ตอนที่ 6

ฟางหรงขยับมานั่งที่ขอบเตียงในขณะที่ชายหนุ่มลุกขึ้นแล้วนั่งซ้อนร่างบางที่ด้านหลัง ความใกล้ชิดเช่นนี้ทำเอาหญิงสาวถึงกับเกิดอาการใจเต้นแรงอย่างไม่อาจหักห้ามได้

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

เว่ยเส้าชิงยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยเพราะประสาทสัมผัสที่เป็นเลิศของเขายิ่งทำให้ชายหนุ่มได้ยินเสียงเต้นของหัวใจหญิงสาวชัดเจนเป็นอย่างยิ่ง ในขณะที่ฟางหรงก็นั่งนิ่งให้เขาเช็ดผมของนางโดยที่ทั้งสองไม่มีการสนทนาใด ๆ ต่อกัน

ก่อนที่เว่ยเส้าชิงจะโน้มตัวลงไปใกล้กับใบหูของนางพร้อมกับกระซิบหยอกเย้า

"เสียงหัวใจของเจ้ามันทำให้พี่รู้สึกอยากจะ..." ชายหนุ่มยังเอ่ยไม่ทันจบหากแต่ฟางหรงไม่สามารถทนฟังมันได้อีกต่อไป นางลุกขึ้นก่อนจะขยับถอยห่างชายหนุ่มออกมาหลายก้าว พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

"ขะ ข้า... ผมของข้ามันแห้งแล้วเจ้าค่ะ ท่านไม่ต้องเช็ดมันแล้ว นี่ก็ดึกมากแล้วท่านควรพักผ่อนเสียที" หญิงสาวเดินเข้าไปกดที่ไหล่ของชายหนุ่มให้นอนราบไปบนเตียงก่อนจะห่มผ้าให้เขาโดยที่เว่ยเส้าชิงเองก็ยินยอมทำตามแต่โดยดี

ฟางหรงดับเทียนเล่มสุดท้ายก่อนที่จะปีนขึ้นเตียงโดยที่หญิงสาวเป็นคนนอนด้านนอกเตียงเอง เพราะอีกฝ่ายมองไม่เห็นนางกลัวว่าเขาจะพลิกตัวแล้วหล่นตกเตียงเข้า ก่อนจะล้มตัวลงนอนหญิงสาวยังรู้สึกห่วงใยเขากระชับผ้าห่มขึ้นอีกแล้วล้มตัวลงนอน เพราะความตื่นเต้นทำให้รู้สึกนอนไม่หลับจึงเอาแต่นอนตะแคงมองหน้าอีกฝ่ายอยู่ครึ่งค่อนคืน แสงจากโคมไฟด้านนอกสาดเข้ามาทำให้ภายในห้องไม่ได้มืดสลัวจนเกินไปนัก มันยังทำให้นางสามารถมองเห็นอีกฝ่ายได้อยู่แม้จะไม่ได้ชัดเจนเท่ากับตอนกลางวันก็ตาม

ระหว่างที่กำลังเพลิดเพลินอยู่กับการนอนมองหน้าชายหนุ่ม เสียงของเขาก็ทำให้หญิงสาวตื่นจากภวังค์

"ฟางฟางเจ้ายังไม่นอนหรือ" ฟางหรงเม้มริมฝีปากแน่นนางไม่รู้ว่าเขารู้ได้อย่างไรว่านางยังไม่หลับ ไม่ใช่ว่าเขาตาบอดหรอกหรือ หรือจะเป็นเสียงลมหายใจของนาง

"ยะ ยังเจ้าค่ะ คงจะแปลกที่"

"เช่นนั้น..." ชายหนุ่มพลิกตะแคงตัวเข้าหาร่างบางที่ยังนอนนิ่งอยู่ข้าง ๆ แล้วยกมือหนาขึ้นลูบไปที่ใบหน้าของหญิงสาว

