มงกุฎกล้วยไม้ 2/1

...โอมเรียกใช้บริการรถแกร็บเพื่อแวะมาหาเพื่อนหลังจากร่วมประชุมกับบริษัทแม่เสร็จเรียบร้อย เมื่อทั้งสองได้เจอกันและพูดถึงคาวมทรงจำเก่าๆ เสียงหัวเราะก็ดังลั่นและฮาเฮไปตามบรรยากาศ

...น๊อตเจ้าของคาเฟ่จัดการทำเครื่องดื่มเย็นๆ ที่ขึ้นชื่อของร้านให้เพื่อนได้ลองชิมและขนมอีกหลายอย่างเป็นของทานเล่นกับการสนทนาที่ทั้งสองรอคอย

...และขณะนั้นเสียงลูกค้าอีกโต๊ะก็พูดขึ้น

“โอ้โหหห!!! ไอ้เบล!! แกจะกินหมดนี่เลยเหรอ นี่แกไม่กลัวกระเพาะแตกมั่งหรือไง!!”

...วินพี่ชายตกใจตาโตเมื่อเห็นพนักงานยกเครื่องดื่มเย็นๆ สามสี่แก้วมาวางลงบนโต๊ะตามด้วยเบเกอรี่อีกหลายอย่าง

...น้องสาวนั่งยิ้มแล้วปรบมือประหนึ่งว่าการได้มานั่งกินขนมครั้งนี้คือการปลดปล่อยครั้งสำคัญก็ว่าได้

“แหมอย่าทำหน้าอย่างนั้นสิพี่วิน ชาตินึงหนูจะได้กินแบบนี้สักครั้งแล้วกินเสร็จเราก็จะทิ้งทุกอย่างไว้ตรงนี้!!! จะไม่มีการบอกม๊าหรือพี่วิทเด็ดขาดกลัวเดี๋ยวพลาดไปพูดให้ป๊าได้ยิน เราจะตายหมู่เอานะ!!”

...น้องสาวพยายามอ้างเหตุผลต่างๆ นาๆ เพียงเพื่อความสุขกับการกินของอร่อยที่วางอยู่ตรงหน้า แล้วจัดการหยิบช้อนตักนี่กินคำนั่นกินคำ แล้วทำหน้าฟินๆ ยั่วพี่ชายให้บรรยากาศฮามากขึ้น

...สองคนพี่น้องนั่งตักเค้กกินกันอย่างเอร็ดอร่อยและสนุกสนานกับการพูดคุยเรื่องตลกชวนหัว จนน้องสาวหัวเราะหน้าหงายยามที่พี่ชายเล่าเรื่องโก๊ะๆ ของเธอตอนเด็กให้ฟัง

........................

...ขณะที่โต๊ะของโอมและน๊อตก็เป็นไปอย่างครื่นเครงกับเรื่องเก่าๆ แต่น๊อตต้องลุกไปดูแลบางอย่างเป็นระยะๆ ให้ลูกน้องและทักทายลูกค้าบ้างจึงปล่อยให้โอมนั่งชิมนี่กินนั่นดูโน่นดูนั่นไปก่อนในบางช่วง

...และช่วงที่โอมนั่งอยู่คนเดียวเขาบังเอิญจ้องไปยังแจกันกล้วยไม้ดอกใหญ่ๆ ชื่อแคทลียาที่ประดิษฐ์จากผ้าซึ่งวางอยู่บนโต๊ะถัดไปแต่ไม่มีคนนั่งเลยคิดไปถึงสิ่งที่ได้พูดคุยในวงประชุมเมื่อช่วงผ่านมาว่าบริษัทลูกของเขาขอล้างนโยบายและระบบเก่าทั้งหมดเพื่อวางโครงสร้างระบบใหม่โดยเขากับพี่สาวจะเป็นคนดูแลในส่วนนี้เองจนทุกคนยอมรับและให้เขาได้จัดการในสิ่งที่เตรียมแผนไว้ นี่คือบันไดก้าวแรกที่กำลังจะเดินขึ้น เขาต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ธุรกิจครอบครัวกลับมาเหมือนเดิมให้ได้

