บทที่ 41 [1/2]

สายลมยามค่ำพัดผ่านอย่างอ่อนโยน กลิ่นหอมของฝนที่เพิ่งตกยังลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ ไฟถนนส่องสะท้อนกับรถลีมูซีนสีดำที่แล่นฝ่าความมืดออกจากเขตเมือง เสียงเครื่องยนต์เดินเรียบนุ่มจนแทบไม่ได้ยิน ภายในห้องโดยสารอันเงียบสงบ มีเพียงเสียงหายใจของคนสองคนที่นั่งเคียงกัน

ไซรัสเอนหลังพิงเบาะ นัยน์ตาคมทอดมองหญิงสาวที่นั่งข้าง ๆ อย่างเงียบงัน แสงไฟลอดผ่านกระจกสะท้อนบนใบหน้าของเธอ เซเรน่ากำลังมองออกไปนอกหน้าต่าง สีหน้าเธอสงบ แต่ในแววตายังมีแววบางอย่างที่ทำให้เขาอดยื่นมือไปกุมไว้ไม่ได้

“มือยังเย็นเหมือนเดิมเลย” เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ แผ่วเบาแต่ชัดเจน

“ฉันยังไม่ชินกับอากาศยามค่ำเท่าไร” เธอหันมามองเขา ยิ้มบาง ๆ

“แต่ฉันคิดว่า...เธออาจจะเย็นเพราะคิดถึงฉันมากเกินไป” ไซรัสหัวเราะเบา ๆ

“พูดแบบนี้อีกแล้วนะ” เซเรน่าหัวเราะในลำคอ ก่อนจะพิงหัวลงกับไหล่กว้างของเขา “แต่นายก็พูดถูกนิดหน่อย...”

มือของเขากระชับมือเธอแน่นขึ้นโดยไม่พูดอะไร เสียงเครื่องยนต์ยังคงเดินเรียบ แต่บรรยากาศในรถกลับอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด

“หลังจากนี้ เธอจะกลับไปอยู่เขตเหนือเดิมไหม” เขาถามขึ้นในที่สุด

“ไม่ ฉันอยากอยู่ใกล้นาย” หญิงสาวส่ายหน้า

“งั้นก็อยู่ที่คฤหาสน์กับฉัน ที่นั่นปลอดภัยกว่า ทุกคนในบ้านจะดูแลเธอ” ไซรัสนิ่งไปชั่วครู่ ดวงตาคมหลุบลงมองคนในอ้อมแขน เขาพูดช้า ๆ ราวกับคำสั่ง แต่ในน้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความห่วงใย

“แล้วนายล่ะ?” เซเรน่าถาม “นายเองก็ไม่ค่อยได้พักเลยใช่ไหม”

“ฉันพัก...ตอนอยู่กับเธอแบบนี้แหละ”

เขาตอบเรียบ แต่แววตาที่มองมานั้นอ่อนโยนจนหญิงสาวต้องหลบสายตา ทัยทีที่รถจอดสนิทตรงหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่กลางสวนกว้าง ไฟส่องสว่างเปิดรับทันทีเมื่อพวกเขาก้าวลงจากรถ ลมกลางคืนพัดกลิ่นหอมของดอกลาเวนเดอร์จากสวนด้านข้างเข้ามาแตะจมูก

ไซรัสเดินนำเธอเข้ามาภายใน คฤหาสน์ตกแต่งด้วยโทนสีขาวดำเรียบหรู แต่ในความเย็นชานั้นกลับมีสัมผัสของความสงบปลอดภัย เซเรน่ามองรอบตัวด้วยดวงตาเป็นประกาย

“สวยกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลย”

“มันเงียบเกินไปสำหรับฉัน...จนกว่าจะมีเธออยู่ด้วย”

เขาตอบ ก่อนจะช่วยถือกระเป๋าของเธอขึ้นไปยังห้องชั้นบนด้วยตัวเอง ภายในห้องพักหรูบนชั้นสอง ม่านสีครีมปลิวตามแรงลมจากระเบียง แสงไฟอบอุ่นจากโคมเหนือหัวทำให้ทุกอย่างดูนุ่มนวล

