มงกุฏกล้วยไม้ 1/4

“ไม่เป็นไรค่ะแม่!! ออมเข้าใจค่ะ นี่ก็โทใบที่สองแล้วถึงไม่จบก็ไม่เป็นไรค่ะเดี๋ยวออมกับน้องจะกลับไปช่วยพ่อกับแม่เองนะคะ!!”

...เสียงออมลูกสาวคนโตสาวมั่นอายุยี่สิบแปดปีพูดกลับมาจากปลายสายทำให้แม่เลี้ยงฟองจันทร์ถอนหายใจโล่งอกที่ไม่ต้องได้ยินลูกร้องไห้เสียใจเพราะไม่ได้เรียนต่อ

“แม่ฝากออมคุยกับน้องด้วยนะ ว่าจะโทรหาโอมเหมือนกันแต่พ่อบอกว่าให้แม่คุยกับออมก่อนแล้วให้ออมไปคุยกับน้อง ถ้าน้องไม่เข้าใจเดี๋ยวพ่อจะโทรคุยอีกที แม่ขอโทษนะออม ลูกเรียนดีมาตลอดแต่แม่กลับทำให้การเรียนลูกต้องสะดุดหยุดลงเสียก่อน”

...แม่เลี้ยงพูดเสียงเศร้าและเสียใจที่ต้องทำแบบนี้

“แม่คะ!!! พ่อกับแม่เสียเงินเสียทองให้ออมกับน้องร่ำเรียนมามากมายแล้วนะคะ ออมกับน้องสิที่ต้องขอโทษแม่เพราะมัวแต่อยากเรียนจนเกือบลืมไปว่าควรได้เวลากลับไปช่วยที่บ้านจัดการเรื่องงานต่อได้แล้ว เรื่องโอมเดี๋ยวออมจะคุยกับน้องเองค่ะ ถ้าโอมไม่ยอมออมก็จะคุยจนกว่าน้องจะยอมและเข้าใจค่ะ พ่อกับแม่เหนื่อยกับเรามากแล้ว นี่อาจเป็นเวลาที่เราสองคนต้องกลับไปดูแลพ่อกับแม่แล้วล่ะค่ะ”

...ออมพูดกับมารดาด้วยความรู้สึกผิด ยิ่งเมื่อรู้ว่าฟาร์มกล้วยไม้กำลังมีปัญหาด้านการเงินอย่างหนักยิ่งทำให้รู้สึกผิดมากขึ้นที่มัวใช้ชีวิตการเรียนอยู่ต่างประเทศจนลืมไปว่าเงินทุกบาททุกสตางค์ที่ได้กินได้ใช้มีชีวิตสุขสบายนั้นมาจากน้ำพักน้ำแรงของพ่อกับแม่และมาจากฟาร์มกล้วยไม้ที่ปู่กับย่ายกให้พ่อ

.....................

“ครับ!!! ผมเข้าใจครับพี่ออม”

...ชายหนุ่มอายุเข้าวัยเบญจเพสนั่งมองดอกกล้วยไม้ที่ปักอยู่ในแจกันบนโต๊ะรับแขกของอพาร์ทเม้นท์ที่เขาพักอยู่กลางเมืองซูริค

...โอมน้องชายของออมฟังเรื่องราวที่พี่สาวอธิบายถึงเหตุผลที่ต้องหยุดการเรียนอย่างกระทันหันและต้องกลับเมืองไทยให้เร็วที่อย่างเข้าใจและสงสารพ่อแม่จับใจ สุดเขาเป็นคนใจเย็นมองโลกในแง่ดีและเข้าใจอะไรง่ายจึงไม่ยากที่ออมจะพูดปัญหาเกี่ยวกับธุรกิจฟาร์มกล้วยไม้ให้น้องชายได้รับรู้ นี่จึงทำให้โอมนั่งมองดอกกล้วยไม้ในแจกันที่มันจะมาจากไหนก็ตามแต่แต่มันคือตัวแทนของดอกกล้วยไม้ที่บ้านเขาและทำให้เขามองลึกลงไปถึงขนาดว่าเพราะความงดงามของกล้วยไม้นี้มิใช่หรือที่ทำให้ครอบครัวมีฐานะและส่งเสียให้เขามาเรียนถึงต่างประเทศ

