Se connecterShare
บทที่ 15 ละครโรงใหญ่ 4
Dernière mise à jour:
2026-02-27 15:48:07ลูกนกต้องมีสักวันที่จากรังไปเพื่อหากินเอง สร้างครอบครัว สร้างรังของตัวเอง ไม่มีแม่นกที่ไหนตามไปป้อนให้ถึงรังใหม่หรอก…
“เพราะอย่างนี้ใช่ไหมถึงออกจากบ้านไป” ท่านเจ้าสัวถามพร้อมกับลูบหลังลูกสาวคนเล็กไปด้วย
“หลังจากนี้ไปเธอไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายเรื่องในบ้านอีก ฉันจะเป็นคนตัดสินใจเองทุกอย่าง รวมไปถึงเรื่องลูก” ท่านเจ้าสัวลั่นวาจาประกาศิตเหมือนฟ้าผ่าลงตรงหน้าพรรณพิลัย
“…แต่”
“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น เธอกล้าทำเรื่องอย่างนี้ลงไปได้ยังไง” ท่านเจ้าสัวเองก็แผดเสียงลั่นไปทั้งห้องนั่งเล่น แม้แต่แม่บ้านก็ต่างเก็บตัวอยู่ในครัว ไม่มีใครกล้าปริปากพูดเรื่องของเจ้านายออกมาสักคำ
“อย่าเอานิสัยของเธอมาใช้ที่นี่ เธอไม่มีสิทธิ์จะทุบตีใครที่ไหนก็ได้ ขอโทษทศวรรษซะ!”
“ทำไมพรรณต้องขอโทษด้วยคะ”
“เธอยังมีหน้ามาถามอีกเหรอ?” สานฝันเองก็ลุกมายืนประจันหน้ากับแม่ตัวเอง
“ที่ฝันหนีออกจากบ้านไปเพราะแม่ ไม่เกี่ยวกับพี่ทศสักนิด ไหน ๆ เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว” สานฝันหันกลับไปจ้องหน้าทศวรรษ สืบสานเห็นอีกฝ่ายส่ายหน้าน้อย ๆ
“ใต้เตียงพี่สืบมีหุ่นดินเหนียว ถ้าฝันไม่เห็นกับตาตัวเองฝันก็ไม่เชื่อ!”
“หุ่นอะไร” ท่านเจ้าสัวถามเสียงเข้ม สานฝันหันไปคว้าโทรศัพท์ในกระเป๋าแล้วเปิดเลื่อนรูปภาพให้ทุกคนได้ดู ส่วนพรรณพิลัยนั้นขาอ่อนจนเซลงไปนั่งแหมะกับโซฟาด้านหลัง
“คุณแม่!” ทอฝันเองก็ไม่อยากจะเชื่อ
“มะ ไม่ใช่แม่”
“แก เพราะแกตั้งแต่แกก้าวเท้าเข้ามาในบ้านหลังนี้ทุกอย่างก็แย่ลง” พรรณพิลัยโวยวายชี้หน้าด่าทศวรรษไม่เลิก
“เลิกบ้าได้แล้ว!” ท่านเจ้าสัวเองก็ตัวสั่นเทิ้มไปทั้งตัว หน้าดำหน้าแดงอย่างเห็นได้ชัด
“ฉันไม่คิดเลยว่าเธอจะกล้าทำเรื่องบ้าบอแบบนั้นลงไป นี่ลูกเธอทั้งคนนะ”
“แล้วยังไงคะ? คุณคิดว่าฉันไม่เสียใจงั้นเหรอ” พรรณพิลัยพยายามเดินไปหาสืบสานที่นั่งอึ้งเหมือนหุ่นปั้นอยู่อย่างนั้น
“สืบ ฟังแม่ก่อนนะ บางทีอาจเป็นฝีมือมัน มันทำให้สืบหลงรักหัวปักหัวปำ พรากลูกไปจากอกแม่เกือบสิบปี” สืบสานเบี่ยงตัวหลบทันทีที่มือขาวนั้นพยายามจะเอื้อมมาหาตัวเอง
