บททั้งหมดของ เกิดใหม่ทั้งที ศพดันถูกเผาไปแล้ว!: บทที่ 61 - บทที่ 70

ยามบ่าย (ประมาณ 14.00 น. ของวันที่หนึ่ง) ณ ห้องบรรทม พระตำหนักลอยฟ้าส่วนตัวแกร๊ก...เสียงกลอนประตูห้องบรรทมค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเบาๆ‘ยมทูตหมายเลข 7’ ที่เพิ่งกระโดดผลุงลงมาจากเก้าอี้หลังทำข้อตกลงเคี่ยวโอสถเสร็จสดๆ ร้อนๆ รีบคว้าไม้กวาดทางมะพร้าวทิพย์แถวนั้นมาแกล้งก้มหน้าก้มตากวาดพื้นเนียนๆ ดั่งภารโรงมืออาชีพ ขาสองข้างสั่นพั่บๆ รีบถอยกริบหลบฉากมุดตัวออกไปทางหลังฉากกั้นห้องอย่างไวปานสายลม!สิ่งที่ก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา... คือร่างสูงใหญ่สง่างามตระหง่านของ ‘เวินเชียนฟาน’ ในชุดคลุมลำลองสีดำสนิทขลิบดิ้นทองคำสายตาคมกริบดุจพญาอินทรีตวัดมองแผ่นหลังของเซียนรับใช้ที่เพิ่งเตะฝุ่นหนีออกไป คิ้วเข้มมุ่นเข้าหากันเป็นปมเล็กน้อยด้วยสัญชาตญาณแม่ทัพไร้พ่ายผู้ระแวงภัย ทว่าทันทีที่สายตาคมคายทอดมองไปยังร่างบางบนตั่งนุ่ม... รังสีสังหารอันเยือกเย็นพลันมลายหายวับ กลายเป็นแววตาอ่อนโยนละมุนละไมในชั่วพริบตาบนตั่งไม้นุ่ม... มะลินั่งเหม่อลอย สองมือกุมแก้ม กัดเล็บรัวๆ ปากพึมพำตาลอย คิ้วผูกกันเป็นโบแน่นยิ่งกว่าเชือกรัดพัสดุไปรษณีย์!

ยามเฉินแก่ๆ (ประมาณ 07.45 น.) ณ ลานพิธีเก้าชั้นฟ้า ยอดสวรรค์สูงสุดเพล้ง!เศษกระเบื้องถ้วยน้ำชาของมหาปราชญ์เคราขาวที่ร่วงแตกละเอียดบนพื้นหยกขาว ยังคงสะท้อนความเงียบงันระดับมหาเอกภพหยุดหมุน...กริบ...Dead Silence! ทั่วทั้งเก้าชั้นฟ้าราวกับถูกแช่แข็งในมิติเวลา ทุกสายตานับหมื่นคู่ ทั้งทวยเทพ มหาเซียนร้อยแคว้น และมหาเทพบนบัลลังก์ทองคำ ยังคงนั่งอ้าปากค้าง ตาถลน จ้องมองภาพสะท้อนจิตวิญญาณความละเอียดระดับ 8K Ultra HD บนผิวกระจกสิบวาอย่างไม่กะพริบตา!ภาพสาวแว่นหนาเตอะ เสื้อยืดคอกระเช้าสีส้มตราห่านคู่ กางเกงขาสั้นสีเหลืองลายลูกเป็ด กำลังนั่งขัดสมาธิซดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปควันฉุยดัง ซู้ดดดด! พลางกระดิกเท้าดูซีรีส์... ยังคงฉายหราเด่นเป็นสง่าท้าทายกฎสวรรค์!ณ หลังเสาหินหยกต้นใหญ่...ตึงงงงงง!‘ยมทูตหมายเลข 7’ ที่แอบดูอยู่ ตาเหลือกค้าง ขนหัวตั้งชี้ฟ้าทะลุผ้าก๊อซ อาการช็อตฟีลพุ่งทะลุขีดจำกัดวิญญาณ... ร่างทิพย์หงายหลังตึง หัวฟาดพื้นหินหยกสลบเหมือดคาที่ สิ้นสติสมประดีไปเรียบร้อย! ณ หน้า

