บททั้งหมดของ สามีผู้ลืมเลือน: บทที่ 1 - บทที่ 10

"มีข่าวใหญ่ ! มีข่าวใหญ่ !"เสียงของแหล่งข่าวชื่อดังประจำเมืองหลวงแคว้นเจา ควบม้ามาด้วยความเร็วกว่าเสียง ในขณะที่ฟางหรงคุณหนูสี่ตระกูลฟางกำลังนั่งจิบชาอยู่บนชั้นสองของโรงเตี๊ยมไป๋ลู่เซียง โรงเตี๊ยมหรูหราชื่อดัง หญิงสาวชะเง้อคอมองออกไปนอกหน้าต่างก่อนจะจับจ้องที่แหล่งข่าวสำคัญ ในวันนี้นางกำลังรอคอยข่าวของใครบางคนอยู่ ข่าวการตัดสินแพ้ชนะของศึกสงครามในครั้งนี้ดูเหมือนว่าแหล่งข่าวจะเดินทางมาถึงวันนี้และดูเหมือนว่าจะมาเร็วกว่าที่คาดการณ์มากนัก"ข่าวใหญ่ข่าวดี แคว้นเจาชนะศึกแล้ว""เย่ ! ชนะแล้ว ๆ" เมื่อแหล่งข่าวประกาศข่าวใหญ่ผู้คนในเมืองหลวงต่างพากันโห่ร้องด้วยความยินดีที่แคว้นเจาของตนชนะข้าศึกแล้วและชัยชนะครั้งนี้ ความดีความชอบย่อมไม่ใช่ของผู้ใดนอกเสียจากท่านแม่ทัพเว่ยเส้าชิง "ข่าวใหญ่อีกเรื่อง ! แม่ทัพใหญ่เว่ยเส้าชิงถูกพิษจนทำให้ตาบอด ตอนนี้ยังไม่มีหนทางรักษา หากผู้ใดรักษาตาของท่านแม่ทัพเว่ยให้หายเป็นปกติได้ จะได้รับเงินห้าพันตำลึงทอง""หา ท่านแม่ทัพถูกพิษจนตาบอดงั้นหรือ""นี่ก็แปลว่า ท่านแม่ทัพกลายเป็นคนพิการแล้วงั้นหรือ" ชายผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นก่อนจะถูกคนข้าง ๆ ก่นด่า"เจ้าปากเสีย ! คนดีสว

ใช้เวลากว่าสามวันขบวนรถม้าก็มาถึงยังบ้านพักบนหุบเขาสูง เพราะที่นี่อากาศเย็นสบายเหมาะสำหรับการพักฟื้นผู้ป่วยเป็นอย่างมาก ฟางหรงเห็นว่าที่นี่เงียบสงบดีมาก ทั้งยังไม่ได้ห่างไกลจากตัวอำเภอนักยังสามารถเดินทางไปมาได้อย่างสะดวก อีกทั้งชายหนุ่มเองก็ยังต้องพึ่งการรักษา แต่นางทราบข่าวมาว่าเขาปฏิเสธการรักษาทุกอย่าง ไม่ยอมที่จะรักษาตนเองเช่นนี้หากปล่อยไว้นานวันเข้าอาจจะยากต่อการรักษาให้หายและกลับมาใช้ชีวิตได้อย่างปกติ แต่ถึงแม้ว่าสุดท้ายแล้วเขาจะไม่สามารถกลับมามองเห็นได้ดังเดิม นางก็จะไม่มีวันทอดทิ้งเขาไปอย่างแน่นอนเพล้ง ! เพล้ง ! เพล้ง !"ออกไป ! ไม่ต้องมายุ่งกับข้า !""ท่านแม่ทัพขอรับ ได้โปรดอย่าทำเช่นนี้เลย หมอหลวงสั่งว่าท่านจะต้องดื่มยานะขอรับ""หึ ข้าไม่ดื่ม ! เจ้าเคยเห็นแม่ทัพคนใดที่ตาบอดเช่นนี้หรือ ออกไป !" นายท่านเว่ยและเว่ยฮูหยินที่ได้ยินเสียงอาละวาดของบุตรชายก็ตกใจเป็นอย่างมาก แม้ว่าพวกเขาจะได้รับรายงานว่าอีกฝ่ายเอาแต่อาละวาดทั้งยังไม่ยอมดื่มยา จึงคิดที่จะไปขอร้องตระกูลฟางว่าจะพาว่าที่ภรรยาของชายหนุ่มมาอยู่ดูแลเขาชั่วคราว ผู้ใดจะคิดว่านอกจากอีกฝ่ายจะรังเกียจบุตรชายของนางที่พิการตาบอดแล

