มงกุฎกล้วยไม้ 1/3

...วันนี้เบลวิ่งรอบสนามนระยะสี่ร้อยเมตรครบยี่สิบรอบได้ในเวลาที่ผู้เป็นพ่อกำหนดไว้ให้

...ขณะที่เท้ากำลังผ่อนความเร็วลงนั้นตาเหมือนจะมองไปเห็นใครคนหนึ่งเดินมาหาผู้เป็นพ่อและพูดคุยกัน จนเธอวิ่งมาถึงจุดที่ทั้งสองยืนคุยกันจึงได้รู้ว่าคนที่กำลังคุยกับพ่อคืออาจารย์ที่โรงเรียน

“คืออย่างที่บอกแหละครับว่าผู้อำนวยการสนับสนุนเต็มที่ที่จะให้เบญรดาได้เข้าคัดเลือกนักกีฬาซีเกมส์ครั้งต่อไป ถ้าผ่านการคัดเลือกจะทำให้ทางโรงเรียนมีโอกาสได้รับงบประมาณสนับสนุนกีฬาเพิ่มด้วยน่ะครับ ผู้อำนวยการเลยมอบหมายให้ผมมาคุยกับท่านดูน่ะครับ”

...อาจารย์ซึ่งมีตำแหน่งผู้ช่วยผู้อำนวยการของโรงเรียนที่เบญรดากำลังเรียนอยู่พูดกับพ่อของเธอด้วยท่าทางอ่อนน้อม เพราะรู้จักกันดีว่าพ่อมีตำแหน่งระดับนายพล และเพราะความตงฉินของพ่อก็ยิ่งทำให้ทุกคนให้ความยำเกรงมากขึ้นไปอีก

...เบลได้แต่ยืนหอบแฮ็กๆ และฟังผู้ใหญ่ทั้งสองคุยกัน

“คือถ้าผมไม่มีแผนอื่นไว้ก่อนนี้ผมก็พร้อมจะสนับสนุนเต็มที่เหมือนกันนะครับ แต่นี่ตามแผนแล้วเวลามันประจวบเหมาะกับที่ยายเบลจะเข้าสอบคัดเลือกเข้าเรียนนายร้อยหญิงซึ่งผมคาดหวังไว้สูงมาก ที่นี้เมื่อเรื่องสำคัญสองเรื่องมันชนกันก็ต้องขออนุญาตให้ผมได้ทำตามแผนที่วางไว้ให้เขาเถอะนะครับอาจารย์”

...นายพลตฤณตอบอย่างสุภาพกลับไป

...อาจารย์พยักหน้าเข้าใจและยิ้มเฝื่อนๆ เพราะเสียดายโอกาสที่ทางโรงเรียนจะได้รับทั้งชื่อเสียงและงบประมาณด้านกีฬา แต่ก็ต้องยอมรับตามที่ผู้ปกครองว่ากล่าวมา

...เบลได้แต่ยืนฟังแล้วทำตาปริบๆ จนอาจารย์หันมามองเธอ เบลรีบยกมือไหว้ทำความเคารพอาจารย์

“เสียดายเนาะเบญรดา ผู้อำนวยการคิดว่าถ้าเธอได้เข้าคัดตัวนักกีฬาซีเกมส์ยังไงก็ต้องผ่านแน่ๆ แต่ฟังคุณพ่อพูดแล้วครูก็ดีใจนะที่คุณพ่อจะผลักดันให้เข้าสอบนายร้อยหญิง อื่มมมม!!! ถ้าสอบผ่านนี่เก่งมากเลยล่ะ”

...อาจารย์แสดงความเสียดายแต่ก็ชื่นชมและให้กำลังใจแถมยกนิ้วโป้งให้เธอ เบลได้แต่ยิ้มรับโค้งคำนับขอบคุณให้อาจารย์ เพราะเธอพูดไม่ค่อยเก่งไม่ทราบว่าต้องพูดอะไรต่อแต่แอบคิดถึงคำที่พ่อบอกอาจารย์ว่าคาดหวังไว้สูงมาก คำนี้ช่างท้าทายชีวิตเธอจริงๆ

...................

...จังหวัดเชียงใหม่ขณะนี้เป็นช่วงรอยต่อฤดูกาลปลายฝนต้นหนาว ฟาร์มกล้วยไม้ขนาดใหญ่ในหุบเขาแห่งหนึ่งของพื้นที่อำเภอจอมทองกินพื้นที่นับร้อยไร่จนหุบเขาทั้งหุบเต็มไปด้วยดอกกล้วยไม้หลากสีหลากชนิดแม้บางช่วงจะมีแสลนปิดกั้นน้ำฝนเพื่อป้องกันเชื้อราแต่มีกล้วยไม้บางประเภทที่ชอบน้ำฝนและไม่ต้องใช้แสลนขึงปิดด้านบนจึงทำให้เห็นสีสันสวยงามของดอกกล้วยไม้ที่แข่งกันบานไปจนสุดหูสุดตา

...บ้านไม้สักหลังใหญ่หลังหนึ่งที่ปลูกอยู่ริมหน้าผาดูโดดเด่นโอ่อ่าและสวยหรูแบบล้านนาบ่งบอกถึงฐานะเจ้าของเป็นอย่างดี แต่ขณะนี้มีผู้สูงอายุสองคนนั่งหน้าเครียดอยู่ตรงระเบียงบ้านไม้สักหลังนี้

“เฮ้อออออ!!! คงต้องให้ลูกกลับมาแล้วล่ะ เพราะดูๆ แล้วคงยิ่งดิ่งลงเหวแหละคุณ!!”

