มงกุฎกล้วยไม้ ตอนที่ 2

...การสอบข้อเขียนเข้าโรงเรียนนายร้อยหญิงในวันแรกเป็นไปอย่างเข้มข้น เบญรดาและผู้ร่วมเข้าสอบคัดเลือกภาคเช้าจำนวนหลักพันแยกกันสอบหมายเลขเก้าอี้ภายในห้องเรียนของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งซึ่งใช้เป็นสนามสอบครั้งนี้

...ผู้เข้าสอบทุกคนต่างหน้าดำคร่ำเคร่งกับข้อสอบที่อยู่ตรงหน้า ทุกข้อต้องผ่านการตรึกตรองอย่างรอบคอบที่สุดเพราะถ้าจะเป็นหนึ่งในจำนวนหนึ่งร้อยคนที่จะสอบผ่านการคัดเลือกจากผู้เข้าสมัครร่วมสามพันคนนั้นไม่เรื่องง่ายเลย

...แต่ถึงอย่างไรก็ตามเธอจะไม่ยอมทำให้ป๊ากับม๊าและพี่ชายทั้งสองต้องผิดหวังอย่างแน่นอนและเบญรดาก็มีความมั่นใจค่อนข้างสูงทีเดียว

...แต่ข้อสอบข้อสุดท้ายสำหรับวันนี้ทำให้เบญรดาค่อนข้างหนักใจกับการตอบเป็นข้อเขียนโดยให้อธิบายเป็นเรื่องราวตามคำถามว่า...

“หากบุคคลใกล้ชิดกระทำผิดกฏหมาย เช่น ฆ่าผู้อื่น หรือ ค้ายาเสพติด คุณจะจัดการอย่างไรกับบุคคลนั้น?”

...เบญรดาอ่านทวนคำถามหลายรอบแล้วหันมองออกไปนอกหน้าต่างนึกถึงเรื่องราวที่ป๊าเล่าให้ฟังว่าพ่อกับแม่โดนพ่อค้ายาเสพติดยิงตาย คำถามที่คาใจแต่ไม่เคยถามออกไปคือ ทำไมพ่อค้ายาต้องมายิงพ่อกับแม่เธอด้วย พ่อกับแม่เข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยหรือเปล่าถึงได้โดนสังหารจากพวกนั้น

...นี่คือข้อมูลที่ถูกป้อนให้ฟังโดยเธอไม่รู้เลยว่าป๊าและทุกคนหลีกเลี่ยงที่จะพูดความจริงเพราะมันเจ็บปวดเกินไปที่ลูกอย่างเธอจะได้ยินความจริงจากเรื่องนั้น จนตอนนี้เธอก็ยังไม่รู้ว่าสิ่งที่สมมุติขึ้นมาเองนั้นคือความจริงส่วนหนึ่งที่ว่าพ่อเธอเกี่ยวข้องกับการค้ายาเสพติด แล้วเธอจะเขียนคำตอบว่าอย่างไร จะจับพ่อตัวเองหรือทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้นี่คือโจทย์ที่เธอต้องตอบ

...แต่เลือดของคนที่เลี้ยงดูมาอย่างดีเหมือนพ่อแท้ๆ ก็แรงจนเบญรดาค่อยๆ เขียนอย่างบรรจงลงไปในกระดาษคำตอบเพื่อเอาคะแนน

“ไม่ว่าจะเป็นคนรู้จักหรือเป็นผู้ให้กำเนิดหากทำผิดกฎหมายก็ต้องนำเข้าสู่กระบวนการยุติธรรมทุกคน”

............................

...มื้อเช้าวันนั้นในบ้านไม้สักหลังใหญ่ ขณะสมาชิกทุกคนกำลังรับประทานอาหารเช้าร่วมกัน โอมลูกชายคนเล็กก็เอ่ยถึงการเริ่มขยับแผนงานตัวเอง

“ผมจะลงไปกรุงเทพเพื่อร่วมประชุมกับบริษัทแม่เรื่องขอปรับนโนบายการส่งออกใหม่นะครับ เพราะระบบเก่าที่หละหลวมนี่ไงครับถึงทำให้เราต้องล้มทั้งยืนแบบนี้”

...โอมคุยให้พ่อกับแม่และพี่สาวฟังและทานข้าวต้มไปด้วย

“พี่เห็นด้วยว่าเราต้องล้างและเซ็ทระบบใหม่ค่ะ ไม่งั้นเหลวเป๋วและจะเฟะไปใหญ่ เดี๋ยวเรื่องการวางระบบใหม่ออมกับโอมจะช่วยกันคิดใหม่เองโดยไม่ต้องผ่านกรรมการแล้วค่ะ เพราะกรรมการนั่นแหละตัวดีที่ทำเราเจ็บขนาดนี้”

...ออมเห็นด้วยและพูดเสริม

...และทุกคนก็ลงความเห็นเหมือนกันว่าต้องรื้อระบบทั้งหมดแล้ววางแผนผังการทำงานทั้งหมดใหม่เพื่อความโปร่งใสในอนาคต

“เอาๆๆ จัดการยังไงก็จัดการเลยลูก พ่อกับแม่ไม่ไหวแล้ว แล้วนี่โอมจะลงไปเมื่อไหร่ล่ะ!!”

