FAZER LOGINCompartilhar
มุงกุฎกล้วยไม้ 2/2
Data de publicação:
2026-09-24 13:37:47“ไม่ใช่แฟน!! เป็นพี่น้องกันผู้ชายเรียนแพทย์ปีสุดท้ายแล้วและมาบ่อยแต่น้องสาวนานๆ มาทีแต่ที่จำได้เพราะกินอย่างที่บอกนั่นแหละคือกินเก่งมาก”
...น๊อตพูดพลางยิ้มพลางเพราะยังขำที่พี่ชายแซวน้องสาวไม่หาย “แกรู้จักเขาด้วยเหรอ!!” ...โอมถามเหมือนโยนก้อนหินถามทาง แต่ใจลึกๆ ก็อยากให้เพื่อนตอบตรงตามใจเขา “อ๋อ!!! ไม่รู้จักว่ะ!! แหะๆๆ คือฉันก็ฟรนลี่กับลูกค้าทุกคนแหละแต่ถ้าคนไหนเห็นหน้าบ่อยๆ ก็จะชวนคุยสร้างความคุ้นเคยไปตามเรื่องแหละ เราต้องเป็นพ่อค้าที่ดีเว้ย อิอิ” ...โอมทำเป็นไม่ตั้งใจฟังยิ่งเมื่อคำตอบไม่ตรงใจสีหน้าที่แสร้งเรียบเฉยไว้นั้นก็ต้องปล่อยให้เรียบเฉยต่อไป .......................... “ไชโยๆๆๆ!!!! ป๊าาา!! ม๊าาาา!! หนูสอบผ่าน หนูสอบผ่านค่าา กรี๊ดดดดด..ดีใจที่สุดเลย!!” ...เสียงเบญรดาตะโกนร้องไชโยลั่นบ้านพร้อมกับวิ่งถือแท็บเล็ตสาวเท้าลงบันไดจากชั้นบนลงมาชั้นล่างอย่างลิงโลด ...คุณปรียาผู้เป็นแม่ได้ยินเสียงลูกสาวตะโกนโหวกเหวกดังลั่นก็รีบเดินจากห้องครัวออกมาดู “ม๊าาาา!!!! หนูสอบผ่าาาน!!! เย้!!!” ...เบญรดาร้องบอกผู้เป็นแม่แล้วชูแขนสองข้างอย่างดีใจเหมือนคนได้คว้าแชมป์โลกมาครองแล้วถลาตัวเข้ากอดจนผู้เป็นแม่ตั้งตัวแทบไม่ทัน “โอ๊ยจริงเหรอเนี่ย!!! เก่งมากลูกม๊า เก่งมากๆ เลย” ...คุณปรียากอดร่างสูงโปร่งแข็งแรงไว้แน่นเช่นกัน ...เบญรดารีบคลายอ้อมกอดแล้วเปิดแท็บเล็ตให้ผู้เป็นแม่ดูผลคะแนนในตารางตรงช่องของชื่อเธอ “ม๊าดูนี่สิ!!! สอบวันแรกได้เก้าสิบ วันที่สองได้แปดสิบหก วันที่สามได้แปดสิบเก้า แล้วสอบวิ่งกับว่ายน้ำได้ร้อยเต็ม เย้!!!!” ...ทุกคำร้องที่ตะโกนออกมาด้วยความดีใจนั้นทำให้ผู้เป็นแม่ตื่นเต้นดีใจจนน้ำตาเอ่อ “เห็นมั้ย!!! ที่ป๊าอุตส่าห์เคี่ยวเข็ญเคร่งครัดทุกอย่างเพราะอะไร แล้วเป็นไงล่ะวันนี้ได้คำตอบชัดเจนแล้วใช่ไหม!!!” ...