"..." ฟางหรงตกใจที่อยู่ ๆ ชายหนุ่มเข้ามาสัมผัสนางอย่างใกล้ชิดเช่นนี้ แต่เพราะอีกฝ่ายตาบอดหญิงสาวจึงไม่อาจคาดเดาความรู้สึกของเขาผ่านดวงตาคู่นั้น และเมื่อชายหนุ่มเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้ขัดขืนจึงโน้มตัวเข้าไปใกล้ก่อนจะกดจุมพิตที่ริมฝีปากนุ่มของนาง ความเร็วระดับนี้แม้ว่าฟางหรงจะสามารถปฏิเสธได้หากแต่นางกลับไม่คิดขัดขืนในการกระทำ ทั้งยังหลับตาพริ้มรับจุมพิตอย่างเต็มใจ 

ทั้งสองแลกเปลี่ยนจุมพิตกันอยู่นาน โดยที่ยังไม่มีวี่แววว่าจะผละออกจากกัน ก่อนที่เขาจะพลิกตัวขึ้นคร่อมร่างบางของฟางหรง มือหนาลูบไล้เรือนร่างของหญิงสาวผ่านเสื้อผ้าที่ขวางกั้นเบา ๆ ทำเอาฟางหรงที่ยังไม่เคยผ่านมือชายรู้สึกขนลุกชัน ทั้งยังทำตัวไม่ถูกมือไม้ของนางวางสะเปะสะปะไปหมดดูลุกลี้ลุกลนชอบกล ทำเอาเว่ยเส้าชิงถึงกับยกยิ้มที่มุมปากก่อนจะถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า แล้วซุกซบลงลำคอขาวที่พึ่งผ่านการอาบน้ำมาหมาด ๆ กลิ่นกายของนางทำให้ความเป็นชายของเขาลุกโชน พร้อมกับเสียงลมหายใจที่หอบต่ำ มือทั้งสองข้างเคล้นคลึงหน้าอกอวบผ่านเสื้อผ้าของหญิงสาวก่อนที่นางจะได้ยินเสียงมันถูกฉีกทึ้งอย่างไม่ไยดีอีกต่อไป

แคว่ก !

"อ๊ะ" เพราะเสียงนั่นทำให้หญิงสาวรู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อยว่าเหตุใดชายหนุ่มจะต้องรุนแรงปานนั้น เสื้อผ้าของนางขาดหมดแล้ว เขาไม่เพียงแต่ฉีกทึ้งเสื้อผ้าของนางแต่ยังถอดมันออกจากร่างของนางอย่างไม่เบามือ เพียงไม่นานร่างกายของหญิงสาวก็เปลือยเปล่าโชคดีที่ชายหนุ่มมองไม่เห็น มิเช่นนั้นนางคงรู้สึกอับอายไปมากกว่านี้เป็นแน่

มือหนากอบกุมประทุมถันก่อนจะใช้ปลายชิวหาที่เย็นชื้นสัมผัสมันอย่างหลงใหล ทำเอาฟางหรงถึงกับแอ่นกายรับความหรรษานี้พร้อมกับมือเล็กที่คล้องลำคออีกฝ่าย ความเสียวซ่านที่ได้รับทำให้นางเผลอตัวจิกปลายเจ็บไปที่ไหล่หนาของเขาจนเกิดรอยอยู่หลายครั้ง แต่ดูเหมือนว่าการกระทำเช่นนั้นจะยิ่งส่งผลให้อารมณ์ของอีกฝ่ายเพิ่มมากขึ้น

"อื้ม ฟางฟาง"

"อื้อ ท่านพี่ ข้า ข้า อื้อ..."

จังหวะนั้นเองนิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มสัมผัสกับบุปผาที่ปิดสนิทของหญิงสาว ความเปียกชื้นทำให้บุปผางามเพิ่มความนุ่มลื่นพร้อมให้อีกฝ่ายได้เข้าไปสำรวจละอองเกสรด้านใน ความคับแคบของช่องทางอ่อนไหวทำให้แม้กระทั่งนิ้วเรียวของอีกฝ่ายก็ยังถูกตอดรัดจนแน่น หากแต่ในเวลาต่อมาก็สามารถเคลื่อนย้ายเข้าออกได้อย่างสะดวกมากขึ้น แรงขยับด้านล่างส่งผลให้ร่างบางสั่นขยับไปตามแรงพร้อมกับเสียงครางหวานที่หลุดลอดออกจากริมฝีปากบางในบางครั้ง ในขณะที่หญิงสาวพยายามกลั้นเสียงน่าอายเหล่านั้นเอาไว้แต่สุดท้ายกลับพ่ายแพ้อย่างราบคาบก่อนที่ร่างงามเกร็งกระตุก

