนสิ ฉันจะได้ถามเรื่องแต่งหน้าของเธอด้วย”
“แต่ฉัน...”
หล่อนแทบอยากจะมุดดินหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด เพราะไม่อยากเจอหน้าปราบต์เลย หลังจากที่เขา... เขาจูบหล่อน
แต่ก็ไม่ทันแล้ว... เมื่อปราบต์เดินเข้ามาหยุดตรงหน้าของหล่อนพอดี
“ควักมือเรียกพี่ทำไมหรือปิ่น”
“แหม น้องนุ่งเรียกไม่ได้เลยเหรอคะ”
ปิ่นกมลทำท่าจีบปากจีบคอใส่
“มีอะไรก็ว่ามีสิ พี่จะไปหาเพื่อน”
“จะไปหาสาวมากกว่าน่ะสิ”
“รู้ดีนักน่ะเราน่ะ”
ปราบต์บ่นน้องสาวไม่จริงจังนัก ก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง
“ไหนมีอะไรว่ามาสิ”
รอยยิ้มของปราบต์เกลื่อนใบหน้าเมื่อพูดกับน้องสาว หล่อนทำได้แค่มองด้วยความอิจฉาเท่านั้น เพราะไม่มีทางที่เขาจะมอบรอยยิ้มอ่อนโยนแบบนี้ให้กับผู้หญิงไร้ค่าอย่างหล่อนแน่นอน
“คือปิ่นน่ะพามินไปแต่งหน้ามาน่ะค่ะ พี่ปราบต์ช่วยดูให้หน่อยได้ไหมคะว่าสวยไหม”
สายตาของปราบต์ตวัดมองหน้าของหล่อน ความเย็นชา ถือเนื้อถือตัวของเขา ทำให้หล่อนรู้สึกต่ำเตี้ยยิ่งกว่าดอกหญ้าเสียอีก
ดวงตาคมกริบไร้ความรู้สึกของปราบต์กวาดมองไปทั่วใบหน้าซีดเผือดของหล่อน ไม่นานเขาก็หันไปพูดกับน้องสาวของตัวเอง
“พี่ว่าแบบเดิมดีกว่า”
“หว๊า... พี่ปราบต์พูดแบบนี้ได้ยังไงกันคะ เห็นอยู่ชัดๆ ว่าตอนมินแต่งหน้าสวยกว่าตอนไม่แต่งหน้าตั้งเยอะแน่ะ”
“พี่มองไม่เห็นความสวยนั่นน่ะ”
“พี่ปราบต์ตาไม่ถึงน่ะสิ ขนาดผู้ชายในงานมองกันตาเป็นมันเลยนะคะ”
คราวนี้ปราบต์ตวัดตามองหล่อน มองมาด้วยสายตาดูแคลน จนหล่อนอับอาย
“เพื่อนปิ่นก็คงชอบสินะที่มีผู้ชายมองตามตลอดทั้งงานน่ะ”
“แหม พี่ปราบต์ก็พูดไป มินไม่อยากแต่งหน้าหรอก แต่ปิ่นบังคับน่ะ”
ปิ่นกมลหัวเราะขบขัน ก่อนจะพูดต่อ
“แล้วนี่ถ้ามินไม่ได้ไปเดินชนประตูมาจนปากเจ่อนะ สีลิปก็คงไม่หลุด พี่ปราบต์จะเห็นว่ามินด้วยกว่านี้อีกค่ะ”
หล่อนกับเขาประสานสายตากันโดยบังเอิญ และแก้มนวลก็แดงระเรื่อขึ้นทันตา รสชาติจากริมฝีปากของเขายังติดอยู่ที่ปลายลิ้น และมันก็ทำให้ร่างกายของหล่อนปั่นป่วนรุนแรง
หล่อนรีบก้มหน้าหลบสายตาคมกริบของเขาอย่างรวดเร็ว
“ซุ่มซ่ามขนาดเดินชนประตูเลยหรือมินรญา”
เขารู้อยู่เต็มอกยังจะมาถามอีกทำไม หล่อนอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี
“ชะ... ใช่ค่ะ”
หล่อนได้ยินเสียงหัวเราะหึหึดังออกมาจากลำคอแกร่ง ก่อนที่เขาจะหันไปพูดกับปิ่นกมล
“พี่ไปคุยกับเพื่อนๆ ก่อนนะปิ่น”
“ค่ะ แต่หวังว่าค่ำคืนนี้พี่ปราบต์คงไม่หิ้วสาวขึ้นห้องนะคะ”
ปราบต์ไม่ตอบ แต่ระบายยิ้มบางๆ ก่อนจะพาร่างสูงใหญ่เดินจากไป
“ดูพี่ปราบต์สิ ไม่รับปากแบบนี้จะต้องหิ้วสาวขึ้นไปขย่มบนห้องแน่ๆ เลย”
ปิ่นกมลบ่นขึ้นอย่างไม่พอใจ ก่อนจะหันมามองหล่อน
“มินเธอต้องช่วยฉันขัดขวางนะ”
“คือฉัน...”