...หากเมื่อปัญหาวิ่งเข้ามา ทำไมเขาจะเสียสละไม่ได้เพื่อกลับไปกอบกู้ให้ธุรกิจความงดงามของดอกกล้วยไม้ที่ทำให้เขาและครอบครัวมีกินมีใช้มาจนทุกวันนี้ได้กลับมาสร้างเม็ดเงินได้อีก

...และก็เพราะคำว่าเงินนี่แหละที่ล่อตาล่อใจให้คนทำงานที่รู้จักกันมานานนมถึงขั้นหักหลังฉวยโอกาสรวมหัวกันกัดกร่อนกอบโกยเข้าตัวเองจนธุรกิจกำลังจะพัง เขาจะกลับไปสร้างให้ฟาร์มกล้วยไม้ยังคงอยู่และดำเนินธุรกิจต่อไปให้ได้

....................

...วินพี่ชายคนรองพาเบลไปสมัครสอบคัดเลือกเข้าเรียนเป็นนักเรียนนายร้อยหญิงซึ่งรัฐบาลเพิ่งมีนโยบายเปิดรับปีนี้เป็นปีแรก

...เบญรดาหรือเบลเพิ่งรับประกาศนียบัตรจบการศึกษาระดับมัธยมปลายเมื่อสามอาทิตย์ที่แล้วนี่เอง และทุกวันที่ยังคงออกกำลังกายอย่างหนักโดยผู้ควบคุมระดับท็อปคือนายพลตฤณผู้เป็นพ่อนั่นเอง

...เมื่อทั้งสองกลับจากสมัครสอบคัดเลือกโรงเรียนนายร้อยหญิงก็พบว่าคุณปรียาหรือที่เบลเรียกว่าม๊ากำลังยืนรออยู่หน้าบ้านพอดี

“เป็นไงมั่งลูกเรียบร้อยมั้ย!!”

...คุณปรียาถามและส่งยิ้มพร้อมกับอ้าแขนรับลูกสาวที่พุ่งตัวเข้าหาอ้อมกอดแล้วประเคนจูบผู้เป็นแม่ด้วยความคิดถึงเหมือนไม่ได้เจอกันหลายวัน

“เรียบร้อยค่ะ!! เมื่อกี้พี่วินพาหนูแวะกินเค้กที่ร้านกาแฟเปิดใหม่ด้วยอร่อยมากค่ะม๊า”

“นี่ๆ จะกินอะไรก็นึกถึงครูฝึกบ้างนะ เดี๋ยวถ้ารู้ว่ากินของพวกนี้จะโดนดุเอาน่ะ!!”

...ผู้เป็นแม่แกล้งเปรยให้เธอหน้าเสีย และเธอก็หน้าเสียจริงๆ เมื่อนึกถึงหน้าของพ่อผู้เคร่งครัดและจริงจัง

...วินพี่ชายคนรองรู้สึกขัดใจกับคำพูดของผู้เป็นแม่

“โธ่แม่!!! ไอ้เบลมันไม่ได้กินทุกวันนิ!!! ผมเรียนหมอนะแม่ทำไมผมจะไม่รู้ นี่พ่อยิ่งให้ผมทำตารางโภชนาการให้ไอ้เบลโดยเฉพาะเลยนะ แต่ผมไม่ได้เรียนด้านนี้มาเดี๋ยวจะให้เพื่อนที่เรียนด้านโภชนาการทำให้นะ”

...เขาพูดเชิงอธิบายแก่ผู้เป็นแม่ ผู้เป็นแม่ก็พยักหน้ารับแล้วทำท่าคิด

“เอ๊ะแม่ว่าเบลก็ควรได้กินขนมนมเนยเหมือนคนอื่นๆ นะลูกแต่แค่จำกัดปริมาณลงหน่อยก็ไม่น่าจะมีปัญหานะ ดูสิโอ๊ยยย...จับตรงไหนก็แข็งโป๊กไปหมด ยังกะผู้ชายแหนะ!!”