“นั่นไม่ใช่วิธีที่แม่บังเกิดเกล้าควรทำมั้งครับ”
“สืบ!” พรรณพิลัยร้องไห้โฮล้มพับลงไปกับพื้นนั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้น
“ไหน ๆ เรื่องก็บานปลายมาถึงขั้นนี้ คุณทำอะไรผมพยายามหลับตาข้างนึงมาตลอดเพราะรู้สึกผิดกับคุณ แต่ผมไม่คิดว่าคุณจะไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีขนาดนี้ คุณรู้หรือเปล่าว่าสถานการณ์ที่บริษัทตอนนี้เป็นยังไง คุณกำลังชักศึกเข้าบ้านรู้ตัวหรือเปล่า สืบสานเองเกือบตายก็เพราะคุณ”
“ไม่จริง ฉันไม่ได้ทำ”
“งั้นคุณก็ให้ปากคำกับตำรวจเองเถอะ” ห้องประตูบานเลื่อนในห้องนั่งเล่นเปิดออกพร้อมกับนายตำรวจสองสามคนเดินตามแม่บ้านเข้ามา ส่วนทอฝันและสานฝันก็ไม่คาดคิดว่าเรื่องราวจะบานปลายใหญ่โตขนาดนี้ ขนาดที่ต้องเรียกตำรวจมาจับ
“คุณพ่อคะ” สานฝันเขย่าแขนผู้เป็นพ่อ แม้ว่าเธอจะโกรธและเสียใจที่แม่ทำกับเธอแบบนั้น แต่ก็ไม่ได้เกลียดจนถึงขั้นอยากให้ติดคุกติดตะราง
“เรื่องอุบัติเหตุของพี่เขา มีคนตัดสายเบรก” พรรณพิลัยเองที่นั่งร้องไห้โฮตัวชาไปทั้งร่าง สีหน้าบิดเบี้ยวก่อนจะกรีดร้องออกมา
“ไม่จริง สืบ…แม่ไม่ได้ทำ”
“ขอเชิญคุณพรรณพิลัยไปให้ปากคำที่โรงพักด้วยครับ”
หลังจากนั้นไม่กี่ชั่วโมงประตูในบ้านก็ถูกเปลี่ยนหมด รวมไปถึงตำแหน่งของกล้องภายในตัวบ้าน ที่ติดในห้องนั่งเล่น และห้องครัวมากที่สุด ทุกคนในบ้านเห็นร่วมกันและยินยอมให้ติดทั่วบริเวณบ้านยกเว้นในห้องนอนส่วนตัว
ประตูห้องนอนถูกเปลี่ยนเป็นประตูอัตโนมัติที่ต้องกดรหัสผ่านและสแกนลายนิ้วมือ ไม่เว้นแม้แต่ทศวรรษที่ถูกเก็บลายมือสำหรับเข้าออกห้องนอนของสืบสานด้วยเช่นกัน
ภายในห้องนอนภาพวาดต่าง ๆ ตามกำแพงถูกรื้อออกไปจนหมด เหลือเพียงผนังสีขาวโล่ง ๆ ดูแล้วสบายตาแต่ก็ชวนใจหาย อย่างน้อยนับแต่นี้สืบสานจะได้พักอยู่ที่นี่อย่างสบายใจ ปกติทศวรรษไม่ใช่คนที่เดินเพ่นพ่านไปทั่ว ทั่วทั้งห้องนอนมีเพียงไม่กี่บริเวณที่เขาเคยเดินผ่าน สองเท้าพาตัวเองมาหยุดในตำแหน่งที่กล้องเคยซ่อนเอาไว้ ไวกว่าความคิดนิ้วมือก็ลูบตรงผนังที่ว่างเปล่านั้นเบา ๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง
“ทำไมคุณไม่บอกผม”
