ตอนที่ 4

ฟางหรงย้ายมาพักยังเรือนของเขาที่อยู่ปีกขวาของเรือน ฝั่งนี้ค่อนข้างร่มรื่นทั้งยังมีน้ำตกจำลองขนาดเล็กที่ไหลตลอดทั้งวัน กังหันลมที่คอยทำหน้าที่หมุนไปรอบ ๆ อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ใช้เวลากว่าสองชั่วยามจึงแล้วเสร็จโชคดีที่สาวใช้คนสนิทของชายหนุ่มที่มีนามว่าซูเอ๋อร์เข้ามาช่วยอีกแรง เด็กน้อยที่ยังไม่ผ่านการปักปิ่นอายุเพียงสิบสาม หากแต่ทำงานคล่องแคล่วไม่พูดมาก ดูเหมือนว่านางจะเป็นบุตรสาวของพ่อบ้านที่คอยดูแลจวนที่นี่ นิสัยน่ารักของนางทำให้เด็กสาวเข้ากับฟางหรงและลู่ลู่ได้อย่างรวดเร็ว

"คุณหนูฟาง หากท่านต้องการสิ่งใดสามารถแจ้งแก่บ่าวได้เลยเจ้าค่ะ ฮูหยินใหญ่กล่าวว่าท่านคือคนสำคัญ"

"ขอบคุณเจ้ามากซูเอ๋อร์ ตอนนี้ไม่มีสิ่งใดต้องทำแล้ว เจ้ามีอันใดก็ไปทำเถิด"

"เจ้าค่ะ อ้อ ! อีกเรื่องคือหากท่านต้องการจะไปตลาดสามารถแจ้งบ่าวได้เลยนะเจ้าคะ บ่าวจะเป็นคนพาท่านไปเองเจ้าค่ะ"

"ที่นี่ มีสนามแข่งขันของสุนัขหรือไม่"

"คุณหนูถามถึงสนามแข่งของสุนัขเพื่อการใดเจ้าคะ" ลู่ลู่เอ่ยขึ้นอย่างสงสัยหญิงสาวจึงหันไปกล่าวกับนางให้หายข้องใจ

"คนที่มองไม่เห็น นอกจากไม้เท้าแล้วการมีสัตว์เลี้ยงคู่ใจจะทำให้สามารถใช้ชีวิตได้ง่ายขึ้น"

"เป็นเช่นนี้นี่เอง" ลู่ลู่พยักหน้าเข้าใจทันที

"บ่าวเองก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ แต่เดี๋ยวบ่าวจะลองถามท่านพ่อดูนะเจ้าคะ"

"ได้ เช่นนั้นก็รบกวนเจ้าแล้ว"

"ยินดีเจ้าค่ะ เช่นนั้นคุณหนูพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ บ่าวขอตัวก่อน" ซูเอ๋อร์ที่ทำหน้าที่ของตนเองเสร็จสิ้นแล้วจึงเดินออกจากห้องไป 

"คุณหนูเจ้าคะ"

"ว่าอย่างไรหรือ" ฟางหรงเอ่ยตอบสาวใช้คนสนิทในขณะที่นางหยิบของใช้ส่วนตัวออกมาจากหีบเสื้อผ้า

"ท่านหิวหรือไม่เจ้าคะ บ่าวจะไปสั่งให้แม่ครัวทำอาหารให้ท่าน"

"ไม่ต้องรบกวนผู้ใดหรอก ข้ายังไม่หิว หากว่าเจ้าหิวก็ไปหาสิ่งใดกินรองท้องเสีย"

"เช่นนั้น บ่าวไปก่อนนะเจ้าคะ"

"อื้ม ไปเถอะ"

คล้อยหลังของสาวใช้ลู่ลู่ ฟางหรงก็ทิ้งตัวลงนั่งบนตั่งตัวยาวริมหน้าต่างอย่างเหม่อลอย ในตอนนี้นางยังไม่มีวิธีที่จะรักษาเขาและก็ยังไม่กล้าพอที่จะบอกความจริงแก่ชายหนุ่มด้วยเช่นกัน ไม่รู้ว่าป่านนี้คนของนางตามหาหมอเทวดาผู้นั้นไปถึงไหนแล้ว

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"มีอันใดงั้นหรือ"

"คุณหนูฟางขอรับ ท่านแม่ทัพเรียกหาท่านขอรับ"

"ได้ อีกเดี๋ยวข้าจะตามไป"

ฟางหรงเปลี่ยนเสื้อผ้าของนางเป็นชุดที่ใส่สบายมากขึ้น ก่อนจะก้าวออกจากห้องแล้วตรงไปยังอีกด้านของเรือนที่อยู่ห่างกันราว ๆ สี่ห้องถัดไป และเมื่อหญิงสาวก้าวเข้ามาในห้องก็พบว่าชายหนุ่มตื่นจากการนอนกลางวันแล้ว ทั้งยังกำลังทำสีหน้าบึ้งตึงราวกับพึ่งทะเลาะกับคนสนิทของเขา

"เกิดอันใดขึ้นงั้นหรือ" ฟางหรงหันไปสอบถามถังซาน

"ท่านแม่ทัพ เอ่อ..."

