มงกุฎกล้วยไม้ 2/3

...โอมมองอินตาแล้วยิ้มขำๆ

“อยากให้มีเหรอ!! ถ้าพร้อมจะมีเจ้านายเพิ่มผมก็พร้อมจะหาให้นะ ฮ่าๆ”

...โอมตอบกลับแบบสนุกๆ

“ถ้าเปิ้นเป๋นกนดี๋หมู่เฮาก็ดีใจ๋ แต่ผมกึ๊ดว่าคุณโอมบ่ต้องฟั่งมีเตื้อเน๊อ อิอิ ไปๆ มาๆ ผมกะหวงนายอยู่เนาะ!! กั๋วเปิ้นมาแย่งความฮักจากคุณโอมไปน่ะก่ะ ฮ่าๆๆ”

...อินตาพูดหยอกล้อกับเจ้านายแล้วฟัวเราะร่า เขาเรียนจบมัธยมต้นแล้วขอพ่อมาทำงานกับฟาร์มนี้จึงได้เห็นเจ้านายทั้งสองคนตั้งแต่เล็กๆ จนไปเรียนต่อในเมืองและเมืองนอก เมื่อพ่ออินตาป่วยจนเสียชีวิตเขาก็ยังทำงานอยู่ที่นี่และช่วยครอบครัวนี้มาหลายสิบปีจนถึงวันนี้ จึงมีความสนิทสนมประหนึ่งเป็นญาติกันก็ว่าได้

“ไม่ต้องห่วงวันหนึ่งผมต้องมีแน่ๆ แต่ไม่ใช่วันนี้เพราะวันนี้ต้องทำงานให้เยอะๆ ให้เก่งๆ ก่อนเวลาพาใครมาอยู่ด้วยเขาจะได้ไม่ลำบากไง หึๆ”

...โอมพูดไปยิ้มไปเพราะยังรู้สึกขำกับคำถามของอินตา

“แต๊ก่ะแต่ผมว่าเนื้อกู้นายยังบ่เกิดเตื้อแม่นก่อคับ ฮ่าๆๆๆ”

...คำพูดของอินตาทำเอาทั้งสองหัวเราะลั่นกระท่อม

...แต่โอมก็ค่อยๆ ลดเสียงหัวเราะลงเมื่อคิดถึงใครคนหนึ่งที่เคยเจอที่กรุงเทพเมื่อสองปีที่แล้ว ใบหน้าใสๆ และท่ากินเค้กแบบใช้นิ้วจิ้มแล้วดูดจิ้มแล้วดูดค่อยๆ โผล่เข้ามาในความทรงจำ

...โอมเปลี่ยนเสียงหัวเราะเป็นยิ้มๆ แล้วมองออกไปข้างนอก

“เนื้อคู่เหรอ!! เขาเกิดแล้วครับและคงเป็นสาวเต็มตัวแล้วด้วย แต่...อื่มมม!!! ไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ไหนนี่สิ!! หึ หึๆๆ”

...โอมเปรยเหมือนพูดกับอากาศและหัวเราะในลำคอขณะยังมองออกไปข้างนอกตาก็จ้องไปที่ดอกกล้วยไม้แล้วความทรงจำที่น่าจะเลือนลางไปแล้วกลับค่อยๆ ชัดขึ้นอีกครั้ง

(แคทลียาสีเหลืองอมแดงบานเต็มดอกในกระถางแขวนห้อยอยู่นอกกระท่อมที่โอมมองออกไปนั้นทำให้นึกถึงใบหน้าของใครคนหนึ่งในวันนั้นที่ร้านกาแฟที่เขาแอบมองผ่านช่อดอกแคทลียา ผ่านไปสองปีป่านนี้ไม่รู้ว่าอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัยไหน นึกไปก็ประหลาดใจตัวเองที่ทำไมคิดกลับไปถึงวันนั้นได้ ป่านนี้เธอคงกำลังเรียนและคงมีคนรักแล้วกระมัง)

“เฮ่ออออ!!!”

