Romans & Histoires สวย en ligne

เธอท้อง...โดยที่เขาไม่รับรู้ เขาคือครอบครัวเดียวในชีวิตฉัน ผิดไหมถ้าฉันจะทำเกินเลยจากข้อตกลง ผิดไหมที่ฉันจะใช้ลูกมาเป็นเครื่องมือในวันที่ข้อตกลงของเราทั้งสองจะจบลง แต่พระเจ้าคงไม่เข้าข้างคนขี้โกงอย่างฉันสินะ ในวันที่ฉันรู้ว่าตัวเองท้อง เขาก็จากไปแล้ว เพราะสถานะเป็นแค่เด็กเลี้ยงในความลับ เมื่อช่องทางการติดต่อประจำติดต่อไม่ได้ เขาทำตามสัญญาทุกอย่าง "ฉันจะดูแลเธอเองจนกว่าเธอจะเรียนจบ" วันที่ฉันเรียนจบเขาก็จากไป โดยไม่เคยได้รับรู้ลูกในท้องที่เขาไม่ตั้งใจ ห้าปีจากที่ไม่คิดว่าชีวิตนี้จะมีโอกาสได้เจอกันอีก สุดท้ายฉันกับเขาก็ได้เจอกันกับคำถามสุดปวดใจ "พ่อของเหนือไปไหนแล้วล่ะ" "คงตายแล้วมั้งคะ ไม่ได้ติดต่อเลย" "แย่จัง" "ค่ะ แย่จัง" "เธออย่าไปสนใจคนแบบนั้นเลยน้ำ" "ค่ะ ไม่คิดจะสนใจนานแล้วค่ะ" "อืม ดีแล้ว ผู้ชายเลว ๆ พรรค์นั้น" "ค่ะ หมอ" ในเมื่อเขาคิดว่าลูกไม่ใช่ลูกเขา ฉันก็จะไม่บอก อยู่กันสองคนมาได้ตั้งหลายปี ทำไมจะอยู่กันตามลำพังสองคนต่อไปไม่ได้

“หากพวกคุณโอเค คืนนี้เป็นของพวกคุณ” คนพวกนั้นหันมองหน้ากันแล้วยิ้มกริ่ม ก่อนเสียงหนึ่งจะตอบรับข้อเสนอว่า... “นายอยากนั่งดูด้วยมั้ย?” จิดาภาทั้งอึ้งทั้งเจ็บร้าวอยู่ในใจ...เมื่อสำนึกได้ว่าเธอกำลังโดนคนรักทรยศหักหลังอย่างเลือดเย็น ด้วยการส่งเธอให้เป็นอาหารสวาทอันโอชะของเจ้าหนี้ตัวใหญ่ยักษ์บ้ากามพวกนี้ สำหรับเขา เธอมีค่าแค่หนึ่งแสนห้าหมื่นบาทเท่านั้น !!!

“คืนเดียว” ที่แสนเร่าร้อนกับคนแปลกหน้า นำมาสู่ “สองขีด” ที่ไม่ได้ตั้งใจ ‘นลิน’ ตัดสินใจจะเป็นซิงเกิลมัมสุดสตรอง แต่โชคชะตากลับเล่นตลก เมื่อสูตินรีแพทย์ที่เธอต้องฝากครรภ์ด้วย... คือ ‘นายแพทย์ภาคิน’ ผู้ชายคนนั้น และเป็น “พ่อของลูก” ในท้องเธอ! "ฉันเกลียดหมอ และไม่อยากเป็นเมียหมอ!" "เสียใจครับ...แต่ผมเป็นทั้งหมอและพ่อของลูก คุณหนีผมไม่พ้นหรอก"

หลังจากได้ช่วยคนจมน้ำจนตนเองตาย นางได้เกิดใหม่เป็นนางร้ายในนิยายเรื่องดัง ตอนอ่านว่าเกลียดพระนางของเรื่องมากแล้ว แต่พอได้เป็นนางร้ายกลับเกลียดยิ่งกว่า นางไม่ยินยอมตายเช่นในนิยายเป็นอันขาด

