Alle Kapitel von เงาใจในเพลิงพรหม: Kapitel 21 – Kapitel 30

เมื่อถึงเวลาอาหารเย็นธนกฤตก็เดินเข้ามาที่ห้องอาหารพร้อมกับธนวรรธน์ ขาดก็แต่ณชญาดา ทำให้ธนกฤตหันไปสั่งน้อยให้ไปเชิญหญิงสาวลงมารับประทานอาหารค่ำร่วมกัน “น้อยขึ้นไปเชิญคุณญาดาลงมาทานอาหาร” “ค่ะคุณพอล” “ไม่รู้จักเวล่ำเวลาปล่อยให้คนอื่นต้องมานั่งคอย” ธนวรรธน์กล่าวเสียงเข้ม ใบหน้าของเขาบึ้งตึงแสดงถึงความไม่พอใจที่อีกฝ่ายไม่รักษาเวลา “จะโกรธเธอก็ไม่ถูกนักนะครับพี่พีท คุณญาดาเธอไม่รู้ว่าเราตั้งโต๊ะอาหารตอนกี่โมง” “ไม่ต้องมาออกรับแทนกัน” แม้แต่ธนกฤตซึ่งเป็นน้องชายที่คลานตามกันมาแท้ ๆ ยังโดนธนวรรธน์ดุอยู่บ่อยครั้ง แต่เขาไม่คิดที่จะถือสาหาความ และเลือกที่จะหันไปคุยกับจันทราแทน “วันนี้มีอะไรกินบ้างครับป้าจันทร์” “ป้าเลือกทำแต่อาหารจานโปรดของคุณพอลและคุณพีททั้งนั้นเลยค่ะ นั่งก่อนสิคะ” สองหนุ่มนั่งประจำที่ของตัวเองโดยมิต้องรอให้จันทราเอ่ยซ้ำ “น่ากินทั้งนั้นเลย ว่าแต่ป้าจันทร์ทราบได้ยังไงครับว่าต้องจัดสำรับสามที่” “น้อยเล่าให้ฟังว่าคุณพีทสั่งให้จัดที่พักของค

หญิงสาวยืนมองวิวทิวทัศน์ในเวลาค่ำคืน พร้อมกับปล่อยใจไปกับเรื่องราวในอดีตที่เธอไม่มีวันลืม เธอนึกถึงเหตุการณ์ที่ทำให้เธอได้พบกับเขาเป็นครั้งแรก เพราะมันเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เกิดเรื่องราวต่าง ๆ มากมายระหว่างเขาและเธอ ผ่านมานานเกือบหกปีแล้วที่ณชญาดาไม่เจอเขา ไม่ขวนขวายตามข่าวของเขา ผู้ชายซึ่งเป็นรักแรกและรักเดียวของเธอ เธอตัดเขาออกไปจากชีวิตโดยไม่ลังเล ทันทีที่รู้ว่าเขามีคู่หมั้นคู่หมายที่กำลังจะแต่งงานกัน พร้อมกับเริ่มต้นชีวิตใหม่กับลูกน้อยเพียงลำพัง ณชญาดาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีโอกาสได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง ทุกอย่างที่นี่ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน บรรยากาศที่เงียบสงบราวกับโลกหยุดเคลื่อนไหวของไร่แห่งนี้ ทำให้เธอย้อนนึกไปถึงชายหนุ่มท่าทางไม่เป็นมิตรที่เป็นคนนำเธอมาที่นี่ ไม่ว่าเวลาจะผ่านมานานแค่ไหน แต่เหตุการณ์เหล่านั้นก็ยังคงจรดลึกอยู่ในความทรงจำยากที่จะลบเลือน จำได้ว่าในตอนนั้นตนเองโดนคำวิจารณ์จากบรรณาธิการว่าเป็นนักเขียนข้อมูลกูรู นั่งเทียนจินตนาการเขียนงาน ทำให้ผลงานที่ออกมาไม่สามารถทำให้คนอ่านอินไปกับเรื่องราวที่ตนเขียน นักเขียนโลกสว

