Alle Kapitel von เงาใจในเพลิงพรหม: Kapitel 31 – Kapitel 40

วันวรุณรู้สึกเสียหน้าที่ธนวรรธน์ไม่ให้ความสำคัญในตัวเธอ “วันก็แค่อยากจะแสดงความคิดเห็นในฐานะคู่หมั้น อย่าบอกนะคะว่าไม่ได้” “เปล่าประโยชน์เพราะผมตัดสินใจไปแล้ว” “แล้วเธออยู่ไหนคะ ตั้งแต่มาที่นี่วันยังไม่เห็นหน้าเธอเลย” “ช้อยคงไม่ได้รายงานสินะว่าคุณญาดากลับไปกรุงเทพฯ” ธนกฤตเอ่ย “ถูกเลิกจ้าง!” “เปล่า” ธนวรรธน์ตอบเสียงห้วนสั้น “แล้วเธอจะกลับมาอีกเมื่อไรคะ” “อยากรู้ไปทำไม” ธนวรรธน์ย้อนถาม “วันก็แค่ถามดู” “ที่อยากรู้เพราะจะได้มาประกาศความเป็นเจ้าของในตัวพี่พีทใช่ไหม” ธนกฤตคาดเดาและก็มั่นใจว่าความคิดของเขานั้นถูกต้อง “พวกเขาควรจะรู้ไม่ใช่เหรอว่าเจ้าของไร่แห่งนี้มีคู่หมั้นคู่หมายอยู่แล้ว จะได้ไม่คิดที่จะเขยิบฐานะของตัวเอง วันจะไม่ยอมให้ใครมาแย่งพีทไปจากวันเด็ดขาด” ธนวรรธน์ไม่สนใจเรื่องไร้สาระที่วันวรุณเอ่ยถึง แต่เลือกที่จะหันไปใส่ใจกับเรื่องงานแทน เขาหันไปคุยกับน้องชาย “พอลเดี๋ยวนายตามพี่ไปที่โรงงาน เราจะไปตรวจดูความเรียบร้อยขอ

“เชิญทางนี้เลยครับ ห้องของเด็ก ๆ อยู่ตรงข้ามกับห้องของคุณญาดา” “ที่จริงพวกคุณไม่จำเป็นต้องยุ่งยากจัดเตรียมห้องพักสำหรับเด็ก ๆ เลย ให้พวกเขาพักห้องเดียวกับฉันก็ได้ค่ะง่ายดี” “ไม่ยุ่งยากอะไรเลยครับ พอพี่พีทรู้ว่าคุณญาดาจะพาพวกเขามาพักที่นี่ ก็สั่งให้ผมดูแลเรื่องปรับปรุงห้องนอนที่เหมาะสำหรับเด็กทันที เราอยากให้พวกคุณอยู่ที่นี่อย่างมีความสุขครับ” “ถึงแล้วครับเด็ก ๆ เข้าไปดูข้างในกันดีกว่า” ธนกฤตเปิดประตูห้องนอนพร้อมกับพาเด็กทั้งสองคนเดินเข้าไปในห้องนั้น “ว้าว!!” เด็กทั้งสองอุทานออกมาพร้อมกันด้วยความตื่นเต้น “ชอบไหมครับ” “ที่สุดเลยครับ” ฑีฆายุตอบ เขาปีนขึ้นไปกระโดดโลดเต้นบนเตียงนอนรูปรถสปรอร์ตสีแดงที่เหมาะสำหรับเด็กผู้ชาย “อย่างเท่เลยอ่ะ” ญาณิศาเดินไปนั่งที่เตียงนอนสีชมพูหวานสำหรับเด็กผู้หญิง เตียงซึ่งถูกจัดขึ้นในสไตล์เจ้าหญิงในเทพนิยายที่มารดาชอบอ่านให้เธอฟังอยู่บ่อย ๆ มุ้งผ้าแก้วที่ใช้คลุมเตียงตอนที่เด็กนอน เป็นอีกหนึ่งของตกแต่งที่ทำให้เตียงของแม่หนูน้อยดูเห