...โอมยังคงมองดอกกล้วยไม้แคทลียาที่ประดิษฐ์จากผ้านั่นแล้วปล่อยใจคิดไปไกลถึงงานและหน้าที่ที่ต้องจัดการขั้นต่อไป และขณะสายตาเขามองดอกกล้วยไม้นั้นก็เหมือนเห็นบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ด้านหลังกลิบดอกกล้วยไม้แคทลียาคือโต๊ะถัดไปที่มีลูกค้านั่งอยู่สองคน

...สายตาเขาจึงเปลี่ยนจุดโฟกัสจากดอกกล้วยไม้เป็นค่อยๆ มองทะลุกลีบดอกกล้วยไม้ไปยังคนที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่หลังกลีบกล้วยไม้นั่น

...โอมเพ่งมองผ่านช่องว่างของกลีบดอกกล้วยไม้ไปยังเธอคนหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะริมหน้าต่างซึ่งอยู่ถัดไปและไม่ห่างจากเขามากนัก

...สิ่งที่เขาเห็นคือเธอคนนั้นจากชุดนักเรียนมัธยมปลายก็รู้ทันทีว่าอายุไม่ถึงยี่สิบกับหางเปียแกว่งไปมาเวลาแหงนหน้าหัวเราะนั้นดูน่ารักทีเดียว เขาเห็นเธอวางช้อนลงแล้วใช้นิ้วปาดขนมเค้กในจานขึ้นมากินตามด้วยดูดขนมเค้กจากนิ้วนั้นทีนิ้วนี้ที แล้วปาดขนมในจานยื่นออกไปเหมือนจะแกล้งแหย่คนที่นั่งตรงข้ามจนคนนั้นร้องห้ามเสียงดังได้ยินมาถึงโต๊ะเขา แล้วตามด้วยเสียงหัวเราะกังวานใสของเธอ

...เธอนั่งหันข้างมาทางเขา เขาจึงเห็นได้แค่ใบหน้าด้านข้างของเธอซึ่งแม้จะเห็นแค่ด้านข้างก็รู้เลยว่าหน้าตาต้องดีทีเดียว และแอบมองต่อจนอยากเห็นใบหน้าเต็มๆ สักครั้ง แต่ผู้ชายที่มาด้วยกันคงเป็นแฟนเธอละมั้ง แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกพราะแค่อยากมองความน่ารักเท่านั้นเอง

“มองอะไรวะ!!!”

...น๊อตถามเพื่อนเสียงเข้มเหมือนจะแกล้งให้เพื่อนตกใจ

...โอมสะดุ้งกับเสียงของเพื่อนจนต้องรีบละสายตาจากจุดโฟกัสแล้วหันกลับมาหาเพื่อน

“เปล๊า!! ก็มองไปเรื่อยแหละร้านแกบรรยากาศดีนะ”

...โอมแสร้งทำเป็นมองไปรอบๆ เพื่อกลบเกลื่อน

“ใช่สิฉันทุ่มเทมากเลยนะ นี่ขนาดวันธรรมดาคนมาไม่ขาดสายยิ่งวันหยุดเสาร์อาทิตย์นะแกเอ้ย!!! ฉันยังต้องช่วยล้างแก้วล้างจานเลยล่ะ ฮ่าๆๆ”

...น๊อตพูดให้เพื่อนฟังถึงกิจการที่กำลังไปได้ดี

...แต่ทันใดนั้น

“ขอโทษค่ะห้องน้ำไปทางไหนคะ!!”

...เสียงใสๆ ถามน๊อตเจ้าของร้านมาจากด้านหลังของผู้ชายที่นั่งกับเจ้าของร้าน เพราะเธอรู้ว่าน๊อตเป็นเจ้าของร้านเลยเดินมาด้านนี้แล้วถามหาห้องน้ำ

...น๊อตส่งยิ้มพร้อมลุกขึ้นยืน

“ทางนี้ครับ!!! เชิญเลยครับ”

...น๊อตผายมือไปยังฝั่งซ้ายเพื่อบอกทางให้เธอ

...คนถามยกมือที่มีคราบขนมเค้กติดอยู่ไหว้เขาแล้วกล่าวขอบคุณ

...โอมทำท่าจะเอี้ยวตัวหันไปมองแต่เห็นคนถามรีบเดินไปยังห้องน้ำเห็นแต่แผ่นหลังในชุดนักเรียน และถึงโอมไม่ได้เห็นหน้าก็รู้ทันทีว่าเจ้าของเสียงนั่นคือคนที่เขาอยากเห็นหน้าชัดๆ สักครั้งเพราะลูกค้าในร้านนี้มีคนใส่ชุดนักเรียนมัธยมปลายอยู่แค่คนเดียว

...ผ่านไปสักครู่โอมก็เหลือบเห็นเธอคนนั้นเดินออกมา

“พี่คะโต๊ะโน้นคิดเงินเลยนะคะ!!”

...เธอบอกน๊อตด้วยใบหน้ายิ้มแย้มพร้อมชี้มือไปยังโต๊ะของเธอกับพี่ชายย

...โอมรีบช้อนตาขึ้นมองคนที่ยืนห่างแค่สองเมตรประจวบเหมาะกับที่เธอเบนสายตามามองเขาเช่นกันแล้วก้มศีรษะเล็กน้อยให้เขาเป็นเชิงทักทาย

“อ๋อครับๆ นั่งรอสักครู่นะครับเดี๋ยวผมให้เด็กออกบิลให้”

...น๊อตรีบรับคำแล้วลุกเดินไปยังแคชเชียร์ของร้าน

...แล้วเธอคนนั้นก็เดินผ่านไป ทิ้งให้ใครบางคนเผลอยิ้มบางๆ ออกมาแล้วคิดในใจ

(ชุดนักเรียนมอปลายดูขัดกับเรือนร่างสูงโปร่งที่น่าจะประมาณร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร แต่ดูแข็งแรง ผิวสองสีเนียนๆ ใบหน้าเรียวยาวเข้ากับดวงตากลมโตและเข้มแข็งเกินวัย รวมๆ แล้วดูห้าวหาญมีพลังและหน้าตาดีมากจริงด้วย)

...แต่โอมก็ต้องหยุดความคิดไว้แค่นั้นเพราะเธอมีแฟนแล้วจึงเป็นเพียงอาหารตาอาหารใจที่ผ่านมาแล้วผ่านไป

...เมื่อน๊อตช่วยพนักงานนำส่งบิลค่าใช้จ่ายถึงโต๊ะของเธอพร้อมกับเก็บเงินค่าขนมและเครื่องดื่มเรียบร้อยแล้วเขาก็เดินกลับมายังโต๊ะของโอมด้วยอาการขำๆ

“แกขำอะไร!!”

...โอมถามอย่างสงสัย

“หึๆๆๆ เปล่าหรอกขำลูกค้าน่ะ น้องคนเมื่อกี้นานน๊านจะมาสักทีแต่มาทีนึงกินเก่งมาก!! เมื่อกี้พี่ชายเขาแซวว่ากินยังกะมีกระเพาะวัวกระเพาะควาย ฉันเลยขำน่ะ ฮ่าๆ”

...น๊อตเล่าแล้วหัวเราะต่อ

...แต่โอมเลิกคิ้วและสะดุดหูกับสิ่งที่ได้ยิน

“อ๋อนั่นพี่น้องกันเหรอ!! ฉันคิดว่าเป็นแฟนกันเสียอีก”

...โอมเปรยออกมาและแววตาก็เปล่งประกายวาววับ

..........................