“เรื่องอะไรเหรอครับ” ทศวรรษเก็บมือที่ยื่นออกไปก่อนจะปล่อยลงข้างตัวเหมือนเดิม ตอนนี้เขายืนหันข้างให้กับเจ้าของห้องที่ไม่รู้ว่าเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ กลิ่นเหล้าเหม็นโชยออกมาจากสูทที่ยับย่น เขาไม่ได้อาบน้ำตั้งแต่เมื่อคืนวาน สภาพในตอนนี้คงดูไม่จืด สามคนที่เหลือป่านนี้คงหลับเป็นตาย แล้วก็เป็นเหมือนที่ทศวรรษคิดไว้ เพียงแต่ว่าโรงละครโรงนี้มีผู้ร่วมบรรเลงอยู่หลายคน
“ขอผมอาบน้ำก่อนได้ไหมครับ แล้วค่อยคุยกัน” เขาเห็นเพียงสืบสานกอดอกและเลิกคิ้วน้อย ๆ ก่อนจะเบี่ยงตัวให้เขาเดินผ่านไปตามที่ขอ ไม่รู้ว่าระหว่างคนทั้งสองเดินมาถึงจุดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ บางทีอาจเป็นจุดอิ่มตัวแม้แต่สรรพนามที่ใช้ยังเหินห่าง และทศวรรษก็จงใจที่วางสืบสานคนนี้ไว้ยังจุดนั้น จุดที่เขาไม่อาจแตะต้องไปตามอำเภอใจ เป็นสืบสาน คุณาปกร ไม่ใช่พี่สืบคนรักของเขาอีกต่อไป
Latest chapter
รักคุณไปอีก...ทศวรรษ (BL) บทส่งท้าย 6 (จบ)
ส่วนภพพานนั้นยืนตัวลีบอยู่ด้านหลังเสี่ยโต ที่งานนี้แต่งตัวปาดผมมาอย่างหล่อเหลา มีคนเหลียวมองตลอดทางจนทำให้ภพพานรู้สึกประหม่าวางตัวไม่ถูกขึ้นมาเสียดื้อ ๆ แต่พอได้ยินประโยคที่พ่อและแม่ทั้งสองฝั่งกำลังอวยพรคู่แต่งงานเพศเดียวกันบนเวที คนเจ้าน้ำตาอย่างเขาถึงกับน้ำตาซึม“ไง…ซึ้งมากหรือไง” เตวินทร์พูดแหย่ ในขณะที่มือหนึ่งกำลังถือแก้วเหล้าทรงเตี้ยที่สำหรับใส่เหล้าขาว ในงานไม่มีไวน์อย่างที่คิดไว้แฮะ มีแต่เครื่องดื่มในไลน์การผลิตของ KUNA ที่เรียงรายให้แขกเลือกดื่มตามใจชอบ ส่วนเครื่องดื่มหลักที่คู่แต่งงานกำลังรินที่ถูกจัดแต่งแต่ละชั้นอย่างประณีตเป็นเหล้าขาวที่เจือด้วยสีชมพูอ่อนเป็นเหล้าขาวที่ผสมด้วยลำไยเนื้อชมพูที่มาจากจังหวัดลำพูนมาถึงเวลาการโยนช่อดอกไม้ ดอก LIly of the valley ในมือทศวรรษที่เดินถือขึ้นมาบนเวทีถูกมอบให้สืบสาน คนข้างล่างเวทีโห่แซวเพราะความหมายของมันคือ Return to happiness ช่อดอกไม้ที่ทศวรรษเลือกใช้เป็นดอกสแตติส (Statice) ดอกสีม่วงที่กลีบดอกเป็นแฉกเหมือนดวงดาวแถมความหมายของมันเหมาะกับพวกเขาทั้งคู่เป็นอย่างมาก “ความรู้สึกดี ๆ ที่ยังคงอยู่ตลอดไป ความรักที่ยั่งยืน ความทรงจำ และความส
รักคุณไปอีก...ทศวรรษ (BL) บทส่งท้าย 5