ดาริการ้องขอแบบไม่อายและเสียงของหล่อนก็ดังเหมือนไม่สนใจว่าใครจะได้ยิน เหนือนึกในใจว่าน้องสะใภ้ของเขาช่างร้อนแรงอะไรอย่างนี้ รูปร่างของหล่อนช่างน่าเอาและท่าทางหล่อนจะไวไฟไม่ใช่เล่น เหนือหยุดมือของตัวเองที่รูดขึ้นลงตามลำของเจ้ามังกรเพราะกลัวว่าถ้าออกแรงหนักกว่านี้เดี๋ยวจะเสร็จคามือเสียก่อน ซึ่งขาอยากดูหนังเอ็กซ์สด ๆ แบบนี้จนจบกระบวนความ

จึก! “กรี๊ดดด!” ฉันดิ้นพล่านเมื่อมีนิ้วของใครสักคนพยายามจะยัดเข้ามาในรูสวาทของฉันอย่างแรง “แน่นฉิบ!” เสียงคุณเซนดังขึ้นฉันเลยเดาได้ไม่ยากว่าเจ้าของนิ้วนั้นคือใคร แต่เพียงไม่นานฉันก็รู้สึกได้ว่ากำลังจะมีนิ้วแกร่งเพิ่มเข้ามาอีก จึก! “ฮืออ” น้ำตาฉันไหลพรากรู้สึกอึดอัดแน่นตึงที่น้องน้อยเป็นอย่างมาก “เธอยังซิงอยู่จริงๆ ด้วย” คุณเซนจ้องมองดวงตาฉันราวกับว่ามันเป็นเรื่องมหัศจรรย์ และเขาไปได้พูดแต่ยังพยายามกระดกนิ้วรัวๆภายในร่องฉันอีก “อื้อ พราวเจ็บ ปล่อย!” ฉันดีดดิ้นส่ายสะโพกหนีอีกครั้ง เมื่อรู้สึกได้ว่านิ้วนั้นกำลังจะเข้ามาได้อย่างสำเร็จ "เธอ อยากได้แบบไหน? ประตูหน้า ประตูหลัง หรือเข้าพร้อมกันได้เลย” ไบรอันต์เอ่ยถามแทรก "พะ..พราวไม่เลือก!" "ถ้าไม่เลือกงั้นก็นอนแหกขาออกกว้างๆ เพราะพวกฉันจะเอามันเข้าไปพร้อมกันทีเดียวเลย!" "กรี๊ด พราวไม่ยอมนะ!" ไบรอันต์ตามขึ้นมาประกบจากทางด้านหลังของพริบพราว มองก้นงอนงามลอยเด่นหราอย่างท้าทาย เขาแหกร่องก้นจนกว้างพลางใช้เจลหล่อลื่นยี่ห้อดีเทมันลงไปจนมันไหลเยิ้มลงไปตามร่องและแก่นกายใหญ่ของเซน

เพราะเธอคิดว่าเขาเป็นเกย์ เลยแกล้งยั่วยวน แต่ที่ไหนได้เขาคือผู้ชายทั้งแท่ง แต่กว่าจะไหวตัวทันก็พลาดโดนเขาเล่นงานซะให้แล้ว

