บทที่ 15 ละครโรงใหญ่ 3

“สานฝันเกิดอะไรขึ้น ทำไมหนีออกจากบ้านไปแบบนั้น” พรรณพิลัยพูดเสียงสั่น “ต้องมีคนคอยให้ท้ายแน่ ๆ ปกติยัยฝันเคยทำแบบนี้ที่ไหน”

ทศวรรษเอาแต่นั่งนิ่งเงียบไม่เอ่ยอะไรออกมาสักคำ สืบสานเองไม่รู้ตัวเลยว่าตั้งแต่ก้าวเข้ามาในบ้าน สายตาของเขาจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าที่มีรอยฝ่ามือทั้งห้าประดับอยู่อย่างชัดเจน ไหนจะมุมปากที่แตกเลือดซิบนั้น

“สานฝันมีอะไรก็พูดมา พ่อจะให้ความยุติธรรมกับทุกคน ผิดคือผิด ไม่มีการเข้าข้างใครทั้งนั้น” ทอฝันเองก็นั่งอยู่โซฟาข้าง ๆ แม่ตัวเอง คอยลูบหลังให้ด้วยสีหน้าที่ตึงเครียดไม่ต่างกัน ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับน้องสาวคนเล็ก ๆ ที่จู่ ๆ ก็หายออกจากบ้านไป

ดูจากสถานการณ์คงไม่ใช่เรื่องดี…ทอฝันคิดในใจ

“ห้องนอนหนูมีกล้องวงจรปิดค่ะ” ทุกคนในห้องเงียบกริบ บ้างตกใจ ทุกสายตาล้วนจดจ้องไปยังร่างที่ร้องไห้สั่นเครือกับหน้าอกของท่านเจ้าสัว

“จะเป็นไปได้ยังไง” พรรณพิลัยพูดติด ๆ ขัด ๆ แต่สองมือกลับกำเข้าหากันแน่น ใบหน้าซีดเผือดรวมไปถึงน้ำเสียงที่สั่นเครือตอนพูดออกไปเมื่อครู่

“เป็นไปได้หรือไม่ได้เดี๋ยวก็รู้เอง ห้ามทุกคนในห้องนี้ออกไปไหนทั้งนั้น!” น้ำเสียงเฉียบขาดรวมไปถึงสายตาคมกริบที่จดหน้าภรรยาทำเอาทุกคนในที่นี้หายใจไม่ทั่วท้อง ทอฝันเองที่ได้ยินก็ร้อนใจนั่งแทบไม่ติดเก้าอี้ ถ้าห้องของสานฝันมีกล้อง แล้วห้องของเธอกับพี่ชายอย่างสืบสานล่ะ? ทอฝันเงยหน้าไปยังฟากตรงข้ามที่พี่ชายเธอนั่งอยู่กลับเห็นเพียงอีกฝ่ายเอาแต่จ้องมองคนข้าง ๆ เงียบ ๆ อยู่อย่างนั้น ทอฝันเก็บสายตากลับมานั่งรอไม่กี่อึดใจเจ้าหน้าที่บริษัทที่ส่งมาตรวจสอบก็ได้รื้อแผงกล้องวงจรปิดออกมาทั้งแผง ค้นหาทุกซอกทุกมุมภายในคฤหาสน์หลังใหญ่รวมไปถึงห้องทำงานของท่านเจ้าสัว

“พรรณพิลัย!” ท่านเจ้าสัวเอ็ดตะโรดังลั่นเรียกชื่อภรรยาของตัวเองที่ปกติมักจะเรียกติดปากว่าคุณหญิง กล้องวงจรปิดติดบริเวณในบ้านเพื่อความปลอดภัยของชีวิตและทรัพย์สินเป็นเรื่องปกติแต่ในห้องนอนของลูก และห้องทำงานของเขามันไม่ปกติ อีกอย่างเจ้าตัวไม่รู้เห็นและไม่ยินยอม! เมียที่แอบติดกล้องทำงานไว้ในห้องผัว นั่นแสดงว่าต่างไร้ความเชื่อใจซึ่งกันและกัน และหลายครั้งก็มีการประชุมส่วนตัวหากข้อมูลภายในรั่วไหลออกไปอาจจะสร้างความเสียหายให้กับบริษัทไม่มากก็น้อย นี่ภรรยาเขาบ้าไปแล้วหรือไง

