All Chapters of ตะวันแสนร้ายของแสนรัก: Chapter 11 - Chapter 20

สายน้ำเย็นเฉียบตรงอ่างล้างหน้าในห้องน้ำของห้องนอนเขาไหลผ่านฝ่ามือหนาเพื่อล้างโลหิตสีแดงสดที่เปรอะเปื้อนเต็มมือหยาบของเขา ตะวันไม่ได้รู้สึกผิดเมื่อมองสายน้ำที่กลายเป็นสีแดง กลิ่นโลหิตจางๆแตะเข้าจมูกเขา นั่นยิ่งตอกย้ำว่าเขาได้เอาความเจ็บปวดนั้นของแสนรักไปคืนสู่คนที่ควรได้รับความเจ็บปวดนั้นตะวันอาบน้ำแล้วเก็บเอาเสื้อเชิ้ตกับกางเกงแสนแพงทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ใยดี เขาเดินออกมานอกห้องที่มีลูกน้องคนสนิทยืนอยู่แล้วเอ่ยปากให้อีกคนไปตามแม่บ้านมานำมันไปทิ้งทันที ตะวันไม่ต้องการให้แสนรับรู้ถึงสิ่งที่เขาทำลงไป“แสนรักไม่ได้ตื่นขึ้นมาใช่ไหม?”“อื้ม น้องหลับสนิทเลย คงจะเหนื่อยมาก”“ดีแล้ว ขอบคุณนะรินที่ดูน้องให้เรา รินจะไปพักก็ได้นะ เราให้คนเตรียมห้องไว้ให้แล้ว ดึกแล้ว กลับบ้านมันอันตราย” ดวงตาคมยังคงมองจดจ้องแสนรักที่หลับสนิทอยู่บนเตียงตั้งแต่ก้าวเข้ามา พอได้ยินดารินตอบเขาก็พยักหน้ารับอย่างโล่งใจ“มึงไปทำอะไรมาเนี่ยไอ้ตะวัน?” องศาลุกขึ้นมาจากโซฟามุมห้อง ตะวันรู้ดีว่าเพื่อนเขากำลังถามด้วยความจริงจัง ยิ่งสกายลืมตาตื่นแล้วลุกพรวดพราดมาด้วยอีกคนเขาก็ยิ่งรับรู้ว่าเพื่อนกำลังรอให้เขากลับมา“กูก็บอกแล้วไงว

ตะวันมองคนน้องที่ไม่ยอมตอบเขากลับมาสักคำ ดวงตากลมเอาแต่จดจ้องอยู่ที่หน้าจอโทรศัพท์ทั้งกายเล็กสั่นเทาไปทั้งตัว เขาถือวิสาสะดึงโทรศัพท์มาจากมือน้อง ทันทีที่ดูก็ได้แต่กำโทรศัพท์แน่น กำปั้นหนักทุกลงบนโต๊ะดังลั่นจนชานเค้กและแก้วกาแฟกระทบกันเร้าให้ผู้คนหันมามองเขาวางเงินสดจำนวนหนึ่งลงบนโต๊ะเป็นค่าเค้กและเครื่องดื่มทั้งหมด ก่อนจะคว้าแขนแสนรักเดินออกไปโดยที่ไม่รอเพื่อนที่กำลังงุนงงอยู่แต่ไม่ลืมที่จะวิ่งตามเขาออกไป“มึงจะไปไหนว่ะ?” องศาที่ก้าวขึ้นรถมาเป็นคนสุดท้ายถามอย่างไม่เข้าใจกับท่าทีเร่งรีบ แต่พอตะวันเอ่ยบอกว่าจะไปอัครบวรสิ่งเดียวที่พวกเขาต้องทำก็มีแค่เตรียมตัว สกายไม่รอช้าที่จะหยิบเอาปืนที่เหน็บหลังออกมาเช็คจำนวนกระสุน“พี่ตะวันคะ…”“นั่งเงียบๆ อย่าดื้อ”เพราะน้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความเด็ดขาดและทรงอำนาจ แสนรักชะงักลงมองสบตาเพื่อนของเขาคนอื่นก็ไม่มีใครที่คิดจะโต้แย้งเขา เธอก้มหน้าลงอย่างคิดหนักเพราะไม่อยากให้เรื่องบาปลาย ถ้าเธอไม่ถามออกไป ตะวันก็คงไม่รู้แล้วไม่ต้องโกรธขนาดนี้“ไอ้แมน เตรียมคนไปที่อัครบวร เคลียรอบๆด้วย อย่าให้มีใครมาวุ่นวาย”เขาพูดกับปลายสายเสียงเรียงราวกับมันเป็นเรื่องป

