All Chapters of เกิดใหม่ทั้งที ศพดันถูกเผาไปแล้ว!: Chapter 51 - Chapter 60

ยามโหย่วแก่ๆ (ประมาณ 17.45 น.) ณ ลานกว้างหน้าวังชินอ๋อง เมืองหลวงต้าซิงครืนนนนนนนนนน!! เปรี้ยงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!สุรเสียงกึกก้องกัมปนาทสะท้านฟ้าดินดังกดทับลงมาจากเก้าชั้นฟ้า!น่านฟ้าเหนือมหานครต้าซิงที่เคยปลอดโปร่ง พลันมืดมิดลงดั่งเวลาราตรีกาลมาเยือนก่อนเวลา เมฆาสีม่วงคล้ำปนทองคำม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่นพายุหมุนขนาดมหึมาบดบังแสงสุริยันจนดับมืด อัสนีบาตสายฟ้าสีม่วงทองคำแท้ฟาดเปรี้ยงปร้างลงบนยอดหอคอยกำแพงเมืองหลวงจนเศษศิลาแลงแตกกระจายร่วงกราว!มวลเมฆาดำทมิฬแหวกแยกออกเป็นสองฝั่ง...เผยให้เห็น ‘กองทัพเรือรบเทวะทองคำหนึ่งร้อยลำ’ ลอยตระหง่านลดหลั่นกันลงมาเป็นรูปขบวนปิดล้อมฟ้าดิน! เรือรบแต่ละลำสร้างจากศิลาหยกเทวะและทองคำโบราณ แผ่รังสีพลังกดดันศักดิ์สิทธิ์ระดับสวรรค์เก้าชั้นฟ้ากดทับลงมาจนพื้นดินเมืองหลวงสั่นสะเทือนปานแผ่นดินไหว!บนหัวเรือรบลำมหึมาใจกลางทัพ... ปรากฏร่างสูงใหญ่กำยำในชุดเกราะเทวะสีครามเข้มของ ‘ขุนพลอัสนีบาตแปดทิศ’ แผ่รังสีสังหารระดับแม่ทัพสวรรค์ขั้นสูงสุด สองมือคลี่ม้วนโองการสวรรค์สีทองคำ ตวาดสุรเสียงก้อ

ยามโพล้เพล้แก่ๆ สู่พลบค่ำ ณ ลานกว้างหน้าวังชินอ๋อง เมืองหลวงต้าซิง“ซูเหมย... ซูเหมย!”สุรเสียงทุ้มต่ำที่เคยสุขุมเยือกเย็น บัดนี้สั่นระริกด้วยความตื่นตระหนกจนแทบควบคุมไม่อยู่เวินเชียนฟานตระกองกอดร่างบางที่หมดสติไว้แนบอกอย่างแนบแน่น สองแขนแกร่งสั่นเทา เสื้อเกราะศิลาทมิฬของชินอ๋องแตกร้าว เลือดสดๆ จากบาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าอกยังคงซึมเปรอะเปื้อนออกมาไม่ขาดสาย ทว่าเขากลับไม่ปรายตามองแผลของตนเองแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว สองแขนช้อนอุ้มร่างของมะลิขึ้นแนบอกอย่างมั่นคงดุจโอบอุ้มสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิต“โม่เฟิง!” ชินอ๋องตวาดสั่งการสุรเสียงเฉียบขาดก้องกังวาน “สั่งทหารเกราะทองคำปิดล้อมเขตเรือนพักส่วนตัว ห้ามผู้ใดก้าวล้ำเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว! ไปเบิกโอสถสมานแผลหิมะพันปีที่ดีที่สุดจากคลังหลวงมาเดี๋ยวนี้!”“รับบัญชาพะยะค่ะ!” โม่เฟิงคุกเข่ารับคำสั่ง ก่อนจะรีบทะยานร่างไปจัดการอย่างรวดเร็ว“คุณหนูสาม! ฮือออ... คุณหนูสามของบ่าว!” อาชูวิ่งกระหืดกระหอบน้ำตานองหน้า ถืออ่างทองแดงกับผ้าสะอาดวิ่งตามหลังมาติดๆ

