ตอนที่ 3

ใช้เวลากว่าสามวันขบวนรถม้าก็มาถึงยังบ้านพักบนหุบเขาสูง เพราะที่นี่อากาศเย็นสบายเหมาะสำหรับการพักฟื้นผู้ป่วยเป็นอย่างมาก ฟางหรงเห็นว่าที่นี่เงียบสงบดีมาก ทั้งยังไม่ได้ห่างไกลจากตัวอำเภอนักยังสามารถเดินทางไปมาได้อย่างสะดวก อีกทั้งชายหนุ่มเองก็ยังต้องพึ่งการรักษา แต่นางทราบข่าวมาว่าเขาปฏิเสธการรักษาทุกอย่าง ไม่ยอมที่จะรักษาตนเองเช่นนี้หากปล่อยไว้นานวันเข้าอาจจะยากต่อการรักษาให้หายและกลับมาใช้ชีวิตได้อย่างปกติ แต่ถึงแม้ว่าสุดท้ายแล้วเขาจะไม่สามารถกลับมามองเห็นได้ดังเดิม นางก็จะไม่มีวันทอดทิ้งเขาไปอย่างแน่นอน

เพล้ง ! เพล้ง ! เพล้ง !

"ออกไป ! ไม่ต้องมายุ่งกับข้า !"

"ท่านแม่ทัพขอรับ ได้โปรดอย่าทำเช่นนี้เลย หมอหลวงสั่งว่าท่านจะต้องดื่มยานะขอรับ"

"หึ ข้าไม่ดื่ม ! เจ้าเคยเห็นแม่ทัพคนใดที่ตาบอดเช่นนี้หรือ ออกไป !" นายท่านเว่ยและเว่ยฮูหยินที่ได้ยินเสียงอาละวาดของบุตรชายก็ตกใจเป็นอย่างมาก แม้ว่าพวกเขาจะได้รับรายงานว่าอีกฝ่ายเอาแต่อาละวาดทั้งยังไม่ยอมดื่มยา จึงคิดที่จะไปขอร้องตระกูลฟางว่าจะพาว่าที่ภรรยาของชายหนุ่มมาอยู่ดูแลเขาชั่วคราว ผู้ใดจะคิดว่านอกจากอีกฝ่ายจะรังเกียจบุตรชายของนางที่พิการตาบอดแล้วยังผลักไสน้องสาวให้แต่งงานกับคนรักของตนเองได้อย่างหน้าตาเฉย

ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะก้าวเข้าไปในห้อง ฟางหรงก็ถือวิสาสะเดินเข้าไปเสียก่อน เมื่อเว่ยเส้าชิงได้กลิ่นกายที่แตกต่างออกไปก็นิ่งเงียบลงก่อนจะเอ่ยถามเสียงดัง

"เจ้าเป็นใคร !"

"ข้าคือคู่หมั้นของท่านอย่างไรเล่าเจ้าคะ" ฟางหรงไม่ได้เอ่ยชื่อของนางเพราะนางไม่มั่นใจในอารมณ์ของอีกฝ่าย หากเขาทราบว่านางมาแทนที่คนรักของเขาเพราะอีกฝ่ายรังเกียจที่เขากลายเป็นชายพิการตาบอด ชายหนุ่มจะต้องเสียใจมากมายเท่าใดกัน นางจึงทำได้เพียงแค่โยนหินถามทางเพื่อสังเกตถึงพฤติกรรมการตอบสนองที่อีกฝ่ายมีต่อว่าที่ภรรยา

"ฟางฟางงั้นหรือ" ฟางหรงไม่เคยรู้ว่าชายหนุ่มเอ่ยเรียกขานพี่สาวของนางว่าอย่างไร จึงทำได้เพียงเออออตามเขาไปก่อน แม้ว่าในใจจะรู้สึกจุกในอกเป็นอย่างมากก็ตาม

"เจ้าค่ะ ข้าเอง" เว่ยเส้าชิงที่ได้ยินว่าอีกฝ่ายคือคุณหนูตระกูลฟางก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก นางไม่ได้รังเกียจเขาจนปฏิเสธการแต่งงานกับเขาอย่างที่ผู้อื่นร่ำลือกัน มิเช่นนั้นคงไม่ดั้นด้นมาหาเขาถึงที่นี่หรอกใช่หรือไม่ ใบหน้าหล่อเหลาแย้มยิ้มออกมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน 