“ฉันก็มีแค่เธอนั่นแหละที่ไว้ใจได้ นะมินนะ เธอต้องช่วยฉันนะ”
หล่อนอยากจะปฏิเสธ สายตาเว้าวอนของปิ่นกมล ทำให้หล่อนน้ำท่วมปาก
“จ้ะ”
“เย้... มินน่ารักที่สุดเลย สมกับเป็นเพื่อนรักของฉันจริงๆ เย้ๆ”
ปิ่นกมลสวมกอดหล่อนอย่างดีใจ ก่อนจะสรรหาขนมหน้าตาสะสวยมายื่นให้กับหล่อน แต่หล่อนไม่มีกระจิตกระใจจะกินอะไรเลย เพราะในหัวยังคงมีฉากจูบดุดันของปราบต์เต็มไปหมด
“อุ๊ย... พี่ปราบต์...” ร่างอรชรในชุดกระโปรงสีชมพูหวานตัวยาวพอดีข้อเท้าสะดุ้งน้อยๆ เมื่อถูกคนตัวโตสวมกอดจากทางด้านหลัง “หนีพี่ลงมาจากเตียงทำไมครับ” ปราบต์ไม่ได้กอดอย่างเดียว แต่กลับจูบลงที่ซอกคอระหงอย่างแสนรัก ความเสน่หาที่มีต่อมินรญาไม่เคยลดลงเลย ตรงกันข้ามมันกลับเพิ่มทวีขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะทะลักออกมาจากอกอยู่แล้ว“มินไม่ได้หนีนะคะ”“แต่พี่ตื่นมาแล้วไม่เห็นมินนี่ครับ”“ก็... พี่ปราบต์หมดแรง แล้วก็หลับปุ๋ยเลย อุ๊ยยย...”หล่อนอุทานอีกครั้งเมื่อถูกซุกไซ้ที่ซอกคอระหงหนักหน่วงยิ่งขึ้น จนต้องห่อไหล่หนีความเสียวสยิวที่เกิดขึ้น“แล้วใครล่ะทำพี่หมดแรง”คนถูกถามหน้าตาแดงก่ำ ร้อนฉ่าไปทั้งตัว เมื่อนึกถึงบทสวาทของปราบต์ที่กระทำกับหล่อนราวกับอดอยากปากแห้งมาเนิ่นนาน“มิน... เปล่านะคะ”“ไม่ต้องมาแก้ตัวเลย มินนั่นแหละ ทำให้พี่รัก ทำให้พี่หลง... จนพี่กินมินไม่รู้เบื่อแบบนี้ แล้วนี่ถ้าพี่หมดแรงขาดใจตายคาอกไป จะทำยังไงครับ”“ก็เอาไปวัดสิคะ”“แน่ะ ไม่ต้องมาทำปากดีเลย...”ร่างของหล่อนถูกจับให้หมุนมาเผชิญหน้า และเขาก็ปล้ำจูบทันที จูบจนหล่อนแทบขาดใจตาย จึงยอมคลายออก“พี
หญิงสาวนิ่งอึ้งไปนานพอสมควร ก่อนจะกัดฟันดิ้นรนอีกครั้ง “ฉันไม่เชื่อนายหรอก... นี่ปล่อยฉันนะ อ๊ะ ว๊ายยยย” ปิ่นกมลถูกจับโยนลงบนเตียง และเขาก็โถมตัวลงมาหา พร้อมกับกระชากเสื้อผ้าออกจากร่างสาวอย่างหื่นกระหาย “คนบ้า... อย่าทำแบบนี้นะ” “ฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็นว่าฉันต้องการเธอมากแค่ไหน ปิ่นกมล” “ไม่ อื้อ... อา... อ๊า...” เขาจูบปาด ดูดหัวนมของหล่อน และสอดนิ้วเข้าไปขยี้เม็ดเสียวจนหล่อนร้อนฉ่า น้ำสวาททะลักลิ้นออกมาชุ่มฉ่ำ “อื้อ... อู๊ยยยยย อ๊า... อา... ปล่อย อ๊า... ซี๊ดดด อ๊า... อ๊า...” ยิ่งเขาขยี้เม็ดเสียวหนักหน่วงเท่าไหร่ หล่อนก็ยิ่งบ้าคลั่ง แหกขากว้างออกเพื่อรอรับความแข็งชันของเขาจนน่าอับอาย พัชรพลสลัดเสื้อผ้าออกจากตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระซวกเอ็นเข้ามาหาอย่างสุดจะห้ามใจ “โอ้ว... ฟิต... ฟิตเหลือเกิน อืมมมมม” ความคับแน่นที่โอบรัดรอบความเป็นชายทำให้เขาเสียวจนหน้าตาบิดเบี้ยวทรมาน “อ๊า... อู๊ยยยยย เสียววว อ๊า...”หล่อนกรีดร้องอย่างหมดทางต่อต้าน และเมื่อพัชรพลกระเด้าลงมา
