ตอนที่ 2

ฟางหรงกลับมาที่เรือนของตนเองก่อนที่จะสั่งให้สาวใช้คนสนิทปิดเรือน จากนั้นนางก็หายเข้าไปในห้องลับที่อยู่หลังตู้เสื้อผ้าของนาง ในขณะที่ลงมาถึงห้องลับ หญิงสาวก็พยายามค้นหาของบางอย่างอยู่นานจนกระทั่งใช้เวลากว่าสองเค่อจึงหาเจอ มันคือถุงหอมของเว่ยเส้าชิง ที่นางบังเอิญได้มาโดยไม่ได้ตั้งใจ

หญิงสาวลูบไล้มันอยู่นานก่อนจะยกยิ้มกับตัวเองเบา ๆ แล้วกล่าวว่า

"อีกเดี๋ยว เราก็จะได้เจอกันแล้วนะเจ้าคะ"

หญิงสาวใช้เวลากับห้องลับไม่นานก่อนที่จะกลับขึ้นมาด้านบน ภายในห้องลับเหล่านั้นข้าวของส่วนใหญ่ล้วนเป็นสินเดิมที่มีค่าของมารดา นอกเหนือจากที่จดบันทึกเอาไว้ เป็นเพราะมารดาของนางไม่ไว้ใจผู้ใดจึงฝากฝังเรื่องเช่นนี้เอาไว้กับท่านลุงหม่าที่เป็นคนเก่าคนแก่ที่ติดตามมารดาของนางมาจากบ้านเดิม หากว่าไม่ทำเช่นนี้ไม่แน่ว่าในตอนนี้ในห้องเก็บสินเดิมของนางคงโล่งเตียนไม่น้อยแล้ว

หลายวันผ่านไป

เมื่อกองทัพที่ได้รับชัยชนะกลับมาถึงเมืองหลวง พี่ชายฝาแฝดของนางเองก็กลับมาอย่างปลอดภัยเช่นกัน คราแรกที่มาถึงเมื่อฟางลู่เปลี่ยนผลัดเสื้อผ้าแล้วก็ตรงมายังเรือนของน้องสาวฝาแฝดในทันที ชายหนุ่มร้อนใจเป็นอย่างมากเมื่อได้ยินข่าวเกี่ยวกับราชโองการสมรสของบุตรีตระกูลฟางและแม่ทัพเว่ยเส้าชิง และสตรีที่ต้องแต่งงานกับชายหนุ่มกลับกลายเป็นน้องสาวของเขาแทนที่จะเป็นฟางซินสตรีที่ใครต่อใครก็ทราบดีว่ามีไมตรีต่อเว่ยเส้าชิงมาหลายปี

"น้องเล็ก"

"พี่ใหญ่ ! ท่านกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ"

"อืม เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง" ฟางลู่มองดูน้องสาวของตนด้วยความจนใจ มิใช่ว่าไม่เคยรู้มาก่อนว่าฟางหรงแอบหลงรักบุรุษผู้นั้น มิเช่นนั้นนางคงไม่ตอบรับคำขอเป็นแน่ !

"ข้าสบายดีเจ้าค่ะ พี่ใหญ่ท่านไม่บาดเจ็บใช่หรือไม่"

"เพียงแผลภายนอกเล็กน้อยเท่านั้น คงไม่หนักหนาเท่ากับท่านแม่ทัพเว่ย" ฟางลู่เอ่ยออกมาพร้อมกับถอนหายใจ อาการของชายหนุ่มนับว่าหนักหนานัก หากว่ามิใช่หมอเทวดาก็คงไม่อาจรักษาให้หายได้ แม้ว่าเขาจะเป็นคนสนิทของชายหนุ่มก็ยังไม่อาจรับรองได้ว่าอีกฝ่ายจะหายเป็นปกติในเร็ววันนี้หรือไม่

"โชคดีที่ท่านปลอดภัยกลับมาเจ้าค่ะ"

"น้องหญิง เจ้าคิดดีแล้วใช่หรือไม่"