คุณปรียาพูดไปยิ้มไปจนหุบยิ้มไม่ลงเพราะทั้งปลื้มทั้งภูมิใจทั้งดีใจทั้งตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่กับความสำเร็จในก้าวแรกของลูกสาว ...และค่ำวันนี้ที่บ้านนายพลตฤณ สมาชิกทั้งห้าคนก็นั่งรับประทานอาหารกันพร้อมหน้าด้วยบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความสุขและภูมิใจกับว่าที่ร้อยตำรวจหญิงของบ้าน เสียงคุยเสียงหัวเราะที่เกิดขึ้นนี้มาจากความเคร่งครัดของผู้เป็นพ่อและความพยายามความอดทนของเบญรดาเจ้าตัวนั่นเอง .......................... ...ออมและโอมสองพี่น้องช่วยกันพลิกฟื้นบริษัทส่งออกดอกกล้วยไม้ของครอบครัวจนดีวันดีคืน ยิ่งโอมด้วยแล้วเขาทุ่มเทอย่างหนักที่จะไม่หยุดอยู่แค่นี้ เมื่อเริ่มต้นก้าวใหม่ได้เขาก็มุ่งมั่นจนเกือบไม่มีเวลาส่วนตัวและไม่มีเวลาจะมองใครให้มาเป็นคนพิเศษ...ความมุมานะและใช้สมองจัดการบริหารบริษัททำให้โอมดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก ความใจเย็นและรอบคอบทำให้ชนะใจตัวเองที่มุ่งมั่นให้ทุกอย่างเป็นไปตามเป้าหมายโดยเฉพาะฝ่ายผลิตหรือดูแลฟาร์มกล้วยไม้ ดูโอมจะรักกับการใช้ชีวิตอยู่ในฟาร์มและได้อยู่กับคนงานกลางหุบเขาแห่งนี้
...เขาศึกษาทดลองเพาะเยื่อแลปส่วนตัวที่สร้างขึ้นในบริเวณฟาร์มเขาเองจึงมีกล้วยไม้สายพันธุ์ใหม่ออกมาเรื่อยๆ
...ส่วนออมพี่สาวแม้จะแข็งขันไม่แพ้น้องชายแต่ผู้หญิงก็คือผู้หญิงที่ยังรักสวยรักงามและชอบสังสรรค์กับเพื่อนฝูง รักที่จะเข้าสังคมอยู่กับคนหมู่มาก ออมจึงชวนพ่อกับแม่ย้ายเข้าไปอยู่บ้านในตัวเมืองเพื่อสะดวกในการดูแลกิจการของบริษัทและสะดวกพ่อแม่ในยามเจ็บป่วยต้องหาหมอ และสะดวกสำหรับเธอในการเข้าสังคมหลังเสร็จงานจากออฟฟิศในแต่ละวัน
...โอมเห็นด้วยและสบายใจที่จะให้พ่อแม่ย้ายเข้าไปอยู่บ้านในตัวเมืองเพราะเขาเองก็เป็นห่วงหากพ่อแม่เกิดเจ็บไข้ได้ป่วยขึ้นมาจะได้ไม่ต้องเสียเวลาเดินทางเกือบสองชั่วโมงเพื่อไปหาหมอ
...................
