ตอนที่ 8

ฟางหรงรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็พบว่านางอยู่บนเตียงสีขาวสะอาด หญิงสาวพยายามจะขยับตัวลุกขึ้นหากแต่ลู่ลู่สาวใช้คนสนิทเปิดประตูเข้ามาพบเข้าพอดี

"คุณหนูท่านฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ"

"อื้ม ท่านแม่ทัพเป็นเช่นไรบ้าง" ลู่ลู่ถอนหายใจนายสาวของเขายามที่ฟื้นขึ้นมาก็ถามหาท่านแม่ทัพทันที เหตุใดจึงห่วงใยผู้อื่นมากกว่าตนเองเช่นนี้นะ

"ท่านหมอเทวดากำลังรักษาอยู่เจ้าค่ะ"

ฟางหรงจดจำได้ว่านางตกลงมาจากผาสูงก่อนที่จะสลบไปและเมื่อตื่นขึ้นมานางก็พยายามยืนหยัดขึ้นแต่ก็พบว่าขาอีกข้างของตนเองบาดเจ็บ ฟางหรงมองดูสมุนไพรในมือของตนเองก่อนจะห่อมันด้วยผ้าที่ทำจากวัสดุพิเศษ หญิงสาวพบว่ามือทั้งสองของนางที่บริเวณปลายนิ้วกลับมีสีเขียวอมม่วงเช่นที่ท่านหมอเทวดากล่าว สมุนไพรชนิดนี้นอกจากผู้ที่เก็บจะเป็นสตรีแล้วยามที่ลำต้นหลุดออกจากแหล่งกำเนิดผู้ที่เก็บจะถูกพิษของมันด้วยเช่นกัน เรื่องนี้เจียงซือหลิวกล่าวกับนางเพียงลำพังเพื่อที่จะได้ให้หญิงสาวไตร่ตรองและตัดสินใจอีกครั้ง

เพียงแต่สิ่งใดที่ฟางหรงตัดสินใจแล้วย่อมไม่เปลี่ยนใจ มือทั้งสองข้างของหญิงสาวสั่นเทาเล็กน้อยนางไม่ได้เก่งกาจทั้งยังเป็นเพียงหญิงสาวคนหนึ่งเท่านั้น นางเองก็รู้สึกหวาดกลัวไม่น้อยหากแต่นางไม่อาจที่จะถอยหลังกลับได้อีกแล้ว หญิงสาวหยิบยาแก้พิษชั่วคราวของท่านหมอเทวดาขึ้นมากินเข้าไปสองเม็ดแล้วควานหากิ่งไม้แข็งแรงสักกิ่งเพื่อที่จะพาตนเองออกไปจากที่นี่ เพื่อนำสมุนไพรกลับไปยังจวนเว่ย

ฟางหรงฝืนร่างกายเดินลงจากเขามาจนกระทั่งถึงตีนเขาโดยที่ไม่ยอมหยุดพัก นางกลัวว่ายามที่เก็บสมุนไพรมาแล้วหากล่าช้าสมุนไพรจะใช้งานไม่ได้ผล ในยามที่เดินทางลงมาถึงครึ่งทางก็ส่งสัญญาณให้กับเหล่าองครักษ์ ทั้งหมดเร่งพาร่างของหญิงสาวลงจากเขาโดยที่ไม่หยุดพัก ร่างกายของนางต้องการการรักษาอย่างเร่งด่วน พวกเขาเดินทางตลอดทั้งวันทั้งคืนเพื่อกลับมายังจวนเว่ยในขณะเดียวกันฟางหรงเมื่อมาถึงรถม้าก็สลบไปไม่ฟื้นขึ้นมาอีกตลอดสามวันที่เดินทางกลับจวนเว่ย

เมื่อถึงจวนแล้วหมอเทวดาเจียงซือหลิวก็สั่งให้ทุกคนปิดปากเงียบห้ามบอกเรื่องที่หญิงสาวป่วยแก่เว่ยเส้าชิงเป็นอันขาด อารมณ์ของชายหนุ่มจะทำให้มีผลกระทบต่อการรักษาตาของเขา เพียงแต่เอ่ยกับเขาว่าหญิงสาวเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางและต้องการพักผ่อน