ชายหนุ่มเคลื่อนตัวลุกขึ้นพร้อมกับใช้มือหนาของเขาแยกขาทั้งสองข้างของหญิงสาวให้กว้างขึ้นพร้อมกับใช้ความอุ่นร้อนที่แทบจะปริแตกถูไถไปกับความนุ่มลื่นของบุปผางามก่อนจะค่อย ๆ ดันส่วนปลายเข้าสัมผัสกับส่วนที่อ่อนนุ่มเป็นครั้งแรก หากแต่สัมผัสแรกก็ทำเอาหญิงสาวถึงกับขยับตัวเพื่อถอยห่างก่อนจะถูกมือหนาทั้งสองข้างรั้งสะโพกผายเข้าหา พร้อมกับดันส่วนที่แข็งขืนเข้าใส่สุดปลายในคราเดียวแล้วก้มลงจุมพิตที่ริมฝีปากของนางเพื่อต้องการให้หญิงสาวคลายความเจ็บปวด ประทุมถันทั้งสองข้างถูกบีบเคล้นดูดดึงจนกระทั่งเกิดรอยแดง แต่ในนาทีนั้นต่างฝ่ายต่างไม่ได้สนใจสิ่งใดแล้วแรงขยับกายเข้าออกของเขาทำให้ฟางหรงรู้สึกหูอื้อตาลายไปหมด ไม่มีแรงจะขัดขืนหรือว่าโต้แย้งใด ๆ ทั้งสิ้น หญิงสาวถูกชายหนุ่มนำทางไปสู่ปลายทางครั้งแล้วครั้งเล่าในขณะที่เขาเองไม่มีท่าทีเหน็ดเหนื่อยแม้แต่น้อย ร่างบางของนางถูกเขาพลิกคว่ำพลิกหงายอยู่หลายตลบจนรู้สึกมึนงง ในขณะที่ในตอนสุดท้ายที่ความอุ่นร้อนถูกปลดปล่อยเข้าสู่กายสาวฟางหรงก็สลบไปในอ้อมกอดของเขาแทบจะทันที

หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา ฟางหรงก็มักจะถูกชายหนุ่มรังแกอยู่เรื่อย ๆ ไม่ว่างเว้น หากมีโอกาสก็มักจะแอบกินเต้าหู้นาง ฟางหรงเองก็พยายามหลบเลี่ยงอยู่หลายครั้ง เพราะไม่ต้องการที่จะสร้างความสัมผัสให้ใกล้ชิดไปมากเกินกว่านี้ ในขณะที่เรื่องราวทุกอย่างยังคงไม่กระจ่างชัด แต่ในยามที่ถูกชายหนุ่มออดอ้อนเอาใจหัวใจของนางก็ดันไม่รักดี โอนอ่อนผ่อนตามเขาทุกครั้งนางเกลียดตนเองที่เป็นเช่นนี้ยิ่งนัก

หลายวันต่อมา

ฟางหรงมาอยู่ที่นี่ได้กว่าครึ่งเดือนแล้ว นางจึงคิดที่จะให้คนพานางเดินทางเข้าเมืองสักครั้งแต่ในยามที่หญิงสาวเดินทางออกจากจวนเป็นตอนที่ชายหนุ่มยังไม่ตื่น เพราะนางต้องการให้เขาพักผ่อนจึงไม่ได้ปลุก

หญิงสาวเดินทางมาถึงตลาดก็สั่งให้พ่อบ้านหม่าตรงไปยังลานประลองสุนัข ก่อนจะมองหาสุนัขที่ท่าทางใจดีและเป็นมิตรสักตัวแต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีสุนัขเช่นนั้นเลย แม้จะผิดหวังเล็กน้อยแต่หญิงสาวก็พยายามมองหาอย่างอื่นแทน ในขณะเดียวกันนางก็ได้รับรายงานจากคนของนางว่าพบตัวหมอเทวดาผู้นั้นแล้วเขาพักอยู่ที่เรือนบนหุบเขาที่ไม่ไกลจากเรือนของนางเท่าใดนัก ฟางหรงคิดว่านี่คงเป็นโชคชะตาของนางหญิงสาวไม่รอช้าสั่งให้พ่อบ้านหม่าบังคับรถม้าตรงไปยังหุบเขาดังกล่าวในทันที

