1 Corinthians 13 4-7 Tagalog の小説・ストーリー

I have been waiting all my life I knew I loved you before I met you (ooh, ooh, ooh, ooh) I knew I loved you I knew I loved you before I met you (ooh, ooh, ooh, ooh) I knew I loved you I knew I loved you before I met you (oh, oh, oh, oh, oh, oh) I knew I loved you before I met you (yeah, yeah, oh) I knew I loved you How can I forget this song? I closed my eyes habang panay ang tulo ng luha ko as I recalled the very first time na nakita at nakilala ko si Mason Rouge Thompson!

"SUMAGOT KA" "Loukrisha, mali ito, yung atin? Mali yun. Tumigil ka na," sabi niya. "Anong mali sa pag-ibig? Anong mali kung nagmamahalan tayo? Hindi kita maintindihan!" Hindi ko na napigilan at kusa ng lumabas sa bibig ko ang mga hinanakit ko. "Spencer! Walang mali doon, normal yun kasi babae ako at lalaki ka! Normal lang kung magkakagusto tayo sa isa't isa! Pero alam mo yung mali? Yun yung saktan mo ko ng paulit ulit! YUN YUNG MALI SPENCER! Kasi hindi na makatao yun, DI KA NA TAO NUN"

Mas lalo ko pang hinigpitan ang pagkakayakap ko rito. Mama... "16 FOR God so loved the world that he gave his one and only Son, that whoever believes in him shall not perish but have eternal life. 17 For God did not send his Son into the world to condemn the world, but—" "—To save the world through him," (John 3:16-17) pagtapos ng isang boses ng lalaki sa aking binabasa. Nasa likuran ko siya ngayon. Isinara ko ang aking bibiliya. Pagkatapos, tumayo ako at humarap sa kanya.

18 Naging tahimik ang buong paligid na kinaroroonan ko. Tanging ang malakas na pag-agos ng tubig sa ilog ang nag-iisang nangingibabaw sa pandinig ko. Tahimik akong nakaupo. Nakatingin sa kawalan. Tulala. Kanina lang ay apat kaming nandirito pero ngayon ay nag-iisa na lang ako. Ang ingay ng tubig sa likod ko na lang ang tanging naging karamay ko.

Buti sana kung saluhin ka 'di ba? Sa awa ng Diyos, nakauwi naman ako nang ligtas. Walang isa mang gasgas . Kahit pa nga pinaglokoko ako ng kasama ko. Paano kasi, may times na binibilisan niya ang patakbo. Ayan tuloy, kapit na kapit ako sa kanya! Parang 'di naman gusto, eh halos tumalon na ang puso ko sa kilig! "Pasok ka muna," anyaya ko sa kanya kahit alam ko naman na tatanggi siya. Okay naman na hindi na kami magkunwari, wala naman nang ibang nakakakita sa amin.

"I love you, Hubby." "I love you, Wife. Tuturuan kita mamaya kung paano humalik." Malakas ko siyang hinampas sa kamay. "Ang bastos mo!" tumawa lang siya at kinurot ang pisngi ko. A/N: pa-leave naman ng review at comments 😊

Nagbabadya ang pagputok ng bukang liwayway, ang pag-aagaw ng dilim at liwanag. “Te amo más de lo que te imaginas. Hasta que nos volvamos a encontrar, mi tigresa. (Mahal kita higit pa sa inaakala mo. Hanggang sa muli nating pagkikita, aking tigresa.)” Kasabay ng kaniyang mga katagang sinambit ay ang tuluyang paglaho ng buong katawan ko at ang paglalapat ng aking noo sa malambot niyang labing kulay kalimbahin. ‘Hanggang sa muli nating pagkikita.’

Hindi ba s’ya kinikilabutan? “Cenn, ‘wag ako. Alam ko na ‘yang mga istaylan mo,” wika nito na nakakalokong nakatingin sa akin habang ang daliri nito ay nilawayan sabay punas sa magulo n’yang kilay. “Tingnan mo naman ang kulay ko, kulay pinutukan ng glutathione,” proud na saad nito. “‘Diba ‘to ‘yong gusto mo sa lalaki?”

malawak pa rin ang ngiti ni Ai, halatang nang-aasar kaya mas napailing ako. She knows Chrome. Halos lahat naman sa pamilya ko kilala si Chrome, gustong gusto nila ito nung mga panahong kami pa. Mas lalo ngayon na kasal kami, my family are so happy knowing at the end, kami rin ni Chrome ang nauwi sa kasalan, hindi lang nila alam it was pure business, nothing more. The love we had before was pure, unparalleled and unforgettable. Iyon yung love na kailanman alam kong hindi na mauulit kasi sa kaniya ko lamang iyon naramdaman.

"Dahil kapag mahal mo ang isang tao, walang mahirap. Ang sakit ay bahagi lang ng pagmamahal. Hindi laging langit ang magmahal, pero hindi ibig sabihin na mahirap ito. Nagiging mahirap lang kapag hinahayaan mong ubusin ka ng takot at pangamba. Napapikit ako habang sinasabi niya iyon. Ramdam ko ang bawat salitang tumatama sa puso ko. “Kailangan mong maging matatag, anak,” bulong pa niya, mas banayad na ang boses. “Alam kong hindi madali, pero kaya mo. At kung pakiramdam mo’y hindi mo kaya, mag-isip kang muli. Dahil ikaw ang pinaka-matapang at pinakamatibay na babaeng nakilala ko.”