ตลอดหลายวันที่ผ่านมาเจียงซือหลิวห้ามให้เว่ยเส้าชิงลุกจากเตียงนอกจากยามกินข้าวและอาบน้ำเท่านั้น หนึ่งคือเพื่อป้องกันเรื่องที่ฟางหรงถูกพิษและสองป้องกันไม่ให้อารมณ์ของอีกฝ่ายแปรปรวน

หญิงสาวฟื้นขึ้นมาหลังจากที่หลับสลบไปเพราะพิษของสมุนไพรดังกล่าวนานกว่าเจ็ดวัน ยามที่ฟื้นตัวขึ้นมาก็เอ่ยแต่ว่าจะไปเยี่ยมเว่ยเส้าชิง โชคดีที่ท่านหมอเทวดาสั่งเอาไว้ว่าในช่วงนี้ชายหนุ่มห้ามเข้าเยี่ยมเด็ดขาด นางจึงทำได้เพียงยืนมองอยู่หน้าห้องของเขาเท่านั้น

หลายวันต่อมาท่านหมอเทวดาก็ยินยอมให้นางเข้าไปเยี่ยมชายหนุ่มได้ตามปกติ ดวงตาของเขาถูกพันไว้ด้วยผ้าสีขาว เจียงซือหลิวเอ่ยว่าอีกไม่กี่วันก็สามารถเปิดผ้าออกได้แล้ว ฟางหรงทั้งดีใจและก็รู้สึกเสียใจในคราวเดียวกัน

ดีใจที่อีกฝ่ายจะกลับมามองเห็นอีกครั้ง แต่เสียใจที่นางไม่ใช่คนที่เขาต้องการพบหน้าเป็นคนแรก

"ท่านแม่ทัพ" ฟางหรงเอ่ยเรียกชายหนุ่มในขณะที่เห็นอีกฝ่ายนั่งอยู่ริมหน้าต่างเพื่อรับลมจากด้านนอก

"ฟางฟาง ไม่สบายหายดีแล้วเช่นนั้นหรือ"

"ดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะ ท่านเป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ ท่านหมอบอกข้าว่าอีกสองสามวันท่านก็สามารถเปิดผ้าออกได้แล้ว"

"อื้ม ซือหลิวก็กล่าวกับข้าเช่นนั้น" ฟางหรงใช้ไม้เท้าพยุงตัวเองเดินเข้าไปใกล้เขาก่อนจะนั่งลงตรงข้ามกัน นางรินชาให้อีกฝ่ายพร้อมกับยื่นมันไปด้านหน้าของเขา ท่าทางของชายหนุ่มที่ดูนิ่งกว่าปกติทำให้หญิงสาวรู้สึกแปลกใจเช่นกัน เพียงแต่หญิงสาวกลับคิดว่าเขาคงเหน็ดเหนื่อยจากการรักษา ในขณะเดียวกันเว่ยเส้าชิงก็เอ่ยกับนาง

"ฟางฟาง เจ้ามีสิ่งใดปิดบังข้าอยู่หรือไม่" ฟางหรงที่ได้ยินชายหนุ่มเอ่ยเช่นนั้นก็เกิดอาการอ้ำอึ้ง ก่อนจะโกหกอีกฝ่ายไป

"ไม่มีเจ้าค่ะ" 

"เช่นนั้นหรือ... ข้าคิดว่าเจ้าจะมีเรื่องมากมายเล่าสู่ข้าฟังเสียอีก" เว่ยเส้าชิงเอ่ยกับนางในขณะเดียวกันฟางหรงก็เอาแต่ก้มหน้าตลอดเวลา ก่อนจะกล่าวขึ้น

"หากสมมติว่า... สมมติว่ามีคนโกหกท่าน แล้วท่านจะเกลียดคนผู้นั้นหรือไม่เจ้าคะ"