#แนวเกิดใหม่ กลับมาแก้แค้น เปลี่ยนชะตา# โปรยปก อิงหลันเสวี่ย คุณหนูใหญ่แห่ง จวนหย่งจื๋อปั๋ว การแต่งงานผูกผลประโยชน์ทับซ้อนสองจวนเข้าด้วยกัน ทว่าหลังแต่งงานทุกอย่างกลับเผยธาตุแท้ที่เห็นแก่ตัวของผู้คน สามีกลับจากชายแดนพร้อมสตรีที่กำลังตั้งครรภ์ข้างกาย กล่าวอ้างใช้กฎเจ็ดขับข้อที่นางไร้ทายาท เพียงเพื่อปลดนางจากฐานะฮูหยินจวนโหว มารดามันเถิด!!! หลังไหว้ฟ้าดินไม่ทันเข้าห้องหอสามีก็ออกไปรบ เช่นนี้จะให้นางตั้งครรภ์กับป้านชาในห้องหอหรือไร!!! ความคับแค้นสุมอก ความเกลียดชังสั่งสมในใจ ถูกปลดไม่พอน้องชายยังถูกป้ายสีจนต้องจบชีวิตอย่างไม่เป็นธรรม จวนหย่งจื๋อป๋อล่มสลาย จวนโหวกลับรุ่งเรืองด้วยสมบัติจากจวนปั๋วของนางเอง!!! ก่นด่าสาปแช่งสวรรค์ไม่ทันไร... อยู่ๆ นางก็ลืมตาขึ้นมาในวันแต่งงาน อิงหลันเสวี่ยกระชากผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวหลังไหว้ฟ้าดิน นาง...พบว่าทุกอย่างกำลังเกิดขึ้นซ้ำรอยเดิม เพียงแต่ครั้งนี้...นางจะไม่ยอมเป็นฝ่ายถูกกระทำอีกแล้ว!!!

อัยรินทร์เสียพี่ชายเพราะโรคร้ายในวัยเพียงสิบเจ็ดปี เธอไม่มีญาติพี่น้อง และโตเกินกว่าจะอยู่สถานสงเคราะห์เด็ก ก่อนตายพี่ชายของเธอฝากฝังเธอเอาไว้กับน้องรหัสคนรวยของเขา หนุ่มหล่อ รวย เสน่ห์แรง อย่างอาชวิน เพราะพี่รหัสดันตายจากไปกะทันหัน นักศึกษาปี 3 อย่างอาชวินจึงต้องเลี้ยงเด็กสาววัยมัธยมไว้อย่างลับ ๆ เป็นแฟนก็ไม่ได้เพราะวัยยังไม่พ้นคุก เป็นน้องสาวก็ไม่ได้เพราะนมน้องมันโตเกินกว่าจะเป็นน้องสาว เลี้ยงไว้ก่อนก็แล้วกัน อีกแค่ปีเดียวเขาก็ไม่เสี่ยงคุกแล้ว

“ถ้าเจ็บตรงไหนบอกผมนะครับ” หมอดนัยสอดนิ้วมือ 2 นิ้วเข้าไป “ค่ะ...อื้มมม คุณหมอขา อื้อ ๆ ” “เจ็บหรือครับ” คุณหมอตกใจที่เธอร้องครางแบบนั้น “เสียวมากเลย..อื้ม ๆ ลึกอีกสิคะ คุณหมอขา”

ปากบอกเกลียดสุดตีน แต่ลับหลังแอบคอยช่วยเหลือเธอสุดใจ "ที่พี่พอลทำแบบเพราะยังรักเกลอยู่ใช่ไหม" "ขอร้อง อย่ามั่น!

> เขา… แสงเหนือ รุ่นพี่วิศวะปีสาม ผู้ชายเย็นชา ปากร้าย และโหดจนใคร ๆ ต่างหวาดกลัว >เธอ… ลิลิน เฟรชชี่ปีหนึ่ง ตัวเล็กแสนสดใสที่ดันไปสะดุดตาเขาเข้าเต็ม ๆ จากวันแรกที่ก้าวเข้ามาในรั้วมหาลัย ชีวิตเธอไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เพราะหัวใจของเธอกำลังถูกพันธนาการด้วย