มินรญาเห็นรถของปราบต์วิ่งมาจอดหน้าบ้าน หล่อนก็จะวิ่งหนี แต่พอเห็นว่าเป็นปิ่นกมลก้าวลงมาจากรถ หล่อนก็ชะงักกึก “ปิ่น...” เจ้าของชื่อเดินเข้ามาหา ก่อนจะระบายยิ้มให้ โดยมีปราบต์เดินตามมาข้างหลัง “ฉันพาพี่ชายมาส่งให้น่ะ” มินรญาส่ายหน้าไปมา อย่างรู้สึกผิด “ไม่นะปิ่น... ฉันยินดีเลิกกับพี่ปราบต์... เพราะฉันรักเธอนะปิ่น... ฉันเลือกเธอ” “เธอไม่ต้องเลือกใครหรอกมิน เพราะฉันให้อภัยเธอแล้ว” ปิ่นกมลจับมือของเพื่อนรักกับมือของพี่ชายให้มากุมซึ่งกันและกัน “ฉันเห็นแก่ตัวมากที่ทำเป็นมองไม่เห็นความรักที่เธอมีต่อพี่ปราบต์ ฉันขอโทษนะ” “ไม่ปิ่น... เธอไม่จำเป็นต้องขอโทษฉันเลย” มินรญาร้องไห้ไม่หยุด “ต่อไปนี้ เธอกับพี่ปราบต์คบหากันได้อย่างเปิดเผย ฉันจะไม่ขัดขวางอีกแล้ว” ปิ่นกมลระบายยิ้ม “มิน... ตอนนี้เธอไม่ใช่เพื่อนของฉันอีกแล้วนะ” มินระญาได้ยินคำพูดของเพื่อนรักก็หน้าซีดเผือด หวาดกลัวจับหัวใจ “ไม่นะปิ่น... ฉัน... ฉันรักเธอนะ” “ฉันหมายถึง... เธอไม่ใช่แค่เพื่อนของฉันแล้ว แต่จ
ไม่น่าเชื่อว่ายัยคุณหนูปากร้ายแสนเย่อหยิ่งอยากปิ่นกมลจะยั่วยวนเก่งขนาดนี้ พัชรพลขาดสติกระซวกเข้าใส่เนินฉ่ำสุดแรง“อ๊ะ... อ๊า... อ๊า...”ความคับแน่นเกิดขึ้นอย่างรุนแรง และก็ทำให้สองร่างเสียวสุดใจ“เจ็บไหม ปิ่น... อืมมมม เธอฟิตเหลือเกิน โอ้ว... โอ้ว... แน่นมาก... อืมมมม””คนถามหน้าตาบิดเบี้ยวเหยเก เมื่อความเป็นหญิงรัดรอบเอ็นใหญ่แน่นหนา“ไม่... ไม่เจ็บ... กระแทกฉัน... ได้โปรดเถอะ... อ๊า... อ๊า...”ชายหนุ่มกดกระแทกเอ็นใหญ่เข้าไปในรูสาวที่ชุ่มฉ่ำเปียกชื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนสาวเจ้าดิ้นพล่าน เด้งเนินฉ่ำขึ้นรับการกระซวกอย่างกระตือรือร้น“โอ้ว... ฟิต... ฟิตอะไรอย่างนี้ โอ้ว ปิ่น... โอ้ว... อืมมมมม”พัชรพลครางราวกับคนบ้า เมื่อถูกกล้ามเนื้อร้อนรุ่มของปิ่นกมลโอบกระชับรอบท่อนเอ็นเอาไว้ในทุกทิศทาง ไม่ว่าเขาจะโยกคลึงกระแทกวนไปตรงไหน กล้ามเนื้อนางก็ครูดไปกับหัวหยักของเขาจนเสียวกระสันแทบขาดใจ“โอ้ว... เสียววว โอ้ว... โอ้ว...”ใบหน้าหล่อจัดบิดเบี้ยวเหยเก และเขาก็กระเด้าไม่หยุด สาวยาวระรัวเร็วผลักดันเข้ามาจนสุดทาง“อ๊า... ซี๊ดดดด เสียววว อ๊า... แรงอีก กระเด้าแรงอีก พัชร... อ๊า... อู๊ยยยยย อ๊า... ฉันเสียวว