"ใคร ๆ ก็คงไม่ชอบคนโกหกกระมัง" เว่ยเส้าชิงเลี่ยงที่จะตอบออกไปตรง ๆ 

"นั่นสินะเจ้าคะ" ฟางหรงเอ่ยออกมาอย่างเหม่อลอย ก่อนจะลุกขึ้นพร้อมกับเอ่ยขอตัว

"พอดีว่าข้าลืมไปว่าต้องดื่มยา ขอตัวก่อนนะเจ้าคะ" เว่ยเส้าชิงที่ไม่เคยรู้ว่าหญิงสาวป่วยจึงมีท่าทีตื่นตกใจ

"เจ้าป่วยหนักหรือเหตุใดยังต้องดื่มยาอยู่อีก"

"ปะ เปล่าเจ้าค่ะเป็นเพียงยาบำรุงร่างกายเท่านั้นพอดีว่าข้าถูกไอฝนเข้า"

"เช่นนั้น เจ้าก็ควรดูแลตัวเองให้ดี"

"ขอบคุณที่เป็นห่วงเจ้าค่ะ" ฟางหรงค่อย ๆ ใช้ไม้เท้าพยุงตัวเองลุกขึ้นก่อนจะเดินออกไปจากห้องของชายหนุ่มด้วยใบหน้าที่เศร้าสร้อย แม้ว่านางจะรู้สึกระแคะระคายว่าชายหนุ่มอาจจะเริ่มรู้ตัวแล้วว่านางไม่ใช่ฟางซิน หากแต่ฟางหรงก็ไม่กล้าพอที่จะเอ่ยความจริงกับเขา เพราะว่านางกลัว นางกำลังกลัวว่าเขาจะเกลียดนาง

คล้อยหลังของหญิงสาว เจียงซือหลิวก็ก้าวออกมาจากหลังฉากกั้น ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ

"เจ้าจะบอกนางเมื่อใดว่าเจ้ากลับมามองเห็นดังเดิมแล้ว"

"ยังไม่ต้องบอก" เว่ยเส้าชิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา เจียงซือหลิวที่เห็นเช่นนั้นก็นึกเห็นใจหญิงสาวอยู่มาก แม้ว่านางจะโกหกแต่ก็เพราะด้วยความหวังดีกับอีกฝ่าย

"ที่นางทำไปล้วนเพื่อท่าน" หมอเทวดาเอ่ย

"เพื่อข้า ! เช่นนั้นนางก็ควรจะรู้ว่าไม่ควรโกหก"

"แล้วเจ้าจะทำเช่นไรกับนาง มิใช่ว่านางเป็นเมียเจ้าแล้วหรือ เจ้าจะทอดทิ้งนางงั้นหรือ" เจียงซือหลิวเอ่ย

"อย่างไรข้าก็ย่อมต้องรับผิดชอบนาง แม้ว่านางจะแสร้งทำตัวเป็นคนรักของข้าก็ตาม"

"แล้วสตรีอีกคนของเจ้าเล่า เจ้าจะทำอย่างไร"

"..." เว่ยเส้าชิงไม่ได้ตอบสหาย เขาเพียงแต่นิ่งและแววตาของชายหนุ่มเย็นชาขึ้นหลายเท่าเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยถึงฟางซิน

ในขณะนั้นที่ชายหนุ่มคิดว่าฟางหรงกลับไปแล้วหากแต่แท้ที่จริงแล้วนางกำลังสงสัยในสิ่งที่เขาเอ่ยถามนางก่อนหน้านี้จึงทำเพียงแสร้งเดินออกจากห้องมา หากแต่ยังรั้งอยู่ที่หน้าประตูไม่ได้ไปไหน จนกระทั่งได้ยินสิ่งที่ทั้งคู่พูดคุยกัน มือทั้งสองข้างของหญิงสาวเกิดอาการสั่นเทาภายในใจได้แต่คิดว่า