เงินทองส่วนใหญ่เก็บไว้ในธนาคาร แทบไม่เคยเอาออกมาใช้ และส่วนใหญ่ก็เป็นเด็กทั้งสองที่หามาเอง กว่าจะมีวันนี้ไม่ง่าย และเขาก็คิดไม่ผิด ความมุมานะของเด็กทั้งสองคนออกดอกออกผลผลิบานในที่สุด ความสำเร็จของลูกชายและลูกเขยส่วนหนึ่งมาจากแรงสนับสนุนทางบ้านทั้งสองฝั่งที่เห็นพ้องไปในทางเดียวกัน ทำให้เด็กทั้งสองออกวิ่งได้อย่างเต็มที่ไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลังเหมือนอย่างที่แล้วมา พ่อเลี้ยงสมบูรณ์น้ำตาซึม เขาตบหลังโอบกอดลูกชายทั้งสองสักพักก่อนจะถอยกลับไปยังด้านหลัง แม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์เองก็ยกผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดน้ำตาให้กับสามี“พ่อมึงเนี่ยน้า…” ทั้งสองยิ้มให้กันก่อนจะมองบ่าวสาวตรงหน้าด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข มาถึงพรรณพิลัย เสียงสะอื้นดังมาไม่ขาดสายเธอปาดน้ำตาบนใบหน้านั้นป้อย ๆ ก่อนจะฉีกยิ้มให้คนทั้งคู่“กว่าจะมีวันนี้เหนื่อยกันมากเลยสินะ” สืบสานกอบกุมมือบางนั้นแน่นพลางบีบกระชับเป็นระยะ“แต่แม่ก็ดีใจที่ลูกทั้งสองจับมือกันมาถึงวันนี้ แม่ดีใจมากจริง ๆ และจะดีใจมากกว่านี้ถ้าลูกทั้งสองจับมือกันไปตลอด” พรรณพิลัยสะอื้นฮักก่อนจะเอ่ยต่อ“เมื่อก่อนแม่เคยคิดว่าสิ่งที่ทำลงไปดีที่สุดและเหมาะสมที่สุดสำหรับลูก แต่ไม่กลับไม่เคยถ
รักคุณไปอีก...ทศวรรษ (BL) บทส่งท้าย 4
งานแต่งจัดขึ้นที่โรงแรมระดับห้าดาวใจกลางเมืองกรุงเทพฯ ปิดโรงแรมโดยเฉพาะเพื่อให้เครือญาติทางฝั่งของทศวรรษได้เข้าพัก และอำนวยความสะดวกให้กับเหล่ามิตรสหายของทั้งสองคนที่บ้างเดินทางมาจากต่างจังหวัดเพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงฉลองสมรสครั้งนี้ จะว่าเลี้ยงฉลองก็ไม่ใช่เรียกว่าแต่งงานใหม่อีกครั้งกับคนเดิมจะเหมาะกว่าธีมในงานเป็นสีเอิร์ธโทน เป็นกลุ่มสีธรรมชาติ หรือสีที่เลียนแบบธรรมชาติ เช่นน้ำตาล เทา เบจ เป็นงานแต่งแบบอบอุ่น ไม่ฉูดฉาด ชุดเพื่อนเจ้าสาวต่างก็สวมกระโปรงตีกะบังลมหน้าเพื่องานนี้โดยเฉพาะ โดยเฉพาะสามสาวคนสนิทของทศวรรษที่อยู่ด้วยกันแทบจะทุกช่วงเวลาของช่วงชีวิต ทศวรรษกล้าพูดได้เต็มปากเลยว่า หากขาดคนใดคนหนึ่งในที่แห่งนี้ไป ทศวรรษคนนี้ก็ยังเป็นเพียงทศวรรษเด็กต่างจังหวัดปอน ๆ คนหนึ่งที่เข้ากรุงฯ เพื่อมาหาจุดมุ่งหมายในชีวิต อาจเป็นเพียงอีทศตุ๊ดเด็กคนหนึ่งไม่ใช่ทศวรรษนักธุรกิจหน้าใหม่ไฟแรงที่ถูกจัดอันดับนักธุรกิจหน้าใหม่ไฟแรงในปี 2025 พวกเขาทั้งสี่คนต่างจับจูงมือกันมาไกลกว่าที่คิด กว่าจะมาถึงจุดจุดนี้ได้เรียกว่ารากเลือดกันเลยทีเดียว ทั้งเรื่องธุรกิจ ความรัก ครอบครัว หลายครั้งที่ชีวิตเป๋ไปเป๋มาเหมื