ไซรัสวางกระเป๋าของเธอลง แล้วหันกลับมามองหญิงสาวที่กำลังยืนริมหน้าต่าง เธอหันมายิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน

“ขอบคุณนะ...สำหรับทุกอย่าง”

“อย่าขอบคุณฉันเลย เซเรน่า แค่เธอยังอยู่ แค่นั้นก็พอแล้วสำหรับฉัน” เขากระซิบ พลางเดินเข้าไปใกล้ จนเธอรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดแก้ม

“ฉันดีใจที่นายยังเป็นนายคนเดิม” หญิงสาวยืนนิ่งอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะยกแขนขึ้นโอบรอบลำคอของเขาอย่างเงียบ ๆ

“ฉันก็เหมือนกัน” เขากระชับอ้อมแขนโอบเธอแน่นขึ้น เสียงหัวใจของทั้งคู่เต้นประสานกันในความเงียบงันนั้น ก่อนที่เธอจะพึมพำเบา ๆ “คืนนี้...อย่าไปไหนนะ”

“ฉันจะอยู่ตรงนี้”

เขาตอบ และรอยยิ้มมุมปากของไซรัสที่เธอได้เห็นในคืนนั้น เป็นรอยยิ้มที่มีเพียงเธอเท่านั้นที่ทำให้เกิดขึ้นได้

หลังจากนั้นเวลาก็ล่วงเลยไปจนแสงอาทิตย์ยามเช้าสาดผ่านม่านบาง เข้ามาทาบบนผ้าปูเตียงสีขาวสะอาด เซเรน่าขยับตัวช้า ๆ ก่อนจะลืมตาขึ้น เห็นใบหน้าของไซรัสอยู่ใกล้แค่ปลายนิ้ว เขานอนหลับอย่างสงบ แขนข้างหนึ่งยังโอบรอบเอวของเธอไว้แน่น

เธอเผลอมองเขาอยู่นานพอที่จะสังเกตได้ว่าบอสมาเฟียผู้โหดเหี้ยมในสายตาคนทั้งโลก ตอนหลับกลับดูอ่อนโยนราวกับเด็กคนหนึ่ง ลมหายใจสม่ำเสมอของเขาแผ่วเบาและอุ่นอยู่ข้างแก้ม

“หลับสนิทเชียว...”

เซเรน่าค่อย ๆ เอื้อมมือแตะปลายผมของเขาแล้วหัวเราะเบา เธอกระซิบก่อนจะขยับเบา ๆ พยายามลุกออกจากอ้อมแขนนั้น แต่ทันทีที่ขยับแขนแข็งแรงกลับรัดแน่นขึ้นกว่าเดิม

“จะไปไหน” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยขึ้นโดยที่เขายังไม่ลืมตา

“ฉัน...แค่จะไปล้างหน้าเฉย ๆ” เธอหัวเราะค่อย ๆ “ปล่อยก่อนสิ”

“อยู่ก่อนสิ แค่ห้านาที” ไซรัสเปิดเปลือกตาขึ้น ดวงตาสีเข้มยังหม่นจากความง่วง แต่แววอันอ่อนโยนนั้นทำให้หัวใจเธอสั่นแปลก ๆ

“ดื้อจังนะ” เธอพูดกลั้วหัวเราะ

“แค่กับเธอเท่านั้น”

เขาตอบสั้น ๆ ก่อนจะซุกหน้าเข้ากับไหล่ของเธออย่างขี้เกียจ กลิ่นหอมจากผิวกายของหญิงสาวทำให้เขาเผลอถอนหายใจยาวอย่างพอใจ

เวลาผ่านไปเพียงครู่หนึ่ง ก่อนที่ไซรัสจะยอมปล่อยให้เธอลุกขึ้น เซเรน่าคลุมเสื้อคลุมบาง ๆ แล้วเดินไปยังระเบียง ลมอ่อนพัดกลิ่นดอกลาเวนเดอร์เข้ามาแตะปลายผม เธอหลับตารับลมอย่างผ่อนคลายทว่าความสงบนี้อยู่ได้ไม่นาน

เสียงเคาะประตูสามครั้งดังขึ้น ก่อนที่เสียงศรันจะดังขึ้นจากอีกฝั่งของประตู

“บอสครับ”