ยามเว่ยแก่ๆ (ประมาณ 15.00 น.) ณ ประตูสวรรค์ทิศใต้ (South Heavenly Gate) แดนเซียนเบื้องบน (Upper Realm)ครืนนนนนนนนนนนนนน!!ม่านเมฆาสีทองคำแท้ที่ปกคลุมขอบฟ้าเบื้องบนแหวกแยกออกเป็นสองฝั่ง เผยให้เห็นซุ้มประตูกลมหินหยกสวรรค์ขนาดยักษ์สูงเสียดฟ้าสลักลวดลายเมฆาโบราณ ‘ประตูสวรรค์ทิศใต้’ ประตูใหญ่ด่านแรกสู่สรวงสวรรค์เก้าชั้นฟ้า!สองฟากฝั่งของลานหินหยกหน้าประตู... ปรากฏกองทัพทหารสวรรค์นับพันนายในชุดเกราะเทวะสีเงินเงาวับ ถือทวนยาวสายฟ้าตั้งค่ายกลแปดทิศปิดล้อมพื้นที่ รังสีเทวะศักดิ์สิทธิ์และแววตาดุดันเหี้ยมเกรียมแผ่พุ่งออกมา หมายจะข่มขวัญผู้มาเยือนจากแดนมนุษย์ให้เข่าทรุดตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบย่าง!ทว่า...ตึงงงงงงง!ขบวนเสด็จลอยฟ้าแห่งต้าซิงลงจอดเทียบท่าอย่างนุ่มนวล...ภาพที่ก้าวลงมาจากรถม้าทองคำ กลับทำเอานายทวารบาลสวรรค์และทหารนับพันนายต้องอ้าปากค้างจนหอกในมือแทบร่วง!แทนที่จะเป็นนักโทษคดีถล่มเรือรบร้อยลำที่เดินก้มหน้าสั่นงันงก...‘เวินเชียนฟาน’ ในชุดคลุมสีดำขลิบทองคำสง่างาม ก้าวลงมาจากรถม

ยามโพล้เพล้แก่ๆ (ประมาณ 18.45 น.) ณ ลานหินหยกกว้างใหญ่ หน้าประตูสวรรค์ทิศใต้ซู่ซ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!เสียงน้ำมันเนยสดเดือดพล่านกระทบกระทะทองคำมังกรแท้ดังลั่นสะท้านแปดทิศ!เตาหมูกระทะดินเผาหนึ่งร้อยเตาถูกจุดไฟแดงฉ่า เปลวไฟจากถ่านไม้ปราณเทวะเผาผลาญก้อนเนยสดแท้เกรดพรีเมียมจนควันสีส้มทองหอมฉุยพวยพุ่งตลบอบอวล ผสานเข้ากับกลิ่นเนื้อแกะแดนเหนือหมักพริกหม่าล่า กลิ่นเนื้อวัว A5 ลายหินอ่อน และกลิ่นซอสบาร์บีคิวสูตรลับปี 2026 ที่แตกซ่านกระจายฟุ้งไปทั่วท้องฟ้าราวกับม่านหมอกสวรรค์!ลมปราณสวรรค์เก้าชั้นฟ้าที่เคยพัดพาความหนาวเหน็บ บัดนี้กลับหอบเอา ‘มลพิษทางกลิ่นแห่งก้นครัว’ ลอยพัดละล่องผ่านถนนสายเมฆา พุ่งทะลวงเข้าสู่วิมานเซียน หอคัมภีร์เทวะ และเรือนพักบำเพ็ญเพียรของเหล่ามหาเซียนที่นั่งตัดกิเลสมาหมื่นปีอย่างจัง!ฟุดฟิด... ฟุดฟิด!“กลิ่น... กลิ่นอันใดกัน?!”“หอม... หอมจนกระเพาะข้าสั่นสะท้าน!”เพล้ง! ตึง!พัดขนนกหักสะบั้น ม้วนคัมภีร์เต๋าโบราณร่วงหล่นกระจัดกระจาย เหล่ามหาเซียน

ยามอิ๋นปลายๆ สู่ยามเหม่า (ประมาณ 05.00 น.) ณ ซุ้มก้นครัว ประตูสวรรค์ทิศใต้แสงเงินแสงทองแห่งรุ่งอรุณเริ่มจับขอบฟ้าเก้าชั้นฟ้า เมฆาสีขาวบริสุทธิ์ค่อยๆ อาบย้อมไปด้วยประกายแสงตะวันสีส้มอบอุ่นทว่า... บนลานหินหยกหน้าประตูสวรรค์ทิศใต้ บรรยากาศกลับมิได้เงียบสงบดั่งวิมานเซียนทั่วไปแม้แต่น้อย!หมูกระทะและเนื้อแกะย่างเนยหม่าล่าถูกกวาดเกลี้ยงเตาตั้งแต่ก่อนหน้านี้หลายชั่วยาม เตาถ่านหนึ่งร้อยเตาเริ่มมอดดับลง ทว่าเหล่ามหาเซียนนับพันคนกลับยังคงนั่งปักหลักออแน่นขนัด ไม่ยอมเหาะเหินกลับวิมานตนเองแม้แต่คนเดียว! แต่ละคนนั่งกุมท้องที่เริ่มส่งเสียงประท้วง ตาละห้อยมองชะเง้อมาทางซุ้มครัวราวกับฝูงลูกนกรอแม่ป้อนหนอน“แม่นางซูเหมย... เนื้อย่างหมดแล้วจริงหรือ?” มหาปราชญ์เคราขาวนั่งถอนหายใจยาว “กระเพาะอาหารเซียนของข้าที่เพิ่งเปิดตื่นรู้... ยามนี้มันเริ่มทวงถามหาไออุ่นแห่งมรรคาเตาไฟอีกคราแล้วนะแม่นาง!”“ใช่แล้วขอรับอาจารย์เตาไฟ!” เซียนโต๊ะห้าตะโกนเสริม “เช้าตรู่เช่นนี้ หากมิได้สิ่งใดเคลือบกระเพาะ ข้าคงต้องอกแตกตายแน่แท้!”