ทางด้านบิดามารดาที่ในตอนแรกคิดจะเอ่ยกล่าวบอกความจริงในเรื่องคนรักของบุตรชาย หากแต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเข้าใจผิดไปแล้วดีใจมากเพียงใดสองสามีภรรยาก็ถึงกับกล่าวสิ่งใดไม่ออก ได้แต่มองไปยังร่างบางของว่าที่ลูกสะใภ้ที่แสร้งสวมรอยเป็นคนรักของชายหนุ่มอย่างรู้สึกเห็นใจ เหตุใดสวรรค์จึงใจร้ายกับคนดี ๆ เช่นนางนัก เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้นของบุตรชายทุกคนต่างก็ไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดออกมาอีก ได้แต่ปล่อยเลยตามเลยไปเสียก่อน

"ฟางฟาง เจ้ามาแล้ว"

"เหตุใดท่านแม่ทัพจึงไม่ดื่มยาเจ้าคะ" ฟางหรงเดินเข้าไปประคองเขาที่ลุกขึ้นยืนให้นั่งลงบนเก้าอี้รถเข็นตามเดิม

"ข้าดื่ม ข้าจะดื่ม ! เจ้าช่วยป้อนข้าได้หรือไม่" 

"เจ้าค่ะ ข้าจะช่วยดูแลท่านเอง"

"ดี ดียิ่ง ถังซานเจ้ารีบไปเอายามา ข้าจะดื่มยา"

"ขอรับ ๆ ข้าน้อยจะไปนำมาเดี๋ยวนี้" 

"ฟางฟางเจ้ามาได้อย่างไร !"

"ข้ามากับท่านลุงท่านป้าเจ้าค่ะ"

"ชิงเอ๋อร์ เป็นอย่างไรบ้างลูก !" เว่ยฮูหยินเดินเข้ามาใกล้บุตรชายก่อนที่จะยกมือลูบที่หลังของอีกฝ่าย พลันน้ำตาก็ไหลซึมออกมาอย่างรู้สึกอัดอั้น บุตรชายของนางทุ่มเทให้แคว้นเจาตั้งมากมาย แต่สุดท้ายกลับต้องแลกมาด้วยร่างกายที่พิการเช่นนี้ทั้งที่อายุยังน้อยอยู่มากแท้ ๆ

"ท่านแม่ ท่านพ่อ ! ลูกสบายดีขอรับ"

"เอาล่ะ ! ต่อไปคุณหนูฟางจะคอยมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้า ต่อไปเจ้าจะต้องใจดีกับนางให้มากอย่าได้ใจร้ายกับนางเข้าใจหรือไม่"

"ขอรับ ข้าจะใจดีกับฟางฟางให้มากขอรับ"

"ดี ! ในเมื่อเจ้ารับปากเช่นนี้แล้ว พ่อกับแม่ก็สบายใจ"

"ท่านพ่อท่านแม่จะอยู่ที่นี่นานเพียงใด" ชายหนุ่มเอ่ยถามในขณะที่มือของเขายังคงกอบกุมมือเล็กของฟางหรงเอาไว้ไม่ยอมปล่อย

"ไม่นาน ท่านย่าของเจ้าไม่สบายพ่อกับแม่ไม่วางใจจึงจำเป็นต้องมาส่งว่าที่ฮูหยินของเจ้าด้วยตนเอง และต้องการแวะมาดูเจ้าด้วยอีกทาง"

"ท่านพ่อท่านแม่อย่าได้ห่วง ลูกดูแลตนเองได้ขอรับ"

"ได้ฟังเช่นนั้นก็ดี พ่อกับแม่ก็สบายใจ"

"คุณหนูฟาง แม่ต้องฝากเส้าชิงไว้กับเจ้า รบกวนเจ้าแล้วหากว่าเจ้าถูกรังแกก็รีบบอกพ่อกับแม่ได้ทันที แม่จะเป็นคนจัดการให้เจ้าเอง" เว่ยฮูหยินเอ่ยขึ้น ก่อนจะมองใบหน้าของว่าที่ลูกสะใภ้อย่างเห็นใจ นางอยู่มานานถึงเพียงนี้เหตุใดจะดูไม่ออกว่าเด็กสาวตรงหน้าหลงรักบุตรชายของนางเข้าให้แล้วมิเช่นนั้นคงไม่ยินยอมตอบรับแต่งงานกับบุรุษพิการเช่นเขาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ยามที่ได้ยินว่าจะต้องมาดูแลเขาก็ยังยินดีที่จะตามมา ทั้งเมื่อมาถึงชายหนุ่มยังคงเข้าใจผิดคิดว่าเป็นคนรักของตน หญิงสาวก็ยังไม่ปฏิเสธเพราะกลัวว่าจะทำร้ายจิตใจของเขา สตรีเช่นนี้ต่อให้บุตรชายของนางตายแล้วเกิดใหม่อีกสิบครั้งก็คงจะหาไม่พบอีกแล้ว