การสารภาพรักที่น่าอับอายในอดีต กับการปฏิเสธรักอย่างไร้เยื่อใย อดีตเพื่อนซี้สองคนวนมาเจอกันอีกครั้งด้วยการเป็นเพื่อนร่วมห้องคนใหม่ของกันและกัน

พฤกษาเหรอ ฉันมองหน้าเขา ตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหัวและยังเจ็บตรงนั้นไม่หาย แม้แต่ตอนตื่นนอนเขายังหล่อเลย “ยัยแก้วหน้าม้าตื่น ๆ เธอเข้ามาในห้องฉันได้ไง” หน้าตาหล่อจริงแต่ปากหมา นี่แหละเสน่ห์ของเขา “นายท่อนไม้แหกตาดูด้วยนี่มันห้องฉัน” โมโห คนนะมาเรียกแก้วหน้าม้าได้ไง อายุแบบนี้ยังรู้อีกเหรอแก้วหน้าม้าคืออะไร จะว่าอะไรสักอย่างก็ว่าที่ทันสมัยหน่อยก็ไม่ได้ “เอ้ย” เขาร้องลั่นเพราะไม่ใช่แค่เขานอนอยู่บนเตียงของฉัน แต่ตัวเขายังทับอยู่บนร่างของฉันอีก เสื้อผ้าสักชิ้นก็ไม่มีติดกายทั้งคู่ รอยเลือดบนตัวตนของเขาและดอกไม้ของฉัน แล้วนัวกันอีท่าไหนเนี่ย ฉันก็ดันเผลอใจไปกับเขา เช้ามานี่ตอนตื่นเขาก็คงมานัวฉันอีก สภาพแบบนี้ทั้งคู่คงไม่ต้องบอกว่าอะไรเป็นอะไร คนหน้าซีดไม่เหลือมาดหนุ่มหล่อเดือนมหาวิทยาลัยก็คราวนี้แหละ “แม่งมันเกิดอะไรขึ้นวะ” ถ้าเขาบ่นขนาดนี้ก็คงจำอะไรไม่ได้ ช่างมันเถอะแก้ว ฉันได้แต่บอกกับตัวเอง แกได้งาบเดือนมหาวิทยาลัยนะ ครั้งแรกกับเดือนที่แกหลงรักมาตั้งสามปีนะ มันก็ไม่เลวใช่ไหมละ

ทั้งคู่ถูกคนวางแผนร้ายทำให้กลายเป็นผัวเมียกันเพียงข้ามคืน หยางหนิงเฉิงเห็นสตรีที่ถูกทุบตีมาก็แค่นเสียง "ไป๋ซู่ฮวา เจ้าอาลัยอาวรณ์บุรุษผู้นั้นถึงเพียงนี้ก็ไม่ควรปีนเตียงข้า ไปขอร้องให้เขารับเจ้าเป็นอนุแต่กลับถูกทุบตีแล้วมาโยนไว้หน้าบ้านข้าช่างน่ารังเกียจนัก" "นี่หยางหนิงเฉิง ข้าไม่ได้ไปอาลัยอาวรณ์ไอ้หน้าปลาในนั่นข้าไปทวงเงินที่เขายืมข้าไปสอบต่างหาก " ไป๋ซู่ฮวาเพิ่งฟื้นก็ถูกคนบนเตียงด่าทอแถมยังขับไล่ ต้องไปจัดการไอ้สารเลวนั่นก่อนบังอาจนักมากล่าวหาเจ๊ว่าคบชู้ ถึงจะไม่ใช่คนเดิมแต่ตอนนี้นางอาศัยร่างนี้แล้วใครจะแบกชื่อเสียงไม่ดีกันเล่า "ไป๋ซู่ฮวาถ้าเจ้าไม่อยากอยู่กับพวกเราเจ้าก็กลับบ้านตนเองเถอะ ยังไงก็ไม่ได้กราบไหว้ฟ้าดิน เป็นป้าสะใภ้เจ้ายัดเยียดเจ้ามาใช่ว่าข้าอยากแต่งงานกับสตรีไร้ยางอายเช่นเจ้าเมื่อไหร่ ข้ามีคนรักแล้วใช่ว่าเจ้าไม่รู้" บุรุษบนเตียงยังคงกล่าวต่อ "นี่หยางหนิงเฉิงอย่าปัญญาทึบนัก เจ้าและข้าต่างก็ถูกคนใช้เป็นเครื่องมือ แต่แล้วอย่างไรล่ะถ้าเจ้ารังเกียจข้านักเหตใดคืนนั้นเจ้าไม่กัดลิ้นตัวเองให้ตายไปเสีย กลับขึ้นขย่มข้าเอาเป็นเอาตายทั้งคืนจนเอวข้าปวดเมื่อยอยู่จนถึงตอนนี้"