“เจ้านายของลุงคงเชี่ยวชาญเรื่องชามากเป็นพิเศษ ถึงได้บริหารงานที่ไร่นี้ให้มั่นคงเป็นปึกแผ่นอย่างที่เราเห็น” “คุณพีทกับคุณพอลเป็นคนรุ่นใหม่ที่มีหัวก้าวหน้า ใส่ใจที่จะศึกษาหาความรู้เพื่อนำมาพัฒนาต่อยอดทางธุรกิจอยู่เสมอ และยังเคยเดินทางไปดูไร่ชาในต่างประเทศมาแล้วหลายประเทศ ไม่ว่าจะเป็นจีน เกาหลี ญี่ปุ่น เวียดนาม ไต้หวัน ไปมาหมดแล้ว แต่ที่นี่เลือกที่จะปลูกชาแบบไต้หวัน ในช่วงแรก ๆ ที่คุณพีทเข้ามาบริหารงานในไร่ คุณพีทยังเคยจ้างผู้เชี่ยวชาญจากไต้หวันมาเป็นคิวซีให้กับไร่ของเรา พอเรียนรู้ได้ระดับหนึ่งเราก็ทำกันเอง ถึงแล้วครับ” “ขอบคุณนะคะที่มาส่ง แถมยังให้ข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับชาอีกด้วย” “ยินดีครับ” เมื่ออยู่ลำพังณชญาดาก็นั่งฟังการสนทนาเกี่ยวกับชาที่ตนเองบันทึกไว้ พร้อมกับถอดเทปและพิมพ์ข้อมูลสำคัญ ๆ ที่จะนำมาใช้ในงานเขียนครั้งนี้อย่างเพลิดเพลิน หญิงสาวมักจะหาเวลาไปพูดคุยสอบถามคนงานในไร่ถึงการทำงานของพวกเขา รวมถึงมุมมองที่พวกเขามีต่อตัวธนวรรธน์ เพื่อนำมาใช้เป็นข้อมูลในการเขียน จากการพูดคุยทำให้รู้ว่าเขายังคงอารมณ์ร้อนและโม

ธนวรรธน์ออกจากห้องทันทีที่อีกฝ่ายหลับ ก่อนกลับเขาได้แวะไปถามอาการของญาณิศาจากเคาเตอร์พยาบาล “ผมอยากทราบอาการป่วยของเด็กหญิงญาณิศาห้องห้าศูนย์สี่ครับ” “น้องญาณินแพ้อาหารอย่างเฉียบพลันค่ะ ก็เลยมีอาการคลื่นไส้ อาเจียน และหายใจติดขัด แต่ตอนนี้ปลอดภัยแล้วค่ะ คาดว่าพรุ่งนี้คุณหมอน่าจะอนุญาตให้กลับบ้านได้” “ขอบคุณครับ” หลังจากได้รับคำตอบที่น่าพอใจ ธนวรรธน์ก็เดินตรงไปที่ลิฟต์ ขณะที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิดก็เป็นช่วงจังหวะที่ณชญาดาและสายชลเดินออกมาจากลิฟต์ฝั่งตรงข้ามพอดี แต่เพราะความรีบร้อนที่จะไปเฝ้าลูกทำให้เธอไม่ทันได้สังเกตเห็นเขา สายชลอยู่ที่โรงพยาบาลเป็นเพื่อนณชญาดาจนถึงสามทุ่มจึงขอตัวกลับ หลังจากเขากลับไปได้ไม่นานญาณิศาก็ตื่น เด็กน้อยมีแววตาที่สดใสขึ้นมาทันทีเมื่อมองเห็นมารดานั่งเฝ้าตนเองอยู่ข้างเตียง ณชญาดาสวมกอดบุตรสาวด้วยความรักใคร่ สองแม่ลูกยหยอกล้อกันอยู่พักใหญ่ก่อนที่ญาณิศาจะเล่าอะไรบางอย่างให้มารดาฟัง “วันนี้คุณลุงมาหาหนูที่นี่ด้วยล่ะค่ะแม่” “ลูกหมายถึงใคร!” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน

สายวันต่อมาพัดชาพร้อมลูกชายเดินทางมาที่โรงพยาบาล เพื่อมารับณชญาดาและญาณิศากลับบ้าน ทันทีที่เปิดประตูห้องพ่อหนุ่มน้อยก็รีบวิ่งไปหาน้องสาวถึงเตียงคนไข้ “เป็นยังไงบ้างญาณิน” “หายดีแล้วค่ะ หมอให้ญาณินกลับบ้านได้แล้วนะพี่ซัน” “พี่ถึงได้มารับญาณินกลับบ้านไง” “น้องซันเกเรไม่ยอมไปโรงเรียน เอาแต่ร่ำร้องว่าจะมาหาญาณิน พี่ทนเสียงรบเร้าไม่ไหวก็เลยต้องพามาด้วย” ในขณะที่เด็ก ๆ กำลังพูดคุยกันอยู่นั้นณชญาดาก็สบโอกาสที่จะคุยกับพี่สาวตามลำพัง “ดามีเรื่องอยากจะปรึกษาพี่พัดค่ะ” “มีเรื่องอะไรก็ว่ามาได้เลย” “ดาว่าจะพาลูกกลับบ้านดานะคะพี่พัด” “แต่ดาต้องกลับไปทำงานไม่ใช่เหรอ แล้วใครจะดูแลญาณินตอนที่ดาไม่อยู่” “ดาอยากเลื่อนการทำโปรเจคนี้ออกไปก่อน รอจนกว่าญาณินจะปิดเทอม ดาจะได้พาลูกไปอยู่ที่นั่นด้วย” “แน่ใจแล้วเหรอดา” “แน่ใจค่ะ แต่ดาอยากพาน้องซันไปที่นั่นด้วย ญาณินจะได้มีเพื่อน จะเป็นไรไหมคะพี่พัดถ้าดาจะขอพาน้องซันไปด้วย” พัดชานิ่งไป ถ้าเธอยอมทำ