"ขอบคุณเจ้าค่ะ"

"เด็กดี พ่อกับแม่ต้องขอบคุณในน้ำใจของเจ้ายิ่งนัก" เว่ยฮูหยินรั้งมือของหญิงสาวเข้ามากุม ดวงตาของนางเต็มตื้นไปด้วยประกายความซาบซึ้งใจ

"ข้าเองก็ต้องขอบคุณท่านทั้งสองมากเช่นเดียวกันเจ้าค่ะ ที่ไม่รังเกียจข้า"

"เด็กโง่ พวกเราจะรังเกียจเจ้าได้อย่างไร มีแต่จะขอบคุณเจ้าต่างหากเล่า" มืออวบตบลงที่หลังมือของหญิงสาวเบา ๆ อย่างต้องการเพิ่มกำลังใจ

"ท่านพ่อท่านแม่ไปพักก่อนเถิดขอรับ ข้าจะให้บ่าวรับใช้จัดเรือนไว้ให้ท่าน"

"ได้ ๆ เจ้าก็อย่าลืมดื่มยาล่ะ"

"ขอรับ"

หลังจากที่นายท่านเว่ยและเว่ยฮูหยินจากไปแล้ว ถังซานองครักษ์คนสนิทของชายหนุ่มก็ถือถ้วยยาเข้ามาในห้อง ฟางหรงยื่นมือไปรับถ้วยยามาถือไว้เอง หญิงสาวจัดให้เขานั่งที่ริมหน้าต่างที่ตอนนี้มีลมเบา ๆ พัดผ่านเข้ามา

"ยาเจ้าค่ะ" หญิงสาวตักยาขึ้นมาพร้อมกับเป่าไล่ลมร้อนอย่างใส่ใจเพื่อไม่ให้ลวกปากอีกฝ่าย ก่อนจะยื่นไปที่ริมฝีปากของเขา แม้ว่าเว่ยเส้าชิงจะมองไม่เห็นแต่ทุกการกระทำของหญิงสาวราวกับประทับลงไปในความรู้สึกของเขา เป็นเพราะสัมผัสทั้งห้าของเขานั้นดีมากแม้จะมองไม่เห็นหากแต่การได้ยินชัดเจนยิ่ง เสียงเพียงเล็กน้อยก็ทำให้เขารับรู้ได้

ในขณะที่ฟางหรงกำลังตั้งใจอยู่กับการดูแลเขา ยาถูกป้อนจนหมดชามพร้อมกับส่งชามเปล่าให้กับสาวใช้นำไปเก็บ โดยปกติแล้วฟางหรงเป็นคนพูดน้อยนางไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดคุยหรือสรรหาเรื่องราวใดมาเอ่ยกับชายหนุ่มเพื่อที่จะให้เขาไม่รู้สึกเบื่อดี

"ข้า ข้าพูดไม่เก่ง ทำให้ท่านแม่ทัพต้องเบื่อแล้วเจ้าค่ะ"

"ไม่เป็นไร เพียงแค่เจ้าอยู่ข้าง ๆ ข้าก็พอแล้ว" ฟางหรงก้มหน้าลงก่อนจะลอบยิ้มเพียงลำพัง แม้จะรู้สึกยินดีที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับเขาแต่นางรู้ดีว่าคำพูดเหล่านั้นเขาตั้งใจกล่าวกับฟางซินหาใช่นาง เมื่อคิดได้ว่าตนเองเป็นเพียงตัวปลอมความรู้สึกเจ็บในอกก็ตีตื้นออกมา หลายคราที่คิดอยากจะเอ่ยความจริงกับเขา แต่เมื่อได้เห็นรอยยิ้มที่มีความสุขก็ทำให้ฟางหรงไม่กล้าที่จะทำลายมันด้วยมือของนาง ก่อนจะคิดในใจ