(นี่เขามองเห็นแล้วงั้นหรือ ! ทั้งยังรู้แล้วว่านางไม่ใช่ฟางซินแต่ก็ยังกล่าวว่าจะรับผิดชอบนางงั้นหรือ) แต่นางไม่ได้ต้องการให้เขารับผิดชอบแม้แต่น้อยหากว่าเขาไม่ได้ชอบนาง นางเองก็จะไม่ฝืนใจยามนี้ชายหนุ่มหายดีแล้วย่อมได้กลับมาใช้ชีวิตปกติ มีโอกาสได้แต่งงานกับคนที่เขารัก ส่วนนางนางเองก็จะกลับไปยังที่ของนาง

"ฮูหยิน เหตุใดท่านจึงมิเข้าไปด้านในเล่าขอรับ นายท่านอยู่ด้านในกับท่านหมอ" ถังซานที่เดินเข้ามาเห็นหญิงสาวยืนอยู่หน้าห้อง เขาคิดว่านางไม่กล้ารบกวนการรักษาของอีกฝ่ายจึงเอ่ยขึ้นด้วยความหวังดี หากแต่ความหวังดีขององครักษ์หนุ่มทำให้ฟางหรงตกใจเป็นอย่างยิ่ง หญิงสาวพยายามมองหาตัวช่วย หากแต่มองไปมองมาก็ไม่พบตัวสาวใช้คนสนิท จึงแกล้งโกหกออกมา

"พอดีว่าข้าพึ่งออกมาจากห้องน่ะ แล้วทำของตกตอนนี้หาเจอแล้ว ขอตัวก่อน"

"ขะ ขอรับ" ถังซานทำสีหน้างุนงงที่อยู่ ๆ หญิงสาวก็รีบสาวเท้าออกจากเรือนของชายหนุ่มไปในทันที ท่าทางเหมือนกำลังเร่งรีบ เขาได้แต่ยกมือขึ้นเกาหัวด้วยความงุนงง ไม่ใช่แค่ฮูหยินที่ทำให้ชายหนุ่มงุนงง หลายวันมานี้เจ้านายของตนก็ดูแปลกไปเช่นกันดูเหมือนไม่ค่อยคลั่งรักภรรยาเช่นแต่ก่อน หรือว่าทั้งคู่จะทะเลาะกัน

ยังไม่ทันถังซานจะได้เปิดประตูก้าวเข้าไปชายหนุ่มก็เปิดประตูออกมาอย่างรีบร้อน ก่อนจะมองหาร่างบางของหญิงสาวหากแต่ก็ไม่พบเสียแล้ว

"ทะท่านแม่ทัพ ทะ ท่านกลับมามองเห็นแล้วหรือขอรับ"

"ฮูหยินของเจ้าไปแล้วงั้นหรือ"

"ขะ ขอรับ ไปเมื่อครู่นี้เอง"

"เจ้ามีงานอันใดก็ไปทำเถิด"

"ขอรับ"

เว่ยเส้าชิงเดินกลับเข้ามาด้วยสีหน้าที่ปลงไม่ตก ก่อนจะถูกสหายเอ่ยถามด้วยสีหน้าตกใจไม่แพ้กัน

"นะ นางจะได้ยินที่พวกเราคุยกันเมื่อครู่หรือไม่" เจียงซือหลิวเอ่ยถามสหาย

"คิดว่าคงได้ยิน"

"แล้วเจ้าไม่ไปง้อนางงั้นหรือ"

เว่ยเส้าชิงเงยหน้าขึ้นมองสหาย เขาทำสีหน้างุนงงเพราะไม่รู้ว่าควรทำเช่นไรกับปัญหานี้ ชายหนุ่มไม่ใช่คนไร้ความรับผิดชอบเขาไหว้ฟ้าดินกับหญิงสาวแล้วย่อมต้องรับผิดชอบในตัวนาง แม้จะยอมรับว่าตอนนี้ยังรู้สึกโกรธที่อีกฝ่ายโกหกเขาทั้งยังไม่ยอมคิดที่จะเอ่ยความจริงต่อเขาในขณะที่เขาเปิดโอกาสให้นางได้พูดแล้ว