สินค้าที่ระลึก ลางร้าย หาซื้อได้จากร้านใดในไทย

เลขาที่ไม่ได้ทำหน้าที่แค่หน้าห้อง บางทีก็บนเตียง ระเบียง ห้องครัว ไม่น่าเบื่อดี

ชาติก่อนหานฉงหรงงมงายในรัก ขนาดสามีแต่งงานมีหญิงอื่นเชิดหน้าชูตาจนยอมตกเป็นรอง สุดท้ายถูกชิงบุตรชายสุดรัก แม้กระทั่งชีวิตก็รักษาไว้ไม่ได้ แต่เมื่อได้โอกาสกลับมาแก้ไข จะไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้นอีกแล้ว...

นางตื่นจากความตาย...ในอ้อมแขนของปีศาจ! จากหญิงสาวยุคใหม่ กลายเป็นสตรีปีนเตียงของอ๋องผู้โหดเหี้ยม... แล้วต้องฝ่าฟันทั้งความรัก ความแค้น และสงครามการเมืองเพื่อปกป้องบ้านเมืองและลูกในท้อง!

เมื่อถูกบีบจนไร้ทางเลือก จากพ่อที่มีหนี้ท่วมหัวกำลังจะขายบริสุทธิ์ลูกสาวให้เสี่ยโหดเจ้าของบ่อน ครั้งแรกที่เธอเลือกจะมอบ ไม่ใช่เพราะรัก แต่เพื่อหนีจากการถูกขายเหมือนสิ่งของ แอปหาคู่ จึงเป็นทางออกสุดท้าย เพราะสามารถเลือกใครก็ได้ที่ถูกใจ และเธอได้เจอเขา คนที่จะเปลี่ยนโชคชะตาของเธอไปตลอดชีวิต หลังจากครั้งนั้น ฌานิน ภาวนาขอให้อย่าเจอเขาอีก แต่เหมือนโชคชะตาจะเล่นตลก เพราะสิ่งที่ตัดสินใจมันอาจไม่ใช่ทางออกอย่างที่คิด แต่เป็นพันธะที่จะผูกมัดเธอกับเขาเอาไว้ จนไม่สามารถดิ้นหนีไปไหนได้

หลังจากคลอดธรรมชาติ ฉันก็ประสบกับสภาวะช่องคลอดหลวมโครกจนกลายเป็นเหมือนหลุมดำขนาดใหญ่ ขนาดของสามีนั้นไม่สมดุลกันอย่างแรงจนเขาปฏิเสธที่จะร่วมรักกับฉัน เมื่อพ่อสามีรู้เรื่องนี้เข้า เขาก็มองฉันด้วยสายตาที่ลึกลับ ก่อนจะเข้ามาขวางฉันไว้ในห้องน้ำ แล้วบอกว่าเขามีภาวะอวัยวะใหญ่โตผิดปกติ ซึ่งมันช่างพอดีกับขนาดของฉันอย่างพอดิบพอดี...

[ทะลุมิติมาในนิยาย + ใช้ชีวิตไปวัน ๆ + ทรราช + วิชาอ่านใจ + พลิกชะตา] “อยู่ในตำหนักเย็น เพิ่งใช้บัวลอยสาโทเพียงถ้วยเดียว ก็มัดใจปากท้องของทรราชได้แล้ว” งานเลี้ยงเทศกาลไหว้พระจันทร์ในวัง เจียงหวนผู้ที่ใช้ชีวิตไปวัน ๆ และกลัวการเข้าสังคม ถูกผลักให้ออกไปแสดงความสามารถต่อหน้าทรราช เบื้องหน้านางคือฮ่องเต้หน้าตาดุร้าย โกรธจนควันออกหู เจียงหวนพลันตระหนักได้ว่าชีวิตน้อย ๆ ของตนคงยากจะรักษาไว้ได้! แต่แล้วข้างหูของนางกลับมีเสียงนึกคิดของใครบางคนดังขึ้น [ถวายสุราอวยพร เอาแต่ถวายสุราอวยพร ข้าไม่ได้กินข้าวเลยทั้งคืน ดื่มไปตั้งสิบกว่าจอกแล้ว เหตุใดพวกเจ้าไม่ดื่มจนข้าตายไปเลยล่ะ?] [ไม่ช้าก็เร็ว ข้าจะตัดหัวคนในวังหลังพวกนี้ให้หมด!] เจียงหวน : ...? ที่แท้ทั่วทั้งวังหลัง มีแค่ข้าคนเดียวที่ได้ยินเสียงบ่นในใจของทรราชอย่างนั้นหรือ? เจียงหวนเข้าใจแล้ว นับแต่นั้นมา มือซ้ายของนางถือบัวลอย มือขวาก็ถือเนื้อย่าง ยามทรราชจะตัดหัวคน นางก็จะยื่นดาบให้ ยามทรราชด่าทอเกรี้ยวกราด นางก็จะหาอาหารมาเติมให้ ขณะที่เหล่าสนมมัวแต่แก่งแย่งชิงดีกันในวัง นางกลับมุ่งมั่นกับการหาของกินมาป้อน : “ฝ่าบาท น้ำบ๊วยช่วยแก้เลี่ยนได้ เนื้อย่างต้องกินคู่กับกระเทียมนะเพคะ” ด้วยฝีมือการทำอาหารชั้นเลิศ เส้นทางการใช้ชีวิตไปวัน ๆ ของเจียงหวนก็ได้รับการเลื่อนขั้น เลื่อนขั้น และเลื่อนขั้น เมื่อลูกหลานของนางถามถึงเรื่องราวความรักระหว่างนางกับฮ่องเต้—— คำตอบก็คงประมาณว่า ใครจะไปคิดเล่าว่าทรราชที่ทำให้ผู้คนหวาดกลัวจนตัวสั่น ที่แท้ก็แค่หิวเท่านั้นเอง