(เช่นนั้น ก็ปล่อยให้มันกลายเป็นความลับต่อไปเถิด)

"เช่นนั้น ข้าอ่านหนังสือให้ท่านฟังดีหรือไม่เจ้าคะ"

"เจ้าจะเหนื่อยเกินไปหรือไม่" ชายหนุ่มพยายามควานหามือของหญิงสาว ฟางหรงยื่นมือออกไปให้เขากอบกุมพร้อมกับรอยยิ้มจาง ๆ ของชายหนุ่มที่ทำให้นางรู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่ได้มองมัน

"ไม่เลยเจ้าค่ะ ต่อไปนี้ข้าจะอ่านหนังสือให้ท่านฟังวันละสองครั้ง คือหลังทานอาหารและก่อนนอน ช่วงบ่ายเปลี่ยนเป็นฟังบรรเลงเพลงดีหรือไม่"

"ดี เจ้าทำสิ่งใดล้วนแต่ดีทุกอย่าง"

"เช่นนั้น ก็ตามนี้ก็แล้วกันเจ้าค่ะ" ฟางหรงยกยิ้ม ก่อนจะเอ่ยเตือนให้ชายหนุ่มนอนกลางวันหลังจากที่ทานยาเสร็จ เขายอมทำตามที่นางบอกแต่โดยดี คนตัวโตที่แม้จะมองไม่เห็นหากแต่ร่างกายของเขายังคงแข็งแรงดี ก้าวเท้าไปตามการประคองของหญิงสาวแล้วตรงไปยังเตียงกว้าง ฟางหรงทำหน้าที่ห่มผ้าให้กับเขาอย่างเอาใจใส่

"ท่านพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้ากับสาวใช้จะกลับไปที่เรือนเพื่อเก็บข้าวของส่วนตัวเสียหน่อย"

"เจ้า ! พักที่เรือนนี้ได้หรือไม่"

"แต่ว่า... เราสองคนยังไม่ได้เข้าพิธีแต่งงาน เกรงว่าจะไม่เหมาะนะเจ้าคะ"

"เช่นนั้นเจ้าพักที่ปีกขวา เพราะห้องนี้อยู่ปีกซ้ายของเรือนได้หรือไม่ หืม" ชายหนุ่มทำสีหน้าออดอ้อน ฟางหรงที่เห็นเช่นนั้นก็รู้สึกใจอ่อนจึงได้พยักหน้ายินยอม

"เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ" 

"เช่นนั้น ฟางฟางไปพักเถิด"

"ท่านเองก็พักผ่อนได้แล้วเจ้าค่ะ"

"ได้" เว่ยเส้าชิงหลับตาลงอย่างว่าง่าย ในขณะที่ฟางหรงยืนมองจนอีกฝ่ายหลับแล้วจึงก้าวเท้าออกจากห้องและปิดประตูลง เมื่อออกมาจากห้องก็พบเข้ากับสาวใช้คนสนิทที่ยืนมองอยู่ ลู่ลู่มองหน้านายสาวด้วยแววตาที่ฟางหรงเองก็เข้าใจ

"คุณหนูเจ้าคะ ท่าน..."

"ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังจะกล่าวสิ่งใด แต่ข้ายังไม่สามารถที่จะกล่าวความจริงกับเขาได้ในตอนนี้ เจ้าไม่เห็นหรือว่าเขาดีใจมากเพียงใดที่คิดว่าข้าคือฟางซิน"

"คุณหนู แล้วท่านเล่าเจ้าคะ" ลู่ลู่เอ่ยขึ้นพร้อมกับดวงตาแดงก่ำ คุณหนูของนางผิดที่ใดนางดีถึงเพียงนี้เหตุใดสวรรค์ถึงได้ใจร้าย

"ข้า... ข้าไม่เป็นไร" ฟางหรงกล่าวจบก็เม้มริมฝีปาก แม้ว่าเขาจะมองว่านางคือตัวแทนของสตรีที่เขารักหากแต่นางปฏิเสธไม่ได้เลยว่านางมีความสุขมากจริง ๆ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเพียงความสุขจอมปลอมที่ควรจะเป็นของผู้อื่นก็ตาม ขอนางใช้เวลาที่มีตักตวงความสุขให้มากที่สุดก่อนที่สุดท้ายแล้วมันจะกลายเป็นเพียงความทรงจำที่แสนล้ำค่าของนางเพียงคนเดียวก็ตามที