聖女としてきたはずが要らないと言われてしまったため、異世界でふわふわパンを焼こうと思います!

聖女としてきたはずが要らないと言われてしまったため、異世界でふわふわパンを焼こうと思います!

last updateÚltima atualização : 2025-06-12
Por:  伊桜らなEm andamento
Idioma: Japanese
goodnovel4goodnovel
Classificações insuficientes
4Capítulos
2.2Kvisualizações
Ler
Adicionar à biblioteca

Compartilhar:  

Denunciar
Visão geral
Catálogo
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP

家業パン屋さんで働くメルは、パンが大好き。 いきなり聖女召喚の儀やらで異世界に呼ばれちゃったのに「いらない」と言われて追い出されてしまう。どうすればいいか分からなかったとき、公爵家当主に拾われ公爵家にお世話になる。 衣食住は確保できたって思ったのに、パンが美味しくないしめちゃくちゃ硬い!! パン好きなメルは、厨房を使いふわふわパン作りを始める。

Ver mais

Capítulo 1

1.硬すぎなパンと酵母菌作り。

SA BANYO, maririnig ang tuluy-tuloy na lagaslas ng tubig. Si Vincent iyon, naliligo. Ala-tres na ng madaling-araw at kakauwi lang niya. Nakatayo si Kate sa tapat ng pinto ng banyo. May gusto sana siyang pag-usapan nila.. May kaba sa dibdib niya, and she wasn’t sure kung papayag ba ito sa sasabihin niya.

Iniisip pa niya kung paano magsisimula, nang bigla siyang makarinig ng kakaibang tunog mula sa loob. She listened more carefully at saka niya lang naunawaan kung ano ang tunog na iyon.

Ginagawa niya iyon mag-isa…Nagsasarili ang asawa niyang si Vincent sa loob ng banyo. Ang bawat hingal at pigil na ungol ay parang paulit-ulit na mabibigat na hampas sa kanyang dibdib. Ang sakit ay ganun na lamang. The pain came in waves, slowly spreading, drowning her, pulling her under until she could barely breathe.

Samantalang ngayon ang mismong araw ng kanilang anniversary. Five years mula nang siya ay ikasal kay Vincent, at sa loob ng limang taon na iyon, ni minsan ay wala silang naging tunay na relasyon bilang mag-asawa. Ibig sabihin ba nito, mas pipiliin pa niyang gawin iyon mag-isa kaysa ang hawakan siya? Hindi niya maintindihan si Vincent.

Habang lalong bumibilis ang paghinga nito, bigla narinig ni Kate ang pangalan na sinabi ng kanyang asawa na kanyang ikinagulat.

“Mitch!!”

Ang pangalang iyon ang ay parang kutsilyo na bumaon sa kanyang puso. Parang may sumabog sa loob ng kanyang dibdib. Parang may isang bagay na nadurog hanggang maging alikabok. Hindi niya kayang matanggap. Tinakpan niya ang kanyang bibig upang hindi makalabas ang iyak, tumalikod at tumakbo palayo sa pinto ng banyo ngunit sa unang hakbang pa lang ay nadapa siya, bumangga sa lababo, at tuluyang bumagsak sa sahig.

“Kate?”

Narinig pa rin ang boses ni Vincent mula sa loob ang kalabog, medyo humupa na ang kanyang ginagawa, pero halatang pilit niyang kinokontrol ang paghinga.

“Ahhh… um… I’m fine…I just wanted to use the bathroom. Hindi ko alam na naliligo ka,” nauutal na sagot ni Kate.

Isang kapos at halatang-halatang kasinungalingan, habang pilit siyang kumakapit sa lababo para makatayo. Ngunit habang mas nagmamadali siya, lalo siyang nagiging kawawa.

Basang-basa ang sahig at ang lababo.

Nakatayo na sana siya nang tuluyan nang biglang lumabas si Vincent. Naka-puting bathrobe ito, hindi maayos ang pagkakasuot sa pagmamadali, pero mahigpit ang pagkakatali ng sinturon sa baywang.

“Nadapa ka ba? Let me help you.”

Akmang hihilahin siya ng asawa ngunit itinulak niya palayo ang kamay ng asawa. Masakit pa rin ang katawan niya dahil sa pagkakadapa, namumuo ang luha sa kanyang mga mata pero mas masakit ang kanyang mga narinig.

“Hindi na. Kaya ko,” tanggi niya sa alok na tulong ni Vincent. Muli siyang muntik madulas, saka siya paika-ikang tumakas pabalik sa kwarto.