...เมื่อพ่อกับแม่และพี่สาวย้ายไปบ้านอีกหลังในตัวเมืองเชียงใหม่แล้ว ฟาร์มกล้วยไม้ในหุบเขาแห่งนี้ก็เหลือโอมเป็นตัวหลักแม้เขาต้องอยู่บ้านไม้สักหลังใหญ่คนเดียวแต่การจัดการฟาร์มกล้วยไม้แห่งนี้ก็ยุ่งเสียจนไม่มีเวลาว่างให้เขาต้องเหงาแต่อย่างใด
...และที่นี่ยังมีคนงานทำงานในฟาร์มอีกเป็นร้อยคนโดยเขาจัดให้มีห้องพักและสวัสดิการต่างๆ เพื่ออำนวยให้ทุกคนได้รับสิทธิตามกฎหมายทุกอย่างซึ่งทุกคนก็ชอบและรักเคารพเขามาก
...บ่ายวันนี้ที่บ้านไม้สักหลังใหญ่ริมหน้าผาเบื้องหน้าคือหุบเขาฟาร์มกล้วยไม้หลากหลายชนิด โอมรายงานความคืบหน้าของแผนงานให้ผู้เป็นพ่อฟังผ่านโทรศัพท์มือถือ
“นอกจากเราจะส่งออกนอกแล้วเราจะได้ส่งกล้วยไม้เข้าตลาดกลางด้วยครับพ่อ พี่ออมจัดเอกสารให้ผมนำไปเสนอต่อสมาคมการค้าภาคเหนือแล้วครับ ทีนี้เหลือแต่เราต้องทำให้มีกล้วยไม้สวยๆ มาส่งให้เขาตามกำหนดเท่านั้นเองครับ” ...โอมพูดกับคนปลายสายด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส เมื่อคุยเสร็จเขาก็เดินลงบันไดไปยังกระท่อมปีกไม้สำหรับใช้เป็นที่ทำงานกลางฟาร์มเพื่อสั่งให้คนงานตรวจเช็คจำนวนและคัดแยกกล้วยไม้แต่ละประเภทตามออเดอร์ของลูกค้า...เขาสั่งงานกับอินตาหัวหน้าคนงานเสร็จแล้วก็ยืนดูคนงานทำงานกันอย่างขมีขมัน แต่อินตาคนคุ้นเคยกลับมองเขาแล้วยิ้ม
“คุณโอมยะงานตึ๊งวันๆ จะอี้เมื่อไดหมู่เฮาจะได้ผ่อลูกไป๊แม่เลี้ยงล่ะคับ” ...คำพูดจากหัวหน้าคนงานที่ทำงานกับครอบครัวเขามาตั้งแต่รุ่นพ่อถามทีเล่นทีจริงด้วยภาษาคำเมือง....................
Último capítulo
มงกุฎกล้วยไม้ มงกุฎกล้วยไม้ 22/12
...สายอีกวันรถยนต์ส่วนบุคคลเจ็ดที่นั่งของโอมก็มาจอดตรงหน้าอาคารราชการในเมือง โอมในชุดสไตล์การแต่งกายที่คุ้นเคยยืนอยู่กับเบญรดาในชุดเสื้อยืดสีขาวสะอาดกางเกงยีนส์สีเข้ม โอมมองหน้าเบญรดาแล้วยิ้ม“พร้อมยัง!!”“มาขนาดนี้แล้วถ้าไม่พร้อมนี่เสียฟอร์มแย่สิ หึหึ”“ดีมาก งั้นไป”...ว่าแล้วโอมก็จูงมือเบญรดาเดินเข้าไปยังสำนักงานราชการเพื่อทำการจดทะเบียนสมรสตามที่ได้ตกลงกันไว้เมื่อคืน และเขาก็โทรไปคุยกับท่านนายพลและคุณปรียารวมทั้งวิทเรียบร้อยแล้วด้วย หลังจากคุยกับฝั่งเบญรดาแล้วเขาก็โทรบอกพ่อกับแม่เขาเองด้วยแล้วเล่าทุกอย่างให้ฟังคร่าวๆ เมื่อผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายไม่มีปัญหาเขาก็พาเธอมาจดทะเบียนเลยในวันนี้...ทุกอย่างเป็นไปตามข้อตกลงและยินยอมของเธอกับเขาและผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย นั่นคือจะไม่มีการจัดงานแต่งงานหรืองานเลี้ยงใดๆ เพราะให้เกียรติตำแหน่งและหน้าที่ของเบญรดาที่ยังคงอยู่แบบไร้ตัวตนตามที่เธอร้องขอ...โอมที่วันนี้สีหน้าเปลี่ยนเป็นคนละคนกับวันก่อนๆ หัวใจเขาได้รับการซ่อมแซมแล้วตั้งแต่เมื่อคืนซึ่งถือว่าเขายังโชคดีที่เบญรดากลับมาทันเวลา เพราะไม่อย่างนั้นเขาอาจหลับไม่ตื่นไปแล้วจากการรอเธออย่างไม่มีจุดหมาย...