ก็อกๆ เสียงเคาะประตูห้องนอนทำให้มือที่กำลังเช็ดผมเปียกชื้นอยู่หยุดชะงัก ตะวันขมวดคิ้วนิดหน่อยที่มีคนมารบกวนเขาเวลานี้ ไม่รู้ว่ามันเพื่อนตัวดีอย่างองศากับสกายที่ไม่ยอมหลับยอมนอนแล้วมาป่วนอีกหรือเปล่าวันนี้เพราะทุกคนอยู่ช่วยเขาเคลียบางเรื่องจนดึกก็เลยนอนที่นี่กันหมด เขาจัดห้องขององศากับสกายเอาไว้ห่างไกล เพื่อกันไม่ให้สองคนนั้นอยู่ใกล้น้องมากเกินไป แล้วยังให้ดาริินอยู่พักห้องเดียวกับน้องด้วยตะวันเดินไปที่บานประตูอย่างไม่คิดอะไร เขาพันผ้าขนหนูเอาไว้รอบเอว ช่วงบนเปลือยเปล่าโชว์มัดกล้ามที่ใญ่กำลังดี แขนข้างหนึ่งยังคงจับผ้าขนหนูที่พาดคอเช็ดผมระหว่างเดินไปด้วย ผมของเขาที่เปียกชื้นอยู่นิดหน่อยทำให้ดูมีสเน่มากขึ้นไม่น้อย"พวกมึง......แสนรัก!""ว้าย!!" คนน้องร้องอุทานออกมาอย่างตกใจก่อนจะหันหลังหนีเขา ตะวันรีบดึงผ้าที่พาดอยู่ที่คอลงมาปิดช่วงหน้าอกของเขา แต่พอมองแสนรักที่เอาแต่หันหลังหนี กับแอบเห็นพวงแก้มกลมที่ขึ้นสีแดงระเรื่อเขากับยิ้ทออกมาอย่างห้ามไม่ได้"โทษที พี่นึกว่าพวกไอ้องศากับสกายน่ะ""พี่ตะวัน....ไปใส่เสื้อผ้าก่อนดีไหมคะ""ทำไมละ? เขินหรอ?" เขาขยับไปมกล้จนอกแกร่งแทบจะแนบชิดกับแผ่นหลั

กลิ่นเหล้าคละคลุ้งไปทั่วพร้อมกับองศาและสกายที่นอนกระจัดกระจาย แสนรักยืนมองดาริินที่ให้คนมาช่วยพาสองคนนั้นเข้าตัวบ้าน เธอหมุนมองหาตะวัันแต่กลับไม่เจอเขาเลย ก่อนจะเดินเข้าไปในตัวบ้านมองดาริินที่ยืนบ่นองศากับสกายที่นอนเมาเละเทอยู่ตรงโซฟา"พี่เห็นตะวันเดินไปข้างบน น้องแสนรักไปดูหน่อยได้ไหม น่าจะเมาไม่ต่างกัน พี่จัดการสองคนนี้ก่อน" เธอพยักหน้าตอบรับอย่างว่าง่ายแสนรักเปิดประตูเข้าไปในห้องของตะวัน เธอเอ่ยเรียกเขาอยู่สองสามครั้งก็ไม่ได้ยินเสียงแถมเขายังไม่ได้ยืนอยู่ในห้อง เสียงห้องน้ำเงียบกริบทำให้เธอค่อยๆลองเดินเข้าไปเผื่อว่าเจาจะอยู่ที่นั่น เสียงกระเส่าของใครบางคนดังออกมาจนทำเธอใจเต้นรัวและใบหน้าร้อนเห่อ ความอยากรู้ไม่อาจทำให้เธอหยุดก้าวเดิน มือดล็กชะงักอยู่ตรงลูกบิดของบานประตูห้องน้ำที่แง้มอยู่แล้ว ยามที่ประตูถูกดัรเข้าไปเธอก็ต้องตาเบิกกว้างก่อนจะหันหลังหนี"แสนรัก...ขะ เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่" ตะวันรีบดึงกางเกงที่ถอดกองไว้ที่พื้นขึ้นมาสวมใส่ เขายีหัวตัวเองด้วยความอายระคนเสียหน้า คนน้องเข้ามาเห็นเขาทำอะไรแบบนี้จะคิดว่าเขาเป็นคนโรคจิตไหมนะ แต่เวลาเขาได้ดื่มทีไรมันก็อยากจะทำเรื่องอย่างว่าท

บ้านอัครบวรอาทิตย์เดินเข้ามาในตัวบ้านหลังจากเขาเสร็จจากประชุมด่วนเรื่องโปรเจคใหม่ที่พี่งได้เงินทุนมา พอเขาก้าวเข้าไปกลับรู้สึกว่าตั้งแต่บานประตูบ้านเงียบเชียบราวกับไม่มีใครอยู่ทั้งที่สิรินาถบอกว่าจะมารอเขาที่นี่ ขายาวก้าวไปตามทางเดินสู่ห้องนั่งเล่นก่อนเขาจะหยุดชะงักเมื่อได้ยินบทสนทนาของแม่เขาและสิรินาถ"โดนยิงตกน้ำหรอลูก? ดีแล้ว ถ้าไม่มีนังเด็กนั่นสักคน ตะวันคงไม่บ้าขนาดนี้" อาทิตย์ขมวดคิ้วแน่น เขาไม่จำเป็นต้องคิดให้มากความเพราะมีชื่อของตะวันอยู่ในบทสนทนานั้นด้วย และคนที่มีอิทธิพลกับตะวันก็เห็นจะมีแค่แสนรักเท่านั้น หรือว่า...แม่เขากับสิรินาถจะให้คนไปทำอะไรแสนรัก"แต่ก็ยังไม่แน่ใจนะคะคุณแม่ คนของคุณพ่อสิบอกว่า พี่ตะวันกระโดดตามลงไปด้วย""นังเด็กนั่นว่ายน้ำไม่แข็ง ถ้ารอดมาได้ก็ดวงแข็งเกินไปแล้ว ว่าแต่เรื่องนี้ตาอาทิตย์รู้หรือยัง?" คำของแม่ยิ่งยืนยันต่อเขาได้เป็นอย่างดี อาทิตย์ไม่รู้ว่าทำไมตอนนี้ในใจเขาถึงร้อนลุ่มขึ้นมา เดิมทีที่รู้เรื่องว่าบ้านของแสนรักล้มละลาย เขาก็แค่อยากแยกย้ายจากเธอไป แต่ไม่ได้คิดว่าจะต้องทำร้ายเธอถึงชีวิตอย่างมี่แม่เขากับสอรินาถทำอยู่ในตอนนี้"ยังค่ะ คุณแม่ว่าสิคว