"พี่ใหญ่ ข้าคิดดีแล้วเจ้าค่ะ"

"แต่เขา... เขาไม่ได้รักเจ้า หากเจ้าแต่งกับเขาไปเจ้าอาจจะไม่มีความสุข" ฟางหรงเข้าใจที่พี่ชายของตนต้องการจะสื่อทุกอย่างหากแต่นางปักใจรักในตัวเว่ยเส้าชิงยิ่งนัก นางไม่อาจปล่อยให้โอกาสที่ไม่คิดว่าจะหลุดลอยมาถึงนางหลุดมือเป็นแน่

"แต่ข้ารักเขาเจ้าค่ะ" ฟางหรงเอ่ยออกมาอย่างซื่อตรง

"แล้วหากวันหนึ่งที่เว่ยเส้าชิงกลับมามองเห็นเล่า หากเขากลับไปหาฟางซินเจ้าจะทำเช่นไร" ฟางลู่เอ่ยกับน้องสาวอย่างเป็นกังวล ตลอดเวลาที่ผ่านมาพวกเขาสองพี่น้องไม่เคยมองฟางซินและฟางเฉิงเป็นครอบครัวเลยแม้แต่ครั้งเดียว สตรีที่มารดาของเขารักดั่งพี่น้องมองว่าเป็นสหายร่วมเป็นร่วมตาย แต่สุดท้ายกลับหักหลังมารดาของพวกเขาทั้งยังลักลอบได้เสียกับบิดาจนกระทั่งมีบุตรชายหญิงที่อายุมากกว่าพวกเขาเสียอีก ทำให้ในยามที่ทั้งคู่อยู่ด้วยกัน ทั้งสองจะเป็นเพียงน้องเล็กและพี่ใหญ่ของกันและกัน หาได้มีคุณหนูใหญ่คุณชายรองดั่งที่คนอื่นเรียกขานไม่

"ข้า หากเขาไม่ต้องการข้าจริง ๆ ข้าก็จะจากไปเองเจ้าค่ะ"

"เจ้ากล่าวเช่นนี้ คงจะคิดดีแล้วกระมัง เช่นนั้นพี่ก็จะไม่ก้าวก่ายการตัดสินใจของเจ้าอีก"

"ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ" ฟางหรงเงยหน้าขึ้นมองพี่ชายด้วยแววตาซาบซึ้งใจ มีเพียงฟางลู่เท่านั้นที่เป็นดั่งที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของนาง ภายในตระกูลฟางที่ใหญ่โตแห่งนี้ หากแต่ฟางหรงกลับไม่รู้ว่าตนเองควรจะอยู่ตรงไหน เพราะไม่ว่าที่ใดก็ดูเหมือนว่าจะไร้ค่าและไร้ความสำคัญสำหรับคนในจวนนี้ทั้งนั้น

"คุณหนูเจ้าคะ เกิดเรื่องแล้วเจ้าค่ะ" ลู่ลู่สาวใช้คนสนิทของฟางหรงตรงดิ่งเข้ามาในเรือนด้วยใบหน้าที่ตื่นตกใจยิ่ง

"เกิดอันใดขึ้นงั้นหรือ"

"คนตระกูลเว่ยมาเจ้าค่ะ ตอนนี้กำลังมีปากเสียงกับนายท่านอยู่" สองพี่น้องที่ได้ฟังเช่นนั้นก็ถึงกับขมวดคิ้ว คงมิใช่ว่าคนตระกูลเว่ยคิดจะมาทวงราชโองการหรอกหรือ ทางด้านนั้นคงรู้แล้วกระมังว่าคนที่จะแต่งงานกับบุตรชายของตนกลับกลายเป็นคุณหนูสี่ฟางหรงแทนที่จะเป็นคุณหนูใหญ่ฟางซินที่บุตรชายเฝ้าคะนึงหา

"พวกเราไปดูกันหน่อยดีหรือไม่เจ้าคะ"