ความรักคือการเดินทางไกลกว่าจะถึงหัวใจมันต้องใช้เวลา เห้อ...ครองตัวเป็นโสดมาได้ตั้งนานตกหลุมรักน้องปีหนึ่งเฉยเลย

เพราะความโชคร้าย อลิชาเลยกลายเป็น...สาวขายบริการ ความสัมพันธ์ครั้งนั้นมี ‘ของฝาก’ ติดท้องมาด้วย ญาติกลุ่มสุดท้ายที่เลี้ยงดูเธอแทนบุพการีที่เสียชีวิต ป้ายรอยราคีนั้นด้วยการ ‘ขาย’ เธอ อลิชาหนีหัวซุกหัวซุนจากขุมนรกที่เคยคิดว่าคือสถานที่ปลอดภัย เธอโผบินออกจากรัง ไม่ต่างอะไรกับนกปีกหัก ความเสียใจทำร้ายจนแทบหมดหวัง แต่แล้ววันหนึ่ง เธอก็กลับมีกำลังใจขึ้น ‘ของฝาก’ มีชีวิตกระตุ้นให้เธอลุกขึ้นสู้ ความเป็นแม่ทำให้อลิชากัดฟันสู้ ความสำเร็จคืบคลานเข้ามาในชีวิต พร้อมเค้าลางหายนะ!! ผู้ชายคนเดิม คนที่ใช้ ‘เงิน’ ซื้อตัวเธอ เขากลับมาและเขาจำเธอได้ อลิชาจะทำยังไงดีกับความลับที่เก็บไว้ เธอคิดจะหนี แต่ดูเหมือนสถานการณ์ไม่เป็นใจ โรมานซ์

นอนอ่านนิยายอยู่ดี ๆ ถิงถิงก็ไปโผล่ในนิยายที่ไม่เคยได้อ่าน นอกจากไม่เคยได้อ่านแล้ว สามีเจ้าของร่างก็พึ่งเสียไปหลายวันก่อน ลูกสาวก็พึ่งจะเดือนเศษ แม่สามีก็ป่วยอีถิงถิงคนนี้สุดจะงง ถิงถิงจำได้ว่าเธอเพิ่งจะนอนหลังอ่านนิยายเรื่อง ‘ฝากรักไว้กับรักแรกของแฟนเก่า’ จบไปตอนบ่ายสามของวัน นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายรักน้ำเน่าที่ถิงถิงชอบมาก และมันยังเป็นนิยายของนักเขียนที่เธอติดตาม เนื่องจากนักเขียนได้ส่งนิยายที่สั่งพิมพ์ให้กับนักอ่านที่สั่งซื้อมาถึง ถิงถิงที่ว่างจึงรีบอ่านนิยายเกือบห้าร้อยหน้าโดยที่ไม่ยอมพักจนจบโดยใช้เวลาเพียงสิบชั่วโมงในการอ่าน จากนั้นจึงหันไปหยิบหูฟังมาสวมพร้อมกับผ้าปิดตาที่ใช้ตลอดเพราะเดี๋ยวแดดจะแยงตาตอนเช้า แต่แล้วถิงถิงที่นอนอย่างสบายใจก็ต้องสะดุ้งตื่น เพราะได้ยินเสียงเด็กร้องไห้ข้างหู ถิงถิงขมวดคิ้วระหว่างรู้สึกตัว ตั้งแต่จำความได้เธอก็โตมากับคุณยายสองคนที่บ้านนอกและเสียไปเมื่อห้าปีก่อน หลังเรียนจบมัธยมปลายจึงย้ายเข้ามาเรียนในมหาลัยรัฐบาลที่มีทุนเรียนฟรี นอกจากยายแล้วเธอก็ไม่ได้มีญาติคนอื่นอีก จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะได้ยินเสียงเด็กร้องในห้อง เพราะที่พักของเธอนั้นเป็นหอพักสำหรับนักศึกษา เด็กที่ต่ำกว่าสิบสองขวบถูกห้ามเข้ามาอยู่เพราะเจ้าของหอกลัวจะรบกวนเหล่านักศึกษาในมหาลัยที่ต้องตื่นไปเรียนเช้าและกลับดึกบางคณะ