...เขาถอนหายใจเพื่อสลัดภาพนั้นออกแล้วดึงตัวเองกลับมางานตรงหน้าต่อ

......................

“ม๊า!!!! เด็กทารกกลับมาแล้วค่าาา!!!”

...เบญรดาตะโกนร้องหาแม่ด้วยเสียงเหนื่อยล้าพลางย่างเท้าเข้าบ้านแล้วรีบตรงดิ่งไปทิ้งตัวลงบนเก้าอี้โซฟาตัวยาวกลางห้องโถง

...คุณปรียาผู้เป็นแม่ได้ยินก็รีบเดินออกจากห้องครัวด้วยความดีใจเพราะวันนี้เป็นวันสุดสัปดาห์ที่ลูกสาวคนสุดท้องจะกลับมาบ้านหลังจากต้องไปเข้าเรียนหลักสูตรนายร้อยหญิงและต้องอยู่ประจำที่โรงเรียนจนกว่าจะถึงวันหยุดจึงจะกลับบ้านได้

...เธอมายืนหลังเก้าอี้มองร่างในชุดวอล์มสีน้ำเงินที่นอนทอดยาวบนโซฟาแล้วรู้สึกขำกับพฤติกรรมของลูกสาวที่แข้งขาเก้งก้างหาความเรียบร้อยไม่ได้เลย แต่คุณปรียาก็ไม่เคยเคร่งครัดกับลูกเพราะรู้ว่าลูกจะทำแบบนี้เฉพาะอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวหรือในบ้านเท่านั้นและเพราะรู้ดีว่าการเรียนนั้นหนักขนาดไหนจึงอยากให้ลูกสาวได้พักผ่อนตามสบาย

...เบญรดาแกล้งลืมตาข้างเดียวแต่เมื่อเห็นผู้เป็นแม่ยืนมองตัวเองอยู่ก็รีบกระเด้งตัวขึ้นนั่ง

“กอดหน่อยสิคิดถึงม๊าจังเลย!!!”

...หญิงสาวพูดเสียงอ้อนอ้าแขนจะกอดผู้เป็นแม่ที่คิดถึงมากแต่เพราะมีพนักโซฟาคั่นกลางอยู่เธอเลยเหวี่ยงขาขึ้นพาดพนักโซฟาแล้วดันตัวขึ้นไปนั่งบนพนักแล้วจึงอ้าแขนหาผู้เป็นแม่อีกครั้ง

...สองแม่ลูกได้กอดกันก็ชื่นใจ ยิ่งคุณปรียาผู้เป็นแม่นี่ไม่ต้องพูดถึงอยากจะร้องไห้ทุกครั้งที่ลูกกลับมาเพราะดีใจที่ลูกพาร่างครบสามสิบสองกลับมาบ้านได้

“ม๊ารอหนูตลอดเวลาแหละน่า!!! หิวไหมของชอบเสร็จพอดีเลย”

...ผู้เป็นแม่พูดยั่วกระเพาะลูกสาวจนทำให้คนฟังตาลุกวาวรีบลากมือแม่เดินเข้าไปในครัวทันที

...นี่ก็เป็นอีกห้วงเวลาที่เบญรดารอคอยนั่นคือได้กินอาหารฝีมือแม่ที่อร่อยที่สุดในโลก ว่าแล้วมื้อนี้จะฟาดให้เดินไม่ไหวเลยล่ะ

............................

“นี่ครั้งที่สามแล้วนะครับพ่อเลี้ยงที่เราโดนยึดของมูลค่ามหาศาล ถ้าเป็นแบบนี้บ่อยๆ ปลายทางถล่มกลับมาหาว่าเราเบี้ยวจะทำยังไงครับ!!”