มงกุฎกล้วยไม้ มงกุฎกล้วยไม้ 22/11
“มีวันนึงพี่วิทไปทำงานแล้วโดนตามค่ะ พี่วินก็โดนตาม ดีที่ไหวตัวทันเลยย้ายกันไปอยู่บ้านอีกหลังแล้วทำงานอยู่ที่บ้านค่ะ แล้วก็เปลี่ยนซิมใหม่กันหมดเพราะป๊ายื่นเรื่องไปที่ตำรวจไซเบอร์จนได้รู้ว่ามันตามจากเบอร์โทรค่ะ ส่วนที่พี่วิทไม่ติดต่อกลับหาคุณเพราะ เอ่อ...”“เพราะอะไร!!”“เอ่อ..คือ เพราะป๊าถามฉันว่าถ้ายังเสี่ยงอยู่แบบนี้แล้วจะยังอยากกลับมาหาคุณไหม ตอนนั้นฉันนอนหยอดข้าวต้มอยู่แล้วคิดว่าถ้าฉันเลือกเส้นทางนี้แล้วและตอนนี้ก็เจ็บสาหัสยิ่งอนาคตก็ยิ่งบอกไม่ได้ว่าจะตายหรือจะรอด ฉันเลยบอกป๊าว่าไม่ขอไปต่อกับคุณแล้วค่ะ ป๊าเลยบอกพี่วิทว่าถ้าฉันเลือกแบบนั้นก็ให้พี่วิทหยุดคุยเรื่องฉันกับคุณไปเลย แค่ให้คนที่บริษัทดำเนินการเรื่องงานไปตามปกติ และรอดูสถานการณ์ดีขึ้นเมื่อไหร่พี่วิทค่อยกลับมาคุยงานกับคุณเหมือนเดิม ป๊าบอกว่าให้ความเงียบค่อยๆ บอกคุณเอง เอ่อคุณอย่าโกรธป๊านะคะ ถ้าจะโกรธก็โกรธฉันนี่” ...โอมยิ่งฟังก็ยิ่งคิดว่านี่คือรายละเอียดสำคัญทั้งนั้น แต่สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับเขาตอนนี้คือนี่ไม่ใช่หรือคือปาฏิหาริย์ที่เขาร้องขอทุกวันทุกคืนทั้งๆ ที่เธอตัดเขาไปแล้ว แต่แล้วเธอก็กลับมา เขาค่อยๆ เลื่อนมือข้างหนึ่งไ
มงกุฎกล้วยไม้ มงกุฎกล้วยไม้ 22/10
...เขาหลับลึกจนฝันเห็นเบญรดาอยู่บ่อยครับ และครั้งนี้ก็เช่นกันที่เขากำลังฝันว่าเธอมาหามาดูแลเขา มาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบโดยเธอมานั่งตรงริมขอบที่นอนแล้วยกฝ่ามือขึ้นแตะหน้าผากเขาเพื่อจะดูว่าความร้อนจากอาการไข้ได้ลงลงหรือยัง...ในฝันนั้นเขาเห็นว่าขณะเธอกำลังใช้มืออังหน้าผากเขาอยู่นั้น และเขาก็กลัวว่าเธอจะดึงมือกลับเขาเลยรีบคว้ามือนั้นเอาไว้เพราะไม่อยากให้เธอจากเขาไปอีก“น้องเบล!!!”...โอมเผลอเรียกชื่อนั้นออกมาพร้อมร่างที่สะท้านตัวขึ้นตามความกลัวว่าเธอจะหายไป จนเมื่อลืมตาขึ้นถึงได้รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นแค่ความฝัน...แต่ความฝันทำไมเหมือนจริงเสียเหลือเกิน เพราะขนาดรู้สึกตัวแล้วก็ยังรู้สึกว่ามือเขากำลังกุมมือใครอยู่“เป็นอย่างไรบ้างคะ!! พี่แสงดาวบอกว่าคุณไม่สบายเลยกินยาแล้วนอน ตอนนี้ดีขึ้นหรือยัง!!”...น้ำเสียงที่คุ้นเคยนั้นถามเขา แต่เพราะโอมยังตกอยู่ในความงุนงงว่านี่คือความฝันหรือความจริง เขามองผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างเขาตอนนี้ เธอสวมเสื้อเชิ้ดรัดรูปสีฟ้าอ่อนและกางเกงผ้าสีดำ และหน้าตาท่าทางเธอคนนี้ก็เหมือนคนที่จากเขาไปแล้วทุกกระเบียดนิ้ว...โอมรู้สึกลำคอตีบตันขึ้นมาอีกแล้วเพราะคิดว่ามีแต่คนใจ