รักคุณไปอีก...ทศวรรษ (BL) บทส่งท้าย 3
“ใครว่าพี่หยอก พี่เอาจริง”“ว้า…” ทศวรรษทำทีทัดผมที่หลังหู แหวนเพชรที่นิ้วนางด้านซ้ายพอต้องแสงไฟก็ส่องประกายวูบวาบ เม็ดโตเท่าเม็ดถั่วแระญี่ปุ่นไม่เห็นก็ตาบอดเต็มที!“ผมไม่ใช่คนตัวเปล่าเล่าเปลือย คงทำให้พี่โตสมหวังไม่ได้” เตวินทร์ยกบรั่นดีขึ้นมาจิบด้วยมุมปากที่ยกยิ้มพลางโครงศีรษะน้อย ๆ“มาหาพี่ คงไม่ได้ตั้งใจจะมาแจกการ์ดให้พี่เจ็บช้ำน้ำใจซ้ำ ๆ หรอกใช่มะ”“แหมพี่โต ผมมาขอบคุณและอยากจะขอโทษพี่เรื่องนั้นต่างหาก เห็นว่าพี่เองก็เสียหายเยอะเหมือนกัน” เตวินทร์กางขาเปลี่ยนอิริยาบถก่อนจะโน้มตัวเข้ามาหาทศวรรษที่นั่งตรงข้าม“ถ้าทศพอใจ เงินแค่นี้จะนับเป็นอะไรได้” น้ำเสียงแหบพร่าแฝงไปด้วยความเย้าหยอก คารมเสี่ยโตเขาระดับพระกาฬจริง ๆ ทศวรรษปั้นหน้ายิ้ม อีกทั้งเขายังมีประสบการณ์โชกโชนที่ทางบ้านคุณาปกรลากเขาออกงานแทบจะวันเว้นวัน พบปะผู้คนมากมาย และท่านเจ้าสัวก็สั่งสอนการวางตัว การเข้าสังคม และการใส่หน้ากากเพื่อธุรกิจ ‘น้ำขุ่นไว้ใน น้ำใสไว้นอก’ อยู่เสมอ“พี่โตไม่เสียดาย แต่ทศเสียดายนี่ครับ อีกอย่างก็เพราะช่วยสืบเขาด้วย ที่เขาลือกันว่าพี่โตกับพี่สืบไม่ถูกกัน น่าจะข่าวลือใช่ไหมครับ”“เปล่า! เรื่องจริง” เต
รักคุณไปอีก...ทศวรรษ (BL) บทส่งท้าย 2
เมื่อคำอธิษฐานจิตกรวดน้ำลงดินจบลง กอปรกับกรวดน้ำทองเหลืองที่บรรจุน้ำเปล่าสะอาดเอาไว้หยดลงดินจนถึงหยดสุดท้าย พลันมีสายลมเอื่อย ๆ พัดพาใบไม้แห้งที่อยู่บริเวณนั้นปลิวล่องลอยไปตามลมผ่านร่างทั้งสองไป หลวงพ่อที่ยืนอยู่หน้ากุฏิก็ยืนมองทั้งสองเช่นกัน แต่ภาพที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้ร่องรอยความโศกเศร้ายิ่งปรากฏชัดในนัยน์ตา เบื้องหน้าแรกเริ่มก่อตัวเป็นเงาสีขาวค่อย ๆ แจ่มชัด ชายหนุ่มสองคนที่สวมชุดราชปะแตนเต็มยศนั่งยอง ๆ ใช้มือรองรับหยาดน้ำเหล่านั้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้มพร้อมทั้งหันหน้ามายิ้มให้กันด้วยสายตาที่หวานเชื่อม ดูก็รู้ว่าไม่ใช่สายสัมพันธ์ฉันเพื่อน ครอบครัว แต่เป็นฉันท์คนรักเพศเดียวกัน