"เจ้าออกไปได้แล้ว !" เว่ยเส้าชิงเอ่ยกับองครักษ์ส่วนตัว หากแต่ฟางหรงคิดว่าเขาไล่นางใบหน้าของนางซีดเผือดเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"เอ่อ เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนเจ้าค่ะ" หญิงสาวทำหน้าหงอยแต่ในขณะที่กำลังจะหันหลังกลับอีกฝ่ายก็เข็นรถขยับเข้ามาหานางพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ฟางฟาง ! ข้าไม่ได้ไล่เจ้า ข้าไล่ถังซานต่างหาก"

"จะ เจ้าค่ะ" หญิงสาวหันรีหันขวางราวกับทำตัวไม่ถูกก่อนที่ถังซานจะรู้หน้าที่รีบถอยร่นออกไปทันที

"ฟางฟาง เหตุใดเจ้าจึงมาหาข้าช้านัก ข้ารอเจ้าตั้งนาน" เว่ยเส้าชิงเลื่อนมือออกไปพยายามจะคว้ามือนุ่มของหญิงสาวมาเกาะกุมพร้อมกับทำน้ำเสียงออดอ้อนอีกฝ่าย

"ข้าเก็บของอยู่เจ้าค่ะ" 

"เหตุใดจึงไม่ให้สาวใช้เป็นคนทำเล่า ข้าส่งซูเอ๋อร์ให้กับเจ้า เด็กนั่นแม้จะพูดมากไปเสียหน่อยหากแต่ใช้งานง่ายเจ้าจะได้ไม่เหนื่อย"

"แล้วผู้ใดจะคอยดูแลท่านกันเล่าเจ้าคะ" ฟางหรงมีสีหน้าสงสัย หากเขาส่งสาวใช้ให้กับนางแล้วผู้ใดจะเป็นคนดูแลเขากันล่ะ

"ก็เจ้าอย่างไรเล่า"

"ข้าหรือเจ้าคะ" ฟางหรงชี้มาที่ตัวนางก่อนจะนึกในใจ ก็ไหนท่านกล่าวว่ากลัวข้าเหนื่อยอย่างไรเล่า ! 

"ถูกต้อง" 

"แต่ว่า...บางเรื่องอาจจะไม่สะดวกนัก เช่นในยามที่ท่านอาบน้ำ เอ่อ ไม่ก็เปลี่ยนเสื้อผ้า" ฟางหรงเอ่ยขึ้นใบหน้าของนางแดงเรื่อเมื่อตนเองกำลังจินตนาการไปถึงเรื่องที่ไม่ควร

"ฟางฟาง รังเกียจข้าใช่หรือไม่" ชายหนุ่มตีหน้าเศร้าก่อนที่เขาจะค่อย ๆ ปล่อยมือหญิงสาวอย่างช้า ๆ เมื่อฟางหรงเห็นเช่นนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจกับความเอาแต่ใจของเขา 

"ขะ ข้าไม่ได้รังเกียจท่านนะเจ้าคะ เพียงแต่เราสองคนยังไม่ได้ไหว้ฟ้าดินกัน หากทำเช่นนั้นจะเป็นการเหมาะสมหรือเจ้าคะ"

"หากเจ้าไม่สบายใจ เช่นนั้นให้ท่านพ่อท่านแม่เป็นพยานข้าจะกราบไหว้ฟ้าดินกับเจ้าเพื่อเป็นเครื่องยืนยันว่าข้าจะไม่มีทางทอดทิ้งเจ้าดีหรือไม่ อีกอย่างจะได้ไม่เป็นการเอาเปรียบเจ้าด้วย" ชายหนุ่มเอ่ยออกมาอย่างแข็งขัน หากแต่เป็นฟางหรงเองที่ลังเล