Tumakas. Eksaktong salita iyon. Sa limang taon na pagsasama nila ni Vincent, palagi siyang tumatakas. Tumatakas sa mundo sa labas. Tumatakas sa mga mapanghusgang tingin ng mga tao. At tumatakas sa awa at habag ni Vincent—Dahil siya…ay isang pilay.

Paano nga ba babagay ang isang pilay sa isang lalaking perpekto, matagumpay, at hinahangaan ng lahat? Malinaw pa sa sikat ng araw na hindi siya nababagay sa kanyang asawa, pero noon ay maayos pa ang mga binti niya, binago lang naman ng isang aksidente ang lahat.

Sumunod si Vincent sa kanya, malumanay ang tinig at puno ng pag-aalala. “Masakit ba? Let me see.”

“Hindi… okay lang,” sagot niya.

Mahigpit niyang hinigpitan ang kumot, itinago sa ilalim nito ang sarili kasama ang kanyang kahihiyan.

“Talaga bang okay ka lang?” Totoo ang pag-aalala nito.

“Oo,” sagot niya. Nakaharap siya palayo, mariing tumango.

“Matutulog ka na? Hindi ba’t gusto mong gumamit ng banyo?”

“Hindi na… let’s just sleep,” mahina niyang sabi.

“Sige. Ah—by the way, anniversary natin ngayon. I bought you a gift. Buksan mo bukas, see if you like it.”

“Sige,” walang gana niyang sagot.

Nasa tabi ng kama ang regalo. Kahit hindi niya pa buksan, alam na niya kung ano ang laman. Pare-pareho ang laki ng kahon taon-taon. Pare-pareho rin ang laman—isang relo. Sa drawer niya, kasama ng mga regalo kapag birthday niya, may siyam na magkakaparehong relo na. Ito ang ikasampu. Hindi na nagbago ang ibinibigay nito. Paulit-ulit nalang.

Doon na natapos ang usapan nila. Pinatay niya ang ilaw at humiga.

Kumalat sa hangin ang amoy ng basang sabon mula sa pagligo ni Vincent, ngunit halos hindi niya maramdaman ang paglubog ng kama dahil sa dalawang metrong lapad nito, nakahiga siya sa isang gilid, si Vincent naman sa pinakadulo ng kabilang gilid.

May pagitan pa, sapat para sa tatlong tao. Ganun sila kung matulog noon pa man…Hindi niya na binanggit ang narinig niya sa banyo at lalong hindi niya binanggit ang tungkol sa tinatawag nitong pangalan, para bang walang anumang nangyari.

Matigas siyang nakahiga, nanlalabo ang paningin sa hapdi ng mga mata. Pigil na pigil niya ang pag-iyak…

Mitch. Ang buong pangalan niya—Michelle Calderon. Kaklase niya sa kolehiyo. Unang pag-ibig at babaeng iniingatan ni Vincent sa kanyang puso. Pagkatapos ng kolehiyo, nagpunta si Mitch sa ibang bansa, kaya nagkahiwalay ang mga ito. Dahil sa nangyari ay labis na nalugmok si Vincent noon. Hindi niya natanggap na umalis ang babaeng mahal na mahal niya. Every day, he drank.

Magkaklase sila ni Vincent noong high school. Aminado siyang noon pa man, lihim na niya itong nagustuhan. Ito ang campus crush, top student, cold aura. Si Kate naman ay isang art student, maganda rin, pero sa high school ang sukatan ay grades.

Hindi kapansin-pansin ang mga artist students. Hindi rin napapansin si Kate ng lalaki. Kaya nanatili iyong isang lihim na pag-ibig. Ni minsan, hindi niya inisip na makakalapit siya rito at magiging mag-asawa sila..

Hanggang sa isang araw pagkauwi niya sa dance academy ay nadatnan niya itong miserable sa gitna ng daan…Gabi na. Lasing na lasing ito, pasuray-suray maglakad, tumatawid ng kalsada nang hindi tumitingin sa ilaw. Nang may napansin siyang paparating na sasakyan at mabilis na nagmamaneho ang driver, hindi na ito nakapagpreno dahil si Vincent ay tila walang pakialam. At dahil sinusundan niya ito at nag-aalala, itinulak niya ito palayo upang makaiwas sa sasakyan at siya ang nasagasaan na dapat ay ito.