“คุณแม่” ทอฝันเองก็ผงะมือที่คอยลูบหลังให้ชะงัก

“ทอฝัน” พรรณพิลัยหมายจะคว้ามือลูกเอาไว้แต่ทอฝันกลับรีบกระเถิบตัวหนีทิ้งระยะห่างเอาไว้พอสมควร

“ฟังแม่ก่อนนะ ให้แม่อธิบาย” บนโต๊ะมีรูปวาดผ้าใบที่ถูกซ่อนกล้องเอาไว้ ห้องนอนอีกสองสาวก็ซ่อนไว้หลังรูปถ่ายติดผนังเช่นกัน ส่วนท่านเจ้าสัวซ่อนไว้หลังชั้นหนังสือ พรรณพิลัยเหมือนมีก้อนลมตีขึ้นมาในอกทำได้เพียงอ้าปากพะงาบ ๆ พยายามจะอธิบายแต่พอเห็นท่าทีของลูกสาวน้ำตาก็นองหน้า

“แม่ แม่หวังดี” พรรณพิลัยปิดหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้น

คำว่าหวังดีของคุณหญิงพรรณพิลัยช่างน่าหวาดกลัวและชวนสะพรึงเสียจริงในความคิดของทศวรรษ นี่มันไม่ต่างจากล่ามลูกไว้ในกรงทองเลย ต้องอยู่ในสายตาตลอด ไม่มีสิทธิ์ที่จะใช้ชีวิตของตัวเองได้อย่างอิสรเสรี แม้แต่ในห้องนอนส่วนตัวก็ยังตามไปสอดส่อง ลูกแต่ละคนไม่ใช่เด็กแบเบาะ วัยกลางคนกันหมดแล้ว จะสอดส่องเพื่ออะไร? ไหนจะเรื่องอุบัติเหตุของสืบสาน ทศวรรษเองก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดอะไรอยู่แล้วได้แต่นั่งเงียบทนฟังเสียงร่ำไห้ชวนเวทนาของนายหญิงของบ้าน

เขาไม่ได้รู้สึกสะใจ แต่รู้สึกสงสารมากกว่าในฐานะคนนอกที่ยืนดูอยู่ และไม่แปลกใจที่เมื่อวานสานฝันจะหลุดโลกทำเรื่องบ้าบิ่นขนาดนั้นออกไป สาเหตุที่ว่าเป็นเพราะอะไรก็คงจะรู้ดี เธอถูกล่ามและกดทับด้วยคำว่าหวังดีและความรักของแม่อย่างพรรณพิลัยนั่นแหละ ไม่มีสิทธิ์มีเสียงที่จะทำอะไรได้ตามอำเภอใจ แม้แต่จะย้อมผมทำเล็บยังไม่ได้ เสื้อผ้าเครื่องประดับก็ต้องส่งมาที่บ้านให้พรรณพิลัยช่วยดู ช่วยเลือก อาหารบนโต๊ะก็ต้องถูกต้องครบถ้วนตามหลักโภชนาการ แต่ละอาทิตย์จะมีเมนูที่นักโภชนาการคิดและส่งมาให้แม่บ้านทำ

ข้าวมื้อละ 1 ทัพพี เพื่อควบคุมปริมาณน้ำตาลในเลือด? เหอ ๆ ถูกต้องตามหลักโภชนาการแต่ไม่ถูกใจและปากของผู้คนในบ้าน คุณหญิงพรรณพิลัยจะรู้สึกรู้สาของการกระทำของตัวเองหรือเปล่านะ คำว่าแม่บังเกิดเกล้าของอีกฝ่ายนิยามแบบไหนทศวรรษเองก็อยากจะรู้เหมือนกัน แม้ว่าเขาจะเป็นผู้ชายไม่มีมดลูก แต่ถ้าหากเขามีลูกสักคนคงไม่เลี้ยงเหมือนไข่ในหินที่หวาดระแวงทุกฝีก้าวอย่างนี้แน่