Crazy Novels & Stories

Sobrang tumimo sa utak ko ang eksenang ito — sa 'Uzumaki' ni Junji Ito, yung mga spiral na dahan-dahang kumakain sa bayan at sa mga tao. May isang bahagi na parang payak lang: isang katawan o istruktura na umiikot, pero habang binubuksan mo ang mga pahina, nagiging perpekto ang pagkakasunod-sunod ng kawalan ng katwiran at takot. Hindi ko malilimutan yung imahe ng mga tao na napipilitang sundan ang kurba ng spiral, at yung marupok na pag-asa na nauuwi sa malubhang pagkasira. Para sa akin, hindi lang ito nakakatakot dahil sa gore — kundi dahil mabagal at inevitability ng pagbabagong iyon.

May isa pang eksena mula sa 'Berserk' — ang tinatawag na Eclipse — na literal na bumulwak sa damdamin ko. Ang kontrast ng banal na ritwal at ng brutalidad na dumadaloy ay nagpabigla sa puso ko: ang betrayal, ang kawalan ng pagpigil, at ang ganap na pagdurusa ng mga karakter na minahal mo. Tila winasak ng mang-aawit ang lahat ng pag-asa sa isang iglap, at nanatili ang bigat na iyon sa akin habang naglalakad sa labas ng bahay matapos basahin.

At huli, hindi ko malilimutan ang kulminasyon ng 'Oyasumi Punpun' — yung panlomob ang mala-apocalyptic na hopelessness at pagkawasak ng sarili. Ang paraan ng pagbuo ng karakter at ang huling mga eksena ay nag-iwan sa akin ng isang malamlam na lungkot, hindi puro takot pero sobrang tumagos. Ang tatlong ito ang palaging bumabalik sa isip ko kapag may nagtanong ng “saan ako talagang na-shock?” — at kahit anong pilit ko, ramdam pa rin ang echo ng mga eksenang iyon tuwing nakakakita ako ng ganoong klase ng storytelling.