Isa siyang dancer. Gusto niya sanang mag-aral pa ng sayaw, ang maging isang sikat ng dancer balang araw ngunit dahil sa aksidente, napilay ang kanyang binti. She could never dance again.

Pagkatapos ng aksidente ay tumigil na si Vincent sa pag-inom. At pinakasalan siya. Habambuhay na may utang na loob. Habambuhay na may pasasalamat. Laging mahinahon. Laging malamig na parang tubig. Laging nagbibigay ng regalo. Laging nagbibigay ng pera. Ngunit hindi siya minahal.

Inakala niya na kayang painitin ng panahon ang lahat. Na kayang palamigin ng panahon ang lahat at kaya siyang mahalin ni Vincent at maging tunay silang mag-asawa…Ngunit hindi niya inakalang matapos ang five years, ganito pa rin kalalim ang pagkakatatak ng pangalang “Mitch.”

Na kahit sa sandaling iyon, iyon pa rin ang binibigkas niya.

Sa huli…siya ang masyadong naging tanga at inosente. Nagpakasal sa lalaking iba pa rin ang laman ng puso.

Hindi siya nakatulog buong gabi. Nakatitig lang sa email sa kanyang cellphone, mahigit isang daang beses niyang binasa. Isang offer letter mula sa University of Cambridge. Ito sana ang balak niyang sabihin kay Vincent ngayong gabi— that she wanted to study abroad.

Ngunit ngayon, malinaw na hindi na kailangan ipaalam pa. Limang taong kasal. Hindi mabilang na mga gabing walang tulog. Mula sa sandaling ito, the countdown to the end had begun.

NANG bumangon siya kinabukasan, nagpapanggap pa rin siyang tulog. Narinig niyang kausap ni Vincent si Ate Nova, ang kasambahay.

“May lakad ako mamaya. Sabihin mo kay Kate na huwag na niya akong hintayin. Matulog na siya ng maaga.”

Pagkatapos noon, bumalik pa ito sa kwarto para silipin siya.

Naka-kumot siya. Basang-basa na ng luha ang unan. Dati, siya ang naghahanda ng mga damit nito bago pumasok sa trabaho. Ngayon ay hindi na niya ginawa. Mag-isa itong nagbihis at umalis.

Doon pa lang siya tuluyang nagmulat ng mga mata, namamaga sa kakaiyak.

Tumunog ang alarm ng cellphone. Time to study.

Simula nang ikasal siya, dahil sa kanyang binti, 90% ng oras niya ay nakakulong lang sa bahay. Hinahati niya ang araw sa maliliit na bahagi para may magawa. Pinatay niya ang alarm at nag-scroll sa iba’t ibang app, walang direksyon kung saan siya pupunta.. Her mind was a mess.

Hanggang sa biglang may lumabas na video. Napakapamilyar ng mukha sa screen. Tiningnan niya ang username.. Mitch C..

Kagabi lang ito na-post. Pag-click niya, tumunog ang masayang music.

May narinig siyang sumisigaw.. “One, two, three—welcome back, Mitch! Cheers!”

Ang boses na iyon ay hindi siya pwedeng magkamali. Boses iyon ng asawa niya--- ni Vincent.