...เสียงหญิงวัยหกสิบกว่าเอ่ยกับชายวัยไล่เลี่ยกัน

...เธอคือแม่เลี้ยงฟองจันทร์และพ่อเลี้ยงสิทธิชัย สองสามีภรรยาเจ้าของฟาร์มกล้วยไม้แห่งนี้และทำธุรกิจส่งออกดอกกล้วยไม้มาตั้งแต่รุ่นพ่อรุ่นแม่ แต่ตอนนี้ธุรกิจเกิดข้อผิดพลาดบางอย่างจำต้องทำให้ธุรกิจที่อยู่ภายใต้บริษัทของทั้งสองท่านกำลังจะไปไม่รอด

...สองสามีภรรยาสูงวัยนั่งปรึกษากันด้วยสีหน้าอ่อนล้า พยายามจะหาทางออกให้ธุรกิจฟาร์มกล้วยไม้ยังคงดำเนินต่อไปเพราะอยากให้เป็นมรดกตกทอดไปยังลูกทั้งสองคนที่ตอนนี้กำลังเรียนต่อปริญญาโทที่ประเทศสวิตเซอร์แลนด์

...ลูกสาวคนโตคือออมกำลังจะจบปริญญาโทใบที่สองด้านบริหารธุรกิจ และโอมน้องชายคนเล็กกำลังจบปริญญาโทเช่นกันแต่เรียนด้านพฤกษาศาสตร์เพื่อจะนำวิชามาต่อยอดกับธุรกิจฟาร์มกล้วยไม้ของครอบครัว เขาทั้งสองเรียนอยู่ที่สถาบันเทคโนโลยีแห่งสหพันธ์สวิสซูริค ประเทศสวิตเซอร์แลนด์

...และการจะให้ลูกกลับมากลางคันทั้งที่ทั้งสองใกล้สำเร็จการศึกษาแล้วนั้นทำให้สองสามีภรรยารู้สึกร้าวรานมาก แต่เพราะการเงินของบริษัทกำลังมีปัญหาจึงทำให้ไม่สามารถส่งเสียให้ลูกทั้งสองเรียนต่อจนจบได้

“เอาเหอะ!!! เมื่อมันถึงทางตันแล้วเราก็ต้องตัดสินใจไม่ต้องคิดมากหรอก อย่าลืมนะแม่ฟองจันทร์ ลูกเราโตหมดแล้วและที่เรียนอยู่ก็ระดับที่เหนือกว่าปริญญาตรีแล้วทั้งสิ้น ยายออมกำลังจะจบโทใบที่สอง ถามว่ากับสถานการณ์ตอนนี้ปริญญามากมายช่วยอะไรได้มั้ย ก็ไม่ได้!! ฉะนั้น!! ลูกต้องได้รู้ถึงปัญหาที่กำลังเกิดขึ้นและเขาต้องช่วยเรากู้ธุรกิจกลับมาให้คล่องตัวเหมือนเดิม เฮ่ออออ!!! ฉันก็รู้สึกไม่ต่างจากเธอหรอกแต่เราต้องยอมรับความจริงว่าตอนนี้...เรากำลังแย่”

...น้ำเสียงพ่อเลี้ยงสิทธิชัยนั้นบอกถึงความเหนื่อยล้าอย่างชัดเจน

...แม่เลี้ยงฟองจันทร์นั่งน้ำตาคลอเพราะปวดใจกับการดำเนินการที่ผิดพลาดจนเกิดช่องโหว่ให้ลูกน้องที่เลี้ยงไม่เชื่องโกงเงินไปได้มากมายขนาดนี้มารู้อีกทีก็เมื่อเงินสำรองมีไม่พอจะจ่ายค่าแรงให้คนงานเป็นร้อยๆ คนเสียแล้ว เมื่อสืบสาวราวเรื่องถึงได้รู้ว่าพนักงานที่บริษัทในตัวเมืองสุมหัวกันโกงเงินบริษัทไปเป็นร้อยล้านบาท ไหนจะสงสารลูกที่ต้องหยุดเรียนกลางคันเพราะลูกทั้งสองชอบการเรียนมาก แม่เลี้ยงฟองจันทร์สนับสนุนการศึกษาของลูกแบบทุ่มไม่อั้นเพียงเพื่อให้ลูกได้ร่ำเรียนในสิ่งที่อยากเรียนและกลับมาต่อยอดธุรกิจต่อไป

...แต่เมื่อทางเลือกแทบไม่มีทั้งพ่อเลี้ยงและแม่เลี้ยงจึงต้องทำใจต้องบอกลูกให้หยุดเรื่องเรียนไว้ก่อน หากลูกสองคนจะเสียใจที่ไปไม่ถึงฝั่งแต่เมื่อได้กลับมารับทราบปัญหาแล้วหวังว่าคงจะเข้าใจว่าทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้

....................