"อื้ม ไปกันเถิด อย่างไรก็เกี่ยวข้องกับเจ้าโดยตรงอยู่แล้ว" กล่าวจบสองพี่น้องก็มุ่งตรงออกจากเรือนไป พร้อมกับลู่ลู่สาวใช้คนสนิทที่เดินตามมาไม่ห่าง เพียงไม่นานก็มาถึงโถงรับรองของจวน มาถึงหน้าเรือนก็ได้ยินเสียงเอ็ดตะโรโวยวายของใครบางคนที่ดังลั่นออกมาจากในเรือน ทำให้ฟางหรงและฟางลู่ต้องรีบก้าวเข้าไปเพื่อสังเกตเหตุการณ์ 

และเมื่อเข้าไปถึงก็พบกับเว่ยหมิงและตงซื่อ บิดาและมารดาของเว่ยเส้าชิง ดูเหมือนทั้งคู่จะรับรู้เรื่องราวที่ตระกูลฟางให้นางรับราชโองการแทนคุณหนูใหญ่ฟางซินแล้ว

"ตระกูลฟางทำเช่นนี้ได้อย่างไร ผู้ใดก็รู้ว่าคุณหนูใหญ่ของท่านกับบุตรชายของข้ามีไมตรีต่อกัน"

"ท่านแม่ทัพเว่ย ท่านใจเย็นก่อนเถิดเป็นเพราะซินเอ๋อร์ของข้าร่างกายไม่ดี ข้ากลัวว่าจะยิ่งกลายเป็นเพิ่มความอัปมงคลให้แก่บุตรชายของท่าน หรงเอ๋อร์เองก็งดงามและจิตใจดียิ่งนัก หากท่านได้รู้จักกับนางจะต้องเอ็นดูนางเป็นแน่เจ้าค่ะ" ลี่ซื่อเอ่ยอย่างใจเย็น ก่อนจะเริ่มแนะนำฟางหรงให้กับตระกูลเว่ยได้รู้จัก สองสามีภรรยาหันมามองสตรีที่เดินเข้ามาทีหลังอย่างชั่งใจ ฟางหรงเองก็งดงามไม่น้อยทั้งยังเต็มใจแต่งงานกับบุตรชายของเขา หากแต่เว่ยเส้าชิงในตอนนี้อารมณ์ร้ายยิ่งนัก หากอีกฝ่ายรู้ว่าสตรีที่ตนจะแต่งงานด้วยมิใช่ฟางซิน ก็คงจะอาละวาดเป็นแน่

เว่ยฮูหยินเดินเข้าไปใกล้ฟางหรง หญิงสาวยอบกายคารวะอีกฝ่ายอย่างนอบน้อมพร้อมกับแนะนำตัวเอง

"คารวะท่านทั้งสองเจ้าค่ะ ข้าน้อยมีนามว่าฟางหรงเจ้าค่ะ"

"เด็กดี เจ้าเต็มใจแต่งกับเส้าชิงของข้าจริงหรือ" ฟางหรงเงยหน้าขึ้นสบตากับเว่ยฮูหยินเล็กน้อยก่อนจะหลุบตาก้มต่ำแล้วเอ่ยตอบอย่างใจเย็น ในน้ำเสียงไม่ได้เจือความผิดหวังอยู่แต่อย่างใดหากแต่เป็นความเต็มใจของนาง

"เจ้าค่ะ ข้าน้อยเต็มใจที่จะแต่งงานกับท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ"

"เด็กดี" เว่ยฮูหยินรั้งมือของหญิงสาวขึ้นมากอบกุมพร้อมกับตบที่หลังฝ่ามือของนางเบา ๆ อย่างรู้สึกขอบคุณ ภายในใจได้แต่ตื้นตันในขณะที่สตรีผู้หนึ่งที่บุตรชายมีใจให้หนักหนากลับรังเกียจที่เขากลายเป็นคนตาบอด กลับมีสตรีอีกคนหนึ่งที่ยินดีจะแต่งให้กับเขา หากเขาได้รับรู้เช่นนี้จะยินดีเปิดใจให้แม่นางน้อยผู้นี้หรือไม่นะ