ก่อนทั้งสองจะยืนขึ้นประนมมือไหว้มาทางหลวงพ่อที่ยืนอยู่ด้านหลัง ส่วนด้านหลังของสืบสานก็มีคนแก่อีกคนที่สวมชุดเฉกเช่นเดียวกันกับคนทั้งสอง เพียงแต่โจงกระเบนสีเขียวเข้มแตกต่างจากคนหนุ่มทั้งสองที่สวมสีน้ำเงิน แถมในมือยังมือไม้เท้าคอยพยุงตัวถืออยู่ด้านหน้าตัวเองในท่วงท่าที่ก้มมองเด็กทั้งสองด้วยสีหน้าราบเรียบ แต่แววตากลับเจือร่องรอยความอาลัย และความปีติยินดีเอาไว้ ความทุกข์ ความโศก ความเศร้า การรอคอย การยึดติด จบลงเพียงไม
รักคุณไปอีก...ทศวรรษ (BL) บทส่งท้าย
ก่อนหน้าหลายเดือนจะถึงกำหนดการณ์การฉลองงานสมรสที่ยิ่งใหญ่ เกรียงไกรสมกับตำแหน่งสะใภ้คนโตของคุณาปกร ได้ยินว่าแค่แขกเหรื่อในวงการธุรกิจก็ร่วมร้อย ยังไม่รวมวงศาคณาญาติที่แตกสายออกไปเกือบร้อยคน งานนี้แขกในงานหลักพัน ทศวรรษถามย้ำกับแม่สามีย้ำ ๆ“งานไม่ใหญ่แน่นะครับคุณแม่” พรรณพิลัยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหัวเราะน้อย ๆ กับคนใช้คนสนิทอย่างศรีนวล“คุณทศอย่ากังวลไปเลยค่ะ งานเล็ก ๆ คนกันเองทั้งนั้น” ศรีนวลหัวเราะร่วนพลางตอบคำถามนั้น ดูจากสีหน้าของคนทั้งสองแล้ว คงไม่เล็กเท่าไหร่ ขนาดงานเลี้ยงฉลองวันเกิดคุณหญิงพรรณพิลัย คุณหญิง คุณนายต่าง ๆ ตีผมกะบังลมเดินกันให้ควั่ก ไหนจะญาติทั้งสองฝั่งอย่างท่านเจ้าสัว และคุณหญิงพรรณพิลัยเอง แค่บ้านทศวรรษ แม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์นับแขกที่จะไปร่วมงานได้สองรถบัสคันใหญ่ จะบ้า! ยังไงก็เห็นชอบจากผู้ใหญ่ทั้งสองฝั่งเขาและสืบสานจะทำอะไรได้ เลือกดูเฉดสีเสื้อผ้าในงานวันแต่งจนหัวหมุนไปหมด พวกสามสาวก็ดีใจมาก อีกทั้งไม่ได้จ้างดีไซเนอร์ค่าตัวแพง ๆ จากที่ไหนไกล เป็นปลายฟ้าที่บรรจงบินไปถึงฝรั่งเศสเพื่อเลือกผ้าโดยเฉพาะ รวมไปถึงพวกมุกและคริสตัลที่ปักมือ แม้จะสวมชุดสูทแต่ทว่าเนื้อผ้าด้านในเป็
Vous vous intéresseriez aussi à
อุบัติเหตุรักมาเฟียร้าย(ท้องได้)
otata2.6K Vuesกุนซือจ้าวหัวใจ
ไห่ถาง1.0K Vuesย้อนเวลามาหาผู้ชายยุค90 ภาค3
ต๋อง น่ะ1.0K Vuesตั้งใจท้อง
saengram1.9K Vuesรวมเรื่องสั้นวาย Y สุดแซ่บ
กาสะลอง16 Vuesฤดูเกี่ยวที่หัวใจได้หยุดพัก(Mpreg)
Tawan miki140 Vuesเสี่ยครับ… อย่าเพิ่งฟื้น
มะลิซ้อน ซ่อนใจ55 Vuesเกิดใหม่เป็นตัวร้ายในซีรีส์วายเรื่องหนึ่ง [Mpreg]
Violet boy973 Vues
