ตอนที่ 7

ฟางหรงกำลังพยุงชายหนุ่มเข้าเรือนหากแต่ได้ยินเสียงใครบางคนเอะอะโวยวายอยู่ด้านหน้าจวน 

"เหตุใดที่นี่จึงได้เงียบยิ่งนัก" ถังซานชะเง้อคอมองออกไปก่อนจะพบกับหมอเทวดาเจียงซือหลิว

"ท่านหมอ ! ท่านมาที่นี่ได้อย่างไรขอรับ"

"อั๊ยยะ ! ไม่ใช่ว่ามีคนกล่าวว่าท่านแม่ทัพเว่ยเส้าชิงผู้ยิ่งใหญ่ถูกพิษหรอกหรือ"

"ซือหลิวหรือ !"

"ข้าเอง เส้าชิงไม่นึกว่าเจ้าจะมีสภาพเช่นนี้ได้"

"เจ้ายังปากสุนัขเช่นเดิม" เว่ยเส้าชิงเอ่ยขึ้น ในขณะที่ฟางหรงรู้สึกทั้งตกใจและดีใจ ทั้งยังไม่คิดว่าคนทั้งสองจะรู้จักกันดูเหมือนว่าจะรู้จักกันดีเสียด้วย

"ก็ใครใช้ให้ข้าเป็นสหายของเจ้าเล่า !"

"หึ เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าถูกพิษ" เว่ยเส้าชิงเป็นสหายของหมอเทวดาเจียงซือหลิวความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ค่อนข้างซับซ้อน หากจะให้บอกเล่าคงยาวสามวันสามคืน

"มีคนตามหาข้าให้ทั่วทั้งยังกล่าวว่า ไม่ว่าจะเสียเงินทองมากเท่าใดก็จะพาข้ามารักษาท่านแม่ทัพเว่ยเส้าชิงให้ได้น่ะสิ !"

"ผู้ใดกัน"

"คนของนางกล่าวว่าเป็นคุณหนูตระกูลฟาง คนรักของเจ้างั้นหรือ !" เจียงซือหลิวเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น หากว่าไม่ได้เป็นอันใดกันคงไม่ให้คนกระจายกำลังออกตามหาเขาเสียให้วุ่นถึงเพียงนี้ หากเป็นผู้อื่นคงจะถูกด่าจนเตลิดไปแล้ว โชคดีที่คนที่นางต้องการรักษาคือเว่ยเส้าชิงเขาจึงเดินทางมาที่นี่

"ฟางฟาง เป็นเจ้าหรือ" ฟางหรงรู้ว่านางคงไม่สามารถที่จะปฏิเสธได้อีกต่อไปจึงได้ยอมรับแต่โดยดี

"เจ้าค่ะ เป็นข้าเอง" 

"เป็นแม่นางงั้นหรือที่ตามหาข้า ! เจ้าคือคุณหนูตระกูลฟางผู้นั้นสินะ"

"เจ้าค่ะ ขออภัยที่ทำให้ท่านหมอต้องลำบากแล้วเจ้าค่ะ"

"ไม่หรอก ๆ เว่ยเส้าชิงเป็นสหายข้าอย่างไรก็ต้องมาอยู่แล้ว ว่าแต่...คนของเจ้านี่น่ารำคาญไม่น้อย ตามตอแยข้าไม่เลิกราจริง ๆ" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นก่อนจะส่ายหน้าอย่างรู้สึกรำคาญจริง ๆ

"ขออภัยเจ้าค่ะ"

"ช่างเถิด ๆ เอาล่ะ ให้ข้าตรวจเจ้าสักหน่อย"

"เชิญท่านหมอทางนี้เลยขอรับ" เป็นถังซานที่เข้าไปรับกระเป๋ายาของอีกฝ่ายพร้อมกับเดินนำไปยังห้องพักของเว่ยเส้าชิง เจียงซือหลิวตรวจร่างกายของเว่ยเส้าชิงอยู่นานก็ได้คำตอบที่แน่ชัด

"เจ้าถูกพิษได้อย่างไรกัน !"

"ผงพิษกระจายเข้าตาของข้า"

"อื้ม โชคดีที่เจ้าไม่ได้ดื่มมันหากแต่เป็นการถูกผงยาพิษเช่นนั้นการรักษาก็คงจะง่ายขึ้น เพียงแต่ว่า..."