ยามเฉินแก่ๆ (ประมาณ 08.20 น.) ณ ลานพิธีเก้าชั้นฟ้า ยอดสวรรค์สูงสุดโครกคราก... จ๊อกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!เสียงกระเพาะอาหารของ ‘มหาเทพผู้ครองสวรรค์’ และ ‘พญายมราชจอมราชันแห่งนรก’ ยังคงคำรามก้องสะท้านฟ้าสะเทือนดินประหนึ่งอัสนีบาตฟาดซ้ำซ้อน!กลิ่นเนยสดเกรดพรีเมียมที่ละลายบนกระทะทองคำมังกรแท้ กลิ่นเนื้อแกะแดนเหนือหมักพริกหม่าล่า กลิ่นเนื้อวัว A5 ลายหินอ่อนที่ไขมันหยดติ๋งๆ ลงบนเตาไฟดัง ฉ่าาาาาา! และกลิ่นน้ำซุปหม่าล่าเดือดพล่านพริกสิบเม็ดปะทะน้ำซุปกระดูกหมูทิพย์สีขาวข้น... กำลังทำลายระบบประสาทสัมผัสและตบะฌานของสองผู้นำภพจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง!มะลิที่ยืนคุมเชิงอยู่กึ่งกลาง สองมือเท้าสะเอว เชิดหน้าขึ้น มือขวาถือตะเกียบทองคำยาวสองคืบ คีบเนื้อแกะย่างเนยชิ้นหนานุ่มฉ่ำซอส ควันสีส้มทองลอยฟุ้ง ชี้สลับไปมาระหว่างพระพักตร์มหาเทพกับเคราเพลิงของพญายมราช!“มหาเทพคะ! พญายมราชคะ!” มะลิแผดเสียงแปดหลอดสดใสลั่นลานประลอง “จะยืนเบ่งกล้ามทำตาถลนใส่กันจนตาเหล่เพื่ออะไรคะ?! ศักดิ์ศรีผู้นำภพเนี่ย... มันกินประท

ยามบ่ายคล้อยสู่พลบค่ำ (ประมาณ 16.30 น.) ณ พระตำหนักลอยฟ้าส่วนตัว ยอดสวรรค์เก้าชั้นฟ้าแอ๊ด... กริ๊ก!เสียงลงกลอนประตูไม้จันทน์หอมสนิทแน่นหนา ปิดกั้นเสียงโห่ร้องยินดีของเหล่าทวยเทพและกลิ่นควันหมูกระทะด้านนอกจนหมดสิ้น“โอยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!”มะลิในชุดพิธีการมหาเทวีสีแดงทองอร่าม ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูห้องบรรทม ขาสองข้างก็อ่อนยวบยาบ ทรุดฮวบทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาเป็นปลาดาวเกยตื้นอยู่บนตั่งนุ่มปูฟูกแพรไหมสิบชั้น สองมือกุมขมับ ถอนหายใจยาวเหยียดปานจะเป่าให้ตำหนักลอยฟ้าปลิวไปตามลม“เหนื่อยฉิบหายวายป่วงเลยค่ะคุณพี่ขา!” มะลิบ่นอุบอิบ เสียงอู้อี้จมลงไปในหมอนอิง “จัดอีเวนต์สามภพเนี่ย... มหาโหดยิ่งกว่าปั่นงานด่วนให้ลูกค้าสิบเจ้าพร้อมกันตอนตีสามอีกค่ะ! ยืนเถียงกับตาแก่สองคนจนลิ้นแทบจะพันเป็นเกลียวเชือกมัดพัสดุแล้วเนี่ย!”ฟึ่บ...เงาร่างสูงใหญ่สง่างามทาบทับลงมา กลิ่นกายไม้กฤษณาผสมไอเย็นคุ้นเคยโชยแตะจมูกมะลิยังไม่ทันได้พลิกตัว... สองท่อนแขนแกร่งอันทรงพลังของ ‘เวินเ

ยามเหม่าปลายๆ (ประมาณ 06.30 น.) ณ ท้องพระโรงใหญ่ ตำหนักหยกสวรรค์เก้าชั้นฟ้าเหง่งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! ตึง!เสียงระฆังเตือนภัยสีเลือด (Code Red) แห่งเก้าชั้นฟ้า และเสียงกลองศึกสะท้านวิญญาณแห่งมิตินรกภูมิดังกึกก้องกัมปนาทสะท้านมหาเอกภพ! บรรยากาศภายในท้องพระโรงหยกขาว บัดนี้ตึงเครียดและหนักอึ้งยิ่งกว่าศึกเรือรบหนึ่งร้อยลำเมื่อวานนี้ร้อยเท่า!เหนือบัลลังก์ทองคำ... ‘มหาเทพผู้ครองสวรรค์’ ประทับตระหง่าน พระพักตร์เขียวคล้ำตึงเปรี๊ยะ ไร้รอยยิ้ม ไร้มาดผู้รักความสำราญใจกลางท้องพระโรง... เสาเพลิงโลกันตร์พวยพุ่งระเบิดตูม จำแลงเป็นร่างยักษ์สามวาของ ‘พญายมราช’ ที่เหยียบเปลวไฟขึ้นมาด้วยตนเอง ในมือถือตรีศูลเพลิง หน้าตาเคร่งเครียด คิ้วขมวดเป็นปมแน่น ไม่มีกะจิตกะใจจะแทะเนื้อแกะย่างอีกต่อไป!ตึก... ตึก... ตึก...เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงดังขึ้น เวินเชียนฟานในชุดคลุมดำขลิบทองจับจูงมือมะลิก้าวเข้าสู่ท้องพระโรง โดยมียมทูตหมายเลข 7 (หัวยังพันผ้าก๊อซ หมวกฟางหลุดลุ่ย) วิ่งกอดห