Home / แฟนตาซี / พันธนาการรักใต้เงากระบี่ / บทที่ 18 — สิ่งที่ข้าอยากได้ยินจากท่าน

Share

บทที่ 18 — สิ่งที่ข้าอยากได้ยินจากท่าน

last update publish date: 2026-10-19 15:15:50

เช้าวันถัดมา หลิงยวนมาหาเยว่ซีก่อนเวลาเรียน

เขาไม่ได้ถือกระบี่ไม้

ในมือมีเพียงกล่องแบนใบหนึ่ง

เยว่ซีวางตำราลงทันทีเมื่อเห็นสีหน้าเขา

“เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ”

“เราพบภาพบันทึกจากคืนที่หลินอันถูกทำลาย”

นางลุกขึ้นเร็วเกินไปจนเก้าอี้ครูดพื้น

หลิงยวนไม่ได้ยื่นกล่องให้ แต่ก็ไม่ได้เก็บหลบ

“มีบิดาเจ้าอยู่ในภาพ และมีข้า”

เยว่ซีมองฝากล่อง

เรื่องที่นางตามหามาตั้งแต่ก่อนขึ้นเขาอยู่ห่างเพียงเอื้อมมือ ทว่าพอได้ยินว่ามันอยู่ตรงหน้า กลับไม่กล้ายื่นมือไปทันที

“ภาพครบหรือไม่เจ้าคะ”

“ไม่ครบ ถูกตัดออกจากแผ่นที่ใหญ่กว่า อีกส่วนถูกส่งออกไปก่อนเราจะเก็บได้”

“เซี่ยจิ้งเหิงได้ไปหรือ”

“มีความเป็นไปได้มาก”

นางเงยหน้ามองเขา

หลิงยวนกล่าวต่อโดยไม่รอให้ถาม

“ข้าไม่อยากให้เจ้ารู้เรื่องนี้จากคนอื่น”

⸻

พวกเขาไปที่ห้องฝึกในเรือนโอสถ

อาจารย์ฉินตรวจชีพจรเยว่ซี ขณะที่เสิ่นซูเหอวางฐานผลึกไว้ใกล้มือ แต่ยังไม่เชื่อมมันเข้ากับพันธะ

“ภาพไม่ใช่อาคมเรียกความทรงจำ” เสิ่นซูเหออธิบาย “แต่สิ่งที่เห็นอาจกระตุ้นเจ้าได้ หากเริ่มปวดหรือร้อนต้องบอก ไม่ต้องฝืนดูจนจบ”

เยว่ซีพยักหน้า

“ข้าขอดูเจ้าค่ะ”

หลิงยวนเปิดกล่อง

แผ่นบางขนาดไม่ถึงฝ่ามือวางอยู่บนผ้าสีเข้ม ขอบด้านหนึ่งขาดรุ่ย อีกด้านเรียบเหมือนเพิ่งถูกตัด

เขาแตะศิลาปราณลงที่มุม

แสงค่อย ๆ ลอยขึ้นเหนือโต๊ะ

เยว่ซีเห็นห้องไม้

เห็นพื้นเปื้อนเลือด อักขระแดง และชายคนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่กลางวง

นางจำใบหน้านั้นไม่ได้ทั้งหมด

แต่เมื่อเขาขยับมือขึ้นจับไหล่เด็กหนุ่มตรงหน้า น้ำตาก็ไหลลงมาเอง

หลินจิ้งเหยียนกำลังพูด

ไม่มีเสียงให้ได้ยิน

หลิงยวนในภาพยืนถือกระบี่ ดวงตาจับอยู่ที่บิดาของนาง ใบหน้าอ่อนเยาว์กว่าตอนนี้มากนัก

แล้วภาพก็ดับ

เยว่ซียังคงมองพื้นที่ว่างเหนือโต๊ะ

“มีเท่านี้หรือเจ้าคะ”

“เท่านี้”

นางยกมือเช็ดแก้ม

ความร้อนยังไม่เกิดขึ้น มีเพียงความเจ็บหน่วงซึ่งอธิบายไม่ได้

“ตอนนั้นท่านพ่อพูดอะไร”

หลิงยวนเงียบไปครู่หนึ่ง

“ภาพไม่มีเสียง และข้าไม่แน่ใจว่าถูกตัดมาตรงคำใด ข้าไม่อยากตอบให้เจ้าคิดว่ารู้แน่ทั้งที่ยังตรวจไม่ได้”

เยว่ซีหันมามองเขา

“แต่ท่านจำคืนนั้นได้”

“จำได้”

“แล้วเหตุใดท่านพ่อจึงอยู่ในวงอาคม”

มือของเขาวางนิ่งข้างกล่อง

“พ่อแม่เจ้ากำลังกั้นพลังที่พิธีดึงผ่านสายเลือด หากปล่อยมันเดินต่อ คนในเมืองจะถูกดึงเข้าไปด้วย”

“ท่านกำลังช่วยพวกเขาหรือ”

หลิงยวนสบตานาง

“ข้าตัดพันธะตามที่บิดาเจ้าสอน”

เยว่ซีมองแผ่นภาพอีกครั้ง

กระบี่ในมือเด็กหนุ่มชี้ลง แต่ปลายคมอยู่นอกส่วนที่ยังเหลือ

นางไม่รู้ว่าเหตุใดสายตาตนจึงหยุดอยู่ตรงนั้นนานนัก

⸻

เมื่ออาจารย์ฉินขอตรวจชีพจรอีกครั้ง เยว่ซียื่นแขนให้โดยไม่ละสายตาจากกล่อง

“ข้าอยากเก็บสำเนา”

หลิงยวนพยักหน้า

“ผู้อาวุโสฝ่ายอาคมกำลังตรวจวิธีคัดโดยไม่ทำลายต้นฉบับ เมื่อทำได้ ข้าจะนำมาให้”

“และหากพบส่วนอื่น ขอให้บอกข้าด้วย”

“ได้”

เสิ่นซูเหอตรวจฐานผลึกแล้วกล่าวว่าอาการยังสงบ ไม่ต้องรับยาเพิ่ม เพียงงดฝึกในช่วงเช้า

เยว่ซีจึงลุกขึ้น

ก่อนออกจากห้อง นางหันกลับไปหาหลิงยวน

“เมื่อคืนท่านคงกลัวว่าข้าจะเห็นภาพจากคนอื่นก่อน”

เขาไม่ได้ตอบ

นางมองสีหน้าของเขาแล้วพูดเบาลง

“ข้ายังมีเรื่องอยากถามอีกมาก แต่วันนี้ข้าดีใจที่ท่านนำมันมา”

คำพูดนั้นทำให้เขาก้มมองกล่องในมือ

เยว่ซีเดินออกไปแล้ว

ส่วนหลิงยวนยังยืนอยู่ที่เดิม จนเสิ่นซูเหอเก็บเข็มลงกล่องเสร็จ

“คำถามของนางจะชัดขึ้นเรื่อย ๆ” หญิงสูงวัยกล่าว

“ข้ารู้”

“เช่นนั้นเตรียมตอบ ไม่ใช่เตรียมรับโทษแทนคนที่ทำให้เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้น”

หลิงยวนปิดฝากล่องช้า ๆ

⸻

ซูหว่านเฉิงเริ่มกินโจ๊กได้ในมื้อกลางวัน

ซูหว่านชิงนั่งอยู่ข้างเตียง มือยังจับช้อนไม่มั่น เยว่ซีจึงช่วยตักใส่ถ้วยเล็กให้ก่อนถอยมานั่งห่างออกไป

ทั้งสองไม่ได้พูดถึงปีที่ถูกพรากจากกันทันที

พวกเขาคุยเรื่องบ้าน

ต้นพลับหลังรั้ว

หลังคาที่รั่วก่อนฤดูฝน

และหมาตัวหนึ่งซึ่งชอบคาบรองเท้าของหว่านเฉิงไปซ่อนใต้เตียงพี่สาว

เยว่ซีนั่งฟังเงียบ ๆ

นางเพิ่งเข้าใจว่าการได้คนในครอบครัวกลับมาไม่ได้ทำให้เวลาที่เสียไปคืนกลับมาทั้งหมด คนสองคนยังต้องค่อย ๆ หาสิ่งที่จำตรงกัน แล้วเริ่มพูดจากตรงนั้น

เมื่อหว่านเฉิงเริ่มเหนื่อย ซูหว่านชิงจึงวางช้อน

อาจารย์ฉินเข้ามาถามเรื่องเตาเพียงไม่กี่ข้อ โดยให้เขาหยุดได้ทุกเมื่อ

หว่านเฉิงเล่าว่าตนเคยถูกย้ายผ่านสถานสงเคราะห์หลายแห่ง บางครั้งถูกใช้ส่งปราณเข้าขวดยา บางครั้งถูกบังคับให้แตะศิลาเพื่อทดสอบความทนทาน

“คนที่มาคัดตัวพวกเจ้า ใช่ชายในภาพนี้หรือไม่”

อาจารย์ฉินวางภาพวาดเผยเหวินซูให้ดู

หว่านเฉิงพยักหน้า

“เขาเลือกข้า บอกว่าปราณยังสะอาดดี”

ซูหว่านชิงก้มหน้าลง

เยว่ซีเห็นมือของนางกำชายผ้าห่มแน่น จึงเลื่อนถ้วยน้ำไปใกล้แทนการจับมือที่ยังเจ็บ

หว่านเฉิงมองภาพอยู่อีกครู่หนึ่ง

“แต่คนผู้นี้เคยเถียงกับเซี่ยจิ้งเหิง”

“เรื่องใด”

“เรื่องเด็กคนหนึ่งที่ตายหลังทดลอง เขาบอกว่าใช้แรงมากเกินไป”

อาจารย์ฉินจดลงกระดาษ

หว่านเฉิงส่ายหน้าเมื่อเห็นสีหน้าพี่สาว

“เขาไม่ได้สงสารเด็ก เขาโกรธที่เสียคนซึ่งหาใหม่ยาก”

ปลายพู่กันหยุดชั่วครู่ ก่อนเขียนต่อ

⸻

บ่ายนั้น ลั่วชิงเหยามาที่เรือนโอสถพร้อมผ้าสะอาดจากคลัง

งานของนางยังอยู่ภายใต้ผู้ดูแล หลังพ้นช่วงพักหน้าที่ นางได้รับมอบหมายให้จัดของและขนส่งตามรายการ ไม่ได้กลับไปดูเอกสารรับรองดังเดิม

เยว่ซีกำลังตรวจจำนวนถ้วยยาอยู่หน้าห้อง

ทั้งสองสบตากัน

“วางตรงนี้ได้หรือไม่” ลั่วชิงเหยาถาม

“ได้เจ้าค่ะ ข้าจะเรียกศิษย์พี่ผู้ดูแลมารับ”

นางไม่ได้แตะป้ายรับของแทนใคร

ลั่วชิงเหยามองการกระทำนั้นแล้วริมฝีปากตึงขึ้นเล็กน้อย

ระหว่างรอ เสียงหว่านเฉิงดังลอดออกมาจากห้อง

เขากำลังเล่าให้อาจารย์ฉินฟังว่าผู้คัดตัวจับข้อมือเด็กแต่ละคนอย่างไร และทำเครื่องหมายข้างชื่อผู้ที่ยังใช้ได้ด้วยหมึกสีแดง

ลั่วชิงเหยาหันไปทางประตู

“เขาพูดถึงเผยเหวินซูหรือ”

เยว่ซีลังเล ก่อนตอบ

“เจ้าค่ะ”

“เขาอาจจำผิด”

คำพูดหลุดออกมาเร็วกว่าที่ลั่วชิงเหยาคิด

เยว่ซีไม่ได้โต้ทันที

นางวางถ้วยในมือลงก่อน

“หอวินัยจะเทียบคำให้การกับหลักฐานเจ้าค่ะ”

ลั่วชิงเหยามองนาง

“เจ้าคงเกลียดเขามาก”

“ข้าไม่อยากให้เขาเข้าใกล้คนในห้องนี้อีก”

คำตอบเรียบง่ายทำให้ศิษย์พี่หญิงเงียบลง

ผู้ดูแลมาถึงพอดี จึงไม่มีการสนทนาต่อ

หลังส่งมอบผ้า ลั่วชิงเหยาเดินจากไปช้ากว่าตอนมา

เยว่ซีมองตามเพียงครู่เดียว แล้วกลับไปตรวจถ้วยยาที่เหลือ

⸻

สองวันต่อมา อาการของผู้รอดชีวิตทั้งห้าคนเริ่มคงที่

สำนักส่งข่าวถึงญาติที่ตามหาได้ พร้อมประสานให้หมอจากเมืองใกล้เคียงมารับช่วงดูแลผู้ป่วยทั่วไปที่ย้ายออกจากสถานสงเคราะห์

เรือนโอสถจึงไม่วุ่นวายเท่าคืนแรก

เยว่ซีกลับเข้าฝึกอีกครั้ง

คราวนี้เสิ่นซูเหอปรับทางพักปราณไม่ให้กระทบส่วนความทรงจำ แล้วให้ใช้เพียงปราณไม้เหมือนเดิม

ไม่มีใครขอให้นางเร่งฝึกสายที่สอง

หน้าที่ของนางคือส่งปราณเข้าไปเล็กน้อย ประคองให้สม่ำเสมอ และหยุดก่อนศิลาจะเปลี่ยนสีเข้ม

ครั้งแรกนางหยุดเร็วเกินไป

ครั้งที่สองแรงขาดเป็นช่วง

ครั้งที่สามจึงทำได้ครบห้าลมหายใจ

เมื่อผลึกสงบ เสิ่นซูเหอก็ปิดเข็มทั้งหมดทันที

“พอแล้ว”

เยว่ซีมองแสงเขียวจาง ๆ ที่ค้างอยู่ในเนื้อใส

“ข้ายังไม่เหนื่อยเจ้าค่ะ”

“ข้ารู้ แต่วันนี้เราทดสอบความสม่ำเสมอ ไม่ได้ทดสอบว่าเจ้าทนได้แค่ไหน”

นางจึงยอมถอนมือ

หลิงยวนซึ่งนั่งให้ตรวจชีพจรอยู่อีกฝั่งคลายข้อมือ

เสิ่นซูเหอหันไปถามเขา

“มีแรงย้อนหรือไม่”

“ไม่มี”

เยว่ซียิ้มทันที

เขามองรอยยิ้มนั้นนานกว่ามองผลึก

⸻

เย็นวันนั้น ฝนลงเม็ดขณะเยว่ซีกำลังกลับเรือนพัก

นางหลบอยู่ใต้ชายคาหอกระบี่ ฟังเสียงน้ำตกลงบนลานหิน พลางคิดว่าหากวิ่งตอนนี้คงเปียกเพียงครึ่งตัว

“จะวิ่งหรือ”

เยว่ซีหันไป

หลิงยวนยืนถือร่มอยู่ตรงทางเดิน

“ข้ากำลังคิดเจ้าค่ะ”

“คิดเสร็จแล้วหรือ”

นางมองสายฝนที่แรงขึ้น

“เสร็จแล้ว ข้าจะยืนรอ”

เขากางร่มแล้วเดินเข้ามาใกล้

“ไปเถิด”

เยว่ซีก้าวลงจากชายคา

ร่มคันนั้นกว้างพอสำหรับสองคน หากทั้งคู่ยอมเดินใกล้กันกว่าปกติ

นางพยายามเว้นที่ให้ แต่พอขยับออก หยดน้ำก็ตกบนไหล่ทันที

หลิงยวนเลื่อนร่มมาทางนาง

ไม่นานแขนเสื้ออีกข้างของเขาก็เปียก

เยว่ซีจึงจับด้ามร่มแล้วดันกลับมาตรงกลาง

“ท่านจะถูกอาจารย์ฉินบ่นอีก”

“เพียงเปียกฝน”

“ท่านพูดเหมือนแค่ข้อมือตึงตอนกลับจากเตา”

เขาหันมามอง

นางจึงขยับเข้าไปใกล้เอง

คราวนี้หัวไหล่แตะกับแขนเขา

ทั้งสองเดินเงียบไปหลายก้าว เสียงฝนช่วยปิดบังลมหายใจที่เยว่ซีรู้สึกว่าไม่สม่ำเสมอเท่าตอนฝึกเสียแล้ว

เมื่อถึงทางแยก นางจึงถามสิ่งที่ค้างอยู่ในใจ

“วันนั้นท่านบอกว่าถ้าข้าไม่เจ็บ ก็ยังไปหาท่านได้”

“อืม”

“แล้วถ้าข้าไม่มีเรื่องจะถามเล่าเจ้าคะ”

หลิงยวนชะลอฝีเท้า

“ต้องมีเรื่องด้วยหรือ”

นางก้มมองน้ำใต้เท้า

“ข้ากลัวท่านกำลังอ่านหนังสือ หรือมีงานที่ไม่อยากให้ใครรบกวน”

“ถ้าข้าไม่ว่าง ข้าจะบอก”

“แล้วถ้าว่าง”

“ก็เข้ามา”

เยว่ซีเงยหน้าขึ้น

เขายังมองนางอยู่

คำตอบนั้นไม่มีอะไรน่าเขินเลย นางบอกตัวเองเช่นนั้น แต่กลับรู้สึกว่าทางเดินถึงเรือนพักสั้นกว่าทุกวัน

⸻

ก่อนแยกกัน เยว่ซีคืนผ้าผืนหนึ่งให้เขา

เป็นผ้าที่เขาส่งให้เมื่อวันที่นางดูภาพบิดา

นางซักสะอาดและพับไว้เรียบร้อยแล้ว

หลิงยวนรับมา

“เจ้าจำได้ทุกผืนหรือ”

“ท่านให้ข้ามาหลายผืนแล้วเจ้าค่ะ ข้าจะคืนทีละผืน”

“ไม่ต้องรีบ”

เยว่ซีพยักหน้า กำลังจะก้าวขึ้นบันได เขาก็เรียกไว้

“เยว่ซี”

นางหันกลับ

หยดฝนไหลจากขอบร่มลงข้างใบหน้าเขา แสงโคมใต้ชายคาทำให้ดวงตาที่มักดูห่างไกลอ่อนลง

“หากมีเรื่องที่อยากถาม อย่าเก็บไว้เพราะกลัวข้าลำบากใจ”

นางมองเขานิ่ง

“แม้เป็นเรื่องคืนนั้นหรือเจ้าคะ”

มือที่ถือร่มกระชับขึ้นเล็กน้อย

“แม้เป็นเรื่องคืนนั้น”

เยว่ซีไม่ได้ถามทันที

นางเพียงรับคำ แล้วมองเขาเดินกลับไปตามทางเดิม

⸻

คืนนั้น เจ้าสำนักเรียกหลิงยวนไปที่หอหน้า

ผู้ส่งสารจากสำนักพันธมิตรมาถึงพร้อมหนังสือเชิญประชุมฉุกเฉิน

เรื่องแรกคือหลักฐานการกักขังและทดลองคนของเซี่ยจิ้งเหิง

เรื่องที่สองถูกแนบมาในซองแยก

เจ้าสำนักวางกระดาษลงตรงหน้าเขา

“ส่งถึงทุกสำนักใหญ่ตั้งแต่เช้าแล้ว”

หลิงยวนอ่านจนจบ

ข้อความกล่าวหาว่าชิงเสวียนครอบครองผู้มีรากปราณปฐมกำเนิดไว้โดยไม่แจ้งต่อสำนักอื่น และอาจกำลังใช้พลังนั้นเพื่อเปิดประตูโบราณเสียเอง

ด้านล่างระบุชื่อชัดเจน

หลินเยว่ซี

ไม่มีภาพคืนหลินอันแนบมาด้วย

เซี่ยจิ้งเหิงยังเก็บสิ่งนั้นไว้

“เขาต้องการให้เราป้องกันตัวจนไม่มีเวลาไล่ตาม” เจ้าสำนักกล่าว

หลิงยวนวางกระดาษลง

“และต้องการให้ทุกคนรู้ว่านางอยู่ที่นี่”

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

ศิษย์เฝ้าประตูเข้ามารายงานว่ามีผู้ส่งสารอีกคนมาถึง คราวนี้ไม่ได้มาจากสำนักพันธมิตร แต่ใช้ตราจากหอสังเกตชะตาบนเขาเทียนเหิง

เจ้าสำนักรับซองมาเปิด

ภายในมีข้อความเพียงสั้น ๆ

ข่าวเรื่องรากปราณปฐมกำเนิดถึงหอแล้ว

อย่าให้ผู้ใดนำเด็กผู้นั้นเข้าสู่ประตู

ข้าจะไปชิงเสวียนด้วยตนเอง

ท้ายจดหมายไม่มีชื่อสกุล

มีเพียงนามที่เจ้าสำนักไม่ได้เห็นมานานหลายสิบปี

เยี่ยจื้อหยวน

หลิงยวนมองตราบนกระดาษ

เป็นครั้งแรกในคืนนั้นที่สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป

เจ้าสำนักเห็นแล้วถามทันที

“เจ้ารู้จักเขาหรือ”

หลิงยวนเงียบอยู่ชั่วครู่

จากนั้นจึงเอ่ยเสียงต่ำ

“ก่อนข้าจะพบครอบครัวหลิน เขาเป็นคนบอกให้ข้าไปหลินอัน”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • พันธนาการรักใต้เงากระบี่   บทที่ 102 — คราวนี้ข้าจะไปให้ทัน

    “ตอนนั้นท่านแม่อยู่ข้างข้า แล้วข้ากำลังเรียกใคร”หลินเยว่ซีวางบันทึกลงกลางโต๊ะประโยคสุดท้ายยังติดอยู่ในสายตา นางอายุเพียงสี่ขวบ แต่กลับได้ยินเสียงเรียกจากคนที่ไม่มีตัวตน ก่อนเหตุการณ์เมืองหลินอันถูกทำลายถึงหนึ่งปีผู้อาวุโสสวี่เลื่อนกระดาษส่วนที่พับไว้ออก“วันต่อมาบิดาเจ้าพาออกจากเรือนด้านตะวันตก อาการก็สงบ เขาเขียนไว้เท่านี้”เยว่ซีอ่านต่อจนถึงปลายหน้า แล้วพลิกด้านหลังเองไม่มีข้อความอื่นนางหันหาโม่หลิงยวน“ท่านเคยได้ยินเรื่องนี้หรือไม่”“ไม่เคย ตอนข้าพบเจ้า เจ้าห้าขวบแล้ว”“เช่นนั้นอย่าเพิ่งถือว่าเป็นอาคมเดียวกับที่ใช้จับคนเหล่านั้น”เยี่ยจื้อหยวนเงยหน้ามองนางเยว่ซีชี้ข้อความเรื่องย้ายเรือน“คนเจ็บที่เราช่วยกลับมายังมีอาการหลังออกจากที่ขัง แต่ข้าสงบลงทันทีที่เปลี่ยนสถานที่ อย่างน้อยมันก็ต่างกันตรงนี้เจ้าค่ะ”“ถูกต้อง” เขาตอบ “เก็บข้อแตกต่างนี้ไว้ตรวจต่อ”นางพยักหน้า ก่อนขอกระดาษมาคัดข้อความส่วนของบิดาระหว่างเขียน สายตากลับสะดุดลายหมึกที่คนอื่นเพิ่มลงในบันทึกฉบับใหญ่ ตรงที่บิดากำชับให้หยุดเมื่อผู้ป่วยเจ็บ มีคำสั่งให้ฝืนส่งปราณต่อเขียนทับอยู่พู่กันในมือนางหยุด“คนเขียนส่วนนี้ถูกจ

  • พันธนาการรักใต้เงากระบี่   บทที่ 101 — ลายมือที่กลับมาถึงนาง

    เผยเหวินซูหันกลับมาเมื่อได้ยินคำถามผู้คุมหยุดตาม เขามองบันทึกที่เยว่ซีประคองอยู่ ก่อนเดินกลับเข้ามาใต้ชายคาโดยมีคนตามประกบ“ตอนที่เซี่ยจิ้งเหิงสั่งให้ข้านำไปส่ง มันอยู่ในห้องหนังสือของเขาแล้ว”“เขาเคยบอกหรือไม่ว่าได้มาอย่างไร”“ไม่เคย”คำตอบสั้นจนเยว่ซีเผลอกำขอบกระดาษเผยเหวินซูเห็น แต่ไม่ได้รีบเติมสิ่งที่ตนไม่รู้ลงไปเพื่อให้นางพอใจ“ข้าจำได้ว่าตอนรับมา ปกกับเนื้อในหลุดจากกัน เขาให้คนเย็บใหม่ก่อนส่งออก ข้าเห็นเพียงหน้าที่เปิดค้างอยู่กับข้อความที่เขาสั่งให้ตรวจ”ผู้อาวุโสสวี่พลิกดูสันบันทึกทันทีด้ายสองแนวซ้อนกันอยู่จริง แนวหนึ่งสีซีดเกือบกลืนกับกระดาษ อีกแนวใหม่กว่าและร้อยห่างอย่างลวก ๆเยว่ซีมองรอยเย็บนั้นสิ่งที่บิดาเคยเขียนเพื่อช่วยคน ถูกใครบางคนถอดออก เปลี่ยนคำสอน แล้วเย็บกลับเข้าเล่มเหมือนไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้น“ส่วนที่ใช้เสียงเรียกคน…” นางถาม “เป็นของท่านพ่อด้วยหรือไม่เจ้าคะ”เยี่ยจื้อหยวนเลื่อนบันทึกเข้าหาแสง“ที่อ่านพบตอนนี้ บิดาเจ้าใช้สิ่งคุ้นเคยช่วยให้ผู้ป่วยแยกความทรงจำออกจากสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ส่วนผู้แก้ไขกลับใช้ความคุ้นเคยนั้นหลอกให้คนยอมเปิดเส้นปราณ”เขาชี้ข้อความซึ่งถูก

  • พันธนาการรักใต้เงากระบี่   บทที่ 100 — โอกาสที่ต้องเดินกลับมา

    “เจ้าจะออกจากที่คุมขังเพื่อช่วยคนครั้งนี้เท่านั้น”เจ้าสำนักกล่าวพลางเลื่อนคำสั่งแผ่นหนึ่งมาตรงหน้าเผยเหวินซู“เครื่องผนึกปราณยังอยู่ ห้ามพกอาวุธ ห้ามแยกจากผู้ควบคุม หากพบสิ่งใดต่างจากที่เคยให้การ ต้องแจ้งทันที เมื่อเสร็จงานให้กลับมารับโทษตามเดิม”เผยเหวินซูก้มอ่านจนจบ“ข้ายอมรับ”ผู้คุมวางพู่กันให้ เขาจึงลงชื่อใต้คำสั่ง มือข้างที่ถูกเครื่องผนึกเสียดสีมีรอยแดง แต่ไม่ได้ร้องขอให้คลายออกจ้าวเฉิงมองลายมือบนกระดาษแล้วหันหาเจ้าสำนัก“ข้ามีเรื่องจะถามขอรับ”เผยเหวินซูวางพู่กันลง“ถามข้าเถิด”จ้าวเฉิงมองเขาตรง ๆ“จะให้พวกเราไว้ใจเจ้าได้อย่างไร ในเมื่อเจ้าก็เคยหักหลังพวกเรา”ห้องเงียบลงทันทีเผยเหวินซูไม่ได้หลบสายตา แต่คำตอบกลับช้ากว่าตอนรับเงื่อนไข“ข้าไม่มีคำใดทำให้เรื่องนั้นหายไป”“แล้วหากข้างในมีทางหนีที่เจ้าจงใจไม่เขียน—”“จ้าวเฉิง”เยว่ซีเรียกเบา ๆเขาหันมา สีหน้ายังคงเคร่งเครียด“ข้าไม่ได้ค้านเพราะไม่อยากช่วยคน แต่หากเขาพาหลิงยวนกับผู้อาวุโสเข้าไปติดกับ เราจะเสียคนเพิ่มอีกเท่าไร”“ข้าก็กลัวเรื่องนั้น”คำตอบทำให้เขานิ่งเยว่ซีมองเผยเหวินซู ก่อนพูดต่อ“ข้ายังจำสิ่งที่เขาทำได้ แต่คำเตือน

  • พันธนาการรักใต้เงากระบี่   บทที่ 99 — เสียงของคนที่ไม่อยู่

    “ตรวจสายเลือด?”หลินเยว่ซีเงยหน้าจากจดหมายเสียงเก็บเก้าอี้จากลานพิธีรับรางวัลยังดังลอดหน้าต่างเข้ามา ป้ายรางวัลบนฝักกระบี่ของหลิงยวนยังผูกด้วยเชือกเส้นที่นางเพิ่งจัดให้ แต่บนโต๊ะตรงหน้ากลับมีคำขอเลือดของนางวางอยู่เรียบร้อยแล้วเจ้าสำนักเลื่อนจดหมายอีกสามฉบับมารวมกัน“บางสำนักเชิญเจ้าไปพักฟื้น บางแห่งเสนอช่วยฝึกควบคุมปราณ ข้าเรียกมาถามความประสงค์ของเจ้า มิได้รับปากผู้ใด”เยว่ซีวางจดหมายคืน“ข้าไม่ไปเจ้าค่ะ”“อาจารย์ฉินกับท่านเยี่ยดูแลข้าก็เพียงพอแล้วเจ้าค่ะ”เจ้าสำนักพยักหน้า ก่อนส่งจดหมายให้ศิษย์รับรอง“แจ้งตามนี้ แล้วส่งแขกกลับไปพัก ไม่ต้องรอพบเยว่ซี”ศิษย์รับคำแล้วออกจากห้องไม่มีใครขอให้นางคิดใหม่เยว่ซีจึงคลายมือที่กำชายแขนเสื้อโดยไม่รู้ตัว หลิงยวนเห็น แต่เพียงขยับเก้าอี้ให้นางลุกสะดวกทั้งสองเดินออกทางประตูข้าง ระหว่างผ่านระเบียง เสียงสนทนาจากห้องรับรองดังขึ้นพอดี“แม้แต่พบสักครู่ก็ไม่ได้หรือ”“ศิษย์พี่หลินต้องพักขอรับ”“ข้าเพียงอยากช่วยให้นางรู้ว่าพลังนั้นมาจากไหน”เยว่ซีชะลอฝีเท้า เหลือบมองไปเพียงครู่เดียวหลิงยวนหยุดรออยู่ข้างหน้า“กลับหรือไม่”เยว่ซีเดินไปจับมือเขาเอง“กลับเ

  • พันธนาการรักใต้เงากระบี่   บทที่ 98 — วันที่เสียงปรบมือกลับมา

    “อย่าให้ผู้ใดตามเสียงเข้าไปตามลำพัง”เยี่ยจื้อหยวนกล่าวหลังอ่านรายงานจบ เขาพลิกกระดาษกลับไปดูคำให้การของผู้รอดชีวิตอีกครั้ง ก่อนวางลงตรงหน้าเจ้าสำนัก“ยังสรุปไม่ได้ว่าเสียงมาจากคน อาคม หรือสิ่งอื่น แต่หากมันดังจากห้องที่ตรวจแล้วว่าไม่มีใคร ต้องรักษาระยะไว้ก่อน”ผู้อาวุโสสวี่เตรียมแผ่นอาคมลงกล่อง“ข้าจะไปกับคนส่งข่าว ตรวจทางเชื่อมใต้ดินและรอยสลักในห้อง ส่วนผู้รอดชีวิตให้ย้ายออกมาก่อน”หลิงยวนเลื่อนแผนที่เข้ามา“ใช้ทางเกวียนด้านใต้ เส้นทางสั้นกว่า และไม่ต้องผ่านช่องเขา ข้าจะให้คนไปสมทบที่ปากทาง”เจ้าสำนักอนุญาตทันที พร้อมส่งหมอและผู้คุ้มกันเพิ่มเมื่อจัดการเสร็จ ฟ้าด้านนอกเริ่มสว่างแล้วผู้อาวุโสสวี่ปิดกล่อง หันมองหลิงยวนซึ่งยังยืนอยู่ข้างแผนที่“เรื่องทางนี้มีคนรับแล้ว วันนี้เจ้ามีหน้าที่บนลาน”หลิงยวนพยักหน้าเขารอจนกลุ่มเดินทางพ้นประตู ก่อนหยิบกระบี่ขึ้นมาสายรัดข้อมือที่เยว่ซีผูกให้ยังเรียบร้อย⸻เยว่ซีมาถึงลานเหนือพร้อมยายหวังวันนี้เสี่ยวถังเลือกพักช่วงเช้า เพื่อเก็บแรงมาร่วมพิธีมอบรางวัลในตอนบ่าย จ้าวเฉิงรับปากจะจำกระบี่สุดท้ายไปเล่าให้ฟังอย่างละเอียด“ข้าบอกนางแล้วว่าจะไม่แต่งเต

  • พันธนาการรักใต้เงากระบี่   บทที่ 97 — ก้าวกลับเข้าสู่ลาน

    เสียงกระบี่ไม้กระทบกันดังขึ้นสามครั้งครั้งที่สี่ เหยียนอวี้หนิงหยุดมือก่อนปลายกระบี่จะถึงไหล่จ้าวเฉิง“เจ้าเปลี่ยนเท้าเร็วเกินไป”จ้าวเฉิงก้มมองเท้าตนเอง“ข้าฝึกมาทั้งชีวิตเพื่อให้เร็วขึ้น วันนี้กลับต้องช้าลงอีก”“ข้าขอให้เจ้าจำลองจังหวะของเขา มิได้ขอให้เจ้าชนะข้า”“คำขอของเจ้าทำร้ายความมั่นใจข้ามาก”เยว่ซีซึ่งนั่งอยู่บนม้านั่งหลุดหัวเราะ ก่อนใช้ปลายกิ่งไม้ขีดเส้นบนดิน“ตอนเขายกกระบี่หนัก ไหล่จะขยับก่อน แต่ตอนส่งปราณดิน เขาจะกดส้นเท้า”อวี้หนิงลดกระบี่แล้วเดินมาดู“หากเขาใช้สองอย่างพร้อมกัน?”เยว่ซีวางกิ่งไม้ทาบเส้นหนึ่ง“ครั้งก่อนเราคิดแต่ทำให้เขาลงเท้าไม่เต็มฝ่าเท้า แต่ถ้าเขายืนมั่นคงอยู่แล้ว เจ้าจะทำอย่างไร”อวี้หนิงมองภาพบนดิน ก่อนใช้รองเท้าลบเส้นตรงกลางทิ้ง“ข้าไม่จำเป็นต้องทำให้เขาล้ม”นางขีดเส้นใหม่ออกไปด้านข้าง“ให้กระบี่เขาไปถึงตำแหน่งที่ต้องการ แล้วข้าไปอีกทาง”จ้าวเฉิงชะโงกมอง“ดี เช่นนั้นคนที่ต้องยืนรับคือข้าหรือ”อวี้หนิงยื่นกระบี่ไม้คืนให้“เจ้าฉลาดขึ้นแล้ว”⸻สิบสองวันผ่านไปนับจากเหตุที่เรือนรักษาคนทั้งสามที่พยายามลักพาตัวผู้ป่วยถูกแยกสอบ บัญชีคลังอาวุธของสำนักต้นสังก

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status