...พ่อเลี้ยงสุทธิชัยบอกและถามลูกชาย

“เย็นนี้เลยครับ เพราะพี่ออมโทรไปถามทางโน้นแล้วเขาว่างประชุมเฉพาะกิจให้พรุ่งนี้บ่ายเสร็จแล้วเขาจะไปดูงานที่ญี่ปุ่นอีกสองอาทิตย์ถึงจะกลับมา ผมเห็นว่าเราไม่ควรรอแล้ว เลยจะไปเย็นนี้เลยครับ”

...ทั้งพ่อและแม่พยักหน้ารับ ออมพี่สาวมองหน้าน้องชายแล้วยิ้มให้เพราะเธอเตรียมเอกสารที่เกี่ยวข้องทั้งหมดไว้ให้น้องชายเรียบร้อยแล้ว โอมเองก็อ่านและทำความเข้าใจมาแล้วทั้งคืน

“พรุ่งนี้เสร็จแล้วจะกลับมาเลยไหม!!”

...ออมถามน้องชาย

“ผมว่าจะแวะไปหาไอ้น๊อตสักหน่อยครับพี่ มันเปิดร้านกาแฟมาได้สักพักแล้วและกำลังไปได้ดี เลยนัดกันว่าถ้าลงไปจะไปเยี่ยมสักหน่อย คงจะกลับมะรืนน่ะครับ”

...โอมบอกให้ทุกคนทราบและนึกถึงหน้าเพื่อนที่เคยสนิทมากที่สุดตอนเรียนปริญญาตรีด้วยกันที่กรุงเทพและเพราะเคยช่วยเหลือเกื้อกูลกันมาตลอดจนเขาไปเรียนต่อต่างประเทศก็ยังติดต่อไม่เคยห่างหายกัน และเมื่อมีโอกาสใด้พบกันก็ไม่อยากพลาดโอกาสดีๆ แบบนี้สำหรับได้เจอเพื่อนที่ดีอย่างน๊อต

...........................

...เบลในชุดนักเรียนมัธยมปลายโบกมือให้วินพี่ชายคนรองหลังจากทำข้อสอบเสร็จลงในบ่ายวันที่สองของการสอบ เธอเดินมาด้วยหน้าตาสดใส

“เป็นไงวะ!!! ว่าที่ร้อยตำรวจหญิง”

...วินพูดแซวน้องสาวเมื่อคนทำข้อสอบเดินยิงฟันขาวมาแต่ไกล

“เฮ้ยบ้าน่าพี่วิน!! ยังไม่รู้เลยว่าจะหัวหรือก้อย มาเรียกแบบนี้เขินตายเลย!!”

...คนพูดยิ้มแล้วเอียงหน้าส่ายหัวไปมาจนผมเปียแกว่งไปมาอย่างน่ารัก

...วินพี่ชายมองน้องสาวแล้วขำก่อนจะเดินอ้อมรถเก๋งไปยังฝั่งคนขับ ส่วนน้องสาวก็รีบเปิดประตูอีกฝั่งแล้วเข้าไปนั่งอย่างรวดเร็ว

“ทำข้อสอบจนสมองทึบหมดแล้วอ่ะ ขอเค้กสักชิ้นได้มั้ยคะ!!”

...เสียงใสๆ ออดอ้อนเหมือนเด็กน้อยอยากกินขนมที่ชอบ

...วินตกใจตาโตแสร้งทำหน้ากลัวๆ ทันที

“เฮ้ยไม่อ่ะ!!! พี่ไม่อยากโดนพ่อสวดชุดใหญ่อีกว่ะ!!”

...สาวน้อยทำหน้าคว่ำเพราะผิดหวังที่พี่ชายไม่ตามใจ

“ชิ!!! แล้วจะเราจะบอกป๊าทำไมล่ะ นะๆๆๆ พี่วินสุดหล่อของหนู”

...เสียงออดอ้อนกับหน้าตาแกล้งจะร้องไห้ทำให้วินใจอ่อน นึกๆแล้ว ก็เห็นใจน้องสาวที่พ่อเคร่งครัดเรื่องกินจนไม่ค่อยมีโอกาสได้ลองชิมอะไรๆ เหมือนคนทั่วไป แต่วันนี้คงเป็นวันฟ้าประทานให้น้องสาวกระมังเพราะเขาหันไปรับปากว่าจะพากินขนมเค้กและเครื่องดื่มเย็นๆ ยังร้านเดิมที่ไปเมื่อคราวก่อนจนสาวน้อยเบญรดาดีใจตาโตยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไปตลอดทาง

..........................