ฉันรู้สึกถูกชะตา แอบปิ๊งคุณลุงในระยะเวลาแสนสั้น นี่คงเป็นจุดอ่อนของลูกสาวที่เติบโตมาอย่างขาดพ่ออย่างฉัน ทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ผู้ชายอายุรุ่นราวคราวพ่อ โดยเฉพาะคุณลุงหล่อๆ แบบลุงทอมคนนี้ “นั่งก่อนสิ… หนูชื่ออะไรจ๊ะ” คุณลุงผายมือมาที่โซฟาสีน้ำตาล ฉันวางปิ่นโตลงบนโต๊ะที่ตั้งอยู่ตรงกลางระหว่างโซฟาสองตัวหันหน้าเข้าหากัน “หนูชื่อ ‘เฟื่องฟ้า’ ค่ะ… เรียกว่า ‘ฟ้า’ เฉยๆ ก็ได้ค่ะ” ฉันแนะนำตัวเอง มองหน้าคุณลุงแล้วเขิน “เฟื่องฟ้า… ว้าว ชื่อดอกไม้นี่นา เป็นชื่อที่ไพเพราะจัง เฟื่องฟ้าเป็นดอกไม้โปรดของฉัน สีสันจัดจ้านสู้แดด ฉันชอบมาก”

อิงหลิวจำได้ชัดเจนว่าในภพชาติก่อนนางเคยมีครอบครัวที่สมบูรณ์พร้อม​ จนกระทั่งวันนั้น... มารดาของนางรับเลี้ยงเด็กสาวคนหนึ่ง​ นางจึงได้สัมผัสถึงการเป็นส่วนเกินของครอบครัวเป็นครั้งแรก... หลังจากการตายมาถึง​ นางจึงได้รับอิสระ​ ชีวิตใหม่ของนาง​ นางขอมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง ภพชาติใหม่​ อิงหลิวได้เห็นดินแดนที่นางไม่รู้จัก​ ที่แห่งนี้ทุกสิ่งล้วนแปลกใหม่สำหรับนาง​ ทั้งพลังวิเศษ​ อาวุธวิเศษ​ รวมถึงสัตว์อสูรที่น่าจะมีแค่ในนิยาย​ แต่แล้วทุกอย่างกลับมีอยู่จริง!! แต่มีอย่างเดียวที่นางคุ้นเคย​ ชีวิตนี้นางก็ยังคงเป็นเด็กกำพร้าเช่นเดิม ไม่เป็นไร! ชีวิตใหม่ของนาง​ นางขอไม่เรียกร้องความรักหรือความอบอุ่นจากผู้ใดอีก! แต่เดี๋ยวนะ!! เสียงอะไรดังขึ้นในหัวของนางกัน...