Expandir
Próximo capítulo
Baixar

Último capítulo

Mais capítulos
Sem comentários
4 Capítulos
1.硬すぎなパンと酵母菌作り。
「メル、食パン焼き上がったから持っていって」 「はーい」 厨房にいるお父さんに言われ焼き上がった食パンをトレーに置き、お店に運ぶ。 「食パン焼き立てでーす」 食パンを並べてからハンドベルを鳴らす。すると、お店のドアが開きお客様が入ってきた。 「いらっしゃいませ!」 「メルちゃん、おはよう。今日も一斤ください」 お父さんが営むパン屋【lumière(リュミエール)】は天然酵母を使ったふわふわパンで有名で近所からは勿論のこと、市外からも来てくださるお客様もいる人気店だ。 「はい。ありがとうございます」 私、双葉(ふたば)愛瑠(める)はパン屋【lumière】の一人娘でありこの春に製パン専門学校を卒業したばかりのブーランジェだ。 「メル、クロワッサンも焼けたよ」 「あっはーい!」 お父さんに返事をしてお客様に「何か有ればお呼びください」と言い厨房へ向かった。 夢だったお父さんと一緒にブーランジェとして働くことも叶って、充実した毎日を送っている。 楽しくて楽しくて、仕方ない。 「お父さん、前掃いてくるね」 「おぅ、ゴミも出しといてくれ」 お父さんが指を差したゴミと箒を持って裏口を出ると、見たことのない模様が地面に描かれれば私を光が包んだ。 *** 「――お目覚めですか? 聖女様」 眩しさがなくなり目を開けると、思い切り起き上がった。周りを見渡せば、全く知らない光景が広がっている。 「聖女様?」 それに目の前には知らない女の子が心配そうに見ていた。 「あの、誰でしょうか?」 「すっ、すみません! 私は、侍女のメリッサでございます」 「じじょ?」 優しく微笑むメリッサという女の子は何故か聖女様と私を呼んでいる。 聖女ってなんなのか、それにここはどこなのか知りたいのだけど…… 「その“聖女様”ってどういうことでしょうか? それにここはどこでしょう?」 「ここはヴァルシア大陸の三大大国のひとつ、エミベザ王国です」 「は、はぁ」 ヴァルシア大陸?エミベザ王国?そんな国、知らない…… 「私、ジーク様にお伝えしてきますね!」 「えっ、ちょっと待って!」 メリッサは私の声をスルーをし、部屋を出ていった。放置されても困るんだけど、と考えているとそれから
last updateÚltima atualização : 2025-04-27
Ler mais
2.ふわふわの丸パンとヒール
[ふわふわの丸パンとヒール] 翌朝、ウキウキしながら起きると早いけど昨日作ったパルムの瓶を見に行くことにした。部屋に入ると、被せた布を取り、蓋を開けた。開ける瞬間に炭酸のようなシュワっとした音が聞こえた。一度匂いを嗅ぐと、あぁこれだ……と感動する。 「異世界にも酵母菌はあるんだなぁ」 私は瓶に蓋をし、上下に振りまた布を被せた。それを数日繰り返した。今まで退屈だった日々が、こっちに来て初めて充実している。 「あっ! メル様っこちらにいらしていたのね!」 「あ……ライラ。ごめんなさい。でもね、やっと出来たのよ!」 「……え?」 これで、ふわふわなパンが出来る! 「今から、パンを作るのよ!」 私は、すぐに行動した。すぐに厨房に行き、少しだけ使わせてもらえるようにお願いをした。 「メル様、何をされるんですか?」 「ふわふわのパンを作ろうと思って」 料理人さんに小麦粉にバター、卵とミルクをもらった。小麦粉を山にして真ん中を開けるとその中に卵とミルクを入れてそこにパルムの酵母菌を入れる。それを粉っけがなくなるまで捏ねる。捏ね終え、濡れ布巾を生地に被せ寝かせる。 「バター柔らかいかなぁ」 バターが柔らかくなったのを確認し生地に練り込み、一つの塊にする。また、布巾を被せると寝かせからパンチをした。 「メル様!? 一体何を……」 料理人さんの声は気にせずに、再び濡れ布巾を被せて一次発酵をする。 「温かい場所に置いておきます」 「えぇっ!? それだと腐りませんか!?」 「大丈夫ですよ」 それから一時間ほど経ち、二倍ほどに膨らんだらガス抜きをする。生地を八個に分けて丸く丸めると、鉄板に乗せた。 「今から焼くんですか?」 「いえ! 今からまた布巾を被せます」 「またですか? 時間かかるんですねぇ」 濡れ布巾を被せると、また温かい場所で二倍になるまで二次発酵をする。 「あの、石窯を温めてもらってもいいですか?」 「はいっ! もちろんです!」 料理人さんに石窯を温めてもらっている間に生地は二倍になったので、布巾を取り料理人さんに焼いて貰うように頼んだ。 しばらくすると、厨房内は香ばしい懐かしい匂いが漂ってきて笑みが溢れる。 「美味しそうですね! いただいてもいいですか?」 「
last updateÚltima atualização : 2025-04-27
Ler mais
舞台裏1/思い出のフレンチトースト