“คืนนั้นฉันเมา เลยจำไม่ค่อยได้ว่าทำอะไรลงไปบ้าง แต่คืนนี้ฉันไม่ได้เมา ฉันจะทำให้เธอเสียวจนร้องไม่หยุดเลยปิ่นกมล”“ไม่นะ ปล่อยฉัน”หล่อนต่อต้านด้วยวาจา แต่ร่างกายกลับหวามไหวจนน่าอับอาย น้ำเสียวไหลซึมออกมาเปื้อนกางเกงชั้นในจนเปียกลื่น“ไม่ปล่อย เธอเป็นเมียของฉันแล้ว”“แต่นายเกลียดฉัน”“ตอนนี้ไม่ได้เกลียดแล้ว และก็อยากเอาเธอมากๆ ด้วยปิ่นกมล”หล่อนหน้าแดงก่ำ และก็สะท้านไปทั้งตัวเมื่อเขาขยับตัวต่ำลงไปที่กลางระหว่างขา มือใหญ่บีบขยำนมอวบอัดแรงๆ“อ๊ะ...”“นมเธอใหญ่มาก ฉันจะดูด จะเลียให้ชุ่มเชียวคืนนี้”“ไม่นะ อย่าพูดบ้าๆ แบบนี้นะ”แม้คำพูดของเขาจะหยาบคายน่ารังเกียจ แต่ร่างกายของหล่อนกับขานรับด้วยการแอ่นหยัดขึ้น เขาพึมพำพึงพอใจ ขยำนมใหญ่แรงๆ ก่อนจะดึงทึ้งเสื้อผ้าออกจากกายสาวของหล่อน เต้านมอวบใหญ่ดีดเด้งออกมาโชว์สายตาคมกริบ“ว้าวววว ขาว ใหญ่ น่าเลียที่สุด อืมมมม”เขาครางออกมาอย่างหื่นกระหาย นิ้วยาวเขี่ยยอดถันที่กำลังเบ่งบานหยอกเย้า“อ๊ะ... อื้อ...”หล่อนร้องได้แค่นั้น เขาก็ก้มลงดูดอมหัวนมสีสวยของหล่อนเข้าไปในอุ้งปาก“อ๊า... อู๊ยยยยย... อ๊า...”พัชรพลโรมรันเม็ดเต่งของหัวนมราวกับมันคืออาหารจานโปร
ปิ่นกมลไม่ยอมให้อภัยกับเรื่องที่เกิดขึ้น ไม่ว่าปราบต์จะพยายามอธิบายแค่ไหนก็ตาม หรือไม่ว่ามินรญาจะตามมาขอโทษขอโพยอีกสักกี่ครั้ง เพราะหล่อนเจ็บปวดจากการถูกหักหลังเหลือเกิน “คุณปิ่นจะออกไปข้างนอกเหรอคะ”สาวใช้เอ่ยถามเมื่อหล่อนจะออกไปเที่ยวข้างนอกตอนกลางคืน “ใช่” “เอ่อ... คุณปราบต์สั่งเอาไว้ว่า...” “พี่ปราบต์ไม่ใช่จ้าวชีวิตของปิ่นสักหน่อย ดังนั้นปิ่นจะไม่ฟังหรอก”หล่อนตอบกลับสาวใช้ ก่อนจะเดินออกไปนอกบ้าน ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันที่มินรญามาหาพร้อมกับพัชรพลพอดิบพอดี ภาพที่เห็นพัชรพลยืนอยู่เคียงข้างกับมินรญา ยิ่งทำให้ปิ่นกมลเจ็บปวดมากยิ่งขึ้น “ปิ่น...”มินรญาวิ่งเข้ามาจับมือของหล่อนเอาไว้ แต่หล่อนสะบัดแรงๆ “มาทำไม พี่ปราบต์ไม่อยู่หรอก ไปต่างประเทศ” “มินมาหาปิ่น...” “หึ... มาหาฉัน มาหาทำไม หรือว่ายังทำให้ฉันเจ็บปวดไม่พอ” มินรญาร้องไห้คร่ำครวญ และพยายามอธิบาย“มินขอโทษ... มินผิดไปแล้ว...” “ไปให้พ้น ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีก” ปิ่นกมลพยายามเดินหนี แต่แขนถูกมินรญาคว้าเอ