ระหว่างที่ฟางหรงไม่อยู่ที่จวน เมื่อเว่ยเส้าชิงตื่นขึ้นหากแต่ไม่พบคนข้างกายก็เอาแต่ถามหานางตลอดจนทำให้ถังซานถึงกับภาวนาให้หญิงสาวกลับมาโดยเร็ว

หนึ่งชั่วยามผ่านไป

"ฮูหยินของเจ้ายังไม่กลับมาอีกงั้นหรือ"

"ยังขอรับ"

สองชั่วยามผ่านไป

"ฮูหยินของเจ้ากลับมาหรือยัง"

"ยังขอรับ"

หนึ่งเค่อผ่านไป

"ฮูหยินของเจ้าบอกหรือไม่ว่านางจะไปที่ใด"

"ไปตลาดขอรับ"

"แล้วนางบอกหรือไม่ว่าจะกลับมาเมื่อใด"

"ข้าน้อยไม่ทราบได้ขอรับ แต่อีกไม่นานก็คงกลับมาถึงขอรับ"

สองเค่อผ่านไป

เว่ยเส้าชิงตั้งใจว่าจะไปตามภรรยาที่ออกไปนานแล้วแต่ยังไม่กลับเสียที ถังซานที่เห็นท่าทางเช่นนั้นของชายหนุ่มก็เอ่ยถามขึ้นทันที

"ท่านแม่ทัพจะไปที่ใดหรือขอรับ"

"ไปตามฟางฟาง" ถังซานถึงกับกุมขมับ ฮูหยินออกไปข้างนอกยังไม่ถึงครึ่งวันด้วยซ้ำ เหตุใดท่านแม่ทัพต้องทำให้ดูเหมือนฮูหยินหายตัวไปเช่นนี้ด้วยเล่า ถึงกับจะไปตามหาอีกฝ่ายด้วยตนเอง นายท่านของเขาคลั่งรักภรรยาเกินไปแล้วจริง ๆ

"เอ๊ะ ! นั่นรถม้าของฮูหยินกลับมาแล้วนี่ขอรับ"

ในขณะเดียวกันรถม้าของฟางหรงก็จอดเทียบยังบริเวณหน้าจวนพอดิบพอดี ก่อนหน้านั้นหญิงสาวตรงไปยังหุบเขาดังกล่าวแต่เมื่อไปถึงก็พบว่าท่านหมอเทวดาผู้นั้นออกเดินทางไปทำธุระในที่แห่งหนึ่งเสียแล้ว หญิงสาวรู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมากได้แต่นั่งซึมตลอดทางและเมื่อมาถึงจวนก็พบว่าเว่ยเส้าชิงกำลังยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ราวกับว่ากำลังจะออกไปที่ใด นางจึงเอ่ยถามขึ้น

"ท่านจะไปไหนกันหรือเจ้าคะ"

"เอ่อ...คือว่านายท่านจะออกไป..."

"เจ้าหุบปากไปเสีย ! ฟางฟางข้าออกมารอเจ้า"

"ออกมารอข้า ! มีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ"

"เปล่า ! ข้าแค่อยากออกมารอเจ้าเท่านั้น !"

"เช่นนั้นก็เข้าเรือนกันเถิดเจ้าคะ แดดร้อนยิ่งนัก"

"อื้ม" ชายหนุ่มพยายามควานหามือนุ่มของภรรยามากอบกุมไว้เช่นที่เคยทำทุกครั้ง หญิงสาวที่เห็นเช่นนั้นจึงรีบยื่นมือของนางเข้าไปประคองร่างของเขา ทำเอาเว่ยเส้าชิงยิ้มไม่หุบอย่างมีความสุขที่มีหญิงสาวคอยอยู่ข้าง ๆ และเอาใจใส่เขาดีถึงเพียงนี้