"มีอันใดงั้นหรือ" เว่ยเส้าชิงเอ่ยถาม

"มีสมุนไพรบางอย่างที่ข้ายังขาดอยู่" หมดเทวดาเอ่ยออกมา

"เช่นนั้นข้าจะให้คนของข้าไปจัดการ"

"มันไม่มีขายน่ะสิ ! ทั้งยังต้องการสตรีที่เป็นธาตุหยินเป็นคนเก็บมันมา สมุนไพรนี้จึงจะสามารถใช้งานได้ผล" เจียงซือหลิวเอ่ยขึ้น ในขณะที่ฟางหรงได้ยินเช่นนั้นก็รีบอาสาตัวเองในทันที

"เช่นนั้นให้ข้าทำเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะเป็นคนไปเก็บมันมาเอง" 

"ไม่ได้ !" เว่ยเส้าชิงเอ่ยค้านก่อนจะมีสีหน้าไม่พอใจ

"ข้าจะไปเจ้าค่ะ ท่านหมอโปรดบอกมาได้เลยเจ้าค่ะว่าข้าจะสามารถเก็บสมุนไพรที่ว่าได้จากที่ใด"

"ไท่หลง อยู่ห่างจากที่นี่ร้อยกว่าลี้" หมอเทวดาเอ่ย

"เช่นนั้นท่านช่วยวาดรูปสมุนไพรให้ข้าได้หรือไม่เจ้าคะ" ฟางหรงเอ่ย

"ได้ !"

"ฟางฟาง ข้าไม่ให้เจ้าไปต่อให้ข้าต้องตาบอดทั้งชีวิตก็จะไม่ยอมให้เจ้าไปเสี่ยงอันตรายเช่นนั้น" เว่ยเส้าชิงเอ่ย

"ไม่ได้เจ้าค่ะ ข้าจะไป ! ต่อให้ท่านห้ามข้า ข้าก็จะไป รบกวนท่านหมอแล้วเจ้าค่ะ"

"ได้ ไม่มีปัญหา"

"เช่นนั้นข้าจะไปกับเจ้า" เว่ยเส้าชิงเอ่ยอย่างไม่ยินยอมให้หญิงสาวไปเสี่ยงอันตราย

"ไม่ได้ ! ระหว่างที่รอนางนำสมุนไพรมา เจ้าจะต้องรักษากับข้าทุกวันอย่างต่อเนื่อง แม่นางฟางเจ้ามีเวลาแค่ยี่สิบเอ็ดวันหลังจากที่เก็บมันมาได้จะต้องรีบใช้งานทันทีมิเช่นนั้นมันจะไม่เห็นผล"

"เจ้าค่ะ ข้าทราบแล้ว"

"ฟางฟาง" เว่ยเส้าชิงเอ่ยเรียกหญิงสาวเสียงอ่อน เขาไม่คิดให้นางเอาตนเองไปเสี่ยงเพื่อเขาจริง ๆ

"ท่านพี่ เชื่อฟังที่ท่านหมอเทวดาบอกเถิดนะเจ้าคะ แล้วข้าจะรีบกลับมาเจ้าค่ะ" ฟางหรงดึงมือของชายหนุ่มเข้ามากอบกุมก่อนที่จะยกมันขึ้นสัมผัสที่แก้มของนางอย่างอ่อนโยน การกระทำเช่นนั้นทำให้ชายหนุ่มต้องใจอ่อนกับนางทุกครั้ง

"เช่นนั้น เจ้านำถังซานไปด้วย"

"ถังซานต้องอยู่ที่นี่เพื่อดูแลท่าน ข้ามีคนของข้าอยู่และจะนำลู่ลู่ไปกับข้าก็พอ"

"แต่ว่า..."

"ข้าดูแลตนเองได้เจ้าค่ะ แล้วข้าจะรีบกลับมา"

"เช่นนั้น เจ้าต้องระวังตัวให้มาก" เว่ยเส้าชิงเอ่ยกับหญิงสาวในขณะที่ภายในใจของเขายังไม่อาจวางใจได้

"เจ้าค่ะ ข้าจะระวังตัว" หญิงสาวรับปาก ก่อนที่จะขอตัวออกไปเตรียมข้าวของสำหรับใช้ในการเดินทาง

คล้อยหลังของหญิงสาวแล้วเจียงซือหลิวจึงได้เอ่ยกับสหาย

"เจ้าโชคดีที่ได้นางเป็นภรรยา"

"ใช่ ! ข้าก็คิดเช่นนั้น"

"เจ้า... ช่างเถอะ เอาเป็นว่าข้าจะช่วยรักษาเจ้าให้หายก็แล้วกัน จะได้กลับมามองเห็นภรรยาผู้แสนดีคนนั้นของเจ้าด้วยตาตนเอง"

"ต้องรบกวนเจ้าแล้ว"