ในเมื่อความจริงแล้วนางไม่ใช่ฟางซิน นี่ก็เป็นเรื่องจริงที่นางยังไม่กล้าเอ่ยกับเขา หากว่าชายหนุ่มรับรู้ความจริงว่านางไม่ใช่คนรักของเขาแล้วเขายังจะต้องการนางอยู่ไหม ! เมื่อฟางหรงนึกได้ว่าที่อีกฝ่ายต้องการแต่งงานกับนางก็เพราะคิดว่านางเป็นใครอีกคน ในตอนนี้สำหรับเขาแล้วฟางหรงเป็นเพียงแค่คนที่ไร้ตัวตน เป็นคนแปลกหน้า ที่เขาไม่เคยได้รู้จักทั้งยังไม่รู้ว่าหากเขาพบความจริงว่านางเป็นผู้อื่นมาสวมรอยแทนคนรักของเขา แล้วเขาจะโกรธจะเกลียดนางหรือไม่

"มะ ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ถึงอย่างไรอีกสามเดือนข้างหน้าพวกเราก็ต้องแต่งงานกันอยู่แล้ว"

"เช่นนั้นจะดีหรือ เจ้าไม่ต้องกลัว ข้าจะเป็นคนแจ้งแก่ท่านพ่อท่านแม่เอง"

"ไม่ต้องเจ้าค่ะ ! ข้ารอได้"

"เช่นนั้นก็ตามใจเจ้า" เว่ยเส้าชิงแม้จะรับปากว่าตามใจนาง หากแต่ความจริงแล้วเขาคิดที่จะให้บิดามารดาช่วยจัดพิธีกราบไหว้ฟ้าดินให้เขากับนาง แม้จะไม่ได้เป็นทางการหากแต่ก็ยังพอเป็นเครื่องยืนยันให้หญิงสาวสบายใจขึ้นว่าเขาจะรักและไม่ทอดทิ้งนางเด็ดขาด

ฟางหรงทำหน้าที่ป้อนอาหารและป้อนยาให้กับชายหนุ่ม พร้อมกับช่วยชายหนุ่มอาบน้ำเป็นวันแรก ในตอนแรกหญิงสาวคิดว่ามันอาจจะยุ่งยากแต่ดูเหมือนว่านางจะคิดผิดชายหนุ่มมีประสาทสัมผัสที่ค่อนข้างเป็นเลิศ แม้จะมองไม่เห็นแต่เขาก็สามารถช่วยเหลือตนเองได้อย่างคล่องแคล่วไม่ลำบากนางเลยสักนิด

เมื่อเห็นเช่นนั้นก็ทำเอาฟางหรงงุนงงเล็กน้อย นางกำลังสงสัยว่าแล้วเหตุใดเขาจะต้องให้นางป้อนข้าวและป้อนยาเขาด้วยเล่า ในเมื่อเขาเองก็แข็งแรงปานนี้ ดูเหมือนว่าจะแข็งแรงว่าชายหนุ่มปกติเสียอีก เสียแต่เพียงว่ามองไม่เห็นเท่านั้น !

ภายหลังจากส่งเขาเข้านอนหญิงสาวก็ก้าวออกจากห้องเบา ๆ แล้วกลับไปยังห้องพักของตนเอง และในขณะเดียวกันร่างหนาที่นอนอยู่บนเตียงก็ลืมตาขึ้นภายในความมืด ก่อนที่เขาจะใช้วิชาตัวเบาและประสาทสัมผัสอันเป็นเลิศ ตรงไปยังเรือนที่พักของบิดามารดา ความจริงแล้วแม้ว่าชายหนุ่มจะตาบอดแต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อเขาเลยแม้แต่น้อย เพราะอีกฝ่ายได้ชื่อว่าเป็นอัจฉริยะในการรบ เขาสามารถใช้ประสาทสัมผัสทุกส่วนเพื่อดำรงชีวิตอย่างปกติสุขได้อย่างไม่ยากเย็น แต่ในเมื่อแผนการมันจำเป็นต้องบีบให้เขาอ่อนแอเช่นนั้นเขาก็จำเป็นต้องอ่อนแอเพื่อวางแผนจัดการกับคนที่อยู่เบื้องหลังในเรื่องนี้ที่แท้จริง

แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้เขาได้รู้บางอย่าง ! ว่าในขณะที่เรากำลังลำบากอยู่นั้นมีใครที่พร้อมที่อยู่เคียงข้างเขาบ้าง

"ท่านพ่อท่านแม่ พวกท่านนอนแล้วหรือยังขอรับ"

"เจ้าเข้ามาเถิด" 

ชายหนุ่มแง้มเปิดประตูออกก่อนจะใช้ความเคยชินเข้าไปนั่งยังโต๊ะกลางห้องของทั้งคู่ พร้อมกับเอ่ยวาจาที่ทำให้สองสามีภรรยาแปลกใจเป็นอย่างมาก ก่อนที่เว่ยฮูหยินจะเกิดความรู้สึกอึดอัดใจขึ้นมา