เว่ยฮูหยินและแม่ทัพเว่ยหมิงผู้เป็นสามีลุกขึ้นมาจัดพิธีมงคลให้กับบุตรชายและลูกสะใภ้ เพราะคำเรียกร้องที่ชายหนุ่มให้เหตุผลว่าไม่ต้องการให้หญิงสาวตกเป็นข่าวเสียหาย แม้ว่าอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าทั้งคู่ก็จะต้องแต่งงานกันตามราชโองการจริง ๆ แล้วก็ตามพิธีไหว้ฟ้าดินถูกจัดขึ้นเล็ก ๆ เพียงแค่คนในครอบครัวและสหายไม่กี่คนของชายหนุ่มที่เข้าร่วมงานในครั้งนี้ ทั้งยังทำพิธียกน้ำชาในครั้งเดียวเพื่อเป็นเครื่องยืนยันว่าหญิงสาวได้รับการยอมรับแล้วแม้ว่าฟางหรงจะรู้สึกไม่สบายใจอยู่มาก แต่คำพูดของเว่ยฮูหยินก็ทำให้นางฉุกคิดได้หลายอย่าง ในขณะที่อีกฝ่ายสางผมพร้อมกับอวยพรให้นางในห้องเมื่อเช้านี้"หรงเอ๋อร์ แม่รู้ว่าเจ้าลำบากใจอีกทั้งความรักและความจริงใจของเจ้าที่มีต่อเส้าชิงนั้นเป็นเรื่องจริง แม่เพียงแต่หวังให้เจ้าไขว่คว้าความสุขที่มีให้มากที่สุดและแม่ขอให้ความดีงามของเจ้าจงส่งผลตอบแทนให้เจ้ามีแต่ความสุขนะลูก" "ขอบคุณท่านแม่มากเจ้าค่ะ""ไม่ว่าวันข้างหน้าจะเกิดสิ่งใดขึ้น สะใภ้ที่ข้ายอมรับจะมีเพียงเจ้าคนเดียวเท่านั้น !" ฟางหรงที่ได้ยินคำมั่นของแม่สามีเช่นนั้น มันทำให้หญิงสา

ฟางหรงกำลังพยุงชายหนุ่มเข้าเรือนหากแต่ได้ยินเสียงใครบางคนเอะอะโวยวายอยู่ด้านหน้าจวน "เหตุใดที่นี่จึงได้เงียบยิ่งนัก" ถังซานชะเง้อคอมองออกไปก่อนจะพบกับหมอเทวดาเจียงซือหลิว"ท่านหมอ ! ท่านมาที่นี่ได้อย่างไรขอรับ""อั๊ยยะ ! ไม่ใช่ว่ามีคนกล่าวว่าท่านแม่ทัพเว่ยเส้าชิงผู้ยิ่งใหญ่ถูกพิษหรอกหรือ""ซือหลิวหรือ !""ข้าเอง เส้าชิงไม่นึกว่าเจ้าจะมีสภาพเช่นนี้ได้""เจ้ายังปากสุนัขเช่นเดิม" เว่ยเส้าชิงเอ่ยขึ้น ในขณะที่ฟางหรงรู้สึกทั้งตกใจและดีใจ ทั้งยังไม่คิดว่าคนทั้งสองจะรู้จักกันดูเหมือนว่าจะรู้จักกันดีเสียด้วย"ก็ใครใช้ให้ข้าเป็นสหายของเจ้าเล่า !""หึ เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าถูกพิษ" เว่ยเส้าชิงเป็นสหายของหมอเทวดาเจียงซือหลิวความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ค่อนข้างซับซ้อน หากจะให้บอกเล่าคงยาวสามวันสามคืน"มีคนตามหาข้าให้ทั่วทั้งยังกล่าวว่า ไม่ว่าจะเสียเงินทองมากเท่าใดก็จะพาข้ามารักษาท่านแม่ทัพเว่ยเส้าชิงให้ได้น่ะสิ !""ผู้ใดกัน""คนของนางกล่าวว่าเป็นคุณหนูตระกูลฟาง คนรักของเจ้างั้นหรือ !" เจียงซือหลิวเอ่ยถามด้วยความอยากรู

ฟางหรงวิ่งด้วยขาที่บาดเจ็บกลับมายังห้องพักของนาง ก่อนที่จะปิดประตูแล้วขังตนเองเอาไว้ในห้อง แม้แต่ลู่ลู่หญิงสาวก็ยังปฏิเสธที่จะพบเจอโดยอ้างว่าตนเองรู้สึกเหนื่อยและต้องการที่จะพักผ่อน"คุณหนู ท่านไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่เจ้าคะ""ไม่ ข้าไม่เป็นอันใด เจ้ากลับไปพักผ่อนเถิด"หลังจากที่ได้ยินเสียงฝีเท้าของสาวใช้คนสนิทจากไปแล้ว ฟางหรงก็เก็บข้าวของที่มีอยู่ไม่มากของนางลงหีบ ทุก ๆ อย่างถูกเก็บอย่างเป็นระเบียบ ในขณะที่เวลาผ่านไปหลายชั่วยาม รู้ตัวอีกครั้งข้าวของทุกอย่างก็ถูกเก็บจ