วันรุ่งขึ้น

ฟางหรงเลือกที่จะใช้รถม้ารถเล็กแทนการขี่ม้า เพราะนางขี่ม้าไม่เก่งทั้งยังคิดว่าการที่นางนั่งรถม้าน่าจะเป็นผลดีกว่าจะได้เก็บแรงไว้เดินขึ้นเขามากขึ้นหน่อย

"คุณหนู ท่านเหนื่อยหรือไม่เจ้าคะ" ลู่ลู่ที่เห็นเหงื่อที่ขมับของหญิงสาวเอ่ยขึ้น การเดินทางครั้งนี้เรียกได้ว่าแทบจะทั้งวันทั้งคืน หญิงสาวสั่งให้คนของนางเปลี่ยนม้าทุก ๆ จุดพักม้า เพื่อที่จะได้ไม่เสียเวลา ใช้เวลาในการเดินทางกว่าสี่วันสามคืนก็มาถึงบริเวณทางขึ้นเขาไท่หลง ฟางหรงเลือกที่จะให้ลู่ลู่รออยู่ตีนเขาและนางก็ขึ้นเขาไปพร้อมกับองครักษ์ของนางสองคนและองครักษ์เงาอีกราวสิบคน

หญิงสาวเดินทางอย่างต่อเนื่องโดยที่ไม่ยอมพักเหนื่อยนานเกินครึ่งเค่อ ท่านหมอเทวดากล่าวว่าสมุนไพรล้ำค่าชนิดนั้นจะขึ้นอยู่บนยอดเขาทั้งยังชอบขึ้นอยู่บริเวณซอกหิน เพราะฉะนั้นนางจะต้องสังเกตให้ดีและระมัดระวังในการเก็บเป็นอย่างมาก 

เดินมาเกือบครึ่งทางบรรยากาศบนเขาก็คล้ายกับว่าใกล้จะมืดลงเรื่อย ๆ ฟางหรงเห็นว่าการเดินทางต่ออาจจะเป็นอันตรายจึงสั่งให้ทุกคนหยุดพักก่อน

"ใกล้มืดแล้ว พวกเราหาที่พักกันก่อนเถิด"

"ขอรับนายหญิง"

ฟางหรงวางแผนเอาไว้ว่าหากเดินทางไปถึงยอดเขาจะให้คนของนางแยกย้ายกันออกตามหาและเมื่อพบก็ให้ส่งสัญญาณถึงกัน นางจะเป็นผู้ไปเก็บสมุนไพรด้วยตนเอง 

ในยามค่ำคืนที่ท้องฟ้ามืดมิด ดวงตาของหญิงสาวยังไม่ได้ปิดสนิทก่อนจะนึกไปถึงสามีที่ยังคงรอนางอยู่ที่จวน 

(ท่านพี่ ท่านรอข้าก่อนนะเจ้าคะแล้วข้าจะรีบกลับไป) ฟางหรงคิดในใจก่อนที่จะเคลิ้มหลับไปด้วยความเหน็ดเหนื่อย 

ช่วงเช้าที่ตะวันเริ่มโผล่พ้นขอบฟ้านางและองครักษ์ก็เริ่มออกเดินทางกันอีกครั้ง ใช้เวลาราวครึ่งวันก็มาถึงยอดเขาก่อนที่ทุกคนจะได้รับคำสั่งให้แยกย้ายกันไปหาสมุนไพรดังกล่าว ฟางหรงไม่ต้องการให้เสียเวลาจึงให้องครักษ์ของนางแยกตัวไปเช่นกัน หญิงสาวเริ่มออกเดินทางไปรอบ ๆ อีกครั้ง พื้นที่โดยรอบของเขาลูกนี้ โชคดีที่ไม่ใช่ป่าทึบหากแต่พื้นที่บนยอดส่วนหนึ่งเป็นผาหินเช่นนี้เองจึงมีสมุนไพรดังกล่าวเกิดขึ้น 

ในขณะที่กำลังเดินไปเรื่อย ๆ ท้องฟ้าก็เกิดมืดครึ้ม หยาดฝนค่อย ๆ ปรอยลงมาอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย ฟางหรงรีบวิ่งเข้าไปหลบอยู่ภายในซอกหินที่สามารถบังลมฝนได้เพียงเล็กน้อย

ความหนาวเริ่มเข้าปกคลุมบรรยากาศโดยรอบ ฝนตกทำให้ท้องฟ้ามืดเร็วกว่าปกติ ฟางหรงพยายามมองหากิ่งไม้แห้งก่อนจะเริ่มก่อไฟเพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้แก่ร่างกายระหว่างนั้นก็ไม่ลืมที่จะโรยผงไล่แมลงและสัตว์มีพิษที่ได้มาจากท่านหมอเทวดาลงบนพื้นที่รอบ ๆ ที่นางนั่งอยู่ 

"หากเป็นเช่นนี้ดูท่าคงไม่ดีแน่ !" การเดินทางมาที่นี่ในตอนนี้ทำให้นางเสียเวลาไปหลายวันแล้วและสมุนไพรดังกล่าวก็ไม่รู้ว่างอกอยู่ตรงจุดไหน เหมือนกับว่าในตอนนี้นางกำลังงมเข็มในมหาสมุทรรู้ว่ามีแต่หาไม่เจอ

เปรี้ยง ! 

เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นลั่นหุบเขา ทำเอาฟางหรงถึงกับตื่นตกใจเผลอส่งเสียงกรีดร้องออกมา ในตอนนี้นางทั้งเหนื่อยทั้งหิว ทั้งยังหนาวมาก ได้แต่อดกลั้นเอาไว้ภายในใจมุ่งมั่นแต่ว่าจะต้องเจอสมุนไพรล้ำค่านั้นให้เร็วที่สุด 

ระหว่างที่สายตาสอดส่องไปเรื่อย ๆ สายตาของนางก็ไปสะดุดกับต้นไม้ที่เกิดขึ้นบนซอกหินสูง ดอกของมันมีสีม่วงคล้ายกับภาพวาดที่ท่านหมอเทวดามอบให้นาง ดวงตาของฟางหรงเกิดประกายความยินดีเป็นอย่างยิ่ง ก่อนที่หญิงสาวจะรีบลุกขึ้นแล้วตรงไปยังหินผาสูงชันด้านหน้าโดยไม่สนใจเสียงฟ้าร้องหรือฝนที่กำลังตกลงมาอย่างไม่ขาดสาย เมื่อเข้าไปดูใกล้ ๆ  ก็พบว่าเป็นสมุนไพรดังกล่าวจริง ๆ 

"เจอแล้ว ! ข้าเจอแล้ว นับว่าไม่เสียเปล่าจริง ๆ" ความเหน็ดเหนื่อยที่มีมาหลายวันทำให้ฟางหรงยิ้มออก หญิงสาวมองหาทางขึ้นแล้วคิดว่าตนเองควรหย่อนตัวลงมาจากด้านบน จึงวิ่งเข้าไปเอาห่อผ้าที่เตรียมเชือกเอาไว้ พร้อมกับวิ่งวนขึ้นไปด้านบนของหินผา 

นางมัดเชือกไว้กับต้นไม้ที่อยู่ริมผา ก่อนที่ปลายเชือกด้านหนึ่งจะมัดไว้ที่เอวของนาง พร้อมกับค่อย ๆ หย่อนตัวลงมาอย่างช้า ๆ ในระหว่างนั้นเชือกเส้นนั้นก็ค่อย ๆ สั้นขึ้นเรื่อย ๆ และเมื่อใกล้ที่จะถึงจุดที่สมุนไพรขึ้นอยู่ ปลายเชือกก็ดันสุดอยู่เพียงเท่านั้น

หญิงสาวพยายามเอื้อมมือไปให้ใกล้ที่สุดแต่ไม่ว่าอย่างไรก็แตะมือไปไม่ถึงเสียที นางลองพยายามอยู่นานหากแต่ก็ไม่เป็นผลจนกระทั่งเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมาจึงพยายามแก้มัดปลายเชือกที่ผูกไว้ที่เอวคอดของตนเองก่อนจะพันมันไว้ที่มือข้างหนึ่งแทน และเมื่อพยายามยื้อมือไปให้ถึงสมุนไพรดังกล่าวเพียงพริบตาฟางหรงก็สามารถคว้ามันมาได้ ด้วยความดีใจจึงไม่ทันระวังอยู่ ๆ ปลายเชือกอีกด้านที่ผูกไว้กับต้นไม้ก็เกิดหลุด ทำให้ร่างบางที่ในตอนแรกห้อยต่องแต่งอยู่ที่ริมผาร่วงลงสู่พื้นล่าง ท่ามกลางความตกใจของนางที่ยังไม่ทันจะกรีดร้องร่างบางก็ตกกระทบกับพื้นด้านล่างอย่างแรงก่อนที่จะสลบไปในทันที !

เสียงฟ้าร้องและเสียงฝนตกดังสนั่นลั่นป่ายิ่งทำให้ไม่สามารถรับรู้เลยว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกับฟางหรงในตอนนี้ ! ในขณะที่ร่างไร้สติของนางนอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้นด้านล่าง ในมือของหญิงสาวยังคงกำต้นสมุนไพรต้นนั้นไว้จนแน่นไม่ยอมปล่อย