"ท่านพ่อท่านแม่ ข้าอยากจะกราบไหว้ฟ้าดินกับฟางฟางขอรับ"

"แต่พวกเจ้าก็กำลังจะแต่งงานกันในไม่ช้า เหตุใดต้องทำเรื่องให้มันซับซ้อนด้วยเล่า" เว่ยฮูหยินเอ่ยออกมาโดยที่นางพยายามระงับความตื่นตระหนกเอาไว้

"นางมาอยู่ใกล้ชิดกับข้าถึงเพียงนี้ เกรงว่าอาจจะทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจ ข้าเพียงอยากจะทำให้นางมั่นใจในตัวข้าว่าข้าจะไม่ทอดทิ้งนางขอรับ"

"ชิงเอ๋อร์ ! หากว่า... หากว่าคุณหนูฟางทำให้เจ้ารู้สึกผิดหวังในตัวนางในวันข้างหน้าหากว่าเจ้ามองเห็น เจ้าจะไม่ทอดทิ้งนางใช่หรือไม่" เว่ยฮูหยินเอ่ยคำพูดเหล่านี้ออกมาแทนความรู้สึกของฟางหรง แน่นอนว่านางย่อมเอ็นดูลูกสะใภ้ผู้นี้ของนางเป็นอย่างมาก สตรีที่ดีเช่นนี้ต่อให้บุตรชายของนางจุดตะเกียงหาก็ย่อมหาไม่เจออีก

"ท่านแม่ ! เหตุใดท่านจึงกล่าวเช่นนั้น นางย่อมไม่ทำให้ข้าผิดหวังหรือหากว่านางทำข้าก็สามารถอภัยให้นางได้ ขอเพียงอย่างเดียวคือนางจะต้องไม่โกหกข้าก็พอ"

"แม่ว่า เจ้ารออีกหน่อยเถิด เพียงแค่สามเดือนเท่านั้นถึงวันนั้นเจ้าอาจจะกลับมามองเห็นอีกครั้งก็เป็นได้ ถึงวันนั้นเจ้าค่อยตัดสินใจให้แน่ชัดอีกครั้งดีหรือไม่"

"ข้าตัดสินใจดีแล้วขอรับ" ชายหนุ่มยังคงยืนยันคำเดิม เขาเองเป็นบุรุษอยู่ใกล้ชิดกับหญิงที่ตนเองรักแน่นอนว่าบางครั้งคงมิอาจห้ามใจตนเองไม่ให้ล่วงเกินนางได้ เขาต้องการให้หญิงสาวมั่นใจในตัวเขา

"เอาล่ะ ! หากว่าเจ้าตัดสินใจดีแล้วพ่อกับแม่ก็จะทำให้เจ้า"

"ขอบคุณขอรับ ท่านพ่อ ท่านแม่" หลังจากที่กล่าวธุระสำคัญจบชายหนุ่มก็ใช้วิชาตัวเบากลับมาที่เรือนของตนเอง ใบหน้าของเขายังคงเปื้อนยิ้มแม้ว่าจะไม่มองเห็นสิ่งใดก็ตาม

คล้อยหลังบุตรชายเว่ยฮูหยินก็หันกลับมาเอ่ยกับสามีของนาง

"ท่านพี่ ! จะทำเช่นไรดีเจ้าคะ หรือว่าเราควรจะบอกความจริงกับลูก"

"ไม่ได้ เจ้าก็เห็นแล้วไม่ใช่หรืออารมณ์ของเส้าชิงในตอนนี้ไม่มั่นคง หากปล่อยให้สะเทือนใจก็ไม่แน่ว่าอาจจะกระทบต่อลมปราณและการรักษา"

"คุณหนูฟางผู้นั้น นางจะต้องเสียใจมากเพียงใดที่ต้องคิดว่าตนเป็นได้เพียงตัวแทน เป็นเพียงเงาของพี่สาว"

"เช่นนั้น ก็อยู่ที่สวรรค์จะเมตตาแล้ว" เว่ยหมิงเอ่ยกับภรรยา เขายอมรับว่าตนเองก็มีความเห็นแก่ตัวที่ไม่กล้าเอ่ยความจริงกับบุตรชาย หากว่าเรื่องราวในครั้งนี้ผ่านไปด้วยดีเขาย่อมต้องชดเชยให้กับลูกสะใภ้ผู้นี้เป็นอย่างดีอย่างแน่นอน