"ท่านแม่ทัพเว่ย ข้าเองก็ลำบากใจแต่หรงเอ๋อร์เองก็ยินดีและเต็มใจจะแต่งกับบุตรชายของท่าน ข้าเองก็หวังว่าท่านจะไม่โกรธเคืองกัน" ฟางปินเอ่ยขึ้น ก่อนที่เขาจะมองไปยังบุตรสาวคนเล็กที่ตนเองละเลยมาหลายปี เขาพึ่งสังเกตว่าบุตรสาวคนเล็กของเขาเติบโตมาถึงเพียงนี้แล้ว เสื้อผ้าหน้าผมที่มิได้มีการตกแต่งมากมายเช่นเดียวกับพี่สาวก็ทำให้เขารู้สึกสะเทือนใจไม่น้อย หลังจากภรรยาผู้นั้นตายจากเขาเองก็ต้องเข้าสู่สนามรบ ช่วงเวลาที่มอบให้ครอบครัวก็ช่างน้อยนิดจนแทบจะนับนิ้วได้ 

ส่วนเว่ยหมิงที่ได้ยินเช่นนั้นก็ต้องถอนหายใจ เขายอมรับว่าเห็นแก่ตัวที่บังคับให้สตรีผู้หนึ่งแต่งงานกับบุตรชายด้วยสมรสพระราชทาน หากแต่เขาคิดว่าสตรีที่รักใคร่กับบุตรชายมาหลายปีจะยินดีดูแลบุตรชายของเขาในยามเจ็บป่วยเช่นนี้ แต่แล้วเขากลับคิดผิด คิดผิดยิ่งนัก !

"เช่นนั้น ก็ทำตามที่พวกท่านเห็นสมควรเถิด แต่ที่ข้ามาในวันนี้ก็เพื่อจะกล่าวบางอย่างกับท่าน เป็นเพราะบุตรชายของข้าป่วยเช่นนั้นข้าจึงอยากจะสอบถามความเห็นของท่านแม่ทัพฟาง ว่าหากข้าต้องการให้ว่าที่ภรรยาของเส้าชิงบุตรชายของข้าเข้าไปดูแลเขาก่อนที่จะแต่งงานกันจะได้หรือไม่ อย่างไรคนทั้งคู่ก็ต้องปรับตัวเข้าหากันจนกว่าจะถึงวันแต่งงานจริง ข้ารับรองว่าจะไม่ให้เรื่องนี้แพร่งพรายออกมาเด็ดขาด เพราะข้าและภรรยาตั้งใจจะให้เส้าชิงไปพักฟื้นตัวอยู่ที่บ้านพักกลางหุบเขา ที่นั่นไม่มีผู้ใดและย่อมไม่อาจทำให้บุตรสาวของท่านเสื่อมเสียอย่างแน่นอน"

"แต่ว่า..." ในขณะที่ฟางปินกำลังจะเอ่ยปฏิเสธ ลี่ซื่อก็เอ่ยขึ้นมาเสียก่อน

"ย่อมได้อยู่แล้วเจ้าค่ะ เด็กทั้งสองจะได้มีเวลาปรับตัวเข้าหากัน"

"เจ้า !" ฟางปินคิดที่จะว่ากล่าวภรรยาหากแต่ถูกนางห้ามทัพไว้เสียก่อน

"ท่านพี่ ! อย่างไรเด็กทั้งคู่ก็ย่อมต้องแต่งงานกัน ทำเช่นนี้ก็นับว่าดีกว่าไม่ใช่หรือเจ้าค่ะ" ลี่ซื่อเอ่ยชักแม่น้ำทั้งห้าให้สามีคล้อยตามก่อนจะแย้มยิ้มออกมาอย่างเห็นดีเห็นงาม

"เช่นนั้นก็ทำตามที่ท่านแม่ทัพเว่ยกล่าวเถิด"

"เช่นนั้น ก็ให้บุตรสาวของท่านออกเดินทางไปกับเราวันนี้เลยก็แล้วกัน ข้ากับภรรยากำลังจะเดินทางไปยังจวนแห่งนั้น จะได้ถือโอกาสไปส่งนางด้วยเลย"