มงกุฎกล้วยไม้ มงกุฎกล้วยไม้ 22/9
...จากหนึ่งวันเป็นสามวัน จากสามวันเป็นอาทิตย์ จากอาทิตย์ก็ผ่านไปเป็นเดือน จนวันเวลาล่วงเลยเข้าเดือนที่สาม...ชายหนุ่มที่ชื่ออภิภัทร์หรือโอมยังคงใช้ชีวิตปกติกับธุรกิจฟาร์มกล้วยไม้กลางดอยแม่แจ่ม และนับวันก็ยิ่งมีหน่วยงานต่างๆ ได้ติดต่อเข้ามายังบริษัทขนาดกลางของเขาเพื่อขอเป็นคู่ค้าบ้างและสั่งจองดอกกล้วยไม้จากฟาร์มเพื่อประดับตกแต่งรองรับงานต่างๆ มากมายจนแต่ละเดือนมียอดขายพุ่งสูงขึ้นอย่างน่ายินดี...และแม้ว่ากิจการจะเติบโตและสร้างเม็ดเงินหมุนเวียนได้มากมาย แต่ผู้เป็นเจ้าของกิจการกลับไม่มีความสุขจากธุรกิจที่เติบโตขึ้นเลย จากชายหนุ่มบุคลิกดีหน้าตาดีจนเป็นที่แอบถูกใจของสาวๆ มากมายและจิตใจที่เคยแข็งแกร่งแต่โอบอ้อมอารี ...กลายเป็นตอนนี้ผู้ชายที่ชื่อโอมซูบผอมลงมาก หน้าตาก็ดูเคร่งเครียดตลอดเวลาไม่ค่อยพูดค่อยจาเหมือนเมื่อก่อน และน้อยครั้งมากที่เขาจะแสดงตัวต่อสังคมหรือที่ไหนๆ ก็ตาม เพราะงานทุกอย่างสามารถสั่งการผ่านผู้จัดการและอินตาได้ เขาจึงมีโลกส่วนตัวที่ส่วนใหญ่จะอยู่แค่บ้านพักริมหน้าผากับกระท่อมปีกไม้กลางสวนกล้วยไม้เท่านั้น...แม้แต่อัญชิกาเองเขาก็เลือกที่บล็อคเบอร์เธอและบอกให้ผู้จัดการในบริษัท
มงกุฎกล้วยไม้ มงกุฎกล้วยไม้ 22/8
...และแล้วเวลาก็ผ่านไปอีกหนึ่งวันเต็มๆ ที่โอมไม่สามารถทำอะไรได้เลย เขาอยากจะติดต่อคนโน้นคนนี้เพื่อตะล่อมถามก็เกรงว่าจะเป็นการเปิดเผยสถานะของเบญรดาออกไป เขาจึงตกอยู่ในภาวะเครียดอย่างหนัก...ขณะที่เขานั่งเคร่งเครียดอยู่ในห้องนั่งเล่นซึ่งแยกส่วนมาจากห้องโถงนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เขารีบหยิบมาดูก็เห็นว่าเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคยแต่ก็รีบกดรับเพราะหวังว่าจะมีข่าวเบญรดา“ฮัลโหล สวัสดีครับคุณโอม ผมชื่อศิรวัฒน์นะครับ”“ฮัลโหล ครับสวัสดีครับ”“คือคุณวีรวิทย์เจ้านายของผมมอบหมายให้ผมเป็นคนติดต่อประสานงานเรื่องกล้วยไม้กับคุณตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปนะครับ”...