「――まだ、部屋に篭っておられるのか?」 「はい、あれから一度も……食事もいらないと言われてしまいました」 ――ここは王宮。玉座の間。そこにいるのは男性が二人。公爵家当主であるオスマン・セダールントと国王陛下であるレクサス・エリザベス・エミベザだ。 「本当にジーク(あやつ)は……聖女様を追い出すなど」 「私は、私欲でメル様に頼ってしまいました。申し訳ありません」 「だが、怪我を負った者は元気なのだろう?」 「はい、傷などなかったかのように……それに、一年前に倅が怪我によって受けた症状も完治いたしました」 オスマンの息子・ギルバートは、昨年の討伐で大きな怪我を負い後遺症が残った。半年間のリハビリを経て三ヶ月前に復帰したばかりだった。 「ほぉぅ……」 こればかりはオスマンも驚いた。医者ですらもう治らないだろうと言われていていたし、前よりは劣るが討伐にいけるようになった時は奇跡だと言っていたほどだった。 「やはり、聖女だからか……?」 「それはまだ分かりませんが、あれほど見事な聖魔法は見たことがありません。ですが、メル様がいた世界には魔法自体が存在しないらしいのです。自分から不思議な力が現れて戸惑われているのでしょう」 「そうか。オスマン、聖女様を頼む。何か必要ならば言ってくれ」 陛下はそう彼に言うと何かを考え込むような表情になった。 「御意」 オスマンはそう答えると玉座の間を去った。 *** 「旦那様、お帰りなさいませ」 オスマンが公爵邸に帰ると、もう二十時だった。 「ただいま……」 出迎えてくれたのは妻のエミリーと休暇中のギルバートだ。 「メルちゃん(彼女)の様子は変わらないかい?」 「ライラから聞いた話ですが、まだ部屋にも入らせてもらえないとのことです」 「えぇ、私も外から声をかけてはみたんですが返答すら返ってきませんでした」 ライラには返事するが「一人になりたい」と言うだけ。数日前まで笑顔を見せてくれたのが夢だったように思える。 「あの、旦那様。これメルちゃん……いえ、メル様に作ったんです」 「それは?」 料理人のアルベルトは「前に賄いで作っていただいたんです」と笑みを溢した。 「……君はメルちゃんと仲がいいのかい?」 「仲がいいというかお師匠
last updateÚltima atualização : 2025-05-08
Ler mais
もちもちベーグル
もちもちベーグル 「おはようございます、今日からよろしくお願いします」 あれから一週間経ち、私は念願だった厨房で働かせて貰えるようになった。 「あぁ、よろしくな。メル嬢」 ただ、条件がついたんだけど――。 『厨房で働くのはいいんだけどね、俺たちの養女にならないかな』 『養女? オスマンさんの、娘になるってことですか?』 『そう。今、メルちゃんは微妙な立場なんだよ。異界人であり聖女である、庶民のようで庶民じゃない。公爵家にいるからね』 「改めて、メル・フタバ・セダールントです。皆さまよろしくお願いいたします」 「メル嬢、まずは皿洗いと下ごしらえからな」 「はい」 私は、セダールント公爵家の養女になったけど厨房では見習いから始めることにした。料理長からはパン担当でいいと言われたけど、それはオスマンさんからの条件のひとつでもある。 「ディーン、教えてやれ」 「は、はい……! メル様、よろしくお願いいたします!」 ディーンという青年は先日|王都学園《アカデミー》を卒業したばかりで銀色の髪をマッシュヘアの可愛らしい子だ。 「こちらこそよろしくお願いします!」 「えっと、それじゃあじゃがいもの皮むきからやろうか」 じゃがいもなら得意だ、昔カレーにハマってたときがあったんだよね。 「じゃあ……ってできるね、だよね」 「はい、よくやってたので」 なんか申し訳ない、と思っていると私の前にボンっと置かれた。 「メルにはこれだ、剥き方も綺麗だし今日はじゃがいも係な」 「わかりました」 じゃがいもを無心で皮を剥いていき、あっちの世界でいう乱切りをした。それを調理部門に持って行ったりしてなんだか学生時代していた飲食店のバイトのようで楽しかった。 「メルちゃん、ご飯食べよう」 「うん」 それからお昼ご飯を食べると、私は自分の部屋に戻った。 *** 十四時になり私は厨房に戻ると、パン生地を広げて生地を伸ばして棒状にし輪っかに形成して閉じる。閉じ目を下にしてそれを十個ほど作ると、鍋に水を貯めて沸騰させる。蜂蜜を少し入れると、生地をお湯の中に入れて片面ずつ二十秒ほど茹でる。 「何作ってるんですか? メルさん」 「うん? ベーグルよ」 「ベーグル? あ、石窯に入れますか。俺やりますよ」 アルくんは鉄板を持ち、それを
last updateÚltima atualização : 2025-06-12
Ler mais
Explore e leia bons romances gratuitamente
Acesso gratuito a um vasto número de bons romances no app GoodNovel. Baixe os livros que você gosta e leia em qualquer lugar e a qualquer hora.
Leia livros gratuitamente no app
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status