"รีบร้อนถึงเพียงนั้นเลยหรือ" ฟางปินตกใจที่อยู่ ๆ อีกฝ่ายก็มาโวยวายทั้งยังเอ่ยจะพาคนไปในวันนี้ หากแต่เป็นเพราะพวกเขาเองก็ผิดต่อตระกูลเว่ยไม่น้อยจึงราวกับน้ำท่วมปากเอ่ยสิ่งใดมากไม่ได้

"เช่นนั้น หรงเอ๋อร์ เจ้าพาสาวใช้ไปเก็บของเถิด เอาแค่ที่จำเป็นไปก็พอกระมัง" ฟางหรงเองก็รู้สึกงุนงง รวดเร็วปานนั้นเลยหรือหากแต่นางก็เลือกที่จะทำตามอย่างเงียบ ๆ ใช้เวลาครึ่งชั่วยามข้าวของที่จำเป็นก็ถูกยกออกมาโดยที่มีหีบเสื้อผ้าและข้าวของเพียงสามสี่หีบเท่านั้น 

ก่อนที่ข้าวของจะถูกยกขึ้นบนรถม้า โดยที่ฟางหรงนั่งรถม้าคันที่สองกับสาวใช้คนสนิทของนาง ตลอดเส้นทางนางไม่ได้เอ่ยสิ่งใดเลย ในยามที่ก้าวขาออกจากจวนแล้วหันกลับไปมองนางกลับรู้สึกว่าในจิตใจของนางว่างเปล่ายิ่งนัก จะห่วงหาก็แต่พี่ชายเท่านั้นหากแต่เพราะอีกฝ่ายเป็นบุรุษและเก่งกาจยิ่ง ฟางหรงจึงไม่ได้นึกห่วงมากนัก ในขณะที่สตรีที่กำลังออกเรือนทุกคนต้องหลั่งน้ำตาเพราะคิดถึงคนที่บ้านเดิม แต่ฟางหรงกลับไม่ได้รู้สึกเช่นนั้นเลย ความรู้สึกโดดเดี่ยวที่นางได้รับมาตั้งแต่ยังเล็กทำให้นางกลายเป็นคนเย็นชาและจิตใจค่อนข้างแข็งกระด้างในบางครั้ง

มีเพียงบุรุษผู้นั้นกระมังที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของนางมาจนกระทั่งวันนี้ เสียดายที่เขากลับจดจำนางมิได้เลยกลายเป็นลืมเลือนไปตามกาลเวลา สำหรับครั้งนี้แม้ว่านางจะอยู่ในฐานะของว่าที่ภรรยาตัวสำรองของเขาแต่นางก็จะพยายามดูแลเขาให้ดีที่สุด หากว่าเป็นไปได้นางหวังว่านางจะรักษาดวงตาของเขาให้หายด้วยเช่นกัน

ในขณะที่ทางด้านเว่ยเส้าชิง

ชายหนุ่มปฏิเสธการดูแลจากทุกคน ทำให้ในตอนนี้ภายในเรือนที่สามารถเข้าใกล้เขาได้มีเพียงถังซานและซูเอ๋อร์เท่านั้นที่ยังพอเข้าหน้าเขาติด หลังจากที่ดวงตาทั้งสองข้างของชายหนุ่มมองไม่เห็นอารมณ์ของอีกฝ่ายก็เปลี่ยนไป จากที่เป็นคนใจเย็นก็กลายเป็นเจ้าอารมณ์ ไม่ว่าผู้ใดทำสิ่งใดก็ล้วนไม่ได้ดั่งใจสักอย่าง

ในตอนนี้ถังซานได้แต่หวังว่านายท่านและฮูหยินใหญ่จะพาคุณหนูฟางมาที่นี่ให้ได้ มิเช่นนั้นอีกไม่นานผมบนหัวของเขาจะต้องร่วงหล่นหมดหัวเป็นแน่ !