คำพูดจากคนที่โทรมาทำให้โอมแปลกใจ“อ้าวแล้วคุณวิทล่ะครับ ผมพยายามโทรติดต่อ แต่ติดต่อไม่ได้เลย ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ”...โอมรีบถามกลับอย่างร้อนใจ เพราะนี่คงเป็นความหวังเดียวที่เขาจะได้รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น“คุณวีรวิทย์ลางานยาวเลยครับ ลาแบบไม่มีกำหนดและไม่ได้บอกไว้ครับว่าลาทำไม ลาไปไหน บอกอย่างเดียวว่าลาแบบไม่มีกำหนดเพราะมีเรื่องสำคัญมากต้องจัดการ และฝากบอกคุณว่าช่วงนี้ยังไม่ต้องไปที่บ้านนะครับเพราะตอนนี้ไม่มีใครอยู่เลย เลยเกรง
มงกุฎกล้วยไม้ มงกุฎกล้วยไม้ 22/7
...โอมขับรถมาตามถนนสายหลักจนมาถึงทางแยกเข้าสู่ถนนเป้าหมายเพื่อไปยังโกดังพ่อเลี้ยงทรงพล แต่ข้างหน้าเขาเห็นตำรวจจราจรหลายนายคอยโบกมือส่งสัญญาณห้ามรถเลี้ยวเข้าถนนเส้นนั้น และทำการโบกมือส่งสัญญาณให้รถเบี่ยงไปทางอื่น...นี่คือช่วงเวลาเคลียร์พื้นที่ เจ้าหน้าที่จึงต้องคอยกันไม่ให้ประชาชนเข้าไปใกล้พื้นที่ที่เกิดเหตุ...โอมหักพวงมาลัยเข้าซ้ายมือเพื่อจอดรถตรงข้างทางก่อนจะถึงทางแยกที่มีตำรวจจราจรยืนอยู่นั่น เพราะต่อให้เขาไปต่อเขาก็คงเข้าไปไม่ได้อยู่ดี เขาลงมายืนดูสถานการณ์ว่าพอจะมีทางได้เข้าไปเส้นทางนั้นได้หรือไม่...รถราเริ่มหนาตาขึ้นและชะลอเป็นคอขวดอยู่เต็มถนนเส้นหลัก เพราะข้างหน้ามีเจ้าหน้าที่คอยเปิดทางให้รถวิ่งผ่านเป็นระยะๆ...แล้วเสียงเฮลิคอปเตอร์ก็ดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง เขาเงยหน้ามองตามใบพัดยักษ์ที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวสูงขึ้นๆ นั่น ใจโอมเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะและมีแต่ความสงสัยว่าจะมีใครอยู่บนเฮลิคอปเตอร์นั่นบ้าง จะมีเบญรดาอยู่ด้วยไหม!! ถ้าเธออยู่ด้วยเธอปลอดภัยดีใช่ไหม!!...แต่แล้วโอมก็ทำได้แค่ยืนแหงนมองเฮลิคอปเตอร์ที่ดังสะท้านไปทั้งน่านฟ้าเมืองเชียงใหม่ ก่อนจะค่อยๆ หายลับไปสุดปลายฟ้านั่น แต่
Você também pode gostar
สุดไขว่คว้าภรรยาคืนใจ
กิตติรวิชญ์82.3K visualizaçõesเด็กมันยั่ว BAD LOVE
ลำเจียก72.7K visualizaçõesพี่เขยจัดหนัก
กาสะลอง88.8K visualizaçõesรวมเรื่องสั้นสุดแซ่บ
กาสะลอง288.2K visualizaçõesลูกค้าคนนี้ขอซ้ำ แล้วผมจะเอาให้คุ้ม
Moondaytime 764 visualizaçõesวิวาห์ลวงเหนือบัลลังก์
Ladyporn59 visualizaçõesเงาใจในเพลิงพรหม
ศรีปุรัม มณีปุรัม179 visualizaçõesนายหัวคชา (NC 20+)
ผัดบวบ13 visualizações