“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวยายไปทอดไข่เจียวร้อน ๆ มาเพิ่มให้ดีไหมคะ” “ถ้าได้ไข่เจียวปูร้อน ๆ ล่ะก็วิเศษไปเลยค่ะคุณยาย” “ญาณิน” ญาณิศาสะดุ้งกับเสียงเครียดของแม่ยามที่เรียกชื่อของตนเอง หนูน้อยหันมาสบตาผู้เป็นแม่ “ที่นี่ไม่ใช่บ้านของเรานะลูก มีอะไรให้กินก็กินเข้าไป อย่ามากเรื่อง” “คุณจะดุลูกทำไม” ธนวรรธน์ย้อนถามเสียงเข้ม “ฉันกำลังสอนลูกของฉัน คุณไม่เกี่ยว นี่ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของคุณ” “ใครก็ตามที่เข้ามาอยู่ในความดูแลของผมจะต้องได้รับความสุขสบาย อยากได้อะไรก็ต้องได้” “คุณกำลังจะทำให้ลูกของฉันเสียนิสัย” “ป้าจันทร์ครับขอไข่เจียวปูที่หนึ่งครับ” “ได้ค่ะคุณพีท” บรรยากาศเริ่มมาคุ ราวกับจะมีศึกสงครามบนโต๊ะอาหารเกิดขึ้นในไม่ช้านี้ ดีที่มีเสียงใส ๆ ของเด็กน้อยทั้งสองมาห้ามทัพไว้ได้ทันเวลา “วันหลังก็ได้ค่ะคุณยาย” “ใช่แล้วครับ เรายังอยู่ที่นี่อีกนาน คงมีโอกาสได้กินไข่เจียวปูฝีมือคุณยายอยู่แล้วใช่ไหมครับ” “ยายสัญญาว่าพรุ่งนี้ยายจะท

ระหว่างที่รอให้ธนกฤตมาถึง ธนวรรธน์กับลุงสนได้เปิดดูภาพจากกล้องวงจรปิดทั้งหมดที่ติดไว้ภายในโรงงาน แต่ก็ไม่สามารถหาตัวคนร้ายได้ เพราะคนที่เดินเข้าไปตรงจุดนั้นต่างก็เป็นผู้ที่เกี่ยวข้องกับงานแทบทั้งสิ้น จะมีก็แต่ใหญ่ซึ่งเป็นหัวหน้าคนงานเข้าไปในสถานที่แห่งนั้นเป็นคนสุดท้าย แม้เขาจะมีท่าทางแปลก ๆ หันรีหันขวางมองซ้ายมองขวา แต่ก็ไม่สามารถบ่งบอกได้ว่าเขาเป็นคนยักยอก หรือมีส่วนรู้เห็นกับของที่หายไป เพราะไม่มีหลักฐานยืนยัน “มันคงยากที่จะระบุว่าใครเป็นคนลงมือในครั้งนี้ เพราะเราไม่มีหลักฐานที่จะใช้มัดตัวคนทำผิด แต่เราต้องระวังไม่ให้เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก” หลังจากนั้นไม่นานธนกฤตได้พาน้อยและยอดตามมาสมทบที่ห้องทำงานของพี่ชาย เขาเดินมานั่งลงตรงข้ามธนวรรธน์ก่อนจะเอ่ยถาม “ทำไมทุกคนดูเครียดกันจัง เกิดปัญหาอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ” “มีครับคุณพอล” “เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอครับลุงสน” ผู้จัดการไร่เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ชายหนุ่มฟัง “ผมว่าคนในต้องมีส่วนรู้เห็น ไม่อย่างนั้นจะหลบกล้องวงจรปิดของเราได้ยังไงจริงไหม แ

ช้อยแอบโทรศัพท์ไปหาวันวรุณ รออยู่พักใหญ่กว่าอีกฝ่ายจะยอมรับสาย “มีอะไรหรือช้อย” “ช้อยจะโทรมารายงานให้คุณทราบว่านักเขียนคนนั้นกลับมาที่อยู่ไร่แล้วนะคะ แถมยังพาเด็กมาด้วยอีกสองคนค่ะ พวกมันพูดจาฉอเลาะจนคุณพีทหลง ถึงขนาดสั่งให้น้อยไปคอยทำหน้าที่ดูแลเด็กพวกนั้น ช้อยเลยต้องทำงานทุกอย่างเพียงคนเดียว” “แล้วพีทมีท่าทียังไงบ้าง” “คุณพีทกับคุณพอลดูจะเอ็นดูเด็กทั้งสองมากเลยค่ะ เด็กพวกนี้มันฉลาดตามติดคุณพีทไม่ยอมห่างเลย คุณวันต้องรีบมาจัดการนะคะปล่อยไว้แบบนี้ไม่ดีแน่” “รู้แล้ว ตอนนี้ฉันอยู่กรุงเทพฯ กลับเชียงใหม่เมื่อไรจะรีบไปจัดการเรื่องนี้เอง ส่วนแกก็จับตาดูพวกมันเอาไว้ ถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากลล่ะก็ให้รีบโทรมาบอกฉันทันทีเข้าใจไหม” “เข้าใจค่ะ คุณวันไม่ต้องห่วงนะคะช้อยจะจับตาดูพวกมันตามที่คุณวันสั่ง แล้วจะคอยโทรไปรายงานให้คุณวันทราบค่ะ” “ถ้าทำสิ่งที่ฉันสั่งได้ดีฉันจะมีรางวัลให้” “ช้อยจะไม่ยอมให้พวกมันคลาดสายตาเลยค่ะ” เมื่อคุยจบก็วางสาย ธนวรรธน์และธนกฤตกลับดึกมากในคืนนั้น เพราะต้องช่ว