...ชายฉกรรจ์ร่างบึกบึนหน้าตาดุดันใส่สูทสีเทายืนพูดอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ของคนที่เขาเรียกว่าพ่อเลี้ยง

...พ่อเลี้ยงทรงพลที่กำลังนั่งเก้าอี้หันหลังมองวิวผ่านผนังกระจกค่อยๆ หมุนเก้าอี้ตัวใหญ่กลับมาพร้อมสีหน้าเคร่งขรึม มือข้างหนึ่งวางลงที่พักแขนอีกข้างหนึ่งจับไปป์ยาสูบที่คาบไว้ตลอดเวลา

“ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายเพราะตำรวจเขาขอมาแล้วว่าต้องการสร้างผลงานให้นายใหญ่เห็นก่อน หลังจากนี้ไม่มีแล้วล่ะ ส่วนเรื่องหุ้นส่วนปลายทางไม่ต้องห่วงเดี๋ยวฉันเคลียร์เอง”

...เสียงทุ้มต่ำพูดช้าๆ แววตาและสีหน้ายังคงเคร่งขรึมเหมือนเดิม เมื่อพูดจบก็โน้มตัวลงเปิดลิ้นชักตรงหน้าตัวเองแล้วดึงแฟ้มออกมาพร้อมกับโยนลงบนโต๊ะอย่างไม่แยแส

“อะไรเหรอครับพ่อเลี้ยง!!”

“แกไปจัดการส่งของรายย่อยนี้ให้เรียบร้อย ส่วนรายที่ต้องส่งออกนอกค่อยมารับรายการอีกที”

...พ่อเลี้ยงพูดจบก็หมุนเก้าอี้กลับไปมองวิวนอกผนังกระจกเช่นเดิม การกระทำแบบนี้คือการบอกลูกน้องไปในตัวว่ารับแฟ้มงานแล้วก็ออกจากห้องไปได้แล้ว

(รายชื่อผู้มีอิทธิพลหมายเลขหนึ่งทางภาคเหนือชื่อพ่อเลี้ยงทรงพลที่ถูกบันทึกไว้ในบัญชีดำของสำนักงานตำรวจแห่งชาติ เป็นผู้ทรงอิทธิพลสมชื่อที่ใครๆ ก็รู้ว่าธุรกิจโรงแรมรีสอร์ตต่างๆ นั้นมีไว้บังหน้าหรือเพื่อฟอกเงินทั้งนั้นเพราะแท้ที่จริงนั้นเป็นพ่อค้ายาเสพติดรายใหญ่ที่สุดของภาคเหนือที่รับสินค้าหรือยาเสพติดโดยตรงจากโรงงานแหล่งผลิตในรัฐฉานทางตอนเหนือ ไม่ว่าจะเป็นยาบ้า ฝิ่นที่นำมาผลิตต่อเพื่อแปรรูปเป็นเฮโรอีน โคเคน และยาไอซ์ ล้วนเป็นสินค้าสร้างรายได้มหาศาลให้กับพ่อเลี้ยงทรงพลที่แผ่อิทธิพลโดยการใช้เงินปิดปากเจ้าหน้าที่รวมถึงซื้อเจ้าหน้าที่ให้มาเป็นฝ่ายตนเพื่อความสะดวกในการลำเลียงสินค้า และนี่จึงเป็นที่มาว่าทำไมทางการจึงปราบไม่หมด ไม่ลด ไม่เลิก เสียที)

...พ่อเลี้ยงทรงพลผู้ที่ใครๆ ก็เกรงขามแม้แต่ตำรวจชั้นผู้ใหญ่ยังต้องก้มหัวให้เพื่อผ่อนน้ำหนักของเงินที่ทุ่มลงมาบนกบาลนั่นเอง

...แต่เหนือฟ้าย่อมมีฟ้าแค่พ่อเลี้ยงไม่รู้ล่วงหน้าว่าคนที่จะทำให้ตนพบจุดจบในอนาคตกำลังฝึกปรือฝีมืออย่างหนักตามหลักสูตรการสอบสวนและต่อสู้ และคนคนนั้นก็ยังมีสิทธิ์สังหารได้อย่างถูกกฎหมายเสียด้วย

.......................