...ผู้เป็นแม่พูดแล้วบีบตามแขนตามไหล่ของลูกสาวและทุกอณูร่างกายเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่แข็งแรงจนแอบคิดไม่ได้ว่าเดี๋ยวลูกสาวจะเบี่ยงเบนทางเพศเสียหรือเปล่า

...แต่ทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“ไม่ได้!!!! เค้กที่กินไปวันนี้แกรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเลย วันนี้วิ่งเพิ่มเป็นสามสิบรอบเพื่อเผาผลาญไขมันไร้ประโยชน์นั่นออกไปให้หมด ไป๊!!!”

...เสียงดุดันนั้นทำให้ทั้งสามหันไปมองพร้อมกันแล้วถึงด้วยความตกใจ และแน่นอนว่าเจ้าของเสียงดุๆ นั่นคือนายพลตฤณผู้เป็นพ่อนั่นเอง

...คุณปรียาหน้าเจื่อนลงทันที วินลูกชายก็หน้าเจื่อนตามเพราะไม่คิดว่าพ่อจะได้ยินเรื่องที่เขา

พาน้องไปแวะกินเค้ก

...วินจากหน้าเจื่อนๆ ก็กลายเป็นถอดสีจนเกือบซีดเพราะเขารู้ดีว่าเค้กสามชิ้นและคุ้กกี้อีกหนึ่งกล่องตามด้วยโกโก้สองแก้วใหญ่ๆ ที่น้องสาวอัดเข้าไปเหมือนคนไม่เคยได้สวาปามมาก่อนเป็นชาตินั้นพลังงานมันมากแค่ไหน แต่เพราะเห็นว่าน้องไม่เคยได้กินของแบบนี้เลยจัดชุดใหญ่ให้เต็มที่ และเตี๊ยมกันอย่างดีว่าหากถูกจับได้ก็ให้บอกว่ากินแค่ชิ้นเดียว

...แต่คนที่ตกใจจนหัวใจจะวายนั้นเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเจ้าตัวหรือเจ้าของกระเพาะที่สวาปามขนมเข้าไปชนิดที่พนักงานขายมองกันเกือบตาถลนเพราะคิดไม่ถึงว่าลูกค้าที่ดูร่างกายแข็งแรงสมส่วนคนนี้จะกินจุขนาดส่งเข้าชิงแชมป์กินแข่งได้เลย

....................

...เครื่องบินจากประเทศสวิตเซอร์แลนด์แลนดิ้งลงรันเวย์สนามบินนานาชาติสุวรรณภูมิ สองพี่น้องเดินเข้าอาคารผู้โดยสารไปยังจุดตรวจคนเข้าเมืองและเตรียมบินต่อไปยังจังหวัดเชียงใหม่

...การกลับบ้านครั้งนี้ผิดจากทุกครั้ง เพราะก่อนหน้านี้จะกลับมาเมื่อมีความจำเป็นจริงๆ เพราะขนาดเวลาปิดเทอมสองพี่น้องยังอุตส่าห์หางานพาร์ทไทม์ทำเพื่อเก็บเงินไว้ใช้จ่ายต่อในเทอมต่อไปเป็นการช่วยลดค่าใช้จ่ายทางบ้านลงได้บ้าง แต่ครั้งนี้คือการกลับมาอย่างถาวรเพื่อกอบกู้ธุรกิจกล้วยไม้ของที่บ้าน

...........................