ตอนที่ 4 เก็บค่าเช่า (2)

“เฮีย แบบนั้นไม่ได้หรอกจ้ะ แค่นี้ฉันก็เกรงใจจะแย่” ใบหน้าของแม่ค้าสาวหม่นลง เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่

“ทำไมจะไม่ได้ ฉันมีตลาดเธอมีผลไม้ นี่ไงแลกกัน”

“เฮีย เงินที่เฮียให้กู้คิดดอกแค่ร้อยละหนึ่ง ฉันก็เกรงใจจะแย่แล้วจ้ะ”

“เกรงใจทำไม ฉันปล่อยเงินกู้ ฉันก็คิดดอกแล้วนี่ไงไม่ได้ให้ฟรี ๆ ค่าแผงไม่เอา ถ้าไม่คืนต้นก็จ่ายดอกมา”

เฮียชนยื่นมือไปด้านหน้าแล้วกระดิกนิ้ว หญิงสาวปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ล้วงหยิบธนบัตรมูลค่าหนึ่งพันบาทส่งให้เฮียชน เขารับมันมาแล้วหันไปบอกยักษ์

“ลูกหนี้ชั้นดี จ่ายครบจ่ายตรง ดูสิจ่ายมาเท่าไรแล้ว”

“แผง 12 กู้เงินหลายครั้งรวมกันเป็นเงินหนึ่งแสน ส่งดอกมา 2 ปีไม่เคยขาดครับเฮีย ทั้งหมด 24,000 บาทแล้วครับ”

“ต่อไปทุกครั้งที่จ่ายให้หักเงินต้น ได้ดอกเยอะแล้ว” เฮียชนบอกหน้าตาเฉย ยิ่งทำให้หญิงสาวปล่อยโฮออกมาด้วยความตื้นตัน พร้อมทั้งยกมือไหว้เขาทั้งน้ำตา

“เฮีย ฉันขอบคุณมากนะจ๊ะ ถ้าไม่ได้เฮียฉันคงไม่มีปัญญาส่งลูกเรียนขนาดนี้”

“ไม่ได้ให้ฟรี เรียนหมอจบมารักษาฉันด้วย ฉันทำอะไรฉันหวังผลตอบแทนทั้งนั้นแหละ ฉันหน้าเงิน” เขาเดินจากไป ปล่อยให้เธอร้องไห้อยู่เพียงลำพัง

“จะรังแกเขาไปถึงไหนวะ รวยจะตายห่าอยู่แล้วเก็บค่าแผงวันเป็นพัน ข่มขู่เขาจนร้องไห้ แม่ง กูจะจับมึงใส่กุญแจมือด้วยตัวเองให้ได้เลย”

การเข้ามาเป็นสายลับไม่ใช่เรื่องง่าย หลายสิ่งหลายอย่างก็ต้องแกล้งมองไม่เห็น บางครั้งก็ต้องร่วมด้วยเพื่อให้ได้รับการไว้วางใจ ครั้งนี้ตรัยคุณเลือกจะเก็บมันเอาไว้ในใจ สิ่งที่เคยข้องใจว่าทำไมต้องเป็นแค่ยักษ์กับหมีเท่านั้นที่อยู่ข้างกายเฮียชนได้ก็คงเป็นเพราะเหตุนี้ พิสุทธิ์ชนคงกลัวว่าจะมีคนรับรู้การกระทำของตัวเอง ทำแล้วกลายเป็นพยานเอาผิดในสักวันจึงไม่ยอมเชื่อใจใครนอกจากคนสนิททั้งสอง

“ความเลวมันปกปิดได้ไม่นานหรอก”

ตรัยคุณรีบกลับมารอที่รถตามเดิมเพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัย เขาเอนเบาะลงให้ดูเหมือนว่าตนเองนอนรอทั้งสองคนที่รถ เมื่อเฮียชนและยักษ์มาถึงก็เคาะกระจกเรียกคนที่แกล้งหลับ ตรัยคุณไม่ได้รีบเปิดประตูในทันที แสร้งหลับแกล้งไม่ได้ยิน ทำให้ยักษ์ต้องเคาะกระจกแรงขึ้นพร้อมเรียกด้วยเสียงดัง

“ไอ้ตรัย ตื่น!!!...ตรัย เฮียมาแล้ว”

“ครับ ๆ” ตรัยคุณงัวเงียลืมตาทำท่าร้อนรนรีบปลดล็อก แล้วลงไปเปิดประตูให้เฮียชนโดยไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังถูกมองตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ใบหน้าหล่อหวาน ผิวขาวแต่ไม่ถึงกับจืดซีด ริมฝีปากอิ่มสีชมพู รูปร่างสูงไล่เลี่ยกันกับเฮียชน ทั้งยังดูสะอาดสะอ้านกว่าลูกน้องทุกคน

“ขอโทษครับเฮีย เผลอหลับ”

“อืม” เฮียชนยกยิ้มน้อย ๆ รอยยิ้มนี้ตรัยไม่เข้าใจเลยสักนิดว่ามันหมายความว่าอย่างไร หรือเฮียชนจะรู้ตัวว่าแอบตามไป แต่ก็ไม่น่าเป็นไปได้ตรัยคุณมั่นใจ

“ไหน ๆ ก็มาแล้วแวะรับกุนเชียงที่โรงเรียนเลยแล้วกัน” พิสุทธิ์ชนเอ่ยบอกคนขับรถเฉพาะกิจ

“รู้จักไหมว่าโรงเรียนของกุนเชียงอยู่ที่ไหน”

“ครับ อนุบาลสำราญจิต”

รถยนต์สีดำคันหรูค่อย ๆ เคลื่อนตัวจากลานจอดรถของตลาดออกสู่ถนนใหญ่ มุ่งหน้าไปโรงเรียนอนุบาลสำราญจิต หากชีวิตไม่ติดแกลมคงเรียนที่นี่ไม่ได้ เพราะค่าเทอมของโรงเรียนมากกว่าเงินเดือนตำรวจยศร้อยตรีของเขาทั้งปีซะอีก

“เบรก ๆ”

ตรัยคุณแตะเบรกตามที่เฮียชนเอ่ยบอก แล้วค่อยยกเท้าขึ้นปล่อยให้รถเคลื่อนตัวต่อไป แต่เพียงครู่เดียวเท่านั้น

“เออ ๆ แซงเลย ๆ...โอ้ย ๆ เบรก ๆ...ปาดหน้ามัน ๆ ไปเลย โอ๊ยย ทำไมมึงไม่แซงวะ”

“มันอันตรายครับเฮีย”

“แซง ๆ เฮ้ย แซงได้...ปาดเข้าขวา ไปเลย ๆ โอ้ยยยย กูบอกว่าแซงไปเลย” เฮียชนเอ่ยบอกตรัยคุณ ที่เพิ่งเข้าใจกระจ่างชัดก็วันนี้ ว่าหนึ่งพวงมาลัยสองคนขับเป็นแบบนี้นี่เอง เฮียชนยังคงเอ่ยบอกให้ตรัยคุณเบรก เลี้ยว ปาด แซงไม่หยุดจนไม่มีสมาธิจะขับต่อ คนขับรถเฉพาะกิจพยายามข่มใจตัวเองเอาไว้ สูดลมหายใจเข้าสุดปอดแล้วผ่อนออกช้า ๆ

ยุบหนอ พองหนอ พ่องตาย!!!

“ไอ้เหี้ย ดูมัน ๆ มันกวนตีน...ปาดแม่งเลย”

“ไอ้เหี้ย!!! เดี๋ยวเบรก เดี๋ยวแซงมาขับเองไหม” บรรยากาศในรถเงียบลงในทันที ตรัยคุณเพิ่งรู้ตัวว่าตนเองเผลอสบถออกไป เขาหันกลับมาทำหน้าเจื่อนใส่คนที่นั่งอยู่เบาะหลัง ในขณะที่ยักษ์ได้แต่ภาวนาไม่ให้เฮียชนตอบรับ

“ขอโทษครับ ผมแพ้เสียงในหัว”

“จอด!!! บอกให้จอด”

“ครับ ๆ เฮียครับผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ” สายลับหนุ่มแตะเบรกแทบหัวทิ่ม หากถูกไล่ออกตอนนี้คงไม่ดีแน่ ตรัยคุณคิดหาเหตุผลมาแก้ต่างให้ตัวเอง เขายังอยากทำงานนี้ให้ลุล่วงไป ไม่ต้องการให้ความพยายามที่ผ่านมานั้นสูญเปล่า แต่ปากเจ้ากรรมก